Isang dumadagundong na tinig ang lumalabas, niyayanig ang buong sansinukob, nakabibingi sa tainga, at wala nang oras pa ang mga tao para maiwasan ito. Ang ilan ay hinahampas, ang ilan ay nililipol, at ang ilan ay hinahatulan. Talagang isa itong eksena na wala pang nakakita kailanman. Makinig nang mabuti: Ang mga dagundong ng kulog ay may kasamang tunog ng pagtangis, at ang tunog na ito ay nagmumula sa Hades; mula ito sa impiyerno. Ito ang mapait na pag-iyak ng mga anak ng paghihimagsik na nahatulan Ko na. Yaong mga hindi nakinig sa Aking sinasabi at hindi isinagawa ang Aking mga salita ay mahigpit nang hinatulan at tumanggap ng sumpa ng Aking poot. Ang Aking tinig ay paghatol at poot; hindi ito nagpapakita ng kaluwagan sa sinuman, at hindi nagpapakita ng awa sa sinuman, sapagkat Ako ang matuwid na Diyos Mismo, at Ako ay nagtataglay ng poot, ng pagsunog, ng paglilinis, at ng pagwasak. Sa Akin ay walang natatago at walang mga damdamin ng laman; sa kabaligtaran, mayroong pagiging bukas, katuwiran, katarungan at pagiging walang pagkiling. Dahil ang Aking mga panganay na anak ay kasama Ko na sa trono, namumuno sa di-mabilang na mga bansa at tao, yaong di-patas at di-makatarungan na mga bagay at mga tao ay sinisimulan nang mahatulan ngayon. Sisiyasatin Ko sila nang isa-isa, walang lalagpasan at ibubunyag sila nang ganap. Sapagkat ang Aking paghatol ay lubusan nang nabunyag at lubusan nang naihayag, at wala Akong itinira ni anuman; itatapon Ko ang lahat ng hindi nakaayon sa Aking mga layunin, at idudulot na mamatay ang mga ito magpasawalang hanggan sa walang-hanggang hukay. Idudulot Kong masunog ang mga ito roon magpakailanman. Tanging ito ang Aking katuwiran, at tanging ito ang Aking pagkamatuwid. Walang sinumang makapagbabago nito, at lahat ay dapat sumunod sa Akin.

Binabalewala ng karamihan ng mga tao ang Aking mga salita, iniisip na ang mga salita ay mga salita lamang at ang mga katunayan ay mga katunayan. Sila ay bulag! Hindi ba nila alam na Ako ang tapat na Diyos Mismo? Ang Aking mga salita at mga katunayan ay nagaganap nang sabay. Hindi ba’t ito ay totoong-totoo? Hindi talaga nauunawaan ng mga tao ang Aking mga salita, at yaon lamang mga nabigyang-liwanag na ang tunay na makauunawa. Totoo ito. Sa sandaling makita ng mga tao ang Aking mga salita, sukdulan silang natatakot at nagtatatakbo kung saan-saan upang magtago. Lalo pang mangyayari ito kapag dumating na ang Aking paghatol. Noong Aking nilikha ang lahat ng bagay, kapag Aking wawasakin ang mundo, at kapag gagawin Kong ganap ang mga panganay na anak—lahat ng bagay na ito ay natutupad sa pamamagitan ng isang salita mula sa Aking bibig. Ito ay dahil ang Aking salita mismo ang awtoridad; ito ang paghatol. Masasabi na ang Aking persona ay ang paghatol at ang pagiging kapita-pitagan, at walang makapagbabago nito. Ito ay isang aspekto ng Aking mga atas administratibo; ito ay isang paraan ng paghatol Ko sa mga tao. Sa Aking mga mata, lahat—kasama ang lahat ng tao, lahat ng pangyayari, at lahat ng bagay—ay nasa Aking mga kamay at nasa ilalim ng Aking paghatol. Walang sinuman at walang bagay ang nangangahas na gumawa ng anumang bagay nang hindi naaangkop, at lahat ay dapat na matupad nang naaayon sa mga salitang Aking binibigkas. Mula sa loob ng mga kuru-kuro ng mga tao, ang bawat isa ay naniniwala sa mga salita ng Aking persona. Kapag bumibigkas ang Aking Espiritu, ang lahat ng tao ay nagdududa, walang anumang pagkakilala sa Aking pagkamakapangyarihan-sa-lahat, at gumagawa pa nga ng mga pagbibintang laban sa Akin. Sinasabi Ko sa iyo ngayon, sinumang nag-aalinlangan sa Aking mga salita, at sinumang pabasta-basta sa Aking mga salita, ang mga ito ang siyang lilipulin; sila ang mga walang-hanggang anak ng perdisyon. Mula rito ay makikitang napakakaunti lamang yaong mga panganay na anak dahil ito ang Aking paraan ng paggawa. Gaya ng sinabi Ko noon, isinasakatuparan Ko ang lahat nang hindi man lamang ginagalaw ang isa mang daliri; bagkus ginagamit Ko lamang ang Aking mga salita. Dito, kung gayon, makikita ang Aking pagkamakapangyarihan-sa-lahat. Sa Aking mga salita, walang sinuman ang makahahanap sa pinagmumulan at sa layunin ng Aking sinasabi. Hindi ito magagawa ng mga tao. Maaari lamang silang sumunod sa Aking pangunguna sa kanilang mga kilos, at sumunod sa Aking katuwiran sa paggawa ng lahat ng bagay na umaayon sa Aking mga layunin, nagdudulot sa Aking pamilya na magkaroon ng katuwiran at kapayapaan, mabuhay magpakailanman, at maging matibay at di-natitinag magpakailanman.

Ang paghatol Ko ay dumarating sa lahat, ang Aking mga atas administratibo ay umaabot sa bawat isa, at ang Aking mga salita at Aking persona ay ipinamamalas sa bawat isa. Ito ang panahon para gumawa ng dakilang gawain ang Aking Espiritu (sa panahong ito, yaong mga pagpapalain, at yaong mga makararanas ng kapahamakan, ay ibinubukod mula sa isa’t isa). Sa sandaling ang Aking mga salita ay lumabas, ibinukod Ko na yaong mga pagpapalain at yaong mga makararanas ng kapahamakan. Malinaw na malinaw ang lahat ng ito, at nakikita Kong lahat sa isang sulyap. (Sinasabi Ko ito hinggil sa Aking pagkatao; kaya hindi sinasalungat ng mga salitang ito ang Aking paunang pagtatadhana at pagpili.) Gumagala Ako sa mga kabundukan at mga ilog at sa lahat ng bagay, sa kalawakan ng sansinukob, sinisiyasat at nililinis ang bawat lugar nang sa gayon yaong maruruming lugar at yaong malalaswang lupain ay hindi na iiral lahat at masusunog tungo sa kawalan dahil sa Aking mga salita. Para sa Akin, madali ang lahat ng bagay. Kung ngayon ang oras na Aking paunang itinadhana na wasakin ang mundo, maaari Ko itong lulunin sa pagbigkas ng isang salita. Gayumpaman, hindi ngayon ang oras. Lahat ay dapat maging handa bago Ko gawin ang gawaing ito, upang hindi magulo ang Aking plano at hindi magambala ang Aking pamamahala. Alam Ko kung paano ito gawin nang makatwiran. Mayroon Ako ng Aking karunungan, at mayroon Ako ng sarili Kong pagsasaayos. Hindi dapat gumalaw ang mga tao kahit isang daliri; maging maingat na hindi mahampas ng Aking kamay. Umabot na ito sa Aking mga atas administratibo. Mula rito ay makikita ang kabagsikan ng Aking mga atas administratibo, gayundin ang mga prinsipyo sa likod ng mga ito, na sumasaklaw sa dalawang aspekto: Ang isa ay na hinahampas Ko ang lahat ng hindi alinsunod sa Aking mga layunin at lumalabag sa Aking mga atas administratibo; ang isa pa ay na buong poot Kong isinusumpa ang lahat ng lumalabag sa Aking mga atas administratibo. Hindi maaaring mawala ang dalawang aspekto na ito, at siyang mga prinsipyo sa pagpapatupad sa likod ng Aking mga atas administratibo. Bawat tao ay pinangangasiwaan ayon sa dalawang prinsipyong ito, nang walang anumang kahit kaunting kaluwagan, kahit na gaano pa katapat ang isang tao. Ito ay sapat na upang ipakita ang Aking katuwiran, ang Aking pagiging kapita-pitagan, at ang Aking poot, na susunog sa lahat ng makalupang bagay, lahat ng makamundong bagay, at lahat ng bagay na hindi alinsunod sa Aking mga layunin. Mayroong mga hiwagang nananatiling nakatago sa Aking mga salita, at mayroon ding mga hiwagang nabunyag na sa Aking mga salita. Kaya, ayon sa mga kuru-kuro ng tao at sa pag-iisip ng tao, ang Aking mga salita ay magpakailanmang di-mauunawaan, at ang Aking puso ay magpakailanmang di-maaarok. Ibig sabihin, dapat Kong alisin sa mga tao ang kanilang mga kuru-kuro at pag-iisip. Ito ang pinakamahalagang bagay sa Aking plano ng pamamahala. Kailangang gawin Ko ito sa ganitong paraan upang makamit ang Aking mga panganay na anak at upang matupad ang mga bagay na gusto Kong gawin.

Ang mga sakuna sa mundo ay tumitindi sa bawat araw, at sa Aking sambahayan, ang malalaking sakuna ay patindi nang patindi. Ang mga tao ay tunay na walang mapagtataguan, wala nang lugar na maikukubli nila ang kanilang mga sarili. Dahil ang transisyon ay nagaganap na ngayon, wala ni isang tao ang nakakaalam kung saan siya susunod na hahakbang. Mahahayag lamang ito pagkatapos ng Aking paghatol. Tandaan! Ito ang mga hakbang ng Aking gawain, at ito ang paraan ng Aking paggawa. Para sa lahat ng Aking mga panganay na anak, aaliwin Ko silang isa-isa, at itataas Ko sila nang paisa-isang hakbang; para naman sa mga tagapagserbisyo, ititiwalag at aabandonahin Ko silang lahat, nang isa-isa. Ito ay isang bahagi ng Aking plano ng pamamahala. Pagkatapos na ang lahat ng tagapagserbisyo ay naihayag na, ang Aking mga panganay na anak ay ihahayag din. (Para sa Akin, ito ay napakadali. Pagkatapos nilang marinig ang Aking mga salita, ang lahat ng tagapagserbisyo ay unti-unting uurong sa ilalim ng paghatol at banta ng Aking mga salita, at tanging ang Aking mga panganay na anak ang matitira. Ito ay isang bagay na wala sa kontrol ng tao, isang bagay na hindi mababago ng kalooban ng tao; ito ay ang Aking Espiritu na personal na gumagawa.) Ito ay hindi isang malayong pangyayari, at kahit papaano ay dapat ninyong mahiwatigan ito mula sa loob ng yugtong ito ng Aking gawain at ng Aking mga salita. Kung bakit Ako nagsasalita nang ganoon karami at ang pagiging di-mahuhulaan ng Aking mga pagbigkas ay di-maarok ng mga tao. Nagsasalita Ako sa Aking mga panganay na anak sa tono ng pang-aaliw, pagkahabag, at mapagmahal na kabaitan (dahil palagi Kong binibigyang-liwanag ang mga taong ito, at hindi Ko sila iiwan, at dahil pauna Ko silang itinadhana), habang isinasailalim Ko ang mga tao bukod sa Aking mga panganay na anak sa matinding paghatol, sa mga banta, at sa pananakot, na ginagawa silang laging takot hanggang sa puntong laging gumagana ang kanilang mga nerbiyo. Kapag umabot na ang sitwasyon sa isang punto, tatakas sila mula sa kalagayang ito (kapag Aking winasak ang mundo, ang mga taong ito ay mapupunta sa walang hanggang hukay), ngunit hindi nila kailanman matatakasan ang Aking kamay ng paghatol o hindi sila kailanman makalalaya sa sitwasyong ito. Ito, kung gayon, ang paghatol sa kanila; ito ang pagkastigo sa kanila. Sa araw na dumating ang mga banyaga, ibubunyag Ko ang mga taong ito nang isa-isa. Ito ang mga hakbang ng Aking gawain. Ngayon, nauunawaan na ba ninyo ang layunin sa likod ng nakaraang mga pagbigkas Ko ng mga salitang iyon? Sa Aking palagay, ang isang bagay na hindi natupad ay isa ring bagay na natupad na, ngunit ang isang bagay na natupad na ay hindi nangangahulugang isang bagay na naisakatuparan na. Ito ay dahil mayroon Ako ng Aking karunungan at mayroon Ako ng Aking paraan ng paggawa, na talagang di-malilirip ng mga tao. Kapag nagkamit na Ako ng mga resulta sa hakbang na ito (kapag naihayag Ko na ang lahat ng masamang taong lumalaban sa Akin), sisimulan Ko ang susunod na hakbang, dahil ang Aking kalooban ay hindi napipigilan at walang sinumang nangangahas na hadlangan ang Aking plano ng pamamahala, at walang bagay na nangangahas na maglagay ng mga balakid—dapat silang tumabi lahat! Mga inapo ng malaking pulang dragon, pakinggan ninyo Ako! Pumarito Ako sa mundong ito mula sa Sion at nagkatawang-tao upang makamit ang Aking mga panganay na anak, para ipahiya ang inyong ama (ang mga salitang ito ay nakatuon sa mga inapo ng malaking pulang dragon), para suportahan ang Aking mga panganay na anak, at itama ang mga maling nagawa sa Aking mga panganay na anak. Kaya, huwag na kayong maging walang kontrol; hahayaan Ko ang Aking mga panganay na anak na mangasiwa sa inyo. Sa nakalipas, ang Aking mga anak ay inapi at sinupil, at yamang ang Ama ay humahawak ng kapangyarihan para sa Kanyang mga anak, ang Aking mga anak ay magbabalik sa Aking mapagmahal na yakap, para hindi na maapi at masupil. Hindi Ako di-matuwid; ipinakikita nito ang Aking katuwiran, at ito ay tunay na “pagmamahal sa Aking minamahal at pagkamuhi sa Aking kinamumuhian.” Kung sinasabi ninyong Ako ay di-matuwid, dapat kayong magmadaling magsialis. Huwag kayong maging walang-kahihiyan at maging palamunin sa Aking sambahayan. Dapat kang magmadaling umuwi sa iyong tahanan sa lalong madaling panahon para hindi Ko na kailangang makita ka. Ang walang hanggang hukay ang inyong hantungan, at doon kayo mananatili. Kung kayo ay nasa Aking sambahayan, walang magiging lugar para sa inyo, dahil kayo ay mga hayop na pantrabaho; kayo ang mga kasangkapang Aking ginagamit. Kapag hindi Ko na kayo magagamit, itatapon Ko kayo sa apoy upang sunugin kayo. Ito ang Aking atas administratibo. Kailangang gawin Ko ito sa ganitong paraan—ito lamang ang nagpapakita kung paano Ako gumagawa, pati na ng Aking katuwiran at Aking pagiging kapita-pitagan. Higit na mahalaga, ito lamang ang paraan na magpapahintulot sa Aking mga panganay na anak na magharing kasama Ko sa kapangyarihan.