Kabanata 91
Palaging sinasabi at binibigkas ng Aking Espiritu ang Aking tinig—ilan sa inyo ang nakakikilala sa Akin? Bakit dapat Akong magkatawang-tao at pumarito sa gitna ninyo? Isa itong malaking hiwaga. Iniisip ninyo Ako at kinasasabikan ninyo Ako buong maghapon, at pinupuri ninyo Ako, tinatamasa Ako, at kinakain at iniinom Ako araw-araw, gayunman hanggang ngayon ay hindi pa rin ninyo Ako nakikilala. Napakamangmang at napakabulag ninyo! Napakababaw ng pagkakilala ninyo sa Akin! Ilan sa inyo ang kayang magsaalang-alang sa mga layunin Ko? Ibig sabihin, ilan sa inyo ang nakakikilala sa Akin? Lahat kayo ay kahina-hinala, pero gusto pa rin ninyong matugunan ang Aking mga layunin? Huwag na ninyong pangarapin! Sinasabi Ko sa iyo: Gaano man kabuti ang mga ikinikilos ni Satanas, lahat ito ay ginagawa para gibain ang Aking binubuo at gambalain ang Aking pamamahala. Gaano man kabuti ang mga ikinikilos nito, hindi nagbabago ang diwa nito—nilalabanan Ako nito. Kaya nga, maraming tao ang walang kamalay-malay na hinahampas ng Aking kamay at walang kamalay-malay na pinalalayas mula sa Aking sambahayan. Ngayon, walang anumang bagay (malaki man o maliit) ang pinamamatnugutan ng tao; lahat ay nasa Aking mga kamay. Kung sinasabi ninuman na lahat ng bagay ay nasa ilalim ng kontrol ng tao, kung gayon ay sinasabi Ko na nilalabanan mo Ako, at tiyak na kakastiguhin kita nang matindi at iiwan ka nang walang lugar na matatayuan magpakailanman. Sa lahat ng mga pangyayari at bagay-bagay, ano ang wala sa Aking mga kamay? Ano ang hindi Ko itinatag, o itinakda? At nagsasalita ka pa rin tungkol sa pagkakilala sa Akin! Maladiyablong salita ang mga ito. Maaaring nagagawa mong dayain ang iba, pero iniisip mo ba na kaya mo rin Akong dayain? Tingin mo ba, kung walang sinuman ang nakaaalam ng tungkol sa ginawa mo, walang kahihinatnan ito? Huwag mong isiping makakatakas ka nang basta-basta! Dapat kitang paluhurin sa Aking harapan at pagsalitain. Hindi katanggap-tanggap ang hindi magsalita. Ito ang Aking atas administratibo!
Talaga bang nauunawaan ninyo kung sino ang Aking Espiritu, at kung sino ang Aking sarili sa laman? Ano ang kabuluhan ng Aking pagkakatawang-tao? Sino sa inyo ang maingat na nagnilay sa malaking usaping ito at tumanggap ng ilang paghahayag mula sa Akin? Kayong lahat ay nagiging pabasta-basta lang sa inyong sarili! Bakit Ko sinasabi na ikaw ang supling ng malaking pulang dragon? Ngayon, ibinubunyag Ko sa inyo ang hiwaga ng Aking pagkakatawang-tao, isang hiwagang hindi kailanman nalutas ng tao mula pa noong paglikha sa mundo, na nagdulot ng pagkasira sa napakaraming kinamumuhian Ko. At gayon din ito ngayon. Dahil sa Aking katawang-tao, nagawa nang perpekto ang marami sa Aking minamahal. Ano ang mismong dahilan kung bakit dapat Akong magkatawang-tao? At bakit Ako nagpapakita sa ganitong anyo (sa lahat ng bagay, kabilang ang Aking taas, hitsura, tayog, at iba pa)? Sino ang may masasabi tungkol diyan? Napakaraming kabuluhan ng Aking pagkakatawang-tao na hindi basta masasabi ang lahat ng tungkol dito. Sasabihin Ko sa inyo ngayon ang isang bahagi lamang nito (dahil ang mga hakbang ng Aking gawain ay nakarating na hanggang dito, dapat Kong gawin ito at sabihin ito): Pangunahing nakatuon ang Aking pagkakatawang-tao sa Aking mga panganay na anak, upang mapastol Ko sila at upang makausap nila Ako at makapagsalita sila nang harap-harapan sa Akin; ipinapakita pa nito na Ako at ang Aking mga panganay na anak ay matalik sa isa’t isa (ibig sabihin, magkakasama kaming kumakain, nananatiling magkakasama, magkakasamang namumuhay, at magkakasamang kumikilos), upang sila ay mapakain Ko sa realidad—hindi ito mga walang lamang salita kundi realidad. Noon, nanampalataya ang mga tao sa Akin pero hindi nila maarok ang realidad, at ito ay dahil hindi pa Ako nagkakatawang-tao. Ngayon, ang Aking pagkakatawang-tao ay nagtutulot sa inyong lahat na maarok ang realidad at nagtutulot sa mga taos-pusong nagmamahal sa Akin na makilala kung sino Ako—ang marunong na Diyos Mismo—sa pamamagitan ng Aking pananalita at pagkilos at mga prinsipyo sa likod ng pamamaraan ng pangangasiwa Ko ng mga bagay-bagay. Nagbibigay-daan din ito sa mga hindi taos-pusong naghahanap sa Akin na makita sa Aking napakaliliit na pagkilos, ang aspekto Ko na Aking pagkatao at dahil doon ay nilalabanan Ako, at pagkatapos ay namamatay na “walang anumang dahilan,” dahil sila ay hinahampas Ko. Sa pagpapahiya kay Satanas, ang pagkakatawang-tao ang nagbibigay ng pinakamatunog na patotoo para sa Akin; hindi Ko lamang nakakayang lumabas mula sa katawang-tao kundi makakapamuhay din Ako sa loob ng katawang-tao. Hindi Ako nalilimitahan ng espasyo o ng heograpiya; para sa Akin, walang anumang mga sagabal at lahat ay maayos na dumadaloy. Dito pinakanapapahiya si Satanas, at kapag lumalabas Ako mula sa katawang-tao, gumagawa pa rin Ako sa Aking katawang-tao, at hindi Ako naaapektuhan sa anumang paraan. Humahakbang pa rin Ako sa kabundukan, mga ilog, mga lawa, at sa bawat sulok ng sansinukob at lahat ng bagay. Nagkatawang-tao na Ako upang ihayag ang lahat ng isinilang sa Akin pero nagsibangon para lumaban sa Akin. Kung hindi Ako naging tao, hindi magkakaroon ng paraan para ihayag sila (tumutukoy sa mga kumikilos sa isang paraan sa Aking harapan at iba sa Aking likuran). Kung nanatili Ako bilang Espiritu, sasambahin Ako ng mga tao sa kanilang mga kuru-kuro, at iisipin na Ako ay walang-anyo at di-maaabot na Diyos. Ang Aking nagkatawang-taong laman ngayon ay ganap na kabaligtaran ng mga kuru-kuro ng mga tao (kung pag-uusapan ang Aking tangkad at anyo), dahil mukha Akong ordinaryo at hindi gaanong matangkad. Itong puntong ito ang pinakanagpapahiya kay Satanas at ang pinakamakapangyarihang pangontra sa mga kuru-kuro ng mga tao (paglapastangan ni Satanas). Kung ang Aking anyo ay naiiba sa lahat ng iba pa, magiging mahirap iyan—lahat ay lalapit upang sumamba sa Akin at kilalanin Ako sa pamamagitan ng kanilang mga sariling kuru-kuro, at hindi sila makapagbibigay ng magandang patotoo para sa Akin. Kaya ginamit Ko ang wangis na mayroon Ako ngayon, at hindi ito mahirap maunawaan sa anumang paraan. Ang lahat ay dapat na lumabas mula sa mga kuru-kuro ng mga tao at hindi malansi ng mga pakana ni Satanas. Sa hinaharap sasabihin Ko sa inyo nang isa-isa ang higit pa, nang naaayon sa pangangailangan ng Aking gawain.
Ngayon, naging matagumpay ang Aking dakilang gawain at naisakatuparan ang Aking plano. Nagkamit Ako ng isang grupo ng mga tao na nakikipagtulungan sa Akin nang may iisang puso at isipan. Ito ang pinakamaluwalhating panahon para sa Akin. Ang Aking mga minamahal na anak (lahat ng nagmamahal sa Akin) ay kayang maging kaisa Ko sa puso at isipan sa pagsasakatuparan, nang kasama Ako, sa lahat ng bagay na nilalayon Kong gawin. Isa itong kamangha-manghang bagay. Pagkatapos ng araw na ito, ang mga hindi Ko tinitingnan nang may pabor ay hindi magkakaroon ng gawain ng Banal na Espiritu, ibig sabihin ay aabandonahin Ko ang mga hindi kaayon ng kung ano ang sinabi Ko noon. Dapat na ganap na umayon ang mga tao sa kung ano ang sinasabi Ko. Tandaan ito! Dapat kayong ganap na umayon. Huwag magkamali ng pag-unawa; Ako ang may huling pasya sa lahat. Mga tao—huwag makipagtawaran sa Akin. Kung sinasabi Ko na pasok ka sa pamantayan, nakataga iyon sa bato; kung sinasabi Ko na hindi ka pasok sa pamantayan, huwag magmukhang nasasaktan at sisihin ang Langit at lupa. Lahat ng iyan ay Aking pagsasaayos. Sino ang nagsabing hindi mo dapat igalang ang iyong sarili? Sino ang nagsabing dapat mong gawin ang ganoong nakahihiyang kahangalan? Kahit wala kang sabihin, hindi mo maitatago ang katotohanan sa Akin. Para kanino ang Aking mga salita kapag sinasabi Ko na Ako ang Diyos Mismo na nagsisiyasat sa kaloob-looban ng puso ng tao? Sinasabi Ko ito sa mga di-matapat. Labis na walang kahihiyan—ginagawa ang gayong bagay sa Aking likuran! Nais mo ba Akong linlangin? Hindi iyon ganyan kadali! Ngayon din ay lumayas ka rito! Anak ng paghihimagsik! Hindi mo minamahal ang iyong sarili at hindi mo iginagalang ang iyong sarili! Hindi mo inaalagaan ang iyong sarili, pero nais mo pa rin na ikaw ay mahalin Ko? Huwag mo nang pangarapin! Hindi Ko nais ang kahit isa sa mga buhong na tulad nito. Lumayo kayong lahat sa Akin! Pinakamalubha itong nagbibigay-kahihiyan sa Aking pangalan; kung hindi ninyo ito nakikita nang malinaw, hindi ito uubra. Dapat na protektahan ninyo ang inyong mga sarili para hindi kayo mabahiran ng anumang dumi sa masama at mahalay na lumang kapanahunang ito; dapat na kayo ay maging ganap na banal at walang bahid. Ngayon, ang mga kalipikadong mamuno bilang mga haring kasama Ko ay ang mga hindi nabahiran ng anumang dumi, dahil Ako ang banal na Diyos Mismo, at ayaw Ko sa sinumang nagbibigay-kahihiyan sa Aking pangalan. Ang mga ganyang tao ay ipinadala ni Satanas para subukin Ako, at tunay nga, silang lahat ay mga alipin ni Satanas na dapat itaboy (ihinahagis sa walang hanggang hukay).
Banal at walang dungis ang Aking sambahayan, at ang Aking templo ay kamangha-mangha at maharlika (ibig sabihin ay ang mga nagtataglay ng kung ano Ako at kung ano ang mayroon Ako). Sino ang nangangahas na pumasok at basta-basta na lamang magdulot ng kaguluhan? Tiyak na hindi Ko sila palalampasin. Idudulot Ko na hindi sila kailanman bumalik, at tiyak na lubusan Ko silang ipapahiya. Kumikilos Ako nang may karunungan. Nang walang espada, walang baril, at hindi nag-aangat ng daliri, lubusan Kong tatalunin ang mga lumalaban sa Akin at sumisira sa dangal ng Aking pangalan. Napakahaba ng pagtitimpi Ko, at sa di-nagbabagong bilis, ipinagpapatuloy Ko ang Aking gawain bagaman lumilikha si Satanas ng panggugulo nang gayon kalubha; hindi Ko ito pinapansin at tatalunin Ko ito sa pamamagitan ng kaganapan ng Aking plano ng pamamahala. Ito ang Aking kapangyarihan at ang Aking karunungan, at higit pa riyan ay isang maliit na bahagi ito ng Aking walang katapusang kaluwalhatian. Sa Aking paningin, ang mga lumalaban sa Akin ay gaya ng mga insektong gumagapang sa alabok na kaya Kong durugin sa ilalim ng Aking paa alinsunod sa mga nais Ko, sa anumang oras. Gayunpaman, ginagawa Ko ang mga bagay-bagay nang may karunungan. Nais Ko na ang Aking mga panganay na anak ang mangasiwa sa kanila; hindi Ako nagmamadali. Kumikilos Ako nang may sistema, sa isang maayos na paraan, at tiyak na walang kahit pinakamaliit na pagkakamali. Ang mga panganay na anak na iyon na isinilang sa Akin ay dapat magtaglay ng kung ano Ako, at makayang makita ang Aking walang katapusang karunungan sa Aking mga gawa!