Ni Christine, Pilipinas

Noong Agosto 2021 nagsimula akong magsanay sa pagdidilig ng mga bagong mananampalataya. Dahil hindi ako masyadong magaling sa pagbigkas ng Ingles, natakot ako na kapag nakipagbahaginan ako sa kanila ay hahamakin nila ako, kaya karaniwan ay nakikipag-usap lang ako sa kanila sa pamamagitan ng pagmemensahe. Subalit, ang pagpapatuloy ng ganoong gawi ay nakaapekto sa pag-usad ng pagdidilig. Sa isang pagtitipon, ibinahagi ng isang sister na hindi siya mahusay mag-Ingles, pero gusto niyang verbal na makipagbahaginan sa mga baguhan at matugunan ang kanilang iba’t ibang kuru-kuro at paghihirap nang nasa oras, kaya gumamit siya ng translation software bilang pantulong. Sa ganoong paraan, kaya niyang makipagbahaginan sa kanila nang nagsasalita hangga’t maaari. Nahiya ako nang ihambing ko iyon sa sarili kong saloobin sa aking tungkulin. Kahit na hindi siya magaling magsalita ng Ingles, nakahanap pa rin siya ng paraan para makausap nang pasalita ang mga baguhan. Ang tanging problema ko ay hindi magaling ang pagbigkas ko. Ayos naman ako sa pang-araw-araw na pag-uusap, pero natatakot ako na baka sabihin ng mga baguhan na hindi maganda ang Ingles ko, kaya naman ayaw kong makipag-usap nang pasalita sa kanila. Nagkaroon ito ng direktang epekto sa resulta ng pagdidilig ko. Parami nang parami ang mga bagong mananampalataya na tumatanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, kaya kailangan naming palakasin ang gawain namin sa pagdidilig at tulungan silang magtatag ng pundasyon sa tunay na daan sa lalong madaling panahon. Pero isinasaalang-alang ko lang ang sarili kong reputasyon at katayuan, hindi kung paano madidiligan kaagad ang mga baguhan. Wala akong katiting na pagsasaalang-alang sa mga layunin ng Diyos! Kaya’t nagdasal ako, handang sumandal sa Diyos at subukang makipag-usap nang pasalita sa mga baguhan. Nagsimula akong sanayin ang aking sinasalitang Ingles pagkatapos niyon, nagsimula ako sa mga baguhang kilala ko na. Matapos ang maikling panahon, hindi na ako gaanong takot na magkaroon ng pasalitang pakikipag-usap. Naaalala ko minsang nakikipag-usap ako sa isang bagong mananampalataya, at hindi ko lang matatas na naipahayag ang sarili ko, kundi nalutas pa ang kanyang isyu. Hindi ako makapaniwala—hindi ko kailanman inakala na ang isang verbal na talakayan ay maaaring maging mas epektibo kaysa sa ilang araw ng pagmemensahe.

Noong dumami nang dumami ang mga baguhan na sumasapi sa iglesia, ako at si Sister Mavis ay pinagpareha ng lider para mangasiwa sa gawain ng pagdidilig. Nang marinig ko ang pagsasaayos na ito, nagulat talaga ako. Kakasimula ko pa lang magsagawa ng pagdidilig sa mga baguhan, marami pang katotohanan tungkol sa gawain ng Diyos na hindi ko nauunawaan, at katamtaman lang ang galing ko sa Ingles. Paano ko aakuin ang ganoong uri ng responsibilidad? Mas matagal nang nagdidilig si Mavis ng mga baguhan kaysa sa akin, kaya mas marami siyang karanasan sa lahat ng bagay. Magaling din siyang magsalita ng Ingles. Kung ipapareha ako sa kanya, kung iisipin ang mga aktuwal kong kakayahan, hindi ba mabubunyag ang totoo sa sandaling ibuka ko ang bibig ko? Baka sabihin niya na hindi malinaw ang pagbabahagi ko tungkol sa katotohanan, na hindi ako angkop sa tungkuling iyon. Habang nag-aalala ako tungkol doon, dumating si Mavis upang talakayin sa akin ang gawain at tinanong niya ako kung gaano ako kagaling mag-Ingles. Walang pagdadalawang-isip na sinabi kong, “Hindi ako magaling mag-Ingles. Nakakaintindi ako, pero hindi ako mahusay magsalita. Maayos ang pakikipag-usap ko nang pasulat.” Sumagot siya, “Kung gayon pwede kang maging responsable sa pagsasaayos ng mga oras ng pagtitipon kasama ng mga bagong mananampalataya, at magiging responsable ako sa pakikipagbahaginan sa kanila. Pwede tayong magtulungan.” Pagkatapos kong marinig na sabihin ito ni Mavis, naisip kong magandang palusot ang pagsasabing hindi ako masyadong magaling mag-Ingles, at hindi ko na kailangang magsalita sa mga pagtitipon. Hangga’t tahimik ako, hindi kailanman magiging halata ang mga kapintasan at pagkukulang ko. Tapos kapag nagdidilig si Mavis ng mga baguhan, pwede akong nandoon na nakikinig at natututo, at pagtagal-tagal, sa sandaling matutunan ko na ang mga bagay-bagay, kaya ko nang verbal na makipag-usap sa kanila. Sa ganitong paraan, hindi nila ako mahahalata.

Noong unang beses na magkasama naming diniligan ni Mavis ang mga baguhan, napansin kong nakikipag-ugnayan siya sa kanila sa matatas na pag-i-Ingles, pero maliban sa “Hello!” ay hindi na ako naglakas-loob na magsalita ng kahit ano pa. Napagkasunduan namin na kapag tapos na ang pagtitipon, kakausapin ko ang mga bagong mananampalataya para maunawaan ko ang kanilang mga isyu at pakikibaka upang malutas ang mga ito sa lalong madaling panahon, pero nag-aatubili ako. Sa unang pakikipag-ugnayan nila kay Mavis, nakita nila kung gaano siya kahusay mag-Ingles at malinaw siyang nakakapagbahagi sa katotohanan. Kung kakausapin nila ako pagkatapos niyon at maririnig nila akong nahihirapang magsalita, makikita nila kung gaano kalaki ang pagkakaiba. Tapos ano na lang ang iisipin nila sa akin? Paulit-ulit ko iyong pinag-isipan, at nagpasya akong patuloy na mag-type ng mga mensahe. Pagkatapos niyon, bukod sa pakikipag-ugnayan nang pasalita sa ilang baguhan na medyo pamilyar na sa akin, nakipag-ugnayan ako sa ibang baguhan sa pamamagitan ng pagta-type ng mga mensahe. Pero isa iyong mas mabagal na paraan ng pakikipag-usap. Madalas magpapadala ako ng mensahe sa isang baguhan at hindi siya online, tapos kapag tumugon naman sila ay hindi ko napapansin. Ang ilang isyu na pwedeng malutas nang pasalita sa loob lamang ng ilang minuto, ay hindi nalulutas kahit ilang araw pa sa pamamagitan ng pagta-type ng mga mensahe. Noon lamang sinuri namin ang nagawa naming trabaho, saka ko nakita na halos kalahati ng mga bagong mananampalataya na responsibilidad ko ay hindi normal na dumadalo sa mga pagtitipon. Natulala ako. Paano ito nangyayari? Tinanong ako ni Mavis, “Bakit palagi kang nagmemensahe sa mga bagong mananampalataya? Bakit ni minsan hindi mo sila direktang kinakausap?” Nag-atubili akong magsalita, dahil ayaw kong sabihin sa kanya. Alam ko na kung direkta ko silang kinausap para lutasin ang kanilang mga problema at paghihirap, ang ilan sa kanila ay nagsimula na sanang dumalo sa mga pagtitipon nang normal. Ngunit natakot akong ipakita ang mga kahinaan ko at umasa na lang ako sa pagmemensahe, kung kaya’t ganito ang kinahinatnan.

Noong gabing iyon, hindi ako mapakali at hindi ako makatulog. Lalong sumasama ang pakiramdam ko habang mas iniisip ito. Kung hindi malulutas kaagad ang mga pagkalito at iba’t ibang kuru-kuro ng mga bagong mananampalataya, maaari silang umatras anumang oras. Isa iyong malubhang pagpapabaya sa tungkulin! Bakit ba ako nagpumilit na magmensahe tungkol sa isang bagay na pwede namang malutas sa tatlong minutong pag-uusap? Hindi iyon dahil sa hindi ako marunong magsalita ng Ingles. Nagawa ko namang makipag-usap nang pasalita kamakailan lang, kaya bakit hindi ko na ginagawa iyon? Nainis ako sa sarili ko nang maisip ko kung paanong hindi dumadalo nang normal sa mga pagtitipon ang ilang baguhan dahil hindi ko sila nadiligan nang maayos. Sa sobrang sama ng loob ko, nanalangin ako sa Diyos, hinihiling sa Kanya na gabayan akong maunawaan ang sarili ko. Tapos, nabasa ko ang siping ito sa mga salita ng Diyos: “Ang mga tao ay likas na mga nilikha. Kaya ba ng mga nilikha na magkamit ng pagiging omnipotente? Kaya ba nilang maging perpekto at walang kapintasan? Kaya ba nilang maging mahusay sa lahat ng bagay, maunawaan ang lahat ng bagay, makilatis ang lahat ng bagay, at makaya ang lahat ng bagay? Hindi nila kaya. Gayunman, sa loob ng mga tao, mayroong tiwaling disposisyon at isang malalang kahinaan: Sa sandaling matuto sila ng isang kasanayan o propesyon, pakiramdam ng mga tao ay may kapabilidad sila, na sila ay mga taong may katayuan at may halaga, at na sila ay mga propesyonal. Anuman ang tunay nilang halaga, gusto nilang lahat na ipresenta ang kanilang sarili bilang isang sikat o pambihirang indibidwal, upang maging isang medyo kilalang tao, at ipaisip sa iba na sila ay perpekto at walang kapintasan, na walang kahit isang depekto; nais nilang makita sila ng ibang tao bilang isang may kakayahan, makapangyarihan, pambihira, o sikat at dakilang indibidwal, na may maringal at kahanga-hangang imahe, may abilidad na gawin ang anumang bagay, at na walang bagay na hindi nila kayang gawin. Pakiramdam nila na kapag humingi sila ng tulong sa iba, magmumukha silang walang kapabilidad at mas mababa, at na hahamakin sila ng mga tao. Sa dahilang ito, palagi nilang nais na patuloy na magkunwari. Ang ilang tao, kapag pinagawa ng isang bagay, ay nagsasabing alam nila kung paano ito gawin kahit na sa katunayan ay hindi naman talaga. Pagkatapos, palihim, sasaliksikin nila ito at susubukang matutunan kung paano ito gawin, ngunit lumabas na pagkatapos itong pag-aralan nang ilang araw, hindi pa rin nila nauunawaan kung paano ito gawin. Kapag tinanong kung kumusta na ang takbo nito, sinasabi nila, ‘Malapit na akong matapos, malapit na!’ Pero sa kanilang puso, iniisip nila, ‘Malayo pang matapos ito, wala akong ideya, hindi ko alam kung ano ang gagawin! Hindi ko puwedeng isiwalat ang sikreto, dapat ituloy ko ang pagkukunwari, hindi ko maaaring hayaang makita ng mga tao ang aking mga pagkukulang at kamangmangan, hindi ko maaaring hayaang hamakin nila ako!’ Anong problema ito? Ito ay pagdurusa para lang hindi mapahiya sa anupamang paraan. Anong klaseng disposisyon ito? Walang hangganan ang kayabangan ng gayong mga tao, nawalan na sila ng buong katwiran. Ayaw nilang maging karaniwang mga tao, ayaw nilang maging ordinaryong mga tao, normal na mga tao, bagkus ay nais nilang maging superhuman, katangi-tanging indibidwal, o mga taong may kapabilidad. Napakalaking problema nito! Patungkol sa mga kahinaan, mga pagkukulang, kamangmangan, kahangalan, at kawalan ng pagkaunawa sa loob ng normal na pagkatao, babalutan nila ang lahat ng iyon, hindi ipapakita sa ibang mga tao—patuloy silang magpapanggap. … hindi ba’t ang mga ganitong uri ng tao ay palaging namumuhay sa kalituhan? Hindi ba’t nananaginip sila? Hindi nila kilala ang kanilang sarili, hindi nila alam kung sino sila, at hindi nila alam kung paano isabuhay ang normal na pagkatao. Hindi pa nila kailanman nagawa ang dapat gawin ng mga tao sa praktikal na paraan, ni hindi pa sila kailanman namuhay tulad ng isang normal na tao. Kung palagi kang namumuhay sa kalituhan at sa paraang magulo ang isip, hindi ginagawa ang mga bagay-bagay sa praktikal na paraan, at palagi kang namumuhay ayon sa iyong mga imahinasyon, problema ito—hindi mo alam kung paano umasal, at mali ang landas ng buhay na pinili mo” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Limang Kondisyong Dapat Matugunan Para Makapagsimula sa Tamang Landas ng Pananampalataya sa Diyos). Sa pagninilay sa mga salita ng Diyos, nakita ko na nagpapanggap ako at nagbabalatkayo. Natakot ako na hahamakin ako ng mga bagong mananampalataya dahil hindi mahusay ang pagsasalita ko ng Ingles, kaya hindi ako naglakas-loob na makipag-usap sa kanila. Pagkatapos naming magsimulang magtulungan sa trabaho ni Mavis, nakita ko na talagang mahusay siyang mag-Ingles at mas malinaw ang pagbabahagi niya tungkol sa katotohanan kaysa sa akin. Nag-alala ako na kung ikukumpara ay makikita ako ng mga kapatid ko na isang kabiguan, at natakot akong mahahalata ako ni Mavis, kaya lalo pa akong nagpanggap. Nang tanungin ako ni Mavis kung kumusta ang Ingles ko, sinadya kong sabihin na hindi ako mahusay rito, naghahanap ng dahilan para hindi ko na kailangang verbal na makipagbahaginan. Sa tuwing magkasama kaming dalawa na nagdidilig, hindi ako nagsasalita. Hindi ko tinutupad ang sarili kong tungkulin. Kapag nagdidilig ako ng mga baguhan, nagmemensahe ako sa kanila sa halip na direkta silang kausapin, na nangangahulugang maraming isyu ng mga baguhan ang hindi nalutas sa lalong madaling panahon, kaya nanatili ang kanilang pagiging negatibo at hindi sila dumalo sa mga pagtitipon. Inaantala ko ang gawain namin. Lagi akong nagpapanggap, sa takot na mabunyag ang mga kahinaan ko. Nais kong matutunan ang mga bagay-bagay nang walang nakakakita at pagkatapos ay bumalik at pahangain ang lahat. Napakayabang ko! Hindi ko kayang harapin nang tama ang mga kapintasan at pagkukulang ko, kundi gusto kong magmukhang namumukod-tangi at naiiba sa lahat. Katulad lang ito ng isang bagay na inihayag ng Diyos: “Ayaw nilang maging karaniwang mga tao, ayaw nilang maging ordinaryong mga tao, normal na mga tao, bagkus ay nais nilang maging superhuman, katangi-tanging indibidwal, o mga taong may kapabilidad. Napakalaking problema nito!” Hindi mahusay ang kasanayan kong mag-Ingles, at wala pa akong gaanong karanasan sa gawain ng pagdidilig. Isinaayos ng iglesia na diligan ko ang mga dayuhang baguhan at binigyan ako nito ng pagkakataon na isagawa ang isang bagay na dapat ay pinahalagahan ko. Pero sa halip na gawin nang maayos ang tungkulin ko, gusto ko laging pagtakpan ang mga kapintasan ko at kumilos na para bang kaya kong gawin ang anuman para tingalain at hangaan ako ng iba. Wala talaga akong anumang katwiran o kamalayan sa sarili. Alam kong kailangan ko nang ihinto ang pagpapanggap at pagbabalatkayo. Anuman ang isipin ng iba, kailangan ko nang bitawan ang aking banidad, at isakatuparan ang tungkulin ko at mga responsibilidad. Iyon ang kailangan kong isagawa.

Nabasa ko ang ilan pang sipi ng mga salita ng Diyos na nagbigay sa akin ng landas ng pagsasagawa. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Anuman ang mga problemang kinakaharap mo, dapat mong hanapin ang katotohanan para lutasin ang mga ito, hinding-hindi ka dapat magbalatkayo o magpakita ng huwad na imahe sa iba. Maging ito man ay ang mga pagkukulang mo, mga kakapusan mo, mga kapintasan mo, o mga tiwaling disposisyon mo, dapat kang maging bukas at makipagbahaginan tungkol sa lahat ng bagay na ito. Huwag mong itago ang mga ito. Ang pagkatutong magbukas-loob ay ang unang hakbang tungo sa buhay pagpasok, at ito ang unang hadlang, na pinakamahirap malampasan. Kapag nalampasan mo na ang hadlang na ito, magiging madali nang pumasok sa katotohanan. Kapag ginawa mo ang hakbang na ito, ano ang ipahihiwatig nito? Ipahihiwatig nito na binubuksan mo ang iyong puso, at inilalantad at binubuksan ang bawat bahagi mo—mabuti man o masama, positibo o negatibo—at hinahayaan itong makita ng ibang tao at ng Diyos, hindi nagtatago o naglilihim ng anumang bagay mula sa Diyos, hindi gumagamit ng anumang pagbabalatkayo, panlilinlang, o pandaraya sa Diyos, at gayundin ay nagiging bukas ka sa ibang tao. Sa ganitong paraan, mamumuhay ka sa liwanag; hindi ka lang sisiyasatin ng Diyos, kundi makikita rin ng ibang tao na may mga prinsipyo at pagiging hayag sa iyong mga kilos” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi). “Sa harap ng Diyos, gaano ka man magbalatkayo, gaano mo man ikubli ang iyong sarili, o anuman ang ikatha mo para sa sarili mo, malinaw na naaarok ng Diyos ang lahat ng pinakatotoo mong saloobin at ang mga bagay na nakatago sa pinakamalalalim, at kaloob-loobang parte mo; walang kahit isang taong may mga itinatagong, panloob na bagay ang makakatakas sa masusing pagsisiyasat ng Diyos” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Anim na Pahiwatig ng Paglago sa Buhay). Habang pinagbubulay-bulayan ang mga salita ng Diyos, napagtanto ko na ang unang hakbang sa paglutas ng aking tiwaling disposisyon ay ang matutong magtapat, huminto sa pagpapanggap at pagkukunwari, at ilantad ang mga kakulangan, pagkabigo, at katiwaliang inihahayag ko. Kailangan kong maging isang simple, tapat, at praktikal na tao sa harap ng mga kapatid at sa harap ng Diyos. Sa gayon ay gagaan ang pakiramdam ko at magiging malaya ako sa aking tungkulin. Ang maunawaan ito ay nagbigay sa akin ng tiwala at lakas ng loob na isagawa ang katotohanan, at kaya hinanap ko ang lider at si Mavis, at hayagang sinabi sa kanila ang tungkol sa kalagayan ko at pagkaunawa. Hindi nila ako hinamak, kundi matiyaga silang nakipagbahaginan sa akin tungkol sa sarili nilang mga karanasan para tulungan akong maunawaan ang aking isyu. Kapag nagdidilig ako ng mga baguhan pagkatapos niyon, hindi na ako napipigilan ng banidad ko. Nagsimula na akong magtuon sa aking verbal na pakikipag-usap sa kanila para mas mabilis ko silang matulungang lutasin ang mga pagkalito nila. Kapag may nakikita akong isang salita na hindi ko alam o hindi ko kayang bigkasin, kumukuha ako ng diksyunaryo o gumagamit ng translation software. Sa paglipas ng panahon, humusay ang pagsasalita ko ng Ingles. Naramdaman ko na sa pamamagitan ng hayagang pakikipagbahaginan sa aking mga kapatid at hindi pagpapanggap o pagiging peke, kaya kong matutunan ang katiwalian at mga pagkakamali ko at agad na mabago ang masamang kalagayan ko. Tulad ng sinasabi ng Diyos: “Ang pagkatutong magbukas-loob ay ang unang hakbang tungo sa buhay pagpasok, at ito ang unang hadlang, na pinakamahirap malampasan. Kapag nalampasan mo na ang hadlang na ito, magiging madali nang pumasok sa katotohanan” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi). Akala ko na pagkatapos maranasan ang lahat ng ito ay kaya ko nang magtapat at magbago. Ngunit, pagkatapos ay naibunyag na naman ako ng ibang sitwasyon.

Isang beses, ilang bagong mananampalataya ang gustong ibahagi ang ebanghelyo sa ilan nilang kapamilya at kaibigan, kaya ipinaliwanag namin ng lider ng grupo ang mga prinsipyo sa paggawa nito sa kanila. Katatapos ko lang ipakilala ang sarili ko nang sabihin ng isa sa mga bagong mananampalataya na hindi niya maintindihan ang sinasabi ko. Agad na tumulong magpaliwanag ang lider ng grupo, sinasabing hindi mahusay ang pagbigkas ko sa Ingles, at pagkatapos ay nagsimulang makipag-usap sa mga baguhan. Pakiramdam ko talaga ay para akong tagalabas habang nakikinig ako sa kanila na matatas na nag-uusap—dama kong namumula ang mukha ko. Sobrang nakakahiya iyon. Sa simula, nais kong magkaroon ng pagkakataon ang lider ng grupo na matuto mula sa akin at makapagsagawa, pero hindi ko man lang maipakilala nang maayos ang sarili ko—ano kaya ang iisipin ng lider ng grupo at ng mga baguhang iyon sa akin? Iisipin ba nilang hindi ako marunong mag-Ingles, kaya tiyak na wala rin akong kakayahan sa trabaho? Sino ang makikinig sa akin pagkatapos niyon kapag kinukumusta ko ang mga bagay-bagay? Ang mga kaisipang ito ay nag-iwan sa akin ng hindi maipaliwanag na pakiramdam ng pagkabigo, at talagang nalumbay ako. Nang panahong iyon, ang lider ng iglesia ay miyembro din ng grupo. Natakot ako na baka mag-online siya, makita kung ano ang nangyayari, isipin na hindi ako marunong mag-Ingles at na hindi ko magawa ang trabaho, at pagkatapos ay tanggalin ako. Ayaw kong mahalata nila ako, kaya sinimulan ko na namang itago ang mga pagkukulang ko, nakikipag-usap sa pamamagitan ng pagta-type ng mensahe sa halip na pasalita, at ginagawang pribadong one-on-one chat ang talakayan ng grupo. Paglipas ng ilang panahon, nagsimula akong talagang mahapo. Natatakot akong malaman ng lahat ang katotohanan ng usapin at maliitin nila ako. Namumuhay ako araw-araw sa ganoong kalagayan at wala akong oras o lakas para isipin kung paano gawin nang maayos ang tungkulin ko. Pakiramdam ko ay padilim nang padilim ang aking puso at hindi ko man lang maramdaman ang patnubay ng Diyos. Wala rin akong direksyon sa tungkulin ko. Alam kong nasa mapanganib akong kalagayan, pero hindi ko ito malagpasan. Kaya, nagdasal ako sa puso ko, hinihiling sa Diyos na gabayan ako para makaalis ako rito.

Isang araw napanood ko ang isang video ng patotoo na pinamagatang Sa likod ng Pagpapanggap, at ang ilang salita ng Diyos na lumitaw rito ay nag-iwan sa akin ng malalim na impresyon. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Ang ilang tao ay palaging sumusubok na ikubli ang kanilang tunay na sarili, palaging pinagmumukhang mabuti ang kanilang sarili, palaging nagbabalatkayo upang maging mataas ang tingin sa kanila ng iba, at hindi makita ng iba ang kanilang mga pagkakamali o pagkukulang, at palaging gustong ipakita sa iba ang pinakamagandang bahagi nila—anong uri ng disposisyon ito? Ito ay kayabangan, pagkukunwari, pagpapaimbabaw, ito ang disposisyon ni Satanas, ito ay isang buktot na bagay. Tulad ito ng kung paanong, gaano man maglaban-laban, mag-away-away, o pumatay nang lihim ang mga miyembro ng satanikong rehimen, walang sinumang pinahihintulutang mag-ulat o maglantad sa kanila. Natatakot sila na makikita ng mga tao ang kanilang demonyong mukha, at ginagawa nila ang lahat ng makakaya nila para pagtakpan ito. Sa harap ng publiko, ginagawa nila ang lahat ng makakaya nila para pagmukhaing mabuti ang kanilang sarili, sinasabi nila kung gaano nila kamahal ang mga tao, kung gaano sila kadakila, kamarangal at hindi nagkakamali. Ito ang kalikasan ni Satanas. Ang pinakaprominenteng katangian ng kalikasan ni Satanas ay ang panloloko at panlilinlang. At ano ang mithiin ng panloloko at panlilinlang na ito? Para dayain ang mga tao, para pigilan silang makita ang diwa at tunay na kulay nito, at nang sa gayon ay makamtan ang mithiin na mapatagal ang pamumuno nito. Maaaring walang kapangyarihan at katayuan ang mga ordinaryong tao, ngunit nais din nilang maging maganda ang tingin ng iba sa kanila, at magkaroon ng mataas na pagpapahalaga ang mga tao sa kanila, at iangat sila sa isang mataas na katayuan sa isipan ng mga ito. Ito ay isang tiwaling disposisyon, at kung hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanan, wala silang kakayahang makilala ito. … Ang paggawa ng mga pagkakamali o pagpapanggap: alin sa mga ito ang may kaugnayan sa mga tiwaling disposisyon? Ang pagpapanggap ay isang usapin ng mga tiwaling disposisyon, may kaakibat itong mapagmataas na disposisyon, kabuktutan, at panlilinlang; ito ay higit na kinamumuhian ng Diyos. … Kung hindi mo susubukang magkunwari o pangatwiranan ang sarili mo, kung kaya mong aminin ang iyong pagkakamali, sasabihin ng lahat na matapat ka at matalino. At ano ang ikinatalino mo? Ang lahat ng tao ay nagkakamali. Lahat ay may mga pagkukulang at kapintasan. At lahat ay may pare-parehong mga tiwaling disposisyon. Huwag mong isipin na mas marangal, perpekto, at mabait ka kaysa sa iba; ang pag-iisip nang ganyan ay labis na wala sa katwiran! Sa sandaling malinaw mo nang makita ang mga tiwaling disposisyon ng mga tao at ang tunay na mukha ng kanilang tiwaling diwa, at hindi mo sinusubukang pagtakpan ang sarili mong mga pagkakamali, at hindi mo ginagamit ang mga pagkakamali ng ibang tao laban sa kanila, at kaya mong harapin nang tama ang dalawa, saka mo lang makikita ang mga bagay-bagay nang malaliman at hindi ka gagawa ng mga kahangalan, at magiging isa kang matalinong tao. Lahat ng wala sa katwiran ay hindi matatalinong tao, sila ay mga hangal. Sa tuwing nagkakamali sila o gumagawa ng isang bagay na katawa-tawa at pinupungusan sila, dinidibdib nila ito, at palagi nilang sinusubukang bigyang-katwiran at ipagtanggol ang kanilang sarili, habang kumikilos nang patalikod. Kasuklam-suklam itong makita. Sa katunayan, halatang-halata kaagad ng ibang mga tao ang ginagawa nila, subalit lantaran pa rin silang nagpapanggap. Nagmumukha silang katatawanan sa iba. Hindi ba’t kahangalan ito? Talagang kahangalan ito. Walang anumang karunungan ang mga hangal na tao. Kahit gaano pa karaming sermon ang marinig nila, hindi pa rin nila maunawaan ang katotohanan o makita ang anumang bagay sa kung ano talaga ito. Palagi silang nagmamataas, iniisip na naiiba sila sa lahat, at mas marangal sila; ito ay kayabangan at pagmamatuwid sa sarili, ito ay pagiging hangal. Ang mga hangal ay walang espirituwal na pagkaunawa, hindi ba? Ang mga bagay kung saan hangal ka at hindi madunong ay ang mga bagay kung saan wala kang espirituwal na pagkaunawa, at hindi madaling maunawaan ang katotohanan. Ito ang realidad ng usaping ito” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang mga Prinsipyong Dapat Gumabay sa Sariling Asal ng Isang Tao). Medyo pinag-isipan ko ang mga salita ng Diyos—nabigla talaga ako nito. Ang pagpapanggap at paggawa ng pagkakamali ay magkaiba sa kalikasan. Hindi ako magaling mag-Ingles, kaya kapag nagkakamali ako, pwede akong matuto at magsanay. Ngunit lagi akong nagpapanggap para hindi makita ng iba ang totoong ako. Nakakubli sa likod nito ang aking mga tiwaling disposisyon ng kayabangan, pagkamapanlinlang, at kasamaan. Iyon ay kasuklam-suklam at kamuhi-muhi sa Diyos. Nagsasanay pa ako kung paano gawin ang tungkuling iyon, kaya hindi maiiwasan ang mga pagkakamali, kapabayaan, at pagpapahayag ng katiwalian. Iyon ay mga bagay na hindi dapat ikahiya, at nalulutas sa pamamagitan ng paghahanap sa katotohanan. Pero mula nang tanggapin ko ang responsibilidad ng gawain ng pagdidilig, inilagay ko ang sarili ko sa posisyon ng isang namamahala, at inisip na kailangan kong maging mas mahusay kaysa sa isang regular na tao, dahil kung hindi, hahamakin ako ng mga baguhan. Nang sabihin ng bagong mananampalatayang iyon na hindi niya maintindihan ang sinasabi ko, pakiramdam ko ay nalantad ang mga kakulangan ko at nasira ang reputasyon ko, at hahamakin ako ng mga bagong mananampalataya at hindi ako pakikinggan. Mas nag-alala pa nga ako na makikita ng lider ang pagkukulang ko at iisipin niyang hindi ko kayang gawin ang trabaho, at pagkatapos ay tatanggalin ako. Nag-isip ako ng paraan para itago ang mga kabiguan ko para protektahan ang katayuan at reputasyon ko, na pinaabot ko pa sa pagkaantala sa gawain ng iglesia. Pinalitan ko ang verbal na pakikipag-usap ng mga pasulat na palitan, at gumamit ng pribadong pakikipag-chat sa halip na pagpupulong ng grupo para talakayin ang gawain, na nakaantala sa gawain ng pagdidilig. Nasa kalagayan ako ng pagiging mapagbantay at palayo ako nang palayo sa Diyos. Napakamapanlinlang ko noon! Nanginig ako nang mabasa ko ang bahagi ng mga salita ng Diyos na humahatol at naglalantad sa satanikong kalikasan. Sinasabi ng Diyos na ang pinakakapansin-pansing aspeto ng isang satanikong kalikasan ay ang panlalansi at panlilinlang, na iyon ay napakabuktot. Ang malaking pulang dragon ay napakahusay sa pagpapanggap at panlilinlang. Lagi nitong ibinibida ang “dakila, maluwalhati, at tama” nitong imahe para maakit ang mga tao na sambahin at sundin ito, lahat dahil sa pagsisikap nitong matiyak ang diktadura nito. Ginagawa nito ang lahat upang maitago ang lahat ng masasamang bagay na ginagawa nito sa likod ng mga eksena, kaya naliligaw at nalilinlang ang mga tao sa mundo. Sa pagninilay sa ugali ko, nakita kong nagpapanggap ako para magkaroon ako ng positibong imahe sa iba, at makita lang nila ang maganda sa akin. Nagpapakita ako ng mapanlinlang at buktot na disposisyon! Hindi ba’t ganito ang disposisyon ng malaking pulang dragon? Ano ang pakinabang ng pagtatamo ng paggalang at paghanga ng iba sa pamamagitan ng panlilinlang at pagpapanggap? Sa pagtatago ng mga kapintasan at pagkukulang ko, sa panlilinlang para dayain ang Diyos at ang ibang mga tao, hindi lang ako hindi umusad, kundi naantala ko rin ang gawain ng pagdidilig sa mga baguhan. Hindi ba’t kahangalan iyon? Maraming bagong mananampalataya ang nagbabasa ng mga salita ng Diyos at natututo tungkol sa Kanyang layunin na iligtas ang sangkatauhan. Nakikita nila ang mga sakunang lumalaganap at ang pandemyang palala nang palala, at alam nila na ang pagtanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw ay ang tanging landas para manatiling buhay ang mga tao. Bukal sa loob nilang ibahagi ang ebanghelyo sa kanilang mga kaibigan at pamilya, para dalhin sila sa harap ng Diyos upang matamo nila ang pagliligtas ng Diyos. Pero wala ako ni katiting na pakialam sa kanilang pagpasok sa buhay. Para mapanatili ang aking walang silbing banidad, hindi ko kaagad tinutugunan ang mga tanong ng mga kapatid tungkol sa pagbabahagi ng ebanghelyo. Naantala niyon ang napakaraming tao sa pagsisiyasat sa tunay na daan at pagbaling sa Diyos. Hindi ba’t ginawa ako noon na isang hadlang, isang balakid sa gawain ng ebanghelyo? Habang pinagninilayan ko ito, napagtanto ko na namumuhay ako ayon sa tiwali kong disposisyon, at bagamat tila ginagawa ko ang aking tungkulin, ang totoo ay nilalabanan ko ang Diyos, inaantala ang gawain ng iglesia, at pinipinsala ang mga kapatid. Kinamuhian ko ang sarili ko at nasusuka ako sa sarili ko mula sa kaibuturan ng aking puso. Pakiramdam ko ay napakalaki ng pagkakautang ko sa Diyos at binigo ko rin ang mga kapatid ko. Nagdasal ako sa Diyos na handa na akong magsisi, at nais kong matatag na hangarin ang katotohanan at gawin ang aking tungkulin.

Isang beses sa aking mga espirituwal na debosyonal, nabasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Hindi mo kailangang gumamit ng anumang pamamaraan para protektahan ang iyong reputasyon, imahe, at katayuan, ni kailangan mong magsagawa ng anumang pagtatago o pagtatakip sa mga pagkakamali mo. Hindi mo kailangang makibahagi sa mga walang silbing pagsisikap na ito. Kung kaya mong bitiwan ang mga bagay na ito, magiging napakagaan ng buhay mo, malaya sa mga paglilimita at pasakit, at ganap kang mamumuhay sa liwanag. Ang pag-aaral kung paano maging bukas at makipagbahaginan ang unang hakbang tungo sa buhay pagpasok. Pagkatapos niyon, kailangan mong matutuhang himayin at unawain ang iyong mga kaisipan at kilos, at agarang pagnilayan, gumawa ng mga pagtatama, at baguhin ang direksyon patungkol sa mga sumasalungat sa katotohanan at hindi nakalulugod sa Diyos. Ano ang layunin ng pagtutuwid sa mga ito? Iyon ay para tanggapin at isaloob ang katotohanan, habang inaalis ang mga bagay sa loob mo na kay Satanas at pinapalitan ang mga ito ng katotohanan. Dati, ginawa mo ang lahat ayon sa iyong mapanlinlang na disposisyon, na sinungaling at bulaan; pakiramdam mo ay wala kang magagawa nang hindi nagsisinungaling. Ngayong nauunawaan mo na ang katotohanan, at kinasusuklaman ang mga paraan ni Satanas sa paggawa ng mga bagay-bagay, hindi ka na kumikilos nang ganoon, kumikilos ka na nang may kaisipan ng katapatan, kadalisayan, at pagpapasakop. Sa lahat ng bagay, nagiging bukas ka at ipinapakita mo nang malinaw ang iyong sarili; hindi mo itinatago ang mga bagay-bagay, hindi mo binabalatkayo ang mga bagay-bagay o itinatago ang mga bagay-bagay mula sa paningin. Sa halip, nakikipagbahaginan ka sa mga kapatid sa pamamagitan ng paglalantad at pagbubukas sa iyong sarili, hinahayaan silang makita ang iyong mga panloob na ideya at kaisipan, at ang iyong matapat na saloobin. Sa ganitong paraan, unti-unting mag-uugat, mamumulaklak, at magbubunga ang katotohanan sa iyo, at unti-unti, makikita mo ang mga resulta. Ang iyong puso ay magiging lalong matapat, at lalong mapupunta sa panig ng Diyos, at malalaman mong pangalagaan ang mga interes ng sambahayan ng Diyos kapag ginagampanan mo ang iyong tungkulin, at kapag hindi mo pinangangalagaan ang mga ito, makakaramdam ng pagkabalisa ang iyong konsensiya. Ito ang magiging patunay na nagkaroon ng epekto sa iyo ang katotohanan at naging buhay mo na ito” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng isang tiyak na landas ng pagsasagawa. Kailangan kong gawin ang tungkulin ko nang may dalisay at matapat na puso, at gaano man kataas o kababa ang tayog ko, o anumang mga kapintasan at pagkukulang ang mayroon ako, hindi ako pwedeng magpanggap. Kailangan kong ipakita ang totoo kong sarili sa lahat, at ipagtapat ang tungkol sa aking sarili kahit pa nagkamali ako. Ang pamumuhay sa ganitong paraan ay hindi nakakapagod, at sinasang-ayunan ito ng Diyos. Sa katunayan, ang mga problema at pagkukulang ko ay hindi mawawala dahil lamang sinusubukan kong itago ang mga ito, kaya dapat kong harapin ang mga ito nang mahinahon, kilalanin kung ano ang kulang sa akin, at maging isang tao na kayang magtapat at magbukas. Kung mayroon akong hindi nauunawaan, kailangan kong magtanong at matuto pa para unti-unti akong humusay sa gawain ko. Isa pa, ang pagsasaayos ng lider na maging tagapamahala ako ay dapat isang responsibilidad na tinatanggap ko mula sa Diyos, hindi isang katayuan. Kailangan kong bitawan ang identidad ng isang namamahala, at unahin ang tungkulin ko. Anuman ang isipin o sabihin ng ibang tao, kailangan kong itama ang mga motibo ko, malaman kung saan ako lulugar, at gawin ang tungkulin ng isang nilikha.

Magmula noon, binibitawan ko na ang pagpapahalaga ko sa sarili at aktibong nilalapitan ang mga baguhan para verbal silang makausap para tumulong sa paglutas ng mga paghihirap at isyu na mayroon sila sa kanilang mga tungkulin. Mas nagsanay rin ako sa pakikipag-usap ng Ingles at sinanay ko ang pagbigkas ko, at kapag nahaharap ako sa mga bagay-bagay na hindi ko maunawaan, nagtatanong ako sa mga kapatid at natututo mula sa mga kalakasan nila. Minsan, noong lumahok ako sa isang online na pagtitipon kasama ng ilang bagong mananampalataya, nang nagsisimula na kaming magbatian, nahirapan akong sabihin ang pangalan ng isa sa kanila. Paulit-ulit na itinatama ng bagong mananampalataya ang pagbigkas ko. Medyo napahiya ako, at nagtataka kung bakit niya ito masyadong sineseryoso. Ayos lang na itama ito nang isang beses lang, habang nakikinig ang lahat ng taong iyon! Pagkatapos ay naalala ko ang isang bagay na sinasabi ng Diyos: “Hindi mo kailangang gumamit ng anumang pamamaraan para protektahan ang iyong reputasyon, imahe, at katayuan, ni kailangan mong magsagawa ng anumang pagtatago o pagtatakip sa mga pagkakamali mo. Hindi mo kailangang makibahagi sa mga walang silbing pagsisikap na ito. Kung kaya mong bitiwan ang mga bagay na ito, magiging napakagaan ng buhay mo, malaya sa mga paglilimita at pasakit, at ganap kang mamumuhay sa liwanag” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi). Totoo ito—kapag mali ako, mali ako. Bakit ba kailangan ko laging itago iyon? Sa halip na isipin ko ang aking tungkulin, nananatili ang isip ko sa aking banidad, at walang paraan para magawa ko nang maayos ang tungkulin ko kung may ganoon akong pasanin. Kaya, pinakalma ko ang sarili ko at nagdasal ako, hinihiling sa Diyos na gabayan ako na bitawan ang pagpapahalaga ko sa sarili at manatiling nakatuon sa tungkulin ko. Pagkatapos magdasal, hindi na ako nakaramdam ng pagkapahiya, at hindi na ako masyadong napipigilan ng hindi magandang pagbigkas ko. Hiniling ko sa baguhan na tulungan akong itama ang aking pagbigkas. Pagkaraan ng kaunting panahon, sinabi ng isang sister na nakapartner ko noon, “Ano ang karaniwan mong ginagawa para magsanay na magsalita ng Ingles? Talagang maayos ang pakikipag-usap mo sa mga bagong mananampalataya. Napakalaki na ng inihusay mo sa loob ng ilang buwan mula noong huli tayong magkita!” Talagang naantig ako nang marinig ko ito, at alam kong ang lahat ng ito ay patnubay at biyaya ng Diyos. Habang mas nagkakaroon ako ng ganitong mga karanasan, mas lalo kong nararamdaman na ang pagtatapat tungkol sa tunay kong kalagayan, hindi pagpapanggap o pagtatakip sa sarili ko, at matatag na paggawa sa tungkulin ko, ay isang pagsasagawa na nagbibigay ng kapayapaan sa puso ko. Salamat sa Diyos!