554. Sa panghuli Niyang gawain ng pagwawakas sa kapanahunan, ang disposisyon ng Diyos ay disposisyon ng pagkastigo at paghatol, kung saan ibinubunyag Niya ang lahat ng di-matuwid, hayagang hinahatulan ang di-mabilang na mga tao, at pineperpekto ang mga sinserong nagmamahal sa Kanya. Ang ganitong disposisyon lamang ang makapagwawakas sa kapanahunan. Dumating na ang mga huling araw. Ang lahat ng bagay ay pinagbubukod-bukod ayon sa uri ng mga ito, at hinahati sa iba’t ibang kategorya ayon sa iba’t ibang katangian ng mga ito. Ito mismo ang panahon kung kailan ibinubunyag ng Diyos ang mga kalalabasan at hantungan ng mga tao. Kung hindi mararanasan ng mga tao ang pagkastigo at paghatol, hindi malalantad ang kanilang paghihimagsik at pagiging di-matuwid. Sa pamamagitan lamang ng pagkastigo at paghatol mabubunyag ang mga kalalabasan ng lahat ng bagay. Ipinapakita lamang ng mga tao kung ano talaga sila kapag kinakastigo at hinahatulan sila. Ang masasama ay isasama sa masasama, ang mabubuti sa mabubuti, at ang mga tao ay pagbubukud-bukurin ayon sa kanilang uri. Sa pamamagitan ng pagkastigo at paghatol, ang mga kalalabasan ng lahat ng bagay ay mabubunyag, para maparusahan ang masasama at magantimpalaan ang mabubuti, at ang di-mabilang na mga tao ay magpasailalim sa kapamahalaan ng Diyos. Ang lahat ng gawaing ito ay kailangang magawa sa pamamagitan ng matuwid na pagkastigo at paghatol. Dahil umabot na sa sukdulan ang katiwalian ng mga tao at napakalala na ng kanilang paghihimagsik, ang matuwid na disposisyon lamang ng Diyos, na pangunahing kinapapalooban ng pagkastigo at paghatol at ibinubunyag sa mga huling araw, ang lubusang makapagbabago at makagagawang ganap sa mga tao, at makapagbubunyag sa kasamaan, at lahat ng hindi matuwid ay mapaparusahan nang matindi. Samakatwid, ang disposisyong tulad nito ay puno ng kahalagahan ng kapanahunan. Ang disposisyon ng Diyos ay nabubunyag at nasisiwalat para sa kapakanan ng gawain ng bawat bagong kapanahunan. Hindi sa ibinubunyag ng Diyos ang Kanyang disposisyon nang basta-basta at nang walang kabuluhan. Ipagpalagay na, sa mga huling araw ng pagbubunyag sa mga kalalabasan ng mga tao, mamahalin pa rin ng Diyos ang mga tao nang may walang hanggang awa at mapagmahal na kabaitan, at patuloy na magiging mapagmahal sa kanila, hindi sila isinasailalim sa matuwid na paghatol kundi nagpapakita sa kanila ng kaluwagan, pagtitimpi, at pagpapatawad, at papatawarin sila gaano man kalubha ang mga kasalanan nila, nang wala ni katiting na matuwid na paghatol. Kung gayon, kailan magwawakas ang buong pamamahala ng Diyos? Kailan magagawang akayin ng ganitong disposisyon ang mga tao patungo sa angkop na hantungan ng sangkatauhan? Maihahalintulad ito sa isang hukom na laging mapagmahal sa mga tao, isang mapagmahal na hukom na may maamong mukha at malambot na puso, na nagmamahal sa mga tao anuman ang kanilang mga nagawang krimen, at nagpapakita sa kanila ng pagmamahal at pagtitiis sinuman sila—kailan makaaabot ang gayong hukom sa isang makatarungang hatol? Sa mga huling araw, ang matuwid na paghatol lamang ang makakapagbukod-bukod sa mga tao ayon sa kanilang uri at makapagdadala sa kanila sa isang bagong dako. Sa ganitong paraan, ang buong kapanahunan ay matatapos sa pamamagitan ng matuwid na disposisyon ng paghatol at pagkastigo ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos (3)

555. Ang Aking pangalan ay ipoproklama sa bawat kabahayan, sa lahat ng bansa at sa lahat ng lugar, at isisigaw mula sa mga bibig ng kapwa matatanda at mga bata sa loob ng mundong sansinukob; ito ay isang ganap na katotohanan. Ako ang natatangi na Diyos Mismo at, higit pa rito, Ako ang kaisa-isang persona ng Diyos. Higit pa roon, Ako, ang kabuuan ng katawang-tao, ang ganap na pagpapamalas ng Diyos. Sinumang nangangahas na hindi matakot sa Akin, sinumang nangangahas na kontrahin Ako sa kanilang mga mata, at sinumang nangangahas na kontrahin Ako sa kanilang mga labi ay tiyak na mamamatay dahil sa Aking mga sumpa at poot (magkakaroon ng pagsumpa dahil sa Aking poot). At sinumang maglalakas-loob na hindi maging tapat o maging mabuting anak sa Akin, at sinumang maglalakas-loob na subukang manlinlang sa Akin, ay tiyak na mamamatay sa Aking pagkamuhi. Ang Aking katuwiran, pagiging maharlika at paghatol ay mananatili magpakailan pa man. Noong una, Ako ay mapagmahal at mahabagin, ngunit hindi ito ang disposisyon ng Aking ganap na pagka-Diyos; tanging ang pagiging matuwid, pagiging maharlika at paghatol ang disposisyon Ko—ang disposisyon ng ganap na Diyos Mismo. Noong Kapanahunan ng Biyaya, Ako ay mapagmahal at mahabagin. Dahil sa gawain na kailangan Kong tapusin, taglay Ko ang mapagmahal na kabaitan at habag; ngunit pagkatapos, wala nang pangangailangan para sa mga ganoong bagay (at hindi na nagkaroon simula noon). Pawang katuwiran, pagiging maharlika, at paghatol, at ito ang ganap na disposisyon ng Aking normal na pagkatao kasama ang Aking ganap na pagka-Diyos.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 79

556. Upang maunawaan ang matuwid na disposisyon ng Diyos, kailangang maunawaan muna ng isang tao ang kagalakan, galit, hinagpis, at kaligayahan ng Diyos: kung ano ang Kanyang kinamumuhian, kung ano ang Kanyang kinasusuklaman, kung ano ang Kanyang minamahal, kung kanino Siya nagpaparaya at naaawa, at sa anong uri ng tao Niya ipinagkakaloob ang awang iyon. Ito ay isang pangunahing punto. Dapat ding maunawaan ng isang tao na gaano man kamahal ng Diyos ang tao, gaano man karaming awa at pagmamahal ang ipinagkakaloob Niya sa mga tao, hindi nalalabag ng sinumang tao ang pagkakakilanlan at katayuan ng Diyos, gayundin ang Kanyang dignidad. Kahit na mahal ng Diyos ang mga tao, hindi Niya sila binibigyang-layaw. Ibinibigay Niya sa mga tao ang Kanyang pagmamahal, ang Kanyang awa, at ang Kanyang pagpaparaya, ngunit hindi Niya sila kailanman pinalalayaw. Mayroong Kanyang mga prinsipyo at Kanyang mga hangganan ang Diyos. Gaano man kalaki ang naramdaman mong pagmamahal na ibinigay sa iyo ng Diyos, gaano man kalalim ang pakiramdam ng pagmamahal na iyon para sa iyo, kailanman ay hindi mo dapat tratuhin ang Diyos na parang Siya ay isang tao. Bagaman totoo na itinuturing ng Diyos ang mga tao bilang Kanyang pinakamamahal, kung itinuturing mo ang Diyos bilang tao, bilang isang tao na katumbas ng isang nilikha, o bilang isang kaibigan o isang pakay ng pagsamba, itatago ng Diyos ang Kanyang mukha mula sa iyo at aabandonahin ka. Ito ang Kanyang disposisyon, at walang sinuman ang pinahihintulutang maging walang-ingat tungkol sa isyung ito. Kaya, madalas nating nakikita ang mga salitang tulad nito na sinasabi ng Diyos tungkol sa Kanyang disposisyon: Hindi mahalaga kung gaano kalayo na ang inyong nalakbay, gaano karaming gawain ang inyong nagawa o gaano karaming pagdurusa ang inyong natiis, kung sasalungatin ninyo ang disposisyon ng Diyos, gagantihan Niya ang bawat isa sa inyo batay sa inyong nagawa. Ang ibig sabihin nito ay itinuturing ng Diyos ang mga tao bilang Kanyang pinakamamahal, ngunit hindi ninyo dapat tratuhin ang Diyos bilang isang kaibigan o isang kamag-anak. Huwag ninyong tratuhin ang Diyos bilang inyong katropa. Gaano mo man nadarama na minamahal ka ng Diyos at nagpaparaya Siya sa iyo, kailanman ay hindi mo dapat ituring ang Diyos bilang iyong kaibigan. Ito ang matuwid na disposisyon ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VII

557. Ang pagiging hindi nalalabag ng Diyos ang Kanyang natatanging diwa; ang poot ng Diyos ang Kanyang natatanging disposisyon; ang pagiging maharlika ng Diyos ang Kanyang natatanging diwa. Ang prinsipyo sa likod ng galit ng Diyos ay ang pagrerepresenta sa Kanyang pagkakakilanlan at katayuan, na Siya lamang ang nagtataglay. Hindi na kailangang sabihin pa na ang prinsipyong ito ay sagisag din ng diwa ng natatanging Diyos Mismo. Ang disposisyon ng Diyos ay ang Kanyang sariling likas na diwa, na hindi nagbabago kahit kaunti sa paglipas ng panahon, at hindi rin ito nagbabago kasabay ng mga pagbabago sa heograpikal na lokasyon. Ang Kanyang likas na disposisyon ay ang Kanyang likas na diwa. Kanino man Niya isinasakatuparan ang Kanyang gawain, hindi nagbabago ang Kanyang diwa at maging ang Kanyang matuwid na disposisyon. Kapag ginagalit ng isang tao ang Diyos, yaong ipinapahayag ng Diyos ay ang Kanyang likas na disposisyon; sa pagkakataong ito, ang prinsipyo sa likod ng Kanyang galit ay hindi nagbabago, gayundin ang Kanyang natatanging pagkakakilanlan at katayuan. Hindi Siya nagagalit dahil sa isang pagbabago sa Kanyang diwa o dahil lumilitaw ang ibang mga elemento sa Kanyang disposisyon, kundi dahil ang paglaban ng tao sa Kanya ay sumasalungat sa Kanyang disposisyon. Ang lantarang pagpapagalit ng tao sa Diyos ay isang matinding hamon sa sariling pagkakakilanlan at katayuan ng Diyos. Sa pananaw ng Diyos, kapag hinahamon Siya ng tao, nakikipagbuno sa Kanya ang tao at sinusubok ang Kanyang galit. Kapag lumalaban ang tao sa Diyos, kapag nakikipagbuno ang tao sa Diyos, kapag patuloy na sinusubok ng tao ang galit ng Diyos, iyon mismo ang sandali kung kailan laganap ang kasalanan—sa gayong mga pagkakataon, ang poot ng Diyos ay likas na mabubunyag at magpapakita. Samakatwid, ang pagpapakawala ng poot ng Diyos ay isang simbolo na ang lahat ng masamang puwersa ay titigil sa pag-iral, at isa itong simbolo na ang lahat ng mapanlabang puwersa ay wawasakin. Ito ang pagiging natatangi ng matuwid na disposisyon ng Diyos at ng Kanyang poot. Kapag hinahamon ang dangal at kabanalan ng Diyos, kapag ang mga puwersa ng katarungan ay hinahadlangan at hindi nakikita ng tao, ito ang mismong panahon kung kailan pakakawalan ng Diyos ang Kanyang poot. Dahil sa diwa ng Diyos, ang lahat ng puwersang iyon sa mundo na nakikipagtunggali sa Diyos, antagonistiko sa Kanya, at sumusubok na makipagkompetensiya sa Kanya, ay masama, tiwali, at hindi makatarungan; ang mga ito ay nagmumula kay Satanas at kay Satanas. Dahil ang Diyos ay makatarungan, sa liwanag, at banal at walang-dungis, ang lahat ng bagay na masama, tiwali, at kay Satanas ay maglalaho kapag pinakawalan na ang poot ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

558. Kapag ibinubuhos ng Diyos ang Kanyang galit, napipigil ang masasamang puwersa at nawawasak ang masasamang bagay, samantalang natatanggap ng mga makatarungan at positibong bagay ang pangangalaga at pag-iingat ng Diyos at ang mga ito ay pinahihintulutang magpatuloy. Ibinubuhos ng Diyos ang Kanyang poot dahil ang mga hindi makatarungan, negatibo at masamang bagay ay humahadlang, nanggugulo o sumisira sa normal na gawain at pagsulong ng makatarungan at positibong mga bagay. Ang layon ng galit ng Diyos ay hindi ang pangalagaan ang Kanyang sariling katayuan at pagkakakilanlan, kundi pangalagaan ang pag-iral ng makatarungan, positibo, magaganda at mabubuting mga bagay, pangalagaan ang mga batas at tuntunin ng normal na pag-iral ng sangkatauhan. Ito ang pinag-uugatan ng poot ng Diyos. Ang galit ng Diyos ay talagang isang nararapat, likas at tunay na pagbubunyag ng Kanyang disposisyon. Walang mga lihim na motibo sa Kanyang galit, at ni pagkatuso o pagbabalak, o lalo na ng mga pagnanasa, katusuhan, pamiminsala, karahasan, kabuktutan o alinman sa mga katangiang taglay ng tiwaling sangkatauhan. Bago ibuhos ng Diyos ang Kanyang poot, natalos na Niya ang diwa ng bawat bagay nang lubhang malinaw, at nakapagbuo na Siya ng tumpak at malinaw na mga pagtukoy at mga kongklusyon tungkol sa bawat usapin. Sa gayon, ang layon ng Diyos sa bawat bagay na Kanyang ginagawa ay sinlinaw ng kristal, tulad din ng Kanyang saloobin. Hindi magulo ang Kanyang pag-iisip, hindi Siya bulag, mapusok, o arbitraryo, at tiyak na hindi Siya walang prinsipyo. Ito ang praktikal na aspekto ng poot ng Diyos, at dahil sa praktikal na aspektong ito ng poot ng Diyos kaya nakakapamuhay nang normal ang sangkatauhan. Kung wala ang poot ng Diyos, malulugmok ang sangkatauhan sa mga delikadong kalagayan ng pamumuhay at ang lahat ng bagay na makatarungan, maganda at mabuti ay mawawasak at hihinto sa pag-iral. Kung wala ang poot ng Diyos, ang mga batas at mga alituntunin ng pag-iral para sa mga nilikha ay masisira o tuluyang mawawasak pa nga. Mula sa paglikha sa tao, patuloy na ginagamit ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon upang pangalagaan at panatilihin ang normal na pag-iral ng sangkatauhan. Sapagkat ang Kanyang matuwid na disposisyon ay naglalaman ng poot at pagiging maharlika, ang lahat ng masamang tao, bagay at pangyayari, at lahat ng bagay na gumugulo at sumisira sa normal na pag-iral ng sangkatauhan ay naparurusahan, nakokontrol, at nawawasak bilang resulta ng Kanyang poot. Sa mga nakalipas na libu-libong taon, patuloy na ginagamit ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon upang hampasin at wasakin ang lahat ng uri ng maruruming espiritu at masasamang espiritu na kumakalaban sa Diyos at kumikilos bilang mga kasabwat at alipin ni Satanas sa gawain ng Diyos na pamamahala sa sangkatauhan. Sa gayon, ang gawain ng Diyos na pagliligtas sa tao ay laging sumusulong ayon sa Kanyang plano. Ibig sabihin, dahil sa pag-iral ng poot ng Diyos, ang pinakamakatarungang layon sa gitna ng sangkatauhan ay hindi kailanman nawasak.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

559. Ang pakikitungo ng Diyos sa buong sangkatauhan, hangal at mangmang man ito, ay pangunahing nakabatay sa awa at pagtitimpi. Sa kabilang banda, ang Kanyang poot ay nananatiling nakatago at hindi nalalaman ng tao sa malaking mayorya ng panahon at sa malaking mayorya ng mga kaganapan. Bilang resulta, mahirap para sa tao na makita ang pagpapahayag ng poot ng Diyos, at mahirap ding maunawaan ang Kanyang poot. Dahil dito, minamaliit ng tao ang poot ng Diyos. Kapag nahaharap ang mga tao sa huling gawain at hakbang ng Diyos ng pagpapakita ng pagtitimpi at pagpapalampas sa tao—ibig sabihin, kapag ang huling pagkakataon ng awa ng Diyos at ang Kanyang huling babala ay dumating sa mga tao—kung gagamitin pa rin ng mga tao ang parehong mga pamamaraan upang labanan ang Diyos at hindi sila magsisisi, magbabalik-loob, o hindi nila tatanggapin ang Kanyang awa kahit kaunti, kung gayon, hindi na ipagkakaloob ng Diyos ang Kanyang pagtitimpi at pagpapasensiya sa kanila. Bagkus, babawiin ng Diyos ang Kanyang awa sa panahong ito. Kasunod nito, ibubuhos na lamang Niya ang Kanyang poot. Maaari Niyang ipahayag ang Kanyang poot sa iba’t ibang mga paraan, gaya ng kung paanong maaari Siyang gumamit ng iba’t ibang mga pamamaraan upang parusahan at wasakin ang mga tao.

Ginamit ng Diyos ang apoy upang wasakin ang lungsod ng Sodoma. Sa mga mata ng Diyos, ito ang pinakamabilis na paraan upang lubos na lipulin ang isang sangkatauhan o ano pa mang bagay. Ang pagsusunog sa mga mamamayan ng Sodoma ay hindi lang para wasakin ang kanilang mga pisikal na katawan, higit pa rito, ito ay para wasakin ang kabuuan ng kanilang mga espiritu, ang kanilang mga kaluluwa, at ang kanilang mga katawan, tinitiyak na ang mga tao sa loob ng lungsod na ito ay titigil sa pag-iral sa kapwa materyal na mundo at mundong hindi nakikita ng tao. Ito ay isang paraan kung paano ibinubunyag ng Diyos at ipinahahayag ang Kanyang poot. Ang ganitong paraan ng pagbubunyag at pagpapahayag ay isang aspekto ng diwa ng poot ng Diyos, kung paano ring ito ay likas na pagbubunyag ng diwa ng matuwid na disposisyon ng Diyos. Kapag ibinubuhos ng Diyos ang Kanyang poot, tumitigil Siya sa pagbubunyag ng anumang awa o mapagmahal na kabaitan, ni hindi na Siya naglalabas pa ng Kanyang pagpaparaya o pagpapasensya; walang tao, bagay o dahilan na makahihimok sa Kanya upang patuloy na maging mapagpasensya, na muling ipagkaloob ang Kanyang awa, minsan pang ipagkaloob ang Kanyang pagpaparaya. Kapalit ng mga bagay na ito, nang walang pagkaantala kahit isang sandali, ipinapahayag ng Diyos ang Kanyang poot at pagiging maharlika, at ginagawa kung ano ang Kanyang nilalayon, ginagawa ito sa isang mabilis at malinis na paraan, at tinitiyak na makakamit nito ang Kanyang ninanais na kinalabasan. Ito ang paraan ng pagpapahayag ng Diyos ng Kanyang poot at pagiging maharlika, na hindi dapat salungatin ng tao, at isa rin itong pagpapamalas ng Kanyang matuwid na disposisyon. Kapag nakikita ng mga tao na nagpapakita ng pag-aalala at pagmamahal ang Diyos sa tao, hindi nila napapansin ang Kanyang poot, hindi nakikita ang Kanyang pagiging maharlika o hindi nadarama ang Kanyang di-pagkunsinti sa anumang pagkakasala. Ang mga bagay na ito ang palaging maling nagpapapaniwala sa mga tao na ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay yaong awa, pagpaparaya at pagmamahal lamang. Gayumpaman, kapag nakita ng isang tao na winasak ng Diyos ang isang lungsod o nakita ang Kanyang pagkamuhi sa isang sangkatauhan, ang Kanyang galit sa paglipol sa tao at ang Kanyang pagiging maharlika ang nagbibigay-daan sa mga tao na makita ang kabilang panig ng matuwid Niyang disposisyon, na siyang di-pagkunsinti ng Diyos sa anumang pagkakasala. Ang disposisyon ng Diyos na hindi kumukunsinti sa anumang pagkakasala ay lumalampas sa imahinasyon ng anumang nilikha, at sa mga di-nilikha, walang may kakayahang panghimasukan ito o maapektuhan ito; lalong hindi ito kayang pekein o tularan. Sa gayon, ang aspektong ito ng disposisyon ng Diyos ang siyang pinakadapat makilala ng sangkatauhan. Tanging ang Diyos Mismo ang may ganitong uri ng disposisyon, at tanging ang Diyos Mismo ang nagtataglay ng ganitong uri ng disposisyon. Nagtataglay ang Diyos ng ganitong uri ng matuwid na disposisyon dahil namumuhi Siya sa kabuktutan, kadiliman, paghihimagsik, at iba’t ibang masamang gawa na ginawa ni Satanas sa pagtitiwali at paglamon sa sangkatauhan, sapagkat kinamumuhian Niya ang lahat ng makasalanang gawa na salungat sa Kanya, at dahil sa Kanyang banal at walang-dungis na diwa. Ito ang dahilan kaya hindi Niya hahayaan ang sinumang nilikha o di-nilikha na hayagang kumontra o makipagtunggali sa Kanya. Kahit ang isang indibidwal na pinagpakitaan Niyang minsan ng awa o Kanyang pinili, ay kailangan lamang galitin ang Kanyang disposisyon at sumalungat sa Kanyang mga prinsipyo ng pagpapasensya at pagpaparaya, at pakakawalan Niya at ibubunyag ang Kanyang matuwid na disposisyon na hindi kumukunsinti sa anumang pagkakasala nang walang kahit katiting na awa o pag-aalinlangan.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

560. Bagaman ang pagbuhos ng poot ng Diyos ay isang aspeto ng pagpapahayag ng Kanyang matuwid na disposisyon, ang galit ng Diyos ay siguradong hindi padalus-dalos sa pagpili kung sino ang layon nito, ni hindi rin ito walang prinsipyo. Sa kabaligtaran, hindi talaga madaling magalit ang Diyos, at hindi rin Niya ibinubunyag ang Kanyang poot at pagiging maharlika nang gayun-gayon lang. Dagdag pa rito, ang poot ng Diyos ay lubhang kontrolado at sukat; hindi talaga ito maikukumpara sa kung paanong ang tao ay nakasanayang magpuyos sa matinding galit o magbulalas ng kanyang galit. Maraming pag-uusap sa pagitan ng tao at ng Diyos ang nakatala sa Bibliya. Ang mga salita ng ilan sa mga indibiduwal na tao na kabilang sa mga usapan ay mabababaw, ignorante, at parang pambata, ngunit hindi sila pinabagsak ng Diyos, ni kinondena man. Isang halimbawa ay noong panahon ng pagsubok kay Job, paano pinakitunguhan ng Diyos na si Jehova ang tatlong kaibigan ni Job at ang iba pa pagkatapos Niyang marinig ang mga salitang kanilang sinabi kay Job? Kinondena Niya ba sila? Napoot ba Siya sa kanila? Wala Siyang ginawang ganoon! Sa halip sinabihan Niya si Job na magmakaawa sa kanilang ngalan, at na ipanalangin sila; at ang Diyos Mismo ay hindi dinamdam ang kanilang mga pagkakamali. Ang mga pangyayaring ito ay kumakatawan lahat sa pangunahing pinanggagalingan ng paraan ng pakikitungo ng Diyos sa sangkatauhan, tiwali at mangmang man ito. Samakatwid, ang pagpapakawala ng poot ng Diyos ay hindi isang pagpapahayag ng Kanyang mga emosyon, o isang paraan Niya ng paglalabas ng Kanyang mga emosyon. Salungat sa maling pagkakaunawa ng tao, ang poot ng Diyos ay hindi isang ganap na pagsabog ng Kanyang matinding galit. Hindi pinakakawalan ng Diyos ang Kanyang poot dahil sa hindi Niya kayang kontrolin ang Kanyang sariling mga emosyon o dahil ang Kanyang galit ay nakaabot na sa punto ng pagkulo at kailangan nang mailabas. Bagkus, ang Kanyang poot ay pagpapakita at isang tunay na pagpapahayag ng Kanyang matuwid na disposisyon; at isa itong simbolikong pagpapahayag ng Kanyang banal na diwa. Ang Diyos ay poot, at hindi Niya kinukunsinti ang pagkakasala—hindi nito sinasabi na ang galit ng Diyos ay walang prinsipyo o hindi kumikilala sa pagkakaiba-iba ng mga layunin; ang tiwaling sangkatauhan ang tanging nag-aangkin sa walang prinsipyo at walang-pinipiling pagbulalas ng matinding galit. Ang galit na ito ay ang klase ng galit na hindi nakakikilala ng kaibhan sa pagitan ng mga layunin. Sa sandaling magkaroon ng katayuan ang isang tao, madalas ay nahihirapan na siyang kontrolin ang kanyang mga emosyon, at kaya gusto niyang samantalahin ang mga oportunidad para ibulalas ang kanyang pagiging hindi kontento at ilabas ang kanyang mga emosyon; madalas siyang nagagalit nang walang dahilan, upang maipasikat ang kanyang mga abilidad at maipaalam sa ibang tao na ang kanyang katayuan at pagkakakilanlan ay iba roon sa ibang mga tao. Siyempre, ang mga tiwaling tao na walang anumang katayuan ay malimit ding nawawalan ng kontrol sa kanilang mga emosyon. Ang kanilang galit ay kadalasang dulot ng pinsala sa kanilang mga sariling kapakanan. Upang mapangalagaan ang kanilang sariling katayuan at dignidad, madalas nilang ibinubulalas ang kanilang mga emosyon at naibubunyag ang kanilang mapagmataas na kalikasan. Ang tao ay nagpupuyos sa galit at nagbubulalas ng kanyang mga emosyon upang maipagtanggol ang pag-iral ng kasalanan, at ang mga pagkilos na ito ang mga paraan kung paano ipinahahayag ng tao ang kanyang kawalan ng kasiyahan; puno ang mga ito ng karumihan, ng mga pakana at mga intriga, ng katiwalian at kabuktutan ng tao; at higit sa lahat, puno ang mga ito ng mga ambisyon at pagnanais ng tao. Kapag nakipagsagupaan ang katarungan sa kasamaan, hindi sisiklab ang galit ng tao upang ipagtanggol ang pag-iral ng katarungan; bagkus, kapag ang mga puwersa ng katarungan ay nanganganib, inuusig at inaatake, ang ginagawa ng tao ay ang di-pagpansin, pag-iwas o paglayo. Subalit, kapag humaharap naman sa mga puwersa ng kabuktutan, ang ginagawa ng tao ay ang pagpapaunlak, at labis na pagyuko. Samakatuwid, ang pagbubulalas ng tao ay isang pagtakas para sa mga puwersa ng kabuktutan, isang pagpapahayag ng talamak at hindi mapigilang buktot na ugali ng taong makalaman. Kapag ipinadadala ng Diyos ang Kanyang poot, gayon pa man, lahat ng puwersa ng kabuktutan ay mapahihinto, lahat ng kasalanang nakapipinsala sa tao ay mapipigilan, lahat ng mapanlabang puwersa na humahadlang sa gawain ng Diyos ay mabubunyag, ihihiwalay at susumpain; at lahat ng kasabwat ni Satanas na lumalaban sa Diyos ay parurusahan at aalisin. Sa kanilang kinalalagyan, ang gawain ng Diyos ay magpapatuloy nang malaya sa anumang mga hadlang; ang plano ng Diyos sa pamamahala ay magpapatuloy sa unti-unting pag-unlad ayon sa nakatakda; hindi na magugulo at maililigaw ni Satanas ang hinirang na mga tao ng Diyos; at yaong mga sumusunod sa Diyos ay masisiyahan sa pangunguna at pagtutustos ng Diyos sa tahimik at mapayapang kapaligiran. Ang poot ng Diyos ay ang pananggalang na pumipigil sa pagdami at pananalasa ng lahat ng masamang puwersa, at ito rin ang tumitiyak na ang lahat ng bagay na makatarungan at positibo ay maaaring umiral, lumaganap, at hindi kailanman mapuksa o mapabagsak.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

561. Kapag hinaharap ang bawat isang gawa ng Diyos, kailangang tiyakin mo muna na malaya mula sa anumang karumihan ang matuwid na disposisyon ng Diyos, na ito ay banal at walang kapintasan. Kasama sa mga gawang ito ang paghampas, kaparusahan, at pagwasak ng Diyos sa sangkatauhan. Walang eksepsiyon, ang bawat isa sa mga gawa ng Diyos ay eksaktong ipinapahayag nang alinsunod sa Kanyang likas na disposisyon at Kanyang plano. Hindi kasama sa mga ito ang kaalaman, tradisyon, at pilosopiya ng sangkatauhan at sa halip ay ganap na mga pagpapahayag ng disposisyon at diwa ng Diyos, walang kaugnayan sa anumang bagay na kabilang sa tiwaling sangkatauhan. Sa kuru-kuro ng sangkatauhan, tanging ang pagmamahal, awa at pagtitimpi ng Diyos sa sangkatauhan ang walang-bahid, walang-halo, at banal, at walang nakaaalam na ang galit ng Diyos at ang Kanyang poot ay wala ring halo; dagdag pa rito, walang nakapag-isip nang mabuti ng mga tanong tulad ng bakit hindi kumukunsinti sa anumang pagkakasala ang Diyos o bakit ang Kanyang galit ay napakatindi. Bagkus, napagkakamalan ng ilan ang poot ng Diyos bilang init ng ulo, gaya ng sa tiwaling sangkatauhan, at nagkakamali ng pagkaunawa sa galit ng Diyos bilang kagaya ng galit ng tiwaling sangkatauhan. Nagkakamali pa nga sila sa pagpapalagay na ang galit ng Diyos ay katulad lamang ng likas na pagbubunyag ng mga tiwaling disposisyon ng sangkatauhan. Nagkakamali sila ng paniniwala na ang pagpapalabas ng poot ng Diyos ay katulad lamang ng galit ng tiwaling mga tao kapag sila ay nahaharap sa isang nakadidismayang sitwasyon, umaabot pa nga sa puntong nagkakamali sila ng paniniwala na ang pagpapalabas ng poot ng Diyos ay isa ring pagpapahayag ng Kanyang lagay ng loob. Pagkatapos ng pagbabahaging ito, umaasa Ako na ang bawat isa sa inyo ay hindi na magkakaroon ng anumang mga maling pagkakaintindi, mga guni-guni o mga haka-haka tungkol sa matuwid na disposisyon ng Diyos. Umaasa Ako na pagkatapos ninyong marinig ang Aking mga salita, magkakaroon kayo sa inyong mga puso ng tunay na pagkakilala sa poot ng matuwid na disposisyon ng Diyos, na maisasantabi na ninyo ang anumang nakaraang nakalilinlang na pagkaunawa sa poot ng Diyos, na kaya na ninyong baguhin ang inyong mga sariling maling paniniwala at mga pananaw tungkol sa diwa ng poot ng Diyos. Dagdag pa rito, umaasa Ako na magkakaroon na kayo ng tumpak na pakahulugan sa disposisyon ng Diyos sa inyong mga puso, na hindi na kayo magkakaroon pa ng anumang pag-aalinlangan tungkol sa matuwid na disposisyon ng Diyos, at na hindi na ninyo ipagpipilitan ang anumang pantaong pangangatwiran o pag-iisip tungo sa tunay na disposisyon ng Diyos. Ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay ang Kanyang sariling tunay na diwa. Hindi ito isang bagay na nilikha o isinulat ng tao. Ang Kanyang matuwid na disposisyon ay ang Kanyang matuwid na disposisyon at wala itong relasyon o ugnayan sa mga nilikha. Ang Diyos Mismo ay ang Diyos Mismo, at hindi Siya kailanman magiging isang nilikha. Kahit na maging miyembro Siya ng mga nilikha, ang Kanyang likas na disposisyon at ang Kanyang diwa ay hindi magbabago. Samakatwid, ang pagkakilala sa Diyos ay hindi kapareho ng pagkakilala sa isang bagay; hindi ito paghihimay sa isang bagay, ni katulad ng pag-unawa sa isang tao. Kung gagamitin mo ang iyong konsepto o pamamaraan ng pagkilala sa isang bagay o pag-unawa sa isang tao upang makilala ang Diyos, hindi ka kailanman magkakamit ng pagkakilala sa Diyos. Ang pagkakilala sa Diyos ay hindi puwedeng nakasalalay sa karanasan o mga imahinasyon, at samakatwid hindi mo dapat ipagpilitan kahit kailan ang iyong karanasan o mga imahinasyon sa Diyos. Gaano man kayaman ang iyong karanasan at mga imahinasyon, may hangganan pa rin ang mga iyan. Higit pa riyan, ang iyong mga imahinasyon ay hindi umaayon sa mga katunayan, lalong hindi ito umaayon sa katotohanan, at hindi kaayon ng tunay na disposisyon at diwa ng Diyos. Hindi ka kailanman magtatagumpay kung aasa ka lamang sa iyong mga imahinasyon upang maunawaan ang diwa ng Diyos. Ang tanging landas ay ito: Tanggapin ang lahat ng nagmumula sa Diyos, at pagkatapos, unti-unting danasin at kilalanin ito. Darating ang araw na bibigyang-liwanag ka ng Diyos upang Siya ay tunay mong maunawaan at makilala dahil sa iyong pakikipagtulungan at dahil sa iyong pagkagutom at pagkauhaw para sa katotohanan.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

562. Ang Diyos ay hindi kailanman nag-aalangan o nag-aatubili sa Kanyang mga kilos; ang mga prinsipyo at mga layunin sa likod ng Kanyang mga pagkilos ay malinaw at nakikita ng lahat, dalisay at walang kapintasan, walang anumang ganap na panlilinlang o pakana na nakahalo sa loob. Sa madaling salita, walang nakahalong kadiliman o kabuktutan sa diwa ng Diyos. Nagalit ang Diyos sa mga taga-Ninive sapagkat ang kanilang masasamang gawa ay umabot sa harap ng Kanyang paningin; sa panahong iyon, ang Kanyang galit ay nagmula sa Kanyang diwa. Gayunpaman, nang maglaho na ang galit ng Diyos at minsan pa ay Kanyang ipinagkaloob ang pagpaparaya sa mga taga-Ninive, lahat ng Kanyang ipinahayag ay ang Kanya pa ring sariling diwa. Ang kabuuan ng pagbabagong ito ay dahil sa pagbabago sa saloobin ng tao tungo sa Diyos. Sa loob ng buong panahong ito, ang hindi nalalabag na disposisyon ng Diyos ay hindi nagbago; ang mapagparayang diwa ng Diyos ay hindi nagbago; ang mapagmahal at maawaing diwa ng Diyos ay hindi nagbago. Kapag nakagawa ng masasamang gawa ang mga tao at nagkasala sa Diyos, ipadadala Niya ang Kanyang galit sa kanila. Kapag tunay na nagsisi ang mga tao, magbabago ang puso ng Diyos, at huhupa ang Kanyang galit. Kapag nagpatuloy ang mga tao sa pagmamatigas na paglaban sa Diyos, ang Kanyang matinding galit ay hindi mapipigil; ang Kanyang poot ay unti-unting ididiin sa kanila hanggang sa sila ay mawasak. Ito ang diwa ng disposisyon ng Diyos. Anuman ang ipahayag o ibunyag ng Diyos sa Kanyang disposisyon—ito man ay ang Kanyang poot o awa at mapagmahal na kabaitan—ito ay nakadepende sa asal at pag-uugali ng mga tao, gayundin sa kanilang saloobin sa Diyos sa kaibuturan ng kanilang puso. Kung patuloy na isasailalim ng Diyos ang isang tao sa Kanyang galit, walang dudang kinakalaban ng puso ng taong ito ang Diyos. Dahil ang taong ito ay hindi kailanman tunay na nagsisi, hindi nagpakumbaba sa harap ng Diyos o nagtaglay ng tunay na paniniwala sa Diyos, hindi niya kailanman nakamit ang awa at pagpaparaya ng Diyos. Kapag ang isang tao ay madalas makatanggap ng pagkalinga ng Diyos, ng Kanyang awa, ng Kanyang pagpaparaya, walang dudang ang taong ito ay may tunay na paniniwala sa Diyos sa kanyang puso, at hindi kinakalaban ng kanyang puso ang Diyos. Madalas nagsisisi ang taong ito sa harap ng Diyos; samakatuwid, kahit na madalas bumababa sa taong ito ang pagdidisiplina ng Diyos, ang Kanyang poot ay hindi bababa.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

563. Gaano man kagalit ang Diyos sa mga taga-Ninive, sa sandaling nagpahayag sila ng pag-aayuno at nagsuot ng kayong magaspang at naglagay ng mga abo, unti-unting lumambot ang Kanyang puso, at nagsimulang magbago ang Kanyang isip. Noong bago Niya ipinahayag sa kanila na wawasakin Niya ang bayan nila—ang sandali bago ang kanilang pagtatapat at pagsisisi sa kanilang mga kasalanan—galit pa rin sa kanila ang Diyos. Sa sandaling nagsagawa sila ng sunod-sunod na mga kilos ng pagsisisi, ang galit ng Diyos tungo sa mga taga-Ninive ay unti-unting naging awa at pagpapatawad tungo sa kanila. Walang anumang magkasalungat sa magkaparehong paghahayag ng dalawang aspekto ng disposisyon ng Diyos sa magkaparehong pangyayari. Paano mauunawaan at malalaman ng isang tao ang ganitong kawalan ng pagkakasalungatan kung gayon? Ipinahayag at ibinunyag ng Diyos ang dalawang magkabaligtad na bahaging ito ng mga diwa bago at pagkatapos magsisi ang mga taga-Ninive, nagtutulot sa mga tao na makita ang pagiging totoo at pagiging hindi nalalabag na diwa ng Diyos. Ginamit ng Diyos ang Kanyang saloobin upang sabihin sa mga tao ang mga sumusunod: Hindi sa hindi nagpaparaya ang Diyos sa mga tao, o hindi Niya nais na maawa sa kanila; sa halip, bihira silang tunay na magsisi sa Diyos, at bihirang tunay na talikdan ang kanilang masasamang gawi at iwanan ang karahasan sa kanilang mga kamay. Sa madaling sabi, kapag nagagalit ang Diyos sa tao, umaasa Siya na tunay na magagawa ng tao na magsisi, at umaasa Siya na makita ang tunay na pagsisisi ng tao, kung saan ay, patuloy Niyang bukas-palad na ipagkakaloob ang Kanyang awa at pagpaparaya sa tao. Ibig sabihin nito na ang masasamang gawa ng tao ang nagdudulot ng poot ng Diyos, samantalang ang awa at pagpaparaya ng Diyos ay ipinagkakaloob sa mga nakikinig sa Diyos at tunay na nagsisisi sa harap Niya, sa mga makatatalikod sa kanilang masasamang gawi at makakabitiw sa karahasan sa kanilang mga kamay. Ang saloobin ng Diyos ay napakalinaw na ipinahayag sa Kanyang pakikitungo sa mga taga-Ninive: Ang awa at pagpaparaya ng Diyos ay hindi mahirap na makamit at ang hinihingi Niya sa isang tao ay tunay na pagsisisi nito. Hangga’t ang mga tao ay tatalikod sa kanilang masasamang gawi at tatalikdan ang kanilang karahasan, babaguhin ng Diyos ang Kanyang puso at ang Kanyang saloobin tungo sa kanila.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

564. Nang binago ng Diyos ang Kanyang puso sa mga taga-Ninive, isang pagkukunwari lamang ba ang Kanyang awa at pagtitimpi? Siyempre hindi! Kung gayon, ano ang naipakita ng pagbabago sa pagitan ng dalawang aspektong ito ng disposisyon ng Diyos sa panahon ng pagharap ng Diyos sa isang sitwasyong ito? Ang disposisyon ng Diyos ay isang ganap na buo—hinding-hindi ito nahahati. Nagpapahayag man Siya ng galit o awa at pagtitimpi tungo sa mga tao, ang lahat ng ito ay pagpapahayag ng Kanyang matuwid na disposisyon. Ang disposisyon ng Diyos ay puno ng buhay at masigla, at binabago Niya ang Kanyang isip at saloobin batay sa pag-unlad ng mga bagay-bagay. Ang pagbabago ng Kanyang saloobin tungo sa mga taga-Ninive ay nagsasabi sa sangkatauhan na mayroon Siyang sariling mga kaisipan at ideya, na hindi Siya isang robot o luwad na rebulto, kundi ang buhay na Diyos Mismo—Maaari Siyang magalit sa mga mamamayan ng Ninive, kung paanong maaari rin Niyang patawarin ang kanilang nakaraan dahil sa kanilang saloobin; maaari Siyang magpasya na magpadala ng kalamidad sa mga taga-Ninive, at maaari rin Niyang baguhin ang Kanyang pagpapasya dahil sa kanilang pagsisisi. Gusto ng mga tao na mahigpit na maglapat ng mga regulasyon, at gumamit ng mga regulasyon upang limitahan at bigyang-kahulugan ang Diyos, tulad ng kanilang pagnanais na gumamit ng mga pormula upang subukang unawain ang disposisyon ng Diyos. Samakatwid, batay sa kayang abutin ng pag-iisip ng tao, ang Diyos ay hindi nag-iisip, ni wala Siyang anumang mga kongkretong ideya. Ngunit sa realidad, ang mga kaisipan ng Diyos ay patuloy na nagbabago ayon sa mga pagbabago sa mga bagay-bagay at sa mga kapaligiran. Habang ang mga kaisipan Niya ay nagbabago, nabubunyag ang iba’t ibang aspekto ng diwa ng Diyos. Sa prosesong ito ng pagbabago, sa mismong sandaling binabago ng Diyos ang Kanyang puso, ang totoong pag-iral ng Kanyang buhay ang ibinubunyag Niya sa sangkatauhan, at na ang Kanyang matuwid na disposisyon ay puno ng buhay at masigla. Kasabay nito, ginagamit ng Diyos ang Kanyang sariling tunay na mga pagbubunyag upang patunayan sa sangkatauhan ang katotohanan ng pag-iral ng Kanyang poot, Kanyang awa, Kanyang mapagmahal na kabaitan, at Kanyang pagtitimpi. Ang Kanyang diwa ay mabubunyag sa anumang oras at saan mang lugar alinsunod sa pag-unlad ng mga bagay-bagay. May angkin Siyang poot ng isang leon at pagkahabag at pagtitimpi ng isang ina. Ang Kanyang matuwid na disposisyon ay hindi nagpapahintulot ng pagdududa, paglabag, pagbabago, o pamamaluktot ng sinumang tao. Sa lahat ng pangyayari at mga bagay-bagay, ang matuwid na disposisyon ng Diyos—iyon ay, ang poot ng Diyos at awa ng Diyos—ay mabubunyag sa anumang oras at saan mang lugar. Nagbibigay Siya ng buhay na pagpapahayag sa mga aspektong ito sa bawat sulok ng sangnilikha, at isinasakatuparan Niya ang mga iyon nang may sigla sa bawat paglipas ng sandali. Ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay hindi nalilimitahan ng panahon o espasyo; sa madaling salita, ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay hindi ipinapahayag nang mekanikal o ibinubunyag ayon sa paglilimita ng mga panahon o espasyo, kundi sa halip, malayang naihahayag at nabubunyag sa anumang oras at lugar. Kapag nakita mong binago ng Diyos ang Kanyang puso, huminto sa paghahayag ng Kanyang poot, at nagpasyang hindi na wasakin ang lungsod ng Ninive, masasabi mo ba na mahabagin at mapagmahal lamang ang Diyos? Masasabi mo ba na ang poot ng Diyos ay binubuo ng walang-saysay na mga salita? Kapag nagpapakawala ang Diyos ng matinding poot at binabawi ang Kanyang awa, masasabi mo ba na wala Siyang tunay na pagmamahal sa sangkatauhan? Ipinapahayag ng Diyos ang matinding poot na ito bilang tugon sa masasamang gawa ng mga tao; ang Kanyang poot ay walang kapintasan. Ang puso ng Diyos ay naaantig bilang tugon sa pagsisisi ng mga tao, at nagbabago ang Kanyang isip dahil dito. Kapag naaantig Siya, kapag may pagbabago sa Kanyang puso, at kapag nagpapakita Siya ng awa at pagtitimpi sa tao, ang lahat ng ito ay lubos na walang kapintasan; ang mga iyon ay malinis, dalisay, walang-dungis, at walang halo. Ang pagtitimpi ng Diyos ay pagtitimpi lamang, at ang Kanyang awa ay awa lamang. Ang Kanyang disposisyon ay nagbubunyag ng poot o nagpapahayag ng awa at pagtitimpi ayon sa iba’t ibang pagpapamalas ng tao at sa pagsisisi nito. Kahit anuman ang Kanyang ibunyag at ipahayag, lahat ng ito ay dalisay at tuwiran; naiiba ito mula sa diwa ng anumang nilikha. Sa loob ng mga prinsipyo ng pagkilos na ipinapahayag ng Diyos, ng Kanyang mga kaisipan at ideya, pati na ng bawat desisyon at bawat kilos na ginagawa Niya—walang anumang kapintasan o dungis. Dahil nakapagpasya na nang gayon ang Diyos at dahil nakakilos na Siya nang gayon, iyon ang Kanyang isinasakatuparan, at ang resultang ito ay tama at walang pagkakamali, dahil ang pinagmulan nito ay walang-kapintasan at walang-dungis. Ang poot ng Diyos ay walang-kapintasan. Gayundin, ang awa at pagtitimpi ng Diyos ay hindi taglay ng sinuman sa mga nilikha, banal at walang-kapintasan, at kayang tagalan ang maingat na paglilimi at karanasan.

Yamang nalaman na ang kuwento ng Ninive, nakikita na ba ninyo ang kabilang panig ng diwa ng matuwid na disposisyon ng Diyos? Nakikita ba ninyo ang kabilang panig ng natatanging matuwid na disposisyon ng Diyos? Mayroon bang sinuman sa sangkatauhan na nagtataglay ng ganitong uri ng disposisyon? Mayroon bang sinuman na nagtataglay ng ganitong uri ng poot, ang poot ng Diyos? Mayroon bang sinuman na nagtataglay ng awa at pagpaparaya na tinataglay ng Diyos? Sino sa mga nilikha ang makapagpapakawala ng gayon katinding poot at makapagpapasya na wasakin o padalhan ng kalamidad ang sangkatauhan? At sino ang kalipikado na magkaloob ng awa sa tao, na magparaya at magpatawad, at sa gayon ay baguhin ang kanyang naunang pasya na wasakin ang tao? Ipinahahayag ng Lumikha ang Kanyang matuwid na disposisyon sa pamamagitan ng Kanyang sariling natatanging mga pamamaraan at prinsipyo, at hindi Siya nagpapasailalim sa kontrol o mga limitasyong ipinataw ng sinumang tao, alinmang mga pangyayari o bagay-bagay. Sa loob ng Kanyang natatanging disposisyon, walang sinuman ang nakapagpapabago sa Kanyang mga kaisipan at mga ideya, ni walang sinuman ang nakahihimok sa Kanya at nakapagpapabago ng alinman sa Kanyang mga pagpapasya. Ang lahat ng asal at kaisipan ng mga nilikha ay umiiral sa ilalim ng paghuhukom ng Kanyang matuwid na disposisyon. Walang sinumang makakakontrol kung magpapakawala man Siya ng poot o magkakaloob ng awa; tanging ang diwa lamang ng Lumikha—o sa madaling salita, ang matuwid na disposisyon ng Lumikha—ang nakapagpapasya rito. Ito ang natatanging kalikasan ng matuwid na disposisyon ng Lumikha!

Sa pamamagitan ng pagbibigay-kahulugan sa pagbabago ng saloobin ng Diyos sa mga taga-Ninive, nagagawa ba ninyong gamitin ang salitang “natatangi” upang ilarawan ang awa na matatagpuan sa matuwid na disposisyon ng Diyos? Nauna na nating sinabi na ang poot ng Diyos ay isang aspekto ng diwa ng Kanyang natatanging matuwid na disposisyon. Bibigyang-kahulugan Ko ngayon ang dalawang aspekto—ang poot ng Diyos at ang awa ng Diyos—bilang Kanyang matuwid na disposisyon. Ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay banal; ito ay hindi nalalabag, ni hindi nito pinapalampas ang makuwestiyon ng sinuman; ito ay isang bagay na hindi taglay ng sinuman sa mga nilikha o di-nilikha. Ito ay kapwa natatangi at para lamang sa Diyos. Ibig sabihin, ang poot ng Diyos ay banal at hindi nalalabag. Gayundin, ang isa pang aspekto ng matuwid na disposisyon ng Diyos—ang awa ng Diyos—ay banal din at hindi maaaring salungatin. Walang sinuman sa mga nilikha o di-nilikha ang makapapalit o kayang kumatawan sa Diyos sa paggawa ng layon Niyang gawin, ni makapapalit o kayang kumatawan sa Kanya sa pagwasak sa Sodoma o sa pagliligtas sa Ninive. Ito ang tunay na pagpapahayag ng natatanging matuwid na disposisyon ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

565. Bagama’t ang mga taong pumuno sa lungsod ng Ninive ay ganoon din katiwali, buktot at marahas katulad ng sa Sodoma, ang kanilang pagsisisi ang nagdulot sa Diyos na baguhin ang Kanyang puso at magpasya na hindi na sila wasakin. Dahil ang kanilang pagtugon sa mga salita at tagubilin ng Diyos ay nagpakita ng saloobing malinaw na kabaligtaran ng sa mga mamamayan ng Sodoma, at dahil sa kanilang tunay na pagpapasakop sa Diyos at tunay na pagsisisi, gayon din sa kanilang tunay at taos pusong pag-uugali sa lahat ng aspekto, ang pagpapahalaga ng Diyos sa kanila ay muling lumabas mula sa Kanyang puso, at ipinagkaloob Niya ito sa kanila. Walang makapagkakaloob ng mga bagay sa sangkatauhan at makapagpapahalaga sa mga ito gaya ng ginagawa ng Diyos, at walang tao ang nagtataglay ng awa ng Diyos, ang Kanyang pagpaparaya, o ng Kanyang totoong damdamin sa sangkatauhan. Mayroon bang sinuman na ipinapalagay mong dakilang lalaki o babae, o maging isang makapangyarihang tao, na mula sa isang mataas na kinalalagyan ay nagsasalita bilang isang dakilang lalaki o babae, o sa pinakamataas na kalagayan ay makapangungusap ng ganitong uri ng pahayag sa sangkatauhan o sa mga nilikha? Sino sa sangkatauhan ang makaaalam ng kalagayan ng buhay ng tao na tulad ng palad ng kanilang mga kamay? Sino ang makapagdadala ng pasanin at pananagutan para sa pag-iral ng sangkatauhan? Sino ang nararapat magproklama ng pagkawasak ng isang lungsod? At sino ang nararapat magpatawad sa isang lungsod? Sino ang makapagsasabi na pinapahalagahan nila ang kanilang sariling nilikha? Tanging ang Lumikha! Tanging ang Lumikha ang nakakaramdam ng magiliw na pagmamahal para sa sangkatauhang ito. Tanging ang Lumikha ang nagpapakita ng masuyong pagkagiliw sa sangkatauhang ito. Tanging ang Lumikha ang may tunay na pagkagiliw, na mahirap putulin, para sa sangkatauhang ito. Tanging ang Lumikha rin ang makapagkakaloob ng awa sa sangkatauhang ito, at tanging Siya ang nagpapahalaga sa lahat ng Kanyang mga nilikha. Naaapektuhan ang Kanyang puso sa bawat isa sa mga kilos ng tao: Siya ay nagagalit, nababagabag, at nagdadalamhati sa kabuktutan at katiwalian ng tao; Siya ay nalulugod at nagagalak at nagbabago ang puso Niya at natutuwa Siya sa pagsisisi, pananampalataya, at pagpapasakop ng tao; ang bawat isa sa Kanyang mga kaisipan at mga ideya ay umiiral para sa at umiikot sa sangkatauhan; kung ano Siya at kung anong mayroon Siya ay ganap na ipinapahayag para sa kapakanan ng sangkatauhan; ang kabuuan ng Kanyang mga emosyon ay magkakaugnay sa pag-iral ng sangkatauhan. Para sa kapakanan ng sangkatauhan, naglalakbay Siya at nagmamadali; tahimik Niyang ibinibigay ang bawat parte ng Kanyang buhay; iniaalay Niya ang bawat minuto at bawat segundo ng Kanyang buhay…. Hindi Niya kailanman nalaman kung paano pakaingatan ang Kanyang sariling buhay, ngunit lagi Niyang itinatangi ang sangkatauhan na Siya Mismo ang lumikha…. Ibinibigay Niya ang lahat ng mayroon Siya para sa sangkatauhang ito…. Iginagawad Niya ang Kanyang awa at pagtitiis nang walang kondisyon at walang inaasahang kabayaran. Ginagawa Niya ito para lang makapagpatuloy na mabuhay ang sangkatauhan sa harap ng paningin Niya at sa ilalim ng Kanyang pagtutustos ng buhay. Ginagawa lamang Niya ito upang balang araw ay magpasailalim sa harap Niya ang sangkatauhan at makilala Siya nito bilang ang Siyang nagpapalusog sa pag-iral ng tao at nagtutustos ng buhay ng buong sangnilikha.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II

566. Ang habag at pagpapaubaya ng Diyos ay talagang umiiral, ngunit ang kabanalan at pagiging matuwid ng Diyos kapag pinapakawalan Niya ang Kanyang galit ay nagpapakita rin sa tao ng panig ng Diyos na hindi nalalabag. Kapag ganap na kaya ng tao na sundin ang mga utos ng Diyos at kumilos alinsunod sa mga hinihingi ng Diyos, masagana ang habag ng Diyos sa tao; kapag ang tao ay puno ng katiwalian, gayunman, at umaapaw sa pagkamapanlaban at pagkapoot sa Kanya, ang Diyos ay lubhang galit. Hanggang sa anong antas Siya nagagalit? Mananatili ang Kanyang galit hanggang hindi na nakikita ng Diyos ang paglaban at masasamang gawa ng tao, hanggang sa mawala na ang mga ito sa Kanyang paningin. Saka lamang mawawala ang galit ng Diyos. Sa madaling salita, kahit na sino pa ang tao, kung ang kanyang puso ay naging malayo sa Diyos at tumalikod sa Diyos, at hindi na mababawi, kung gayon, sa panlabas o sa usapin ng kanyang mga personal na pagnanais, paano man niya nais na sumamba at sumunod at magpasakop sa Diyos sa kanyang katawan o sa kanyang pag-iisip, hangga’t tumalikod ang kanyang puso sa Diyos, ang galit ng Diyos ay pakakawalan nang walang humpay. Magiging ganoon na kapag pinapakawalan ng Diyos ang Kanyang galit, pagkatapos bigyan ng sapat na mga pagkakataon ang taong iyon, wala nang paraan upang bawiin ito, at hindi na Siya kailanman pa mahahabag at magpapaubaya sa gayong tao. Ito ay isang panig ng disposisyon ng Diyos na hindi nalalabag. … Siya ay mapagparaya at maawain sa mga bagay na mabait at maganda at mabuti; sa mga bagay na masama, makasalanan, at buktot, Siya ay lubhang galit kaya’t Siya ay walang tigil sa Kanyang galit. Ang mga ito ay dalawang pangunahing aspekto ng disposisyon ng Diyos na mga pinakamahalaga, pinakaprominente, at, higit pa rito, naibunyag ng Diyos mula simula hanggang katapusan: saganang habag at malalim na galit.

—Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II

567. Sinasabi ng mga tao, “Ang Diyos ay isang matuwid na Diyos. Hangga’t sinusunod Siya ng tao hanggang sa katapus-tapusan, tiyak na magiging patas Siya tungo sa tao, sapagkat Siya ang pinakamatuwid. Kung sinusunod Siya ng tao hanggang sa katapus-tapusan, kaya ba Niyang isantabi ang tao?” Ako ay patas sa lahat ng tao, at hinahatulan Ko ang lahat ng tao ayon sa Aking matuwid na disposisyon, gayumpaman, ang mga hinihingi Ko sa mga tao ay pawang naglalaman ng mga angkop na kondisyon, at na ang Aking hinihingi ay dapat na matupad ng lahat ng tao, maging sinuman sila. Hindi mahalaga sa Akin ang iyong senyoridad o kung gaano na karami ang karanasan mo; ang pinahahalagahan Ko lamang ay kung sinusunod mo ang Aking daan, at kung umiibig ka at nauuhaw sa katotohanan o hindi. Kung wala kang katotohanan, at sa halip ay nagbibigay-kahihiyan sa Aking pangalan, at hindi ka kumikilos ayon sa Aking daan, sumusunod lamang nang walang alalahanin o malasakit, kung gayon sa panahong iyon ay hahampasin kita at parurusahan dahil sa iyong kasamaan, at ano nga ang masasabi mo sa panahong iyon? Masasabi mo bang ang Diyos ay hindi matuwid? Kung sumunod ka sa lahat ng salita na Aking sinabi ngayon, kung gayon ikaw ang uri ng taong Aking sinasang-ayunan. Sinasabi mo na ikaw ay laging nagdurusa habang sumusunod sa Diyos, na nakasunod ka sa Kanya sa kabila ng mga bagyo, at nakasama Siya sa pagdanas ng mga pagkakataong mabubuti at masasama, ngunit hindi mo naisabuhay ang mga salitang winika ng Diyos; ninanais mo lamang na magparoo’t parito para sa Diyos at gugulin ang sarili para sa Diyos bawat araw, at kailanman ay hindi naisip ang tungkol sa pagsasabuhay ng isang buhay na makabuluhan. Sinasabi mo rin, “Ano’t anuman, naniniwala ako na ang Diyos ay matuwid. Nagdurusa ako para sa Kanya, nagparoo’t parito para sa Kanya, at inilalaan ko ang aking sarili sa Kanya, at kahit na wala akong anumang mga nakamit, nagtiis ako ng paghihirap; tiyak na tatandaan Niya ako.” Totoo na ang Diyos ay matuwid, gayunman ang pagiging matuwid na ito ay walang bahid ng anumang karumihan: Wala itong taglay na kalooban ng tao, at hindi nabahiran ng laman, o ng pantaong transaksyon. Ang lahat ng mapanghimagsik at lumalaban, ang lahat ng hindi sumusunod sa Kanyang daan, ay parurusahan; walang pinatatawad, at walang eksepsiyon! May ilang tao na nagsasabi, “Ngayon ay nagpaparoo’t parito ako para sa Iyo; sa huli, maaari Mo ba akong bigyan ng munting pagpapala?” Kaya tinatanong kita, “Sumunod ka ba sa Aking mga salita?” Ang pagiging matuwid na iyong sinasabi ay nakasalig sa isang transaksyon. Iniisip mo lamang na Ako ay matuwid, na Ako ay patas sa lahat ng tao, at ang lahat ng sumusunod sa Akin hanggang sa katapus-tapusan ay siguradong maliligtas at magkakamit ng Aking mga pagpapala. Mayroong panloob na kahulugan ang Aking mga salita na “lahat ng sumusunod sa Akin hanggang sa katapus-tapusan ay tiyak na maliligtas”: Ang mga sumusunod sa Akin hanggang sa katapus-tapusan ay silang mga lubos Kong makakamtan; sila, na pagkatapos Kong malupig, ang naghahanap ng katotohanan at ginagawang perpekto. Ilang hinihingi ang natugunan mo? Natugunan mo lang ang hinihingi na sumunod sa Akin hanggang sa katapus-tapusan, ngunit bukod doon ay ano pa? Ikaw ba ay sumunod sa Aking mga salita? Natugunan mo ang isa sa Aking limang hinihingi, gayunman ay wala kang intensiyon na tugunan ang natitirang apat. Natagpuan mo lang ang pinakasimple, pinakamadaling landas, at naghangad ka nang may saloobin na umaasa lamang na suwertehin. Sa gayong tao na katulad mo, ang Aking matuwid na disposisyon ay nangangahulugan lang ng pagkastigo at paghatol, at matuwid na retribusyon; nangangahulugan ito ng matuwid na kaparusahan sa lahat ng taong gumagawa ng masama. Ang lahat ng hindi sumusunod sa Aking daan ay tiyak na parurusahan, kahit na sila ay sumunod hanggang sa katapus-tapusan. Ito ang pagiging matuwid ng Diyos. Kapag ang ganitong matuwid na disposisyon ay ipinapahayag sa kaparusahan ng tao, ang tao ay matitigilan, at makadarama ng pagsisisi na, habang sinusunod ang Diyos, hindi siya sumunod sa Kanyang daan. “Noong panahong iyon, nagdusa lamang ako nang kaunti habang sumusunod sa Diyos, ngunit hindi ko sinunod ang daan ng Diyos. Ano ang mga maidadahilan? Wala nang ibang pagpipilian kundi ang makastigo!” Gayunman sa kanyang isipan siya ay nag-iisip, “Ano’t anuman, nakasunod naman ako sa Iyo hanggang sa katapus-tapusan, kaya kahit na kastiguhin Mo ako, hindi ito magiging masyadong matinding pagkastigo, at pagkatapos Mo akong kastiguhin, nanaisin Mo pa rin ako. Alam kong matuwid Ka, at hindi Mo ako pakikitunguhan nang gayon magpakailanman. Sa kabila ng lahat, hindi ako katulad ng mga masasawi; iyong mga masasawi ay makatatanggap ng matinding pagkastigo, samantalang ang aking pagkastigo ay magiging mas magaan.” Ang matuwid na disposisyon ay hindi gaya ng iyong sinasabi. Hindi ito sitwasyon kung saan ang mga maayos na umaamin ng kanilang mga kasalanan ay pinakikitunguhan nang maluwag. Ang pagiging matuwid ay kabanalan, at isang disposisyon na hindi nalalabag ng tao, at lahat ng marumi at hindi nabago ay ang tampulan ng pagkasuklam ng Diyos. Ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay hindi batas, kundi atas administratibo: Ito ay atas administratibo sa kaharian, at ang atas administratibong ito ay ang matuwid na kaparusahan sa sinumang hindi nagtataglay ng katotohanan at hindi nagbabago, at walang palugit para sa kaligtasan. Sapagkat kapag ang bawat tao ay mabubukod-bukod ayon sa kanilang uri, ang mabuti ay gagantimpalaan at ang masama ay parurusahan. Iyon ang panahon na ang hantungan ng tao ay mabubunyag; ito ang panahon na ang gawain ng pagliligtas ay darating sa katapusan, pagkatapos niyon, ang gawain ng pagliligtas sa tao ay hindi na gagawin, at ang retribusyon ay ilalapat sa bawat isa sa mga gumagawa ng kasamaan.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol

568. Ang awa Ko ay ipinapahayag sa mga nagmamahal sa Akin at tumatalikod sa kanilang mga sarili. Samantala, ang kaparusahang sumasapit sa masasamang tao ay mismong patunay ng matuwid na disposisyon Ko at, higit pa, patotoo sa poot Ko. Kapag sumapit ang sakuna, lahat ng sumasalungat sa Akin ay mananangis habang sila’y binibiktima ng taggutom at salot. Silang sumunod sa Akin sa loob ng maraming taon pero nakagawa ng lahat ng uri ng masasamang gawa ay hindi makatatakas sa pagbabayad para sa kanilang mga kasalanan; sila rin ay mahuhulog sa sakuna, na ang katulad ay bihirang nakikita sa loob ng milyon-milyong taon, at mamumuhay sila na palaging may sindak at takot. At yaong mga tagasunod Ko na nakapagpakita na ng lubos na katapatan sa Akin ay magagalak at papalakpak, pinupuri ang kapangyarihan Ko. Mararanasan nila ang isang di-mailarawang lagay ng loob ng kaligayahang walang inaalala at mabubuhay sila sa gitna ng kagalakang kailanman ay hindi Ko pa naipagkaloob sa sangkatauhan. Dahil itinuturing Kong yaman ang mabubuting gawa ng tao at kinapopootan ang kanyang masasamang gawa. Mula nang simulan Kong unang pangunahan ang sangkatauhan, masugid na Akong umaasa na makamit ang isang grupo ng mga taong kaisa Ko sa isipan. Samantala, hindi Ko kailanman nalilimutan yaong mga hindi Ko kaisa sa isipan; palagi Ko silang kinamumuhian sa puso Ko, hinihintay ang pagkakataong mapanagot sila sa kanilang masasamang gawa, na ikalulugod Kong makita. Ngayon ay dumating na sa wakas ang araw Ko, at hindi Ko na kailangan pang maghintay!

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan