Sa kasalukuyan, maraming tao ang nananampalataya sa paraang lito. Labis ang inyong kuryosidad, labis ang pagnanais sa mga pagpapala, at napakaliit ang mithiing maghangad ng buhay. Ang mga tao ngayon ay puno ng sigasig sa pananampalataya nila kay Jesus. Ibabalik sila ni Jesus sa tahanan sa langit, kaya paanong hindi sila mananampalataya sa Kanya? May mga taong sumasampalataya nang kanilang buong buhay; kahit apatnapu o limampung taon nang sumasampalataya, hindi pa rin sila nagsasawang magbasa ng Bibliya. Ito ay dahil iniisip nila^[a] na anuman ang mangyari, hangga’t sila ay nananalig, makakapasok sila sa langit. Ilang taon pa lang kayong sumusunod sa Diyos sa landas na ito, subalit hindi na ninyo ito mapanindigan; nawala na ang inyong pagtitiis, dahil masyadong matindi ang inyong pagnanasang magkamit ng mga pagpapala. Ang inyong pagnanais na magtamo ng mga pagpapala at ang inyong pagkamausisa ang nagtulak sa inyong tumahak sa tunay na daan. Wala talaga kayong masyadong pagkaunawa tungkol sa yugtong ito ng gawain. Marami sa sinasabi Ko ngayon ay hindi patungkol sa mga nananampalataya kay Jesus, hindi Ko rin ito sinasabi upang salungatin lang ang kanilang mga kuru-kuro. Sa katunayan, itong mga kuru-kurong inilalantad ang mismong mga kuru-kurong umiiral sa loob ninyo, dahil hindi ninyo nauunawaan kung bakit isinantabi ang Bibliya, kung bakit Ko sinasabi na naging luma na ang gawain ni Jehova, o bakit Ko sinasabi na naging luma na ang gawain ni Jesus. Ang totoo ay marami kayong kuru-kuro na hindi pa ninyo nasasabi, at marami ring pananaw na itinatago ninyo sa inyong puso, at sumusunod lang kayo sa karamihan. Akala ba talaga ninyo ay kakaunti ang inyong mga kuru-kuro? Hindi lang ninyo sinasalita ang mga iyon! Ang totoo, pabasta-basta lang kayong sumusunod sa Diyos, hindi ninyo hinahanap ang tunay na daan at hindi ninyo intensyong magkamit ng buhay. Ang saloobin ninyo ay ang kagustuhan lang na magsiyasat para malaman ang totoo. Dahil hindi pa ninyo nabibitiwan ang marami sa inyong mga dating kuru-kuro, walang sinuman sa inyo ang nagawang mag-alay nang lubos ng inyong sarili. Nang makarating na sa puntong ito, patuloy pa rin kayong nag-aalala sa inyong sariling kapalaran, isip nang isip araw at gabi, hindi iyon mapakawalan. Akala mo ba, kapag binabanggit Ko ang mga Pariseo, ang “matatandang lalaki” sa relihiyon ang tinutukoy Ko? Hindi ba’t kayo mismo ang pinakamodernong mga kinatawan ng mga Pariseo ng kasalukuyang panahon? Akala mo ba kapag binabanggit Ko ang mga taong sumusukat sa Akin batay sa Bibliya, ang tinutukoy Ko lang ay iyong mga eksperto sa Bibliya sa mundo ng relihiyon? Naniniwala ka ba na kapag binabanggit Ko iyong mga muling nagpapako sa Diyos sa krus, ang mga lider ng mundo ng relihiyon ang tinutukoy Ko? Hindi ba kayo ang pinakamagagaling na artista para gumanap sa papel na ito? Akala mo ba lahat ng salitang Aking ipinapahayag upang salungatin ang mga kuru-kuro ng mga tao ay panunuya lamang sa mga pastor at elder ng relihiyon? Hindi ba nakibahagi rin kayo sa lahat ng bagay na ito? Kumbinsido ka ba na kakaunti lang ang inyong mga kuru-kuro? Natuto na lang kayong lahat na maging maingat sa pagpapahayag ngayon. Hindi ninyo tinatalakay ang mga bagay na hindi ninyo nauunawaan o hindi ninyo ipinapakita ang nararamdaman ninyo tungkol sa mga iyon, ngunit wala talaga sa loob ninyo ang pusong may takot at pagpapasakop. Sa palagay ninyo, ang pag-aaral, pagmamasid, at paghihintay ang pinakamabuti ninyong paraan ng pagsasagawa sa ngayon. Natuto na kayong maging napakamaingat sa pagpapahayag. Ngunit napapagtanto ba ninyo na isa itong tusong mentalidad? Akala ba ninyo na ang sandaling katalinuhan sa bahagi ninyo ay makatutulong sa inyong makatakas sa walang-hanggang pagkastigo? Natuto na kayong maging masyadong “marunong”! Isa pa, may ilang taong nagtatanong sa Akin ng mga bagay na tulad nito: “Balang araw, kapag tinanong ako ng mga tao sa mundo ng relihiyon, ‘Bakit hindi gumawa ang inyong Diyos ng kahit isang himala?’ paano ako magpapaliwanag?” Sa ngayon, hindi lang iyon isang bagay na itatanong ng mga tao ng mga relihiyosong grupo; kundi hindi mo rin nauunawaan ang gawain ngayon, at nagkikimkim ka ng napakaraming kuru-kuro. Hindi mo pa rin ba alam kung sino ang tinutukoy Ko kapag binabanggit Ko ang mga pinuno ng relihiyon? Hindi mo ba alam kung para kanino Ko ipinaliliwanag ang Bibliya? Hindi mo ba alam kung para kanino Ako nagsasalita kapag Aking inilalarawan ang tatlong yugto ng gawain ng Diyos? Kung hindi Ko sinabi ang mga bagay na iyon, napakadali ba kayong makukumbinsi? Napakadali ba ninyong yuyuko? Napakadali ba ninyong isasantabi ang mga dati ninyong kuru-kuro? Lalo na iyong “matatapang na lalaki” na kailanman ay hindi sumunod kahit kanino—napakadali ba nilang magpapasakop? Nalalaman Ko na bagaman mababa ang uri ng inyong pagkatao at napakahina ng inyong kakayahan, may di-hustong mga utak, at hindi pa gaanong matagal na nananampalataya sa Diyos, ang totoo ay marami kayong kuru-kuro, at likas ninyong kalikasan ang hindi basta-bastang sumunod kaninuman. Subalit ngayon, nakakapagpasakop kayo dahil kayo ay napipilitan at walang magawa; kayo ay mga tigre na nasa kulungang bakal, hindi magamit nang malaya ang inyong mga kasanayan. Kahit kayo ay may mga pakpak, mahihirapan kayong lumipad. Sa kabila ng hindi pagkakaloob sa inyo ng mga pagpapala, handa pa rin kayong sumunod. Gayunman, hindi ninyo ito kagitingan bilang “mabubuting tao”; kundi dahil kayo ay lubusan nang nagapi at hindi na ninyo alam kung ano ang inyong gagawin. Ito ay dahil inilugmok na kayo ng lahat ng gawaing ito. Kung mayroon lang anumang bagay na kaya ninyong makamit, hindi sana kayo magiging ganyan kamapagpasakop gaya ngayon, sapagkat noon, lahat kayo ay mga ligaw na asno sa ilang. Sa gayon, ang sinasabi ngayon ay hindi lamang partikular na patungkol sa mga tao sa sari-saring mga relihiyon at mga denominasyon, hindi rin upang salungatin lang ang kanilang mga kuru-kuro; kundi upang salungatin ang inyong mga kuru-kuro.

Nagsimula na ang matuwid na paghatol. Magsisilbi pa rin ba ang Diyos na isang handog para sa kasalanan para sa mga tao? Magiging dakilang manggagamot ba Siya muli para sa kanila? Wala bang awtoridad ang Diyos na higit pa rito? Isang grupo ng tao ang nagawa nang ganap, at nadala paitaas sa harap ng luklukan; magpapalayas pa rin ba Siya ng mga demonyo at magpapagaling ng maysakit? Hindi ba napakamakaluma noon? Magiging posible ba ang patotoo kapag nagpatuloy ito? Maaari bang, pagkatapos Niyang mapako sa krus nang isang beses, mapako Siya sa krus nang paulit-ulit magpakailanman? Maaari bang magpalayas Siya minsan ng mga demonyo at paulit-ulit silang palayasin magpakailanman? Hindi ba’t maituturing ito na pagsira ng dangal? Uusad lang ang kapanahunan kapag mas mataas na ang yugto ng gawaing ito sa nauna, minamarkahan ang pagdating ng mga huling araw, kung kailan magiging panahon na para matapos ang kapanahunan. Samakatwid, dapat tumuon ang mga taong naghahangad sa katotohanan sa pagkakamit ng kalinawan hinggil sa mga pangitain; ito ang pundasyon. Sa tuwing nagbabahagi Ako sa inyo tungkol sa mga pangitain, palagi Akong nakakakita ng ilang taong nakakatulog at napipikit, ayaw makinig. May ibang nagtatanong, “Bakit hindi ka nakikinig?” Sumasagot sila, “Hindi ito nakakatulong sa aking buhay o sa aking pagpasok sa realidad. Ang nais namin ay ang mga daan ng pagsasagawa.” Sa tuwing nagsasalita Ako tungkol sa gawain sa halip na mga daan ng pagsasagawa, sinasabi nila, “Sa sandaling magsalita Ka tungkol sa gawain, nagsisimula akong makatulog.” Sa pagsisimula Kong magsalita tungkol sa mga daan ng pagsasagawa, nagsisimula silang magsulat, at kapag bumabalik Ako sa pagsasalita tungkol sa gawain, hindi na naman sila nakikinig. Alam ba ninyo kung ano ang dapat ninyong isangkap sa inyong sarili ngayon? Ang isang aspekto noon ay may kinalaman sa mga pangitain tungkol sa gawain, at ang isa pang aspekto ay ang iyong pagsasagawa. Dapat mong maunawaan ang parehong aspektong ito. Kung wala kang mga pangitain sa iyong paghahangad ng paglago sa buhay, hindi ka magkakaroon ng pundasyon. Kung mga daan lang ng pagsasagawa ang taglay mo, nang wala ni katiting na pangitain, at walang anumang pagkaunawa tungkol sa gawain ng buong plano ng pamamahala, wala kang kwenta. Kailangan mong maunawaan ang mga katotohanan na may kinalaman sa mga pangitain, at tungkol naman sa mga katotohanang may kaugnayan sa pagsasagawa, kailangan mong makakita ng mga angkop na landas ng pagsasagawa pagkatapos mong maunawaan ang mga iyon; kailangan mong magsagawa nang naaayon sa mga salita, at pumasok ayon sa iyong mga kondisyon. Ang mga pangitain ang pundasyon, at kapag hindi mo binigyang-pansin ang katotohanang ito, hindi ka makakasunod hanggang sa huli; ang makaranas sa ganoong paraan ay mag-aakay sa iyo sa mga paglihis o magsasanhi sa iyong madapa at mabigo. Hinding-hindi ka magtatagumpay! Ang mga taong walang mga dakilang pangitain bilang kanilang mga pundasyon ay mabibigo lamang; hindi sila makapagtatagumpay. Hindi nila kayang manindigan! Alam mo ba kung ano ang kalakip ng pananampalataya sa Diyos? Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin ng pagsunod sa Diyos? Kung walang mga pangitain, anong landas ang iyong lalakaran? Sa gawain sa kasalukuyan, kung wala kang mga pangitain, hinding-hindi ka magagawang ganap. Kanino ka ba nananampalataya? Bakit ka nananampalataya sa Kanya? Bakit ka sumusunod sa Kanya? Tingin mo ba ang iyong pananampalataya ay isang uri ng laro? Tinatrato mo ba ang iyong buhay na parang isang uri ng laruan? Ang Diyos ng kasalukuyan ang pinakadakilang pangitain. Gaano karami ang alam mo tungkol sa Kanya? Gaano karami ang nakita mo na tungkol sa Kanya? Yamang nakita mo na ang Diyos ng kasalukuyan, matibay ba ang pundasyon ng iyong pananampalataya sa Diyos? Sa palagay mo ba ay magtatamo ka ng kaligtasan basta’t sumusunod ka sa paraang ito nang naguguluhan? Palagay mo ba ay makakahuli ka ng isda sa maputik na tubig? Ganoon ba iyon kasimple? Gaano na ba karaming kuru-kurong may kinalaman sa mga salitang binibigkas ng Diyos ng kasalukuyan ang naiwaksi mo na? May mga pangitain ka ba ng Diyos ng kasalukuyan? Saan nakabatay ang iyong pagkaunawa sa Diyos ng kasalukuyan? Lagi kang naniniwala na matatanggap mo ito sa pamamagitan lang ng pagsunod sa Kanya, o pagkakita lang sa Kanya, at wala nang sinuman ang makapagpapaalis sa iyo. Huwag mong akalain na napakadali lang ng pagsunod sa Diyos. Ang susi ay kailangan mo Siyang makilala, kailangan mong makilala ang gawain Niya, at kailangan mong magkaroon ng determinasyon na magtiis ng paghihirap alang-alang sa Kanya, isakripisyo ang iyong buhay para sa Kanya, at magawa Niyang perpekto. Ito ang pangitain na dapat mong taglayin. Hindi maaari na laging nakatuon lang ang isip mo sa pagtatamasa ng biyaya. Huwag mong ipagpalagay na narito ang Diyos para lang sa kasiyahan ng mga tao, o upang magkaloob lang ng biyaya sa kanila. Mali ka! Kung hindi maitataya ng isang tao ang kanyang buhay upang sumunod sa Diyos, at kung hindi matatalikuran ng isang tao ang lahat ng panlabas na bagay upang sumunod, tiyak na hindi niya makakayang sumunod sa Diyos hanggang sa huli! Dapat mayroon kang mga pangitain bilang iyong pundasyon. Kung isang araw ay dumating sa iyo ang sakuna, ano ang dapat mong gawin? Magagawa mo pa rin bang sumunod sa Kanya? Huwag mong sabihin nang pabasta-basta kung makakasunod ka hanggang sa huli. Mas mabuting imulat mo muna nang maigi ang iyong mga mata upang makita kung ano ang panahon ngayon. Bagaman sa kasalukuyan ay tulad kayo ng mga haligi ng templo, darating ang panahon na lahat ng gayong haligi ay ngangatngatin ng mga uod, na magdudulot ng pagguho ng templo, dahil sa kasalukuyan, napakaraming pangitain ang kulang sa inyo. Pinag-uukulan lang ninyo ng pansin ang sarili ninyong maliliit na mundo, at hindi ninyo alam kung ano ang pinakamaaasahan at pinakaangkop na paraan ng paghahangad. Hindi ninyo pinapansin ang pangitain ng gawain sa kasalukuyan, hindi rin ninyo isinasapuso ang mga bagay na ito. Naisip na ba ninyo na isang araw ilalagay kayo ng inyong Diyos sa isang pinakahindi pamilyar na lugar? Maguguni-guni ba ninyo kung anong mangyayari sa inyo isang araw kung kailan aagawin Ko ang lahat sa inyo? Ang magiging motibasyon ba ninyo sa araw na iyon ay magiging katulad ng sa ngayon? Muli bang lilitaw ang inyong pananalig? Sa pagsunod sa Diyos, kailangan ninyong malaman itong pinakadakilang pangitain na ang “Diyos”: Ito ang pinakamahalagang usapin. Isa pa, huwag ninyong ipagpalagay na sa pagkakatalaga bilang banal mula sa mga makamundong tao, tiyak na nabibilang kayo sa pamilya ng Diyos. Sa panahong ito, ang Diyos Mismo ang gumagawa sa gitna ng mga nilikha; Siya ang naparito sa gitna ng mga tao upang gawin ang Kanyang sariling gawain—hindi ang magsagawa ng mga kampanya. Sa inyo, wala ni isang dakot ang nagagawang malaman na ang gawain sa kasalukuyan ay ang gawain ng Diyos sa langit na nagkatawang-tao. Hindi ito tungkol sa paggawa sa inyo na maging mga pambihirang taong may talento; ito ay upang tulungan kayong malaman ang kabuluhan ng buhay ng tao, malaman ang hantungan ng mga tao, at makilala ang Diyos at ang Kanyang kabuuan. Dapat mong malaman na isa kang nilikha na nasa mga kamay ng Lumikha. Ang dapat mong maunawaan, ang dapat mong gawin, at kung paano ka dapat sumunod sa Diyos—hindi ba’t ang mga ito ang mga katotohanang kailangan mong maunawaan? Hindi ba’t ang mga ito ang mga pangitaing dapat mong makita?

Kapag nagkaroon na ng mga pangitain ang mga tao, may pundasyon na sila. Kapag nagsasagawa ka batay sa pundasyong ito, mas magiging madaling makapasok. Dahil dito, hindi ka magkakaroon ng mga alinlangan sa sandaling magkaroon ka ng pundasyon sa pagpasok, at magiging napakadali para sa iyo ang pumasok. Ang pagkaunawa sa mga pangitain at pagkaalam sa gawain ng Diyos ay napakahalaga; kailangan ninyong masangkapan nito. Kung hindi ka nasasangkapan ng aspektong ito ng katotohanan at kaya mo lang talakayin ang tungkol sa mga daan ng pagsasagawa, magiging lubhang malaki ang pagkukulang mo. Aking natuklasan na marami sa inyo ang hindi nagbibigay-pansin sa aspektong ito, at kapag pinakikinggan ninyo ang aspektong ito ng katotohanan, tila mga salita at doktrina lang ang pinakikinggan ninyo. Isang araw, ikaw ay madidisbentaha. May mga salita ngayon na hindi mo lubos na nauunawaan o ni hindi mo matanggap; sa gayong mga kaso, dapat kang matiyagang maghanap, at darating ang araw kung kailan iyong mauunawaan. Unti-unti mong sangkapan ang iyong sarili ng parami nang paraming pangitain. Kahit kaunting espirituwal na doktrina lang ang nauunawaan mo, mas mabuti pa rin iyon kaysa sa hindi pagbibigay-pansin sa mga pangitain, at mas mabuti pa rin iyon kaysa sa walang kahit anong nauunawaan. Lahat ng ito ay makatutulong sa iyong pagpasok, at aalisin ang iyong mga pag-aalinlangan. Mas mabuti iyon kaysa sa mapuno ka ng mga kuru-kuro. Mas mapapabuti ka kung ang mga pangitaing ito ang iyong pundasyon. Hindi ka magkakaroon ng anumang pag-aalinlangan, at magagawa mong pumasok nang matapang at malakas ang loob. Bakit ka mag-aabalang palaging sumunod sa Diyos sa gayong lito at nag-aalinlangang paraan? Hindi ba’t pareho lang iyon sa pagbubulag-bulagan? Anong sarap maglakad papasok sa kaharian nang may kumpiyansa at lakas ng loob! Bakit kailangang mapuno ng pag-aalinlangan? Hindi ba’t pinagdurusa mo lang nang labis ang sarili mo? Kapag nagkamit ka na ng pagkaunawa sa gawain ni Jehova, sa gawain ni Jesus, at sa yugtong ito ng gawain, magkakaroon ka ng pundasyon. Sa ngayon, maaaring akala mo ay napakasimple ng mga bagay. May ilang taong nagsasabi, “Kapag dumating ang panahon na sinimulan na ng Banal na Espiritu ang dakilang gawain, makakapagsalita ako tungkol sa lahat ng bagay na ito. Ang katotohanang hindi ako tunay na nakauunawa sa ngayon ay dahil hindi pa ako gaanong binigyang-liwanag ng Banal na Espiritu.” Hindi iyon ganoon kadali. Hindi ibig sabihin na kung handa kang tanggapin ang katotohanan^[b] ngayon, ay magagamit mo iyon nang mahusay pagdating ng panahon. Hindi tiyak na ganoon nga! Naniniwala kang sapat ka nang nasasangkapan ngayon, at hindi magiging problema sa iyo ang tumugon sa mga relihiyosong taong iyon at sa pinakadakilang mga teorista, at mapabubulaanan pa nga sila. Makakaya mo ba talagang gawin iyon? Anong pagkaunawa ang maipapahayag mo, kung ang mababaw na karanasang iyan lang ang mayroon ka? Ang pagiging nasasangkapan ng katotohanan, pakikipaglaban sa laban ng katotohanan, at pagpapatotoo sa pangalan ng Diyos ay hindi ang iniisip mo—na hangga’t gumagawa ang Diyos, ang lahat ay maisasakatuparan. Sa panahong iyon, maaari kang magapi ng isang tanong, at pagkatapos ay hindi makapagsalita. Ang susi ay kung ikaw ay mayroon o walang malinaw na pagkaunawa sa yugtong ito ng gawain, at kung gaano karami ang alam mo talaga tungkol dito. Kung hindi mo mapagtatagumpayan ang mga puwersa ng kaaway o matatalo ang mga puwersa ng relihiyon, hindi ka ba mawawalan ng silbi? Naranasan mo na ang gawain sa kasalukuyan, nakita iyon ng sarili mong mga mata, at narinig iyon ng sarili mong mga tainga, ngunit, kung sa huli, hindi ka makapagpatotoo, mangangahas ka pa rin bang patuloy na mabuhay? Kanino ka magiging karapat-dapat na humarap? Huwag mo na ngayong isipin na magiging ganoon iyon kasimple. Ang gawain sa hinaharap ay hindi magiging kasingsimple ng inaakala mo; hindi ganoon kadali ang pakikipaglaban sa digmaan ng katotohanan; hindi ganoon kasimple. Ngayon kailangan mong masangkapan; kung hindi ka nasasangkapan ng katotohanan, kapag dumating ang panahon na hindi gumawa ang Banal na Espiritu sa sobrenatural na paraan, ikaw ay malilito.

Mga Talababa:

a. Wala sa orihinal na teksto ang pariralang “iniisip nila.”

b. Wala sa orihinal na teksto ang pariralang “ang katotohanan.”