Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Kabanata 36

Ang lahat ng bagay ay isinasaayos ng Aking kamay. Sinong nangangahas na gawin kung ano ang kanilang ikinasisiya? Sinong maaaring makapagbago nito nang madali? Ang mga tao’y lumulutang sa hangin, gumagalaw gaya ng paggalaw ng alikabok, ang kanilang mga mukha ay nadungisan, ginagawa silang di-kanais-nais mula ulo hanggang paa. Ako’y nagmamasid mula sa gitna ng mga ulap na mabigat ang puso: Bakit ang tao, na minsan ay puno ng kasiglahan, ay nabago tungo sa ganitong itsura? At bakit hindi niya ito namamalayan, at hindi ito nararamdaman? Bakit niya “binibitawan ang kanyang sarili” at hinahayaan ang kanyang sarili na mabalutan ng karumihan? Ang gayon ay kanyang kakulangan ng pagmamahal at paggalang sa kanyang sarili. Bakit laging iniiwasan ng tao ang Aking itinatanong? Talaga bang malupit Ako at hindi-makatao sa pakikitungo sa kanya? Talaga bang kumikilos Ako nang-walang-pakundangan at di-makatwiran? Kung gayon bakit laging tumitingin sa Akin ang mga tao na nanlilisik ang mga mata? Bakit lagi nila Akong kinamumuhian? Nadálá Ko ba sila sa hangganan ng daan? Ang tao ay hindi nakatuklas kailanman ng anuman sa Aking pagkastigo, sapagka’t wala siyang ginagawa kundi hawakam ang pamatok sa kanyang leeg nang dalawang kamay, ang mga mata’y nakatitig sa Akin, na para bang nakabantay sa isang kaaway—at sa sandaling ito lamang na Aking napansin kung gaano siya kapáyát. Dahil dito kaya Aking sinasabi na walang sinuman ang nakatayô nang matibay sa gitna ng mga pagsubok. Hindi ba’t ang tayog ng tao ay eksaktong ganyan? Kailangan ba niyang sabihin Ko pa sa kanya ang mga bilang para sa kanyang “mga sukat”? Ang “taas” ng tao ay hindi higit kaysa roon sa isang maliit na bulate na gumagapang sa lupa, at ang kanyang “dibdib” ay kasing lapad lamang sa isang ahas. Dito, hindi Ko minamaliit ang tao—hindi ba’t ang mga ito ang eksaktong mga sukat ng kanyang tayog? Hinamak Ko ba ang tao? Ang tao ay gaya ng isang batang masayang naglalaro. May mga sandali pa nga na siya’y nakikipaglaro sa mga hayop, gayunma’y nananatili siyang masaya; at tulad siya ng isang pusa, namumuhay ng isang buhay na walang pakialam o kabalisahan. Marahil dahil sa pamamatnubay ng Espiritu, o sa papel ng Diyos sa langit, kaya nakadarama Ako ng malalim na kapaguran sa maluhong mga estilo-ng-pamumuhay ng mga tao sa lupa. Dahil sa buhay ng tao—na tulad sa isang parasito— ay tumaas nang kaunti ang Aking “interes” sa mga salitang “buhay ng tao”, kaya’t Ako ay nagkaroon ng kaunting dagdag na “paggalang” tungo sa buhay ng tao. Sapagka’t tila ang tao lamang ang may kakayahang lumikha ng isang buhay na may kahulugan, samantalang hindi Ko kaya ito. Kaya ang magagawa Ko lamang ay umurong patungo sa “kabundukan,” dahil hindi Ko kayang danasin at pagmasdan ang paghihirap sa gitna ng tao. Gayunman ay pinipilit Ako ng tao—wala Akong pagpipilian! Wala Akong magawa kundi sundin ang mga pagsasaayos ng tao, kinukuha ang kabuuan ng mga karanasan kasama siya at sumasailalim sa buhay ng tao na kaagapay niya. Sa langit, minsan Akong naglibot sa buong lungsod, at sa ilalim ng langit, minsan Akong naglibot sa lahat ng mga bansa. Gayunman ay walang sinumang nakatuklas sa Akin, narinig lamang nila ang kaluskos ng Aking paggalaw nang gumagalaw Ako sa paligid. Sa mga mata ng mga tao, Ako ay dumarating at umaalis nang walang bakas. Para bang Ako ay naging isang di-nakikitang idolo sa kanilang mga puso, gayunman ay hindi pinaniniwalaan ng mga tao. Maaari kayang lahat ng ito ay hindi mga katunayan na ikinumpisal ng bibig ng tao? Sa puntong ito, sinong hindi kumikilala na dapat silang makastigo? Makakaya pa ba ng mga taong itaas ang kanilang mga ulo sa harapan ng kongkretong patunay?

Gumagawa Ako ng pangnegosyong pakikipagkasundo sa gitna ng tao, pinapawi Ko ang lahat ng kanyang karumihan at di-pagkamatuwid, at sa gayon ay “pinoproseso” siya upang maaaring maging kaayon ng Aking sariling puso. Gayunman ang pakikipagtulungan ng tao ay hindi maaaring mawala sa yugtong ito ng gawain, sapagka’t siya ay laging lumulukso at tumatalon na gaya ng isang isdang kahuhuli pa lamang. Kaya, upang hadlangan ang anumang mga aksidente, pinatay Ko ang lahat ng isda na nahuli, matapos iyon ang isda ay naging masunurin, at hindi nagkaroon ng katiting mang pagdaing. Kapag kailangan Ko ang tao, siya ay laging nakatago. Para bang hindi pa siya kailanman nakakita ng nakakamanghang mga tagpo, na para bang siya ay ipinanganak sa probinsiya at walang alam sa mga usapin sa lungsod. Idinaragdag Ko ang Aking karunungan sa mga bahagi ng tao na nagkukulang, at sinasanhi sa kanya na makilala Ako; dahil ang tao ay masyadong mahirap, Ako ay personal na dumarating sa gitna ng tao at ibinibigay sa kanya ang “landas tungo sa kayamanan,” sinasanhi sa kanya na buksan ang kanyang mga mata. Dito, hindi Ko ba siya inililigtas? Hindi ba ito ang Aking pakikiramay para sa tao? Ang pag-ibig ba ay pagbibigay nang walang-kundisyon? Ang pagkastigo ba ay pagkamuhi lamang? Naipaliwanag Ko na sa tao mula sa iba’t ibang mga pananaw, nguni’t itinuturing niya ito na mga salita at mga doktrina lamang. Para bang ang Aking mga pagbigkas ay mababang uring mga kagamitan, na ipinagbibili bilang mga pamálít sa mga kamay ng tao. Sa gayon, kapag sinasabi Ko sa mga tao na isang malakas na bagyo ang parátíng upang palubugin ang kabahayan sa bundok, walang sinumang nag-iisip ng anuman tungkol dito, ilan lamang sa kanila ang naglilipát ng kanilang mga tahanan, ang kanilang mga puso ay nagdududa. Ang natitira ay hindi gumagalaw, na parang walang-pakialam, na para bang Ako ay isang ibon mula sa himpapawid—wala silang nauunawaan tungkol sa Aking sinasabi. Kapag ang mga bundok ay gumuho at bumuka sa ilalim ang lupa saka lamang iniisip ng mga tao ang Aking mga salita, saka lamang sila nagigising mula sa kanilang mga panaginip, nguni’t ang oras ay nakarating na, sila ay lumubog sa malaking baha, ang kanilang mga bangkay ay lumulutang sa ibabaw ng tubig. Sa pagkakita sa paghihirap sa mundo, napabuntung-hininga Ako para sa kasawiang-palad ng tao. Gumugol Ako ng maraming panahon, at nagbayad ng malaking halaga, alang-alang sa kapalaran ng tao. Sa isipan ng mga tao, wala Akong daluyan-ng-luha—subali’t Ako, itong “abnormal” na walang daluyan-ng-luha, ay lumuha na ng maraming luha para sa tao. Ang tao, gayunman, ay walang nalalaman tungkol dito, nilalaro lamang niya ang mga laruan sa kanyang mga kamay sa lupa, na parang Ako ay hindi umiiral. Sa gayon, sa mga pangyayari sa kasalukuyan, ang mga tao ay nananatiling manhid at mahina-ang-isip, sila ay “nagyeyelo” pa rin sa mga silong, na para bang sila ay nakahiga pa rin sa isang kuweba. Sa pagkakita sa mga kilos ng tao, ang pagpipilian Ko lamang ay umalis …

Sa mga mata ng mga tao, marami Akong nagawa na mabuti para sa tao, at sa gayon sila ay tumitingin sa Akin bilang isang huwaran para sa kasalukuyang panahon. Gayunman kailanman ay hindi nila Ako ipinalagay na Pinuno ng kapalaran ng tao at ang Lumikha ng lahat ng mga bagay. Para bang hindi nila Ako nauunawaan. Bagaman ang mga tao ay minsan nang sumigaw ng “Mabuhay ang pagkaunawa,” walang sinuman ang nakagugol ng malaking panahon sa pagsusuri sa salitang “pagkaunawa,” nagpapakita na ang mga tao ay walang pagnanasang mahalin Ako. Sa kasalukuyang mga panahon, hindi Ako kailanman pinahalagahan ng mga tao, wala Akong puwang sa kanilang mga puso. Maaari kaya silang magpakita ng tunay na pag-ibig sa Akin sa mga araw ng pagdurusang darating? Ang pagkamatuwid ng tao ay nananatiling isang bagay na walang anyo, isang bagay na hindi nakikita o nahahawakan. Ang nais Ko ay ang puso ng tao, sapagka’t sa katawan ng tao ang puso ang pinakamahalaga. Ang mga gawa Ko ba ay hindi karapat-dapat na mabayaran ng puso ng tao? Bakit hindi ibinibigay ng mga tao sa Akin ang kanilang mga puso? Bakit lagi nilang niyayakap ang mga iyon sa kanilang sariling mga dibdib, hindi handang pawalan ang mga iyon? Maaari kayang tiyakin ng puso ng tao ang kapayapaan at kaligayahan sa buong buhay ng mga tao? Bakit ba, kapag tinatanong Ko ang mga tao tungkol sa mga bagay-bagay, sila ay laging dumadakot ng isang dakot na alikabok mula sa lupa at isinasaboy iyon sa Akin? Ito ba ay matalinong pakana ng tao? Para bang sila ay sumusubok na linlangin ang isang magdaraan na walang pupuntahan, inaakit silang pabalik sa kanilang tahanan, kung saan sila ay nagiging masama at pinapatay sila. Ninais din ng mga tao na gawin ang gayong mga bagay sa Akin. Para bang sila ay isang berdugo na papatay ng isang tao nang walang kakurap-kurap, na para bang sila ang hari ng mga diyablo, na siyang pangalawa sa kalikasan sa pagpatay ng mga tao. Nguni’t ngayon ang mga tao ay lumalapit sa harap Ko, inaasam pa rin na gumamit ng gayong mga pamamaraan—gayunman ay mayroon silang mga plano, at mayroon Akong mga pangontra. Kahit na hindi Ako mahal ng mga tao, paanong hindi Ko ihahayag nang publiko ang Aking mga pangontra sa tao sa panahong ito? Ako ay may kasanayang walang-hangganan at di-masukat sa pagtangan ng tao; bawa’t bahagi niya ay personal Kong hinahawakan, at personal Kong pinoproseso. Sa kahuli-hulihan, ipapatiis Ko sa tao ang sakit upang humiwalay mula sa kanyang minamahal, at gawin siyang magpasakop sa Aking mga pagsasaayos, at sa panahong iyon, anong idaraing ng mga tao? Hindi ba ang lahat ng Aking ginagawa ay para sa kapakanan ng tao? Sa mga panahong nakalipas, hindi Ko kailanman sinabi sa tao ang tungkol sa mga hakbang ng Aking gawain—nguni’t ngayon, sa isang panahon na hindi tulad ng nakaraan, dahil ang nilalaman ng Aking gawain ay naiiba, pauna na Akong nagsábi sa mga tao tungkol sa Aking gawain upang hadlangan sila sa pagkahulog bilang resulta nito. Hindi ba ito ang bakuna na Aking naíturok sa tao? Sa anumang dahilan, ang mga tao ay hindi kailanman seryosong isinaalang-alang ang Aking mga salita; para bang may pagkagutom sa kanilang mga tiyan at hindi sila namimili kung ano ang kanilang kakainin, na nagpahina sa kanilang mga tiyan. Nguni’t ginagawa ng mga taong puhunan ang kanilang “malusog na pangangatawan” at hindi pinapansin ang mga payo ng “doktor”. Sa pagkakita sa kanilang pagiging sarado, natagpuan Ko ang Aking Sarili na nagmamalasakit sa tao. Dahil ang mga tao ay napakaliit, at hindi pa nararanasan ang buhay ng tao, sila ay walang takot; sa kanilang mga puso, ang mga salitang “buhay ng tao” ay hindi umiiral, wala silang pagsasaalang-alang para sa mga iyon, at kinamumuhian lamang ang Aking mga salita, na para bang Ako ay naging isang bungangerang matandang dalaga. Sa kabuuan, anuman ang katayuan, Ako ay umaasa na mauunawaan ng mga tao ang Aking puso, sapagka’t wala Akong pagnanasang ipadala ang tao sa lupain ng kamatayan. Umaasa Ako na mauunawaan ng tao ang Aking pakiramdam sa mismong sandaling ito, at isaalang-alang ang pasaning Aking dinadala sa mismong panahong ito.

Ika-26 ng Abril, 1992

Sinundan:Kabanata 35

Sumunod:Kabanata 37