Kabanata 37

Sa buong kapanahunan, sa lahat ng gawaing Aking nagawa na, bawa’t yugto ng gawaing yaon ay kinapalooban ng Aking naaangkop na mga pamamaraan ng paggawa. Dahil dito, ang Aking minamahal na bayan ay nadalisay nang nadalisay, at patuloy na nagiging higit na angkop para sa Aking paggamit. Sa gayon ding kadahilanan, gayunpaman, ang “sawimpalad na bagay” ay habang dumarami ang Aking mga pamamaraan ng paggawa, ang bilang ng mga tao ay nababawasan, at nagiging dahilan ito upang ang mga tao ay malubog sa malalim na pag-iisip. Siyempre, ang gawaing ito ngayon ay hindi pa rin eksepsyon, at karamihan sa mga tao ay minsan na namang naipit sa pag-iisip; kaya dahil sa mga pagbabago sa Aking mga pamamaraan, mayroon pa ring mga tao na kailangang umurong. Ito ay maaaring mailarawan sa ganitong paraan: Ito ay isang bagay na Aking itinadhana, nguni’t hindi isang bagay na Aking ginawa. Mula pa sa panahon ng paglikha, napakaraming tao na ang bumagsak, at napakarami na ang naligaw sa kanilang landas, sanhi ng mga pamamaraan ng Aking gawain. Gayunpaman, wala Akong pakialam anuman ang ginagawa ng mga tao—ramdam man nilang hindi Ako mapagmahal o labis Akong malupit—hindi mahalaga kung tama o mali ang pagkaunawa ng mga tao, Aking iniiwasang magbigay ng paliwanag. Magkaroon muna tayo ng pagbabahagi tungkol sa pangunahing punto ng talakayang ito upang ang bawa’t isa ay magkaroon ng lubos na pagkaunawa, upang maiwasan na hindi nila maunawaan kung bakit sila nagdurusa. Hindi Ko pipilitin ang mga tao na magdusa nang tahimik gaya ng mga pipi; sa halip, Aking ilalarawan ang lahat nang malinaw upang huwag silang magreklamo laban sa Akin. Balang araw, pabibigkasin Ko ang lahat ng tao ng taos-pusong papuri sa kalagitnaan ng pagkastigo sa kanila. Sang-ayon ka ba sa pamamaraang ito? Tumutugon ba iyan sa mga kinakailangan ng mga tao?

Sa paunang salita sa panahon ng pagkastigo, sasabihin Ko muna sa mga tao ang pangkalahatang kahulugan sa likod ng “panahong” ito upang hindi sila magkasala sa Akin. Samakatuwid, gagawa Ako ng mga pagsasaayos para sa Aking gawain, na hindi mababago ng sinuman, at ganap na hindi Ko basta-basta palalagpasin ang sinumang magbabago sa mga ito: parurusahan Ko sila. Matatandaan ba ninyo iyan? Lahat ng mga ito ay pawang “mga bakuna.” Sa mga bagong pamamaraan, dapat munang maunawaan ng lahat ng tao na ang una at pinakamahalagang layuning dapat makamit ay magkaroon ng pagkaunawa sa sarili nilang aktuwal na mga kalagayan. Bago magtamo ng kaunting pagkaunawa sa sarili, walang sinumang pahihintulutang magsalita nang walang-ingat sa iglesia, at tiyak na Aking kakastiguhin yaong sumasalungat sa alituntuning ito. Mula sa araw na ito, lahat ng apostol ay ililista sa mga iglesia at pagbabawalang lumipat kung saan-saan ayon sa kanilang kagustuhan—maliit ang ibubunga niyan. Lahat sila’y tila tumutupad sa kanilang mga tungkulin, nguni’t sa katunayan ay dinadaya nila Ako. Sa kabila ng nangyari, ngayon lahat ng ito’y lumipas na, at hindi na dapat pang muling maungkat. Mula ngayon, ang terminong “apostol” ay aalisin na at hindi na kailanman gagamiting muli, upang ang lahat ng tao ay bumaba sa kanilang mga “posisyon” at makilala ang kanilang sarili. Ito, siyempre, ay alang-alang sa kanilang kaligtasan. Ang “posisyon” ay hindi isang korona; ito ay termino ng pagtawag lamang. Nauunawaan ba ang Aking ibig sabihin? Yaong nangunguna sa mga iglesia ay isasabuhay pa rin ang buhay ng iglesia sa loob ng kanilang sariling mga iglesia, bagama’t siyempre, ito ay hindi isang mahigpit na panuntunan. Kung kinakailangan, maaari nilang dalawin ang mga iglesia sa pakikipag-ugnayan sa iba pang dating mga apostol. Ang pinakamahalagang bagay ay dapat na maparami ang pagbabahagi ng mga iglesia—malibang wala sa kanilang mga kasapi ang aktuwal na nagsasabuhay ng buhay ng iglesia. Gayunpaman, kailangan Kong bigyan-diin na dapat magkaisa kayong lahat sa kaalaman sa sarili at sa paghihimagsik laban sa malaking pulang dragon. Ito ang Aking kalooban. Hindi mahalaga kung gaano karami magsalita ang mga tao; sa halip, pinakamahalaga na ang lahat ng Aking bayan ay makapagsama-sama bilang isa, dahil iyon lamang ang paraan upang tunay na magpatotoo. Dati-rati, sinabi ng lahat ng tao na makikilala nila ang kanilang sarili, nguni’t nakapagpahayag na Ako ng di-mabilang na mga salita—at gaano na ninyo nakilala ang inyong sarili? Habang mas tumataas ang posisyon ng isang tao, mas mahihirapan siyang isantabi ang kanyang sarili, mas lumalaki ang kanyang mga inaasam, at higit siyang magdurusa kapag kinakastigo siya. Ito ang Aking pagliligtas sa sangkatauhan. Nauunawaan ba ninyo? Huwag itong tanggapin na lamang sa literal na diwa; iyon ay napakababaw at walang kabuluhan. Nauunawaan ba ninyo ang nakapaloob na kahulugan dito? Kung ang mga kaanib ng iglesia ay tunay na kayang maunawaan ang kanilang sarili, ipakikita nito na ang ganitong uri ng mga tao ay tunay na nagmamahal sa Akin. Ibig sabihin, kung hindi kayo makipagputul-putol ng tinapay kasama ng mga tao, hindi ninyo mauunawaan ang kanilang mga paghihirap. Paano ninyo bibigyang-kahulugan ang kasabihang ito? Sa katapusan, idudulot Ko na makilala ng lahat ng tao ang kanilang sarili sa panahon ng pagkastigo sa kanila, at paaawitin sila’t patatawanin habang nagaganap ito. Tunay ba kayong magkakaroon ng pananampalataya upang Ako ay bigyang-kasiyahan? Kung gayon ay ano ang dapat ninyong gawin sa inyong pagsasagawa? Mula ngayon, ang kapakanan ng bawa’t iglesia ay hahawakan ng naaangkop na mga tao sa iglesiang iyon, at ang mga apostol ay magsasabuhay lamang ng buhay ng iglesia. Ito ay tinatawag na “pagdanas ng buhay.” Nauunawaan ba ninyo?

Bago opisyal na sumapit ang pagkastigo sa sangkatauhan, Akin munang gagawin ang “gawain ng pagbati” sa mga tao upang sa katapusan, Ako ay mabibigyang-kasiyahan nilang lahat. Kahit para sa mga uurong, dapat silang magdusa at tapusin ang pagpapatotoo bago umalis, kung hindi ay hindi Ko sila basta-basta pakakawalan. Ipinakikita nito ang Aking disposisyon ng di-pagpaparaya sa mga pagkakasala ng mga tao, pati na rin ang Aking disposisyon ng pagtupad kung ano ang Aking sinasabi. Dahil dito, matutupad Ko ang Aking pangako na “ginagawa Ko ang Aking sinasabi, kung ano ang Aking sinasabi ay matutupad, at kung ano ang Aking tinutupad ay mananatili magpakailanman.” Habang lumalabas ang mga salita sa Aking bibig, sinisimulan din ng Aking Espiritu ang Kanyang gawain. Sinong mangangahas na sadyang paglaruan ang “laruan” na hawak ng kanilang mga kamay? Ang lahat ay dapat na tanggapin ang Aking pagkastigo nang may paggalang at pagkamasunurin. Sinong makatatakas dito? Maaari bang magkaroon ng ibang daan maliban sa Akin? Ngayon ay hinayaan kita na manatili sa lupa, at ikaw ay nagsasaya; bukas ay pahihintulutan kitang makapasok sa langit, at ikaw ay magpupuri. Sa araw pagkatapos niyon, ilalagay kita sa ilalim ng lupa, kung saan ikaw ay kakastiguhin. Hindi ba’t ang lahat ng ito ay kinakailangan ng Aking gawain? Sinong hindi nagdurusa ng kasawian at tumatanggap ng mga pagpapala alang-alang sa Aking mga kinakailangan? Maaari ba kayong maging mga eksepsyon? Bilang Aking bayan sa lupa, anong dapat ninyong gawin para sa Aking mga kinakailangan at Aking kalooban? Maaari bang pinupuri ninyo ang Aking banal na pangalan sa salita habang namumuhi sa Akin sa inyong mga puso? Ang paggawa ng gawain para sa Akin at pagbibigay-kasiyahan sa Aking puso, gayundin ang pag-unawa sa inyong sarili at paghihimagsik laban sa malaking pulang dragon—hindi madaling gawain ang mga ito, at dapat kayong magbayad ng halaga sa pagganap dito. Kapag sinabi Kong “halaga,” ano sa tingin ninyo ang ibig Kong sabihin? Hindi Ko ito tatalakayin ngayon at hindi Ako magbibigay ng tuwirang mga sagot sa mga tao. Sa halip, hahayaan Ko sila na pag-isipan ito sa kanilang sarili, at pagkatapos, gamitin ang kanilang mga pagkilos at asal upang sagutin ang Aking mga tanong. Kaya ba ninyong gawin iyan?

Abril 27, 1992

Sinundan: Kabanata 36

Sumunod: Kabanata 38

Madalas nang mangyari ngayon ang mga sakuna. Paano natin masasalubong ang Panginoon at paano tayo maililigtas ng Diyos bago ang malalaking sakuna? Magkasama tayong magsiyasat upang mahanap ang landas.

Kaugnay na Nilalaman

Kabanata 3

Ang matagumpay na Hari ay nakaupo sa Kanyang maluwalhating luklukan. Natapos na Niya ang pagtubos at naakay na ang lahat ng Kanyang tao...

Kabanata 6

Pansinin ang mga bagay na nauukol sa espiritu, pakinggan ang Aking salita, at magkaroon ng tunay na kakayahang ituring ang Aking Espiritu...

Mga Setting

  • Teksto
  • Mga Tema

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Font Size

Espasyo ng Linya

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

Mga Nilalaman

Hanapin

  • Saliksikin ang Tekstong Ito
  • Saliksikin ang Aklat na Ito

Kontakin Kami Gamit ang Messnger