Ang sangkatauhan, na napakalalim na ginawang tiwali ni Satanas, ay hindi nakakaalam na mayroong Diyos, at huminto na sa pagsamba sa Diyos. Sa pasimula, nang nilikha sina Adan at Eba, naroon parati ang kaluwalhatian at patotoo ni Jehova. Ngunit matapos magawang tiwali, ang tao ay nawalan ng kaluwalhatian at patotoo, sapagkat ang lahat ay naghimagsik laban sa Diyos at tuluyang tumigil sa pagkatakot sa Kanya. Ang gawain ng paglupig ngayon ay ang pagbawi ng lahat ng patotoo at lahat ng kaluwalhatian, at ang pagsamba ng lahat ng tao sa Diyos, upang mayroong patotoo sa gitna ng mga nilikha; ito ang gawaing gagawin sa yugtong ito. Paano ba mismo lulupigin ang sangkatauhan? Sa pamamagitan ng paggamit ng gawain ng mga salita ng yugtong ito upang lubos na makumbinsi ang tao; sa pamamagitan ng paggamit ng paglalantad, paghatol, pagkastigo, at walang-awang sumpa upang lubusan siyang makumbinsi; sa pamamagitan ng paglalantad sa paghihimagsik ng tao at paghatol sa kanyang paglaban upang makilala niya ang di-pagkamatuwid at karumihan ng sangkatauhan, at sa gayon ay ginagamit ang mga bagay na ito bilang hambingan ng matuwid na disposisyon ng Diyos. Pangunahing sa pamamagitan ng mga salitang ito na ang tao ay nalulupig at lubos na nakukumbinsi. Ang mga salita ang paraan tungo sa kahuli-hulihang panlulupig sa sangkatauhan, at silang lahat na tumatanggap sa paglupig ng Diyos ay dapat tumanggap sa hampas at paghatol ng Kanyang mga salita. Ang proseso ng pagsasalita ngayon ay mismong ang proseso ng panlulupig. At paano ba dapat makipagtulungan ang mga tao? Sa pamamagitan ng pagkaalam kung paano kumain at uminom ng mga salitang ito, at pagkakamit ng pagkaunawa sa mga ito. Pagdating sa kung paano nilulupig ang mga tao, ito ay hindi isang bagay na magagawa nila nang mag-isa. Ang magagawa mo lamang ay, sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom ng mga salitang ito, makilala ang iyong katiwalian at karumihan, ang iyong paghihimagsik at iyong pagiging di-matuwid, at magpatirapa sa harap ng Diyos. Kung nakakapagsagawa ka pagkatapos mong maarok ang mga layunin ng Diyos, at kung mayroon kang mga pangitain at kaya mong lubos na magpasakop sa mga salitang ito, at hindi gumawa ng anumang pagpili nang mag-isa, nalupig ka na—at ito ay siyang magiging resulta ng mga salitang ito. Bakit nawalan ng patotoo ang sangkatauhan? Dahil walang sinuman ang may pananalig sa Diyos, dahil ang Diyos ay walang puwang sa puso ng mga tao. Ang panlulupig sa sangkatauhan ay ang pagpapanumbalik ng pananalig ng sangkatauhan. Palaging gusto ng mga tao na sumubsob sa sanlibutan, nagdadala sila ng napakaraming inaasahan, nagnanasa nang sobra-sobra para sa kanilang kinabukasan, at may napakaraming maluhong hinihingi. Lagi nilang iniisip ang patungkol sa laman, nagpaplano para sa laman, at walang interes sa paghahanap ng daan sa pananampalataya sa Diyos. Ang kanilang mga puso ay naagaw na ni Satanas, nawala na ang kanilang may-takot-sa-Diyos na puso, at nakatuon na sila kay Satanas. Ngunit ang tao ay nilikha ng Diyos. Sa gayon, nawalan ng patotoo ang tao, ibig sabihin ay nawalan siya ng kaluwalhatian ng Diyos. Ang layunin ng panlulupig sa sangkatauhan ay upang bawiin ang kaluwalhatian ng pagkatakot ng tao sa Diyos. Maaari itong sabihin nang ganito: Maraming tao ang hindi naghahangad ng buhay; kahit mayroon mang ilan na naghahangad talaga ng buhay, kakaunti lamang sila. Pinakanag-aalala ang mga tao tungkol sa kanilang mga kinabukasan, hindi nag-uukol ng anumang pansin sa buhay. Ang ilan ay naghihimagsik at lumalaban sa Diyos, hinuhusgahan Siya nang palihim, at hindi isinasagawa ang katotohanan. Hindi pinapansin ang mga taong ito sa ngayon; sa sandaling ito, walang ginagawa sa mga anak ng pagkasuwail na ito, ngunit sa hinaharap ikaw ay mabubuhay sa kadiliman, tumatangis at nagngangalit ang mga ngipin. Hindi mo nadarama ang kahalagahan ng liwanag kapag ikaw ay nabubuhay sa loob nito, ngunit matatanto mo ang kahalagahan nito sa sandaling ikaw ay nabubuhay sa madilim na gabi, at magsisisi ka sa panahong iyon. Maayos ang pakiramdam mo ngayon, ngunit darating ang araw na ikaw ay magsisisi. Kapag dumating ang araw na iyon at sumapit ang kadiliman at wala na kailanman ang liwanag, magiging huli na para magsisi. Dahil hindi mo pa rin nauunawaan ang gawain sa ngayon kaya nabibigo kang pahalagahan ang iyong panahon ngayon. Sa sandaling magsimula ang gawain ng buong sansinukob, ibig sabihin, kapag nagkatotoo na ang lahat ng salitang ito na Aking sinasabi ngayon, maraming tao ang hahawak sa kanilang mga ulo at tatangis sa pagdadalamhati. At sa paggawa niyon, hindi ba’t mahuhulog sila sa kadiliman nang tumatangis at nagngangalit ang mga ngipin? Ang lahat ng tunay na naghahangad ng buhay at ginagawang ganap ay magagamit, samantalang ang lahat ng anak ng pagkasuwail na hindi angkop para magamit ay mahuhulog sa kadiliman. Ganap silang mawawalan ng gawain ng Banal na Espiritu, hindi maarok ang anumang bagay. Kaya, masasadlak sila sa kaparusahan at tatangis sila. Kung maayos kang sinangkapan sa yugtong ito ng gawain at lumago ka na sa iyong buhay, ikaw ay angkop na magamit. Kung hindi ka nasasangkapan nang mabuti, kahit pa ikaw ay tawagin para sa susunod na yugto ng gawain, hindi ka magiging angkop na gamitin—sa puntong iyon, hindi ka magkakaroon ng isa pang pagkakataon kahit na inaasam mo pang sangkapan ang sarili mo. Kapag umalis na ang Diyos, saan mo mahahanap ang uri ng pagkakataong ipinepresenta ng gawain ng Diyos ngayon? Saan ka makakatanggap ng pagsasanay na personal na ipinagkakaloob ng Diyos? Sa puntong iyon, hindi personal na magsasalita o magbibigkas ng tinig Niya ang Diyos; babasahin mo lang ang mga bagay-bagay na sinasabi ngayon—paano mo ito magagawang maunawaan nang madali? Paano makakapantay ang buhay sa hinaharap sa kung paano ito sa ngayon? Sa puntong iyon, kung saan ikaw ay tumatangis at nagngangalit ang iyong mga ngipin, hindi ba’t pamumuhay iyon sa pagdurusa? Ipinagkakaloob sa iyo ngayon ang mga pagpapala ngunit hindi mo alam na tamasahin ang mga ito; ikaw ay nabubuhay na pinagpapala, ngunit hindi mo ito namamalayan. Pinatutunayan nito na ikaw ay nakatakdang magdusa! Ngayon, ang ilang tao ay lumalaban, ang ilan ay naghihimagsik, ang ilan ay gumagawa ng ganito o ganoon, at hindi Ko lang ito pinapansin—ngunit huwag mong isipin na hindi Ko namamalayan ang inyong pinapakana. Hindi Ko ba nauunawaan ang inyong diwa? Bakit palagi kang tumututol sa Akin? Hindi ka ba nananampalataya sa Diyos para hangarin ang buhay at mga pagpapala para sa iyong sariling kapakanan? Hindi ba para sa iyong sariling kapakanan kaya mayroon kang pananalig? Sa kasalukuyan, ginagampanan Ko lang ang gawain ng paglupig sa pamamagitan ng pagsasalita, at sa sandaling matapos ang gawain ng paglupig na ito, mabubunyag ang iyong kinalabasan. Kailangan Ko pa bang sabihin sa iyo nang deretsahan?

Ang gawain ngayon ng paglupig ay naglalayong ibunyag ang magiging kinalabasan ng tao. Bakit sinasabi na ang pagkastigo at paghatol ngayon ay paghatol sa harap ng malaking puting trono ng mga huling araw? Hindi mo ba nakikita ito? Bakit ang gawain ng paglupig ang huling yugto? Hindi ba’t ito mismo ay para ibunyag kung anong klase ng kinalabasan ang sasapitin ng bawat uri ng tao? Hindi ba’t ito ay para tulutan ang lahat, sa panahon ng gawain ng paglupig ng pagkastigo at paghatol, na ipakita ang kanilang tunay na sarili at maibukod-bukod ayon sa kanilang uri? Sa halip na sabihing ito ay paglupig sa sangkatauhan, baka mas maiging sabihin na ito ay pagbubunyag sa kung ano ang magiging uri ng kinalabasan para sa bawat klase ng tao. Ito ay tungkol sa paghatol sa mga kasalanan ng mga tao at pagkatapos ay pagbubunyag sa iba’t ibang klase ng tao, sa gayon ay pinagpapasyahan kung sila ay masama o matuwid. Pagkatapos ng gawain ng paglupig, susunod naman ang gawain ng paggagantimpala sa mabuti at pagpaparusa sa masama. Ang mga taong ganap na nagpapasakop—ibig sabihin ang mga lubusang nalupig—ay ilalagay sa susunod na hakbang ng pagpapalaganap ng gawain ng Diyos sa buong sansinukob; ang mga hindi nalupig ay ilalagay sa kadiliman at mahaharap sa kapahamakan. Sa gayon, ang mga tao ay ibubukod-bukod ayon sa kanilang uri, ang masama ay igugrupo sa masama, mawawalan ng sikat ng araw magpakailanman, at ang mga matuwid ay igugrupo sa mabuti, upang tumanggap ng liwanag at mamuhay sa liwanag magpakailanman. Ang mga kalalabasan ng lahat ng bagay ay malapit na, at ang mga kalalabasan ng mga tao ay maliwanag nang ipinakita sa kanilang mga mata. Lahat ng bagay ay ibubukod-bukod ayon sa kanilang uri, kaya paano makatatakas ang mga tao sa dalamhati ng pagkakabukod-bukod ng bawat isa ayon sa kanilang uri? Ang kinalabasan ng bawat uri ng tao ay ibinubunyag kapag ang mga kinalabasan ng lahat ng bagay ay nalalapit na, at ito ay ginagawa habang nasa gawain ng paglupig sa buong sansinukob (kabilang ang lahat ng gawain ng paglupig, simula sa kasalukuyang gawain). Ang pagbubunyag ng mga kinalabasan ng lahat ng tao ay ginagawa sa harap ng hukumang-luklukan, sa panahon ng pagkastigo, at sa panahon ng gawain ng paglupig sa mga huling araw. Ang pagbubukud-bukod sa mga tao ayon sa kanilang uri ay hindi pagbabalik sa mga tao sa kanilang orihinal na mga klase, dahil nang likhain ang tao noong panahon ng paglikha, mayroon lamang isang uri ng tao, ang tanging paghahati ay sa pagitan ng lalaki at babae. Walang maraming iba’t ibang uri ng mga tao. Pagkatapos lamang ng ilang libong taon ng katiwalian lumitaw ang iba’t ibang uri ng mga tao, na ang ilan ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng maruruming espiritu, ang ilan ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng masasamang diyablo, at ang ilan, yaong mga naghahangad sa daan ng buhay, ay nasa ilalim ng kapamahalaan ng Makapangyarihan sa lahat. Sa ganitong paraan lamang unti-unting umuusbong ang mga uri sa gitna ng mga tao, at sa gayon lamang naikaklasipika ang mga tao tungo sa mga uri sa loob ng malaking pamilya ng tao. Nagkakaroon ng iba’t ibang “ama” ang lahat ng tao; hindi ito ang kalagayan na ang bawat isa ay ganap na nasa ilalim ng kapamahalaan ng Makapangyarihan sa lahat, sapagkat labis ang pagiging mapaghimagsik ng tao. Inilalantad ng matuwid na paghatol ang tunay na sarili ng bawat uri ng tao, walang anumang iniiwang nakatago. Ipinakikita ng bawat isa ang kanyang tunay na mukha sa liwanag. Sa puntong ito, ang tao ay hindi na ang dating siya, matagal nang naglaho ang orihinal na wangis ng kanyang mga ninuno, sapagkat ang di-mabilang na mga inapo nina Adan at Eba ay matagal nang nabihag ni Satanas, hindi na kailanman muling makikita ang liwanag, at sapagkat napuno na ang mga tao ng lahat ng uri ng lason ni Satanas. Kung kaya, ang mga tao ay mayroong kanilang angkop na mga hantungan. Bukod pa roon, sa batayan ng kanilang magkakaibang mga lason, sila ay pinagbubukod-bukod ayon sa kanilang uri, na ang ibig sabihin ay pinagbubukod-bukod sila batay sa antas ng pagkalupig sa kanila ngayon. Ang kinalabasan ng tao ay hindi isang bagay na paunang inorden simula nang likhain ang mundo. Ito ay dahil sa pasimula ay mayroon lang iisang klase, ito ay ang sama-samang tinatawag na “sangkatauhan,” at ang tao ay hindi pa nagawang tiwali ni Satanas noong una, at lahat ng tao ay nabubuhay sa liwanag ng Diyos, nang walang kadilimang sumasapit sa kanila. Ngunit matapos na ang tao ay nagawang tiwali ni Satanas, lahat ng klase at uri ng tao ay lumaganap sa buong lupa—lahat ng klase at uri ng tao na nanggaling sa pamilyang sama-samang pinangalanang “sangkatauhan” na binubuo ng lalaki at babae. Silang lahat ay inakay ng kanilang mga ninuno upang maligaw palayo sa kanilang pinakamatandang mga ninuno—ang sangkatauhang binubuo ng lalaki at babae (iyon ay, sina Adan at Eba noong simula, ang kanilang pinakamatandang mga ninuno). Sa panahong iyon, ang mga Israelita lang ang namumuhay sa ilalim ng gabay ni Jehova. Ang iba’t ibang uri ng mga tao na lumitaw mula sa buong Israel (ibig sabihin ay mula sa orihinal na angkan ng pamilya) ay naiwala pagkatapos ang paggabay ni Jehova. Itong mga sinaunang tao, na lubusang walang-muwang sa mga usaping tungkol sa mundo ng tao, ay sumama kalaunan sa kanilang mga ninuno upang mamuhay sa mga teritoryong inangkin ng mga ito, na nagpapatuloy magpahanggang sa ngayon. Sa gayon, sila ay nananatiling walang-muwang tungkol sa kung paano sila napalayo kay Jehova, at sila ay nagawang tiwali hanggang sa araw na ito ng lahat ng uri ng maruruming espiritu at masasamang espiritu. Silang mga labis na nagawang tiwali at nalason hanggang ngayon—silang mga hindi maililigtas sa kahuli-hulihan—ay wala nang pagpipilian pa kundi sumama sa kanilang mga ninuno, ang maruruming espiritu na nagtiwali sa kanila. Silang mga maililigtas sa kahuli-hulihan ay pupunta sa naaangkop na hantungan ng sangkatauhan, nangangahulugang sa kinalabasang inilaan para sa mga naligtas at nalupig. Ang lahat ay gagawin upang iligtas ang lahat ng kayang mailigtas—ngunit para sa mga taong manhid hanggang sa punto ng pagiging walang-lunas, ang kanilang tanging pagpipilian ay ang sumunod sa kanilang mga ninuno papunta sa walang hanggang hukay ng pagkastigo. Huwag mong isipin na ang iyong kinalabasan ay paunang inorden sa pasimula at ngayon lang nabubunyag. Kung ganyan ka mag-isip, nakalimutan mo na ba na noong unang paglikha sa sangkatauhan, walang hiwalay na satanikong klase ng tao ang nilikha, isang sangkatauhan lamang na binubuo nina Adan at Eba (nangangahulugang tanging lalaki at babae)? Ipagpalagay na ikaw ay inapo ni Satanas sa simula, isasama ba ni Jehova ang isang satanikong klase ng tao sa Kanyang paglikha? Gagawa kaya Siya ng isang bagay na ganoon? Nilikha Niya ang tao para sa kapakanan ng Kanyang patotoo; nilikha Niya ang tao para sa kapakanan ng Kanyang kaluwalhatian. Sadya ba Niyang lilikhain ang isang klase ng supling ni Satanas upang kusang lumaban sa Kanya? Paano kaya magagawa ni Jehova ang gayong bagay? Kung ginawa Niya iyon, sino ang magsasabing Siya ay isang matuwid na Diyos? Kapag sinasabi Ko ngayon na ang ilan sa inyo ay ibibigay kay Satanas sa katapusan, hindi ito nangangahulugang nabibilang ka kay Satanas mula sa pasimula; sa halip, ito ay nangangahulugang bumagsak ka nang napakababa na kahit pa sinusubukan ng Diyos na iligtas ka, ikaw ay nabibigo pa rin na matanggap ang biyayang nagliligtas na iyon. Walang pagpipilian kundi isama ka sa pangkat ni Satanas. Ito ay dahil lang ikaw ay hindi na maililigtas, hindi dahil ang Diyos ay di-matuwid sa iyo at sinadyang paunang inorden ka na maging isang pagsasakatawan ni Satanas at pagkatapos ay ibinibigay ka kay Satanas at sadyang ginusto kang magdusa. Hindi iyan ang tunay na kuwento ng gawain ng paglupig. Kung iyan ang iyong pinaniniwalaan, ang iyong pagkaunawa ay lubhang makitid! Ang paglupig ng huling yugto ay naglalayong magligtas ng mga tao, at magbunyag din ng kanilang mga kinalabasan. Ito ay para ilantad ang pagkabulok ng mga tao sa pamamagitan ng paghatol, sa gayon ay nagsasanhi sa kanila na magsisi, bumangon, at maghangad ng buhay at ng tamang landas sa buhay. Ito ay upang gisingin ang puso ng mga manhid at mapurol na tao at upang ibunyag, sa pamamagitan ng paghatol, ang panloob na paghihimagsik ng tao. Subalit, kung ang mga tao ay hindi pa rin magawang magsisi, hindi pa rin magawang maghangad sa tamang landas sa buhay at hindi magawang iwaksi ang mga katiwaliang ito, kung gayon, sila ay magiging mga pakay ng paglamon ni Satanas, na hindi na maililigtas. Ganoon ang kabuluhan ng paglupig: upang iligtas ang mga tao, at upang ibunyag din ang kanilang mga kinalabasan. Magagandang kinalabasan, masasamang kinalabasan—lahat ng ito ay ibinubunyag ng gawain ng paglupig. Maliligtas o isusumpa man ang mga tao ay ibinubunyag lahat sa panahon ng gawain ng paglupig.

Ang mga huling araw ay kung kailan ang lahat ng bagay ay ibubukod-bukod ayon sa kanilang uri sa pamamagitan ng paglupig. Ang paglupig ay ang gawain sa mga huling araw; sa ibang salita, ang paghatol sa mga kasalanan ng bawat tao ay ang gawain sa mga huling araw. Kung hindi, paano maibubukod-bukod ang mga tao ayon sa kanilang uri? Ang gawain ng pagbubukod-bukod ng bawat isa ayon sa kanilang uri na ginagawa sa gitna ninyo ay ang umpisa ng gayong gawain sa loob ng buong sansinukob. Pagkatapos nito, ang mga tao ng lahat ng lupain at lahat ng bayan ay kakailanganin ding tanggapin ang gawain ng paglupig. Nangangahulugan ito na ang bawat tao sa sangnilikha ay kakailanganing ibukod-bukod ayon sa kanilang uri at magpasailalim sa harap ng hukumang-luklukan upang mahatulan. Walang tao at walang bagay ang makakatakas sa pagdurusa ng pagkastigo at paghatol na ito, at wala ring sinumang tao o bagay ang hindi ibubukod-bukod ayon sa uri nito; ang bawat tao ay kaklasipikahin, dahil ang mga kinalabasan ng lahat ng bagay ay nalalapit na, at ang buong sansinukob ay nakarating na sa pagtatapos nito. Paano makatatakas ang tao sa araw kung kailan ang pag-iral ng tao ay magwawakas na? Kaya, gaano pa tatagal ang inyong mga paghihimagsik? Hindi ba’t nasa mismong harapan na ninyo ngayon ang inyong huling araw? Paanong hindi makikita ng mga natatakot sa Diyos at nasasabik na magpakita Siya ang araw ng pagpapakita ng katuwiran ng Diyos? Paanong hindi nila matatanggap ang huling gantimpala para sa kabutihan? Ikaw ba ay isa na gumagawa ng mabuti, o isa na gumagawa ng masama? Ikaw ba ay isa na tumatanggap ng matuwid na paghatol at pagkatapos ay nagpapasakop, o ikaw ba ay isa na tumatanggap ng matuwid na paghatol at pagkatapos ay sinusumpa? Namumuhay ka ba sa harap ng hukumang-luklukan sa liwanag, o namumuhay ka ba sa Hades sa gitna ng kadiliman? Hindi ba ikaw mismo ang nakakaalam nang pinakamalinaw kung ang iyong kalalabasan ay gantimpala o kaparusahan? Hindi ba ikaw ang isa na nakaaalam nang pinakamalinaw at nakauunawa nang pinakamalalim na ang Diyos ay matuwid? Kaya, ano ba talaga ang kalagayan ng iyong pag-uugali at puso? Habang nilulupig kita ngayon, kailangan mo pa ba talagang idetalye Ko para sa iyo kung ang iyong pag-uugali ay mabuti o masama? Gaano na karami ang iyong naisuko para sa Akin? Gaano kalalim ang pagsamba mo sa Akin? Hindi ba’t alam na alam mo sa sarili mo kung paano ka umaasal tungo sa Akin? Dapat mas alam mo kaysa kaninuman kung ano mismo ang iyong kalalabasan sa huli! Totohanang sinasabi Ko sa iyo: Nilikha Ko lamang ang sangkatauhan, at ikaw ay nilikha Ko, ngunit hindi Ko kayo ipinasa kay Satanas; at hindi Ko rin sinadyang paghimagsikin kayo laban sa Akin o labanan ninyo Ako at sa gayon ay maparusahan Ko. Hindi ba’t ang lahat ng kalamidad na ito ang napapala ninyo dahil sa pagiging masyadong mapagmatigas ng kalooban ninyo at pagiging masyadong kasuklam-suklam ng asal ninyo? Kaya, hindi ba’t magagawa rin ninyong pagpasyahan ang kalalabasan na makukuha ninyo? Hindi ba nalalaman ninyo sa inyong mga puso, higit sa kaninuman, kung ano ang kalalabasan ninyo? Ang dahilan kung bakit nilulupig Ko ang mga tao ay upang ibunyag sila, at upang mas mabigyan ka ng kaligtasan. Hindi ito upang pagawain ka ng masama, ni sadyang palakarin ka papunta sa impiyerno ng pagkawasak. Pagdating ng panahon, ang iyong matinding pagdurusa, ang pagtangis at pagngangalit ng iyong mga ngipin—hindi ba ang lahat ng ito ay dahil sa iyong mga kasalanan? Kaya, hindi ba ang iyong sariling kabutihan o ang iyong sariling kasamaan ang pinakamahusay na paghatol sa iyo? Hindi ba’t ito ang katibayan na pinakamainam na makapagbubunyag sa iyong kalalabasan?

Ngayon, gumagawa Ako sa hinirang na mga tao ng Diyos sa Tsina, upang ibunyag ang lahat ng kanilang mapaghimagsik na disposisyon at ilantad ang lahat ng kanilang kapangitan, at gamitin ang kontekstong ito para sabihin ang lahat ng kailangan Kong sabihin. Pagkatapos, isasakatuparan Ko ang susunod na hakbang sa Aking gawain ng paglupig sa buong sansinukob, gagamitin Ko ang Aking paghatol sa inyo upang hatulan ang di-pagkamatuwid ng bawat isa sa buong sansinukob, sapagkat kayong mga tao ay ang mga kumakatawan sa mga mapaghimagsik sa sangkatauhan. Silang mga hindi makasasabay ay magiging mga hambingan at mga gamit-panserbisyo lamang, samantalang silang makasasabay ay gagamitin. Bakit Ko sinasabi na silang mga hindi makasasabay ay magsisilbi lamang bilang mga hambingan? Sapagkat ang Aking mga salita at gawain sa kasalukuyan ay nakatutok sa inyong mga pinagmulan, at dahil kayo ay naging mga kumakatawan at ang tipikal na halimbawa ng mga mapaghimagsik sa buong sangkatauhan. Kalaunan, dadalhin Ko ang mga salitang ito na lumulupig sa inyo sa mga dayuhang bansa at gagamitin Ko ang mga ito upang lupigin ang mga tao roon, ngunit ang mga ito’y hindi mo nakakamtan. Hindi ka ba magiging panghambingan sa gayon? Ang mga tiwaling disposisyon ng buong sangkatauhan, ang mga mapaghimagsik na kilos ng tao, at ang mga pangit na wangis at mukha ng tao—lahat ng ito ay nakatala ngayon sa mga salita na ginagamit upang lupigin kayo. Gagamitin Ko sa gayon ang mga salitang ito upang lupigin ang mga tao sa bawat bansa at bawat denominasyon sapagkat kayo ang modelo, ang nauna. Gayunpaman, hindi Ko binalak na sadyang abandonahin kayo; kung hindi mo nagagawa nang maayos ang iyong paghahangad at samakatwid, bilang resulta, ikaw ay di-maitutuwid, hindi ba’t ikaw ay magiging basta na lang isang gamit-panserbisyo at isang panghambing? Nasabi Ko minsan na ang Aking karunungan ay ginagamit batay sa mga pakana ni Satanas. Bakit Ko sinabi iyon? Hindi ba’t iyon ang tunay na kuwento sa likod ng Aking sinasabi at ginagawa ngayon? Kung hindi ka makasasabay, kung hindi ka nagagawang perpekto ngunit sa halip ay pinarurusahan, hindi ka ba magiging isang hambingan? Marahil, hanggang sa makarating sa kasalukuyan, nagdusa ka nang marami, ngunit wala ka pa ring nauunawaan; ikaw ay mangmang sa lahat ng bagay tungkol sa buhay. Kahit na ikaw ay nakastigo at nahatulan na, hindi ka nagbago kahit kaunti, at sa kaibuturan, hindi ka nakatamo ng buhay. Pagdating ng panahon para subukin ang iyong gawain, makararanas ka ng isang pagsubok na gaya ng apoy at mas matindi pang kapighatian. Pagsapit sa iyo ng apoy na ito, magiging abo ang iyong buong pagkatao. Hindi ka nagtataglay ng buhay, hindi ka nagtataglay ng ni katiting na purong ginto sa loob, hindi mo pa rin naiwawaksi ang dating tiwaling disposisyon, at ni hindi mo magawang maging isang mabuting hambingan, kaya paanong hindi ka ititiwalag? Maaari bang magamit sa gawain ng paglupig ang isang tao na mas mababa pa ang halaga kaysa sa isang kusing, isang taong hindi nagtataglay ng buhay? Kapag dumating ang panahong iyon, ang inyong mga araw ay magiging mas mahirap kaysa sa mga panahon nina Noe at ng Sodoma! Paano ka man magdasal, wala iyong magiging silbi para sa iyo sa panahong iyon. Magagawa mo bang bumalik at magsimulang muli na magsisi, kapag nagtapos na ang gawain ng pagliligtas? Sa sandaling ang lahat ng gawain ng pagliligtas ay nagawa na, wala nang magaganap pa; ang mangyayari na lamang ay ang simula ng gawain ng pagpaparusa sa masasamang tao. Ikaw ay lumalaban, ikaw ay naghihimagsik, at sadya kang gumagawa ng mali. Hindi ba’t ikaw ang pinatutungkulan ng mabigat na kaparusahan? Nililinaw Ko ito sa iyo ngayon. Kung pipiliin mong huwag makinig, kapag sumapit sa iyo ang sakuna kinalaunan, hindi ba’t magiging huli na kung noon mo lamang sisimulang madama ang pagsisisi at sisimulang maniwala? Ibinibigay Ko sa iyo ang isang pagkakataon na magsisi ngayon, ngunit hindi ka nagsisisi. Gaano katagal mo nais maghintay? Hanggang sa araw ba ng pagkastigo? Hindi Ko tinatandaan ngayon ang iyong nakaraang mga pagsalangsang; pinapatawad kita nang paulit-ulit, tinatalikdan ang iyong negatibong panig upang tumingin lamang sa iyong positibong panig, sapagkat lahat ng Aking salita at gawain sa kasalukuyan ay upang iligtas ka at wala Akong masamang layunin sa iyo. Ngunit tumatanggi kang pumasok; hindi mo makita ang pagkakaiba ng mabuti sa masama at hindi ka marunong magpahalaga sa kabaitan. Hindi ba’t ang gayong mga tao ay naghihintay lamang sa pagdating ng kaparusahan at matuwid na pagganti?

Nang hinampas ni Moises ang bato, at ang tubig na ibinigay ni Jehova ay bumukal, ito ay dahil sa kanyang pananalig. Nang tinugtog ni David ang alpa at lira sa pagpupuri sa Akin, si Jehova—na ang kanyang puso ay puno ng kagalakan—ito ay dahil sa kanyang pananalig. Nang nawala kay Job ang kanyang mga hayop na pumupuno sa mga bundok at ang di-masukat na kayamanan, at ang kanyang katawan ay napuno ng masasakit na pigsa, ito ay dahil sa kanyang pananalig. Kapag narinig niya ang tinig Ko, ni Jehova, at nakita ang Aking kaluwalhatian, ni Jehova, ito ay dahil sa kanyang pananalig. Nakasunod si Pedro kay Jesucristo dahil sa kanyang pananalig. Naipako siya sa krus alang-alang sa Akin at nakapagbigay ng maluwalhating patotoo dahil din sa kanyang pananalig. Nang makita ni Juan ang maluwalhating wangis ng Anak ng tao, ito ay dahil sa kanyang pananalig. Nang makita niya ang pangitain ng mga huling araw, ang lahat ng ito ay lalong dahil sa kanyang pananalig. Ang dahilan kung bakit ang sinasabing karamihan ng mga bayan ng Hentil ay nagkamit ng Aking paghahayag, at nakaalam na nakabalik na Ako sa katawang-tao upang gawin ang Aking gawain sa gitna ng tao, ay dahil din sa kanilang pananalig. Lahat niyaong hinahampas ng Aking mahihigpit na salita ngunit nagkakamit ng ginhawa mula rito at inililigtas—hindi ba nila nagawa ang gayon dahil sa kanilang pananalig? Dahil sa kanilang pananalig, nakatanggap ang mga tao ng napakaraming bagay, at hindi ito palaging mga pagpapala. Maaaring hindi nila matanggap ang uri ng kaligayahan at kagalakan na nadama ni David, o mapagkalooban ng tubig ni Jehova kagaya ni Moises. Halimbawa, pinagpala ni Jehova si Job dahil sa kanyang pananalig, ngunit nakatanggap din siya ng kagipitan. Kung ikaw man ay nakakatanggap ng mga pagpapala o kagipitan, parehong mga pinagpalang pangyayari ang mga ito. Kung hindi dahil sa pananalig mo, hindi mo matatanggap ang gawaing ito ng paglupig, at lalong hindi mo makikita ang mga gawa ni Jehova na naipapamalas sa harap ng mga mata mo ngayon—hindi mo ito makikita, at lalong hindi mo ito makakamit. Ang mga kagipitang ito, ang mga kalamidad na ito, at ang lahat ng paghatol—kung hindi dumating sa iyo ang mga ito, magagawa mo bang makita ang mga gawa ni Jehova ngayon? Ngayon, ang pananalig ang nagtutulot sa iyo na malupig, at ang pagiging nalupig ang nagtutulot sa iyo na manampalataya sa bawat gawa ni Jehova. Dahil lamang sa pananalig kaya ka nakatatanggap ng gayong pagkastigo at paghatol. Sa pamamagitan ng pagkastigo at paghatol na ito, ikaw ay nilulupig at pineperpekto. Kung hindi dahil sa pagkastigo at paghatol ngayon, ang iyong pananalig ay mawawalan ng kabuluhan, sapagkat hindi mo makikilala ang Diyos; kahit gaano ka nananampalataya sa Kanya, ang iyong pananalig ay magiging mga hungkag na salita lamang at hindi magkakaroon ng anumang realidad. Matapos mo lang tanggapin ang gawaing ito ng paglupig, na ginagawa kang lubos na mapagpasakop, na ang iyong pananalig ay nagiging totoo, at maaasahan, at ang iyong puso ay bumabaling sa Diyos. Kahit na ikaw ay isinasailalim sa maraming paghatol o maraming pagsumpa dahil sa salitang ito, “pananalig,” ikaw magkagayunman ay may totoong pananalig at ikaw ay nagkamit ng pinakatunay, pinakatotoo, at pinakamahalagang bagay. Ito ay dahil sa proseso lamang ng paghatol na nakikita mo ang hantungan ng mga nilikha; sa paghatol na ito mo nakikita ang pagiging kaibig-ibig ng Lumikha; sa ganitong uri ng gawain ng paglupig mo namamasdan ang bisig ng Diyos; sa panlulupig na ito mo lubos na nauunawaan ang buhay ng tao; sa panlulupig na ito mo natatamo ang tamang landas sa buhay ng tao at nauunawaan ang totoong kahulugan ng “tao”; sa panlulupig na ito mo lang nakikita ang matuwid na disposisyon ng Makapangyarihan sa lahat at ang Kanyang maganda at maluwalhating mukha; sa gawain ng paglupig na ito mo natutuklasan ang tungkol sa pinagmulan ng tao at nauunawaan ang “walang kamatayang kasaysayan” ng buong sangkatauhan; sa panlulupig na ito mo natutuklasan ang tungkol sa mga ninuno ng sangkatauhan at ang pinagmulan ng katiwalian ng sangkatauhan; sa panlulupig na ito ka nakatatanggap ng kagalakan at kapanatagan gayundin ng walang katapusang pagtutuwid, pagdidisiplina, at ng mga salita ng pagsaway ng Lumikha sa sangkatauhang Kanyang nilikha; sa gawain ng paglupig na ito ka nakatatanggap ng mga pagpapala, gayundin ng mga kasawian na dapat tanggapin ng tao…. Hindi ba’t ang lahat ng ito ay dahil sa iyong kaunting pananalig? At hindi ba lumalago ang iyong pananalig mula sa pagkakamit ng mga bagay na ito? Hindi ba napakarami ng iyong nakamit? Hindi mo lamang narinig ang salita ng Diyos at nakita ang karunungan ng Diyos, kundi personal mo ring naranasan ang bawa’t hakbang ng Kanyang gawain. Siguro sasabihin mo na kung wala kang pananalig, hindi ka magdurusa ng ganitong uri ng pagkastigo o ganitong uri ng paghatol. Ngunit dapat mong malaman na kung walang pananalig, hindi ka lang hindi makatatanggap ng ganitong uri ng pagkastigo ni ng ganitong uri ng pagkalinga mula sa Makapangyarihan sa lahat, kundi magpakailanmang maiwawala mo ang pagkakataong makatagpo ang Lumikha. Hinding-hindi mo malalaman ang pinagmulan ng sangkatauhan at hindi mauunawaan kailanman ang kabuluhan ng buhay ng tao. Kahit na ang iyong laman ay mamatay at ang iyong kaluluwa ay lumisan, hindi mo pa rin mauunawaan ang lahat ng gawa ng Lumikha, lalong hindi mo malalaman na gumawa ng gayong kadakilang gawain sa mundo ang Lumikha matapos Niyang likhain ang sangkatauhan. Bilang kasapi nitong sangkatauhan na Kanyang ginawa, ikaw ba ay pumapayag na nalilitong mahulog sa kadiliman nang ganito at magdusa ng walang-hanggang kaparusahan? Kung ihihiwalay mo ang iyong sarili sa pagkastigo at paghatol ngayon, ano ang iyong kakaharapin? Sa tingin mo ba na kapag naihiwalay ka mula sa kasalukuyang paghatol, makatatakas ka sa buhay na ito ng pagdurusa? Hindi ba totoo na kung lilisanin mo ang “lugar na ito,” ang iyong haharapin ay masakit na pagpapahirap o malubhang pinsalang ipinapataw ng mga diyablo? Maaari ka bang maharap sa di-makayanang mga araw at mga gabi? Sa tingin mo ba na sa pamamagitan ng pagtakas sa paghatol na ito ngayon, magpakailanman mong maiiwasan ang pighati sa hinaharap? Ano kaya ang darating sa iyo? Magiging Shangri-La kaya ito na iyong inaasahan? Sa tingin mo ba ay matatakasan mo ang walang-hanggang pagkastigo sa hinaharap sa pamamagitan lang ng pagtakas sa realidad gaya ng iyong ginagawa ngayon? Mula sa araw na ito, makahahanap ka pa kaya muli ng ganitong uri ng pagkakataon at ganitong uri ng pagpapala? Matatagpuan mo ba ang mga ito kapag dinatnan ka ng sakuna? Matatagpuan mo ba ang mga ito kapag ang buong sangkatauhan ay pumasok na sa kapahingahan? Ang kasalukuyang masaya mong buhay at ang iyong magkaayong munting pamilya—makakahalili ba ang mga ito sa iyong walang-hanggang hantungan sa hinaharap? Kung ikaw ay may totoong pananalig, at kung marami kang natatamo dahil sa iyong pananalig, lahat ng iyan ay ang dapat mo—isang nilikha—na matamo at gayundin ay ang dapat mong taglay noon pa man. Wala nang mas kapaki-pakinabang sa iyong pananalig at buhay kaysa gayong panlulupig.

Ngayon, kailangan mong maunawaan kung ano ang hinihingi ng Diyos sa mga nilulupig, kung ano ang Kanyang saloobin sa mga ginagawang perpekto, at kung ano ang dapat mong pasukin sa kasalukuyan. Ang ilang bagay ay kailangan mo lamang maunawaan nang kaunti. Ang ilang salita ng hiwaga ay hindi mo na kailangan pang saliksikin; hindi gaanong nakatutulong ang mga ito sa buhay, at sapat na ang sulyapan lamang ang mga ito. Halimbawa, pagdating sa mga misteryo kagaya ng misteryo tungkol kina Adan at Eba, kinakailangan na tingnan ang mga ito at suriin kung tungkol saan sina Adan at Eba noong panahong iyon, at kung anong gawain ang gusto ng Diyos na gawin ngayon. Kailangan mong maunawaan na sa paglupig at sa pagpeperpekto ng tao, ninanais ng Diyos na ibalik ang tao sa naging kalagayan nina Adan at Eba. Sa iyong puso, dapat kang magkaroon ng mabuting ideya kung gaano kaperpekto dapat ang tao upang makaabot sa mga hinihinging pamantayan ng Diyos, at pagkatapos ay dapat kang maging handang magsikap na maabot ito. Ito ay nakaugnay sa iyong pagsasagawa, at ito ay isang bagay na dapat mong maunawaan. Sapat na na hangarin mong pumasok alinsunod sa mga salita ng Diyos tungkol sa mga usaping ito. Kapag nababasa mo na “Mayroon nang sampu-sampung libong taon ng kasaysayan sa pag-unlad ng sangkatauhan hanggang sa kasalukuyan,” nagiging mausisa ka, at kaya nagsisimula kang magsaliksik kasama ang mga kapatid. “Sinasabi ng Diyos na ang pag-unlad ng sangkatauhan ay nagsimula anim na libong taon na ang nakararaan, tama? Ano itong tungkol sa sampu-sampung libong taon na ito?” Ano ang kabuluhan ng pagsasaliksik mo nito? Kung ang Diyos man ay gumagawa na sa loob ng sampu-sampung libong taon o sa loob ng daan-daang milyong taon—kailangan ba talaga Niyang saliksikin mo ito? Hindi ito isang bagay na dapat mong malaman bilang isang nilikha. Pagdating sa ganitong mga salita, ang kailangan mo lang gawin ay basahin sandali ang mga ito—huwag subukang unawain ang mga ito na para bang ang mga ito ay mga pangitain. Dapat may kamalayan ka sa kung ano ang dapat mong pasukin at maunawaan ngayon, at pagkatapos ay kailangan mong pagbulay-bulayan ito para maunawaan ito nang malinaw. Saka ka pa lamang malulupig. Pagkatapos basahin ang nasa itaas, dapat kang magkaroon ng normal na reaksyon: Ang Diyos ay nag-aapoy sa pagkabalisa, nais Niyang lupigin tayo at magtamo ng kaluwalhatian at patotoo, kaya paano tayo dapat makipagtulungan sa Kanya? Ano ang dapat nating gawin upang ganap Niya tayong malupig at maging Kanyang patotoo? Ano ang dapat nating gawin upang magawa ng Diyos na magtamo ng kaluwalhatian? Ano ang dapat nating gawin upang tulutan ang mga sarili natin na mamuhay sa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos at hindi sa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas? Ito ang dapat na pinag-iisipan ng mga tao. Ang bawat isa sa inyo ay dapat maunawaan ang kabuluhan ng paglupig ng Diyos. Iyon ay pananagutan ninyo. Pagkatapos makamit ang pagkaunawang ito, saka lang kayo magkakaroon ng pagpasok, saka lang ninyo makikilala ang yugtong ito ng gawain, at saka lang kayo magiging ganap na mapagpasakop. Kung hindi, hindi ninyo makakamit ang tunay na pagpapasakop.