Marahil ay dahil lamang sa Aking mga atas administratibo kaya nagkaroon ng “malaking interes” ang mga tao sa Aking mga salita. Kung hindi sila pinamahalaan ng Aking mga atas administratibo, umaalulong na sana silang lahat na parang mga tigreng nagambala lamang. Araw-araw, gumagala-gala Ako sa mga ulap, minamasdan Ko ang sangkatauhang nakakalat sa lupa habang nagmamadali sila, na pinipigilan Ko sa pamamagitan ng Aking mga atas administratibo. Sa paraang ito, nananatiling maayos ang sangkatauhan, at ipinagpapatuloy Ko ang Aking mga atas administratibo. Mula sa sandaling ito, tinatanggap ng mga nasa lupa ang lahat ng paraan ng pagkastigo dahil sa Aking mga atas administratibo, at habang sumasapit ang pagkastigong ito sa kanila, nagsisigawan nang malakas at nagtatakbuhan ang buong sangkatauhan sa lahat ng direksyon. Sa sandaling ito, agad na nalilipol ang mga bansa sa lupa, naglalaho ang mga hangganan sa pagitan ng mga lipi, hindi na nahahati ang mga lupa, at wala nang naghihiwalay sa pagitan ng mga tao. Sinisimulan Kong “gumawa sa mga kaisipan ng mga tao” sa pagitan nila, upang payapang magkasundo ang mga tao sa isa’t isa, hindi na nag-aaway, at, habang nagtatayo Ako ng mga tulay at nagtatatag ng mga koneksyon sa gitna ng sangkatauhan, nagkakaisa ang mga tao. Papangyarihin Ko na ang Aking mga kilos ay ganap na maipamalas sa buong kalangitan at papangyarihin Kong ang lahat ng bagay sa lupa ay bumagsak sa ilalim ng Aking kapangyarihan, sa gayon ay maisakatuparan ang Aking plano para “pagkaisahin ang daigdig” at maipatupad ang nais Kong ito, upang hindi na “magpalaboy-laboy” ang tao sa balat ng lupa, kundi magkaroon ng akmang hantungan sa lalong madaling panahon. Isinasaalang-alang Ko ang sangkatauhan sa lahat ng paraan, ginagawa ito upang mamuhay silang lahat sa isang lupain ng kapayapaan at kaligayahan sa lalong madaling panahon, upang ang mga araw sa kanilang buhay ay hindi na maging mapanglaw, at upang ang Aking plano ay hindi mawalan ng saysay sa ibabaw ng lupa. Dahil sa pag-iral ng tao, itatatag Ko ang Aking kaharian sa ibabaw ng lupa, sapagkat ang isang bahagi ng pagpapamalas ng Aking kaluwalhatian ay nasa ibabaw ng lupa. Sa langit sa itaas, isasaayos Kong muli ang Aking lungsod at gagawing bago ang lahat sa langit at ibaba nito. Pagkakaisahin Ko ang lahat ng umiiral sa langit at ibaba nito, upang lahat ng bagay sa lupa ay maging kaisa ng lahat ng nasa langit. Ito ang Aking plano; ito ang isasakatuparan Ko sa huling kapanahunan—huwag hayaang makialam ang sinuman sa bahaging ito ng Aking gawain! Ang pagpapalawak ng Aking gawain sa mga bansang Hentil ang huling bahagi ng Aking gawain sa lupa. Walang sinumang nakakaarok sa kung anong gawain ang Aking gagawin, at dahil dito, walang kalinawan ang mga tao. At dahil abalang-abala Ako sa Aking gawain sa lupa, sinasamantala ng mga tao ang pagkakataong “maglaro.” Para mapigilan ang pagsunggab nila ng pagkakataon na kumilos nang basta-basta, inilagay Ko na muna sila sa ilalim ng Aking pagkastigo para tanggapin ang “pagsasanay” ng lawa ng apoy. Ito ay isang hakbang sa Aking gawain, at gagamitin Ko ang mga “puwersa” ng lawa ng apoy upang isakatuparan ang hakbang na ito ng Aking gawain; kung hindi, magiging mahirap na isagawa ang Aking gawain. Papangyarihin Kong magpasailalim ang mga tao sa buong sansinukob sa harap ng Aking luklukan, na hinati sa iba’t ibang kategorya dahil sa Aking paghatol, ibinukod-bukod ayon sa kanilang uri dahil sa mga kategoryang ito, at sa gayon ay iginrupo sa kanilang mga pamilya, upang tumigil ang lahat ng tao sa paghihimagsik laban sa Akin, at sa halip ay humantong sa isang malinis at maayos na pagkakaayos ayon sa mga kategoryang Aking napangalanan—walang sinumang dapat gumalaw nang ayon sa sariling kagustuhan! Sa buong sansinukob at sa itaas nito, nakagawa Ako ng bagong gawain; ang lahat ng tao sa sansinukob ay natitigilan sa Aking biglaang pagpapakita, ang kanilang mga abot-tanaw ay lubhang pinalawak ng Aking hayagang pagpapakita. Hindi ba’t gayon ang nangyayari ngayon?

Nagawa Ko na ang Aking unang hakbang sa lahat ng bansa at lahat ng tao, at napasimulan Ko na ang unang bahagi ng Aking gawain. Hindi Ko gagambalain ang Aking plano na magsimulang muli: Ang pagkakasunud-sunod ng gawain sa mga bansang Hentil ay batay sa proseso ng Aking gawain sa langit. Kapag iniangat ng lahat ng tao ang kanilang mga mata upang tingnan ang bawat galaw at kilos Ko, iyon ang panahon na nagpapakalat Ako ng hamog sa ibabaw ng mundo. Lumalabo kaagad ang mga mata ng mga tao, at hindi nila maaninaw ang anumang direksyon, gaya ng tupa sa isang tiwangwang na disyerto, at, kapag nagsimulang umugong ang malakas na hangin, nilulunod ng umuugong na hangin ang kanilang mga iyak. Sa gitna ng mga ihip ng hangin, makikita nang bahagya ang anyo ng mga tao, ngunit walang maririnig na tinig ng tao, at bagamat nagsisigawan ang mga tao nang napakalakas, walang saysay ang pagsisikap nila. Sa panahong ito, nananangis at humahagulgol nang malakas ang mga tao, umaasang biglang bababa ang isang tagapagligtas mula sa langit upang akayin sila palabas ng walang-hangganang disyerto. Ngunit, gaano man katindi ang kanilang pananampalataya, nananatiling walang tinag ang tagapagligtas, at nasisira ang mga pag-asa ng mga tao: Ang apoy ng pananampalatayang naparingas ay hinipan ng malakas na hangin mula sa disyerto, at nagpapatirapa ang mga tao sa isang tigang at walang taong lugar, upang hindi na kailanman magtaas ng naglalagablab na sulo, at nawawalan siya ng ulirat…. Para samantalahin ang sandali, pinalilitaw Ko ang isang oasis sa harap ng mga mata ng tao. Ngunit, kahit maaaring labis ang kagalakan ng kanyang puso, ang katawan ng tao ay napakahina para tumugon, lupaypay at hilahod ang paa; at bagama’t nakikita niya ang magagandang prutas na lumalago sa oasis, kulang ang kanyang lakas para pitasin ang mga iyon, dahil naubos nang lahat ang “panloob na mga mapagkukunan” ng tao. Kinukuha Ko ang mga bagay-bagay na kailangan ng tao at iniaalok ang mga iyon sa kanya, ngunit ang tanging ginagawa niya ay ngumiti nang panandalian, napakalungkot ng kanyang mukha. Bawat karampot na lakas ng tao ay naglaho nang walang bakas, naglalaho kasabay ng paggalaw ng hangin. Dahil dito, lubos na walang ekspresyon ang mukha ng tao, at isang sinag lamang ng pagmamahal ang nababanaag sa kanyang namumulang mga mata, na may kasamang maamong kabaitan na gaya sa isang inang nagbabantay sa kanyang anak. Paminsan-minsan, nanginginig ang tuyo at bitak-bitak na mga labi ng tao, na parang magsasalita siya ngunit walang lakas na gawin iyon. Binibigyan Ko ng kaunting tubig ang tao, ngunit ang tanging ginagawa niya ay umiling. Mula sa mga pabago-bago at di-mahulaang mga kilos na ito, nalalaman Ko na nawalan na ng lahat ng pag-asa ang tao sa kanyang sarili. Tumititig na lamang siya sa Akin, nang may mga nagmamakaawang mata, na parang nagsusumamo sa isang bagay. Ngunit, nang walang nalalaman sa mga mga paraan at kaugalian ng mundo ng tao, naguguluhan Ako sa mga ekspresyon ng mukha at kilos niya. Sa sandaling ito Ko lamang biglang natutuklasan na malapit nang magwakas ang mga araw ng pag-iral ng tao, at tinititigan Ko siya nang may awa. At sa sandaling ito lamang nagpapakita ng ngiting nakahinga ng maluwag ang tao, na tumatango sa Akin, na parang natupad na ang lahat ng kanyang inaasam. Hindi na malungkot ang tao; sa lupa, hindi na nagrereklamo ang mga tao sa lupa tungkol sa kahungkagan ng buhay, at humihinto na sila mula sa lahat ng pakikitungo sa “buhay.” Mula ngayon, wala nang mga paghihinagpis sa lupa, at mapupuno ng galak ang mga araw na nabubuhay ang sangkatauhan …

Aalisin Ko nang maayos ang mga gawain ng tao bago Ko gawin ang sarili Kong gawain, kung hindi ay baka patuloy na guluhin ng tao ang Aking gawain. Para sa Akin, hindi ang mga gawain ng tao ang mahalagang isyu; masyadong walang kabuluhan ang mga usaping pantao. Dahil napakaliit ng espiritu ng tao—mukhang ayaw niyang pakawalan ang kahit isang langgam, na para bang mga kaaway niya ang mga langgam—palaging naroroon ang tunog ng pagtatalo sa gitna ng mga tao. Pagkarinig sa tunog ng pagtatalo nila, minsan pa Akong umaalis at hindi na binibigyan ng pansin ang kanilang mga paliwanag. Sa mga mata ng mga tao, isa Akong “komite ng mga residente,” na espesyalista sa resolusyon ng “mga alitan sa pamilya” ng mga “residente.” Kapag lumalapit sa Akin ang mga tao, lumalapit sila na palaging may mga personal na kadahilanan at, may nangingibabaw na kasabikan, isinasalaysay ang kanilang sariling “mga di-pangkaraniwang karanasan,” na idinaragdag ang sarili nilang komentaryo habang ginagawa iyon. Tinitingnan Ko ang di-pangkaraniwang kilos ng tao: Puno ng alikabok ang kanyang mukha; sa ilalim ng “patubig” ng pawis, nawawalan ng “kasarinlan” ang alikabok habang sabay itong humahalo sa pawis, at ang mukha ng tao ay lalong nagiging “pinagyaman,” gaya ng buhangin sa tabing-dagat, kung saan may makikitang mga bakas ng paa paminsan-minsan. Ang kanyang buhok ay kahawig ng sa mga multo ng mga patay, walang ningning, nakatayo nang tuwid, parang mga tangkay ng dayaming itinusok sa isang globo. Dahil napakainit ng kanyang ulo, kaya nangangalisag ang mismong buhok niya dahil sa galit, paminsan-minsan ay nagbubuga ng “singaw” ang kanyang mukha, na parang “kumukulo” ang kanyang pawis. Kapag sinusuri Ko siyang mabuti, nakikita Ko na “nag-aapoy” ang mukha ng tao na parang nagbabagang araw, kaya nga lumalabas ang mainit na gas mula roon, at talagang nag-aalala Ako na baka masunog ng kanyang galit ang kanyang mukha, bagama’t hindi niya ito mismo pinapansin. Sa sandaling ito, inuudyukan Ko ang tao na bawasan ang galit, dahil anong buti ang magagawa nito? Bakit kailangan niyang pahirapan ang sarili niya nang ganito? Dahil sa galit na ito, ang mga tangkay ng dayami sa ibabaw nitong “globo” ay halos masunog na ng lagablab ng araw; sa ganitong mga sitwasyon, kahit ang “buwan” ay pumupula. Hinihimok Ko ang tao na bawasan ang init ng kanyang ulo—mahalagang pangalagaan ang kanyang kalusugan. Ngunit hindi nakikinig ang tao sa Aking payo; sa halip, patuloy siyang “naglalabas ng mga reklamo” sa Akin. Ano ang silbi nito? Hindi pa ba sapat ang Aking pabuya para pahalagahan ng tao? O tinatanggihan ba ng tao ang ibinibigay Ko sa kanya? Sa biglang pagsilakbo ng galit, inaangat Ko ang mesa, at hindi na nangangahas ang tao na magsalaysay ng kapana-panabik na mga pangyayari mula sa kanyang kasaysayan; natatakot siya na baka dalhin Ko siya sa “detention center” at papanatilihin siya roon nang ilang araw, at sinasamantala niya ang pagkakataong dulot ng Aking galit para makawala. Kung hindi, hindi na kailanman papayag ang tao na hayaan na ang gayong mga bagay, kundi patuloy niyang sasabihin ang sarili niyang mga alalahanin. Nayayamot Ako sa mismong tunog nito. Bakit ba napakakomplikado ng tao sa kaibuturan ng kanyang puso? Maaari kayang nakapaglagay Ako ng napakaraming “bahagi” sa loob ng tao? Bakit palagi niyanbg ipinaparada ang mga bagay na ito sa Aking harapan? Sigurado kayang hindi Ako isang “tagapayo” para sa kalutasan ng “mga pagtatalo ng mga tao”? Hiniling Ko ba sa tao na lumapit sa Akin? Sigurado kayang hindi Ako isang mahistrado sa barangay? Bakit palaging inihaharap sa Akin ang mga gawain ng mga tao? Sana ay pamahalaan ng tao ang kanyang sarili at hindi Ako guluhin, sapagkat napakarami Kong gawaing gagawin.

Mayo 18, 1992