Kabanata 41

Ako ay minsang nagsagawa ng isang malaking gawain sa gitna ng mga tao, ngunit hindi nila napansin, kaya kinailangan Kong gamitin ang Aking salita upang ibunyag ito sa kanila nang paisa-isang hakbang. Gayunman, hindi pa rin maunawaan ng tao ang Aking mga salita, at nanatili siyang walang-alam sa layunin ng Aking plano. Kaya dahil sa kanilang mga kakulangan at mga kapintasan, gumawa ang mga tao ng mga bagay-bagay upang gambalain ang Aking pamamahala, at nagbigay ito ng pagkakataon sa lahat ng uri ng maruruming espiritu na pumasok, upang ang sangkatauhan ay maging mga biktima ng mga ito at pahirapan ng maruruming espiritung ito hanggang sila ay lubos na maging marumi. Doon Ko lamang malinaw na nakita ang mga hangarin at mithiin ng tao. Bumugtong-hininga Ako sa mga ulap: Bakit ang tao ay palaging kumikilos para sa kanyang sarili? Hindi ba ang Aking mga pagkastigo ay para gawin silang perpekto? Sinasadya Ko bang patamaan ang positibo nilang saloobin? Ang wika ng tao ay napakaganda at malumanay, gayunman ang kanyang mga pagkilos ay lubos na napakagulo. Bakit ang Aking mga hinihingi sa tao ay palaging nauuwi sa wala? Ito ba ay dahil mistulang hinihingi Ko sa isang aso na umakyat sa isang puno? Sinusubukan Ko bang lumikha ng labis na kuskus-balungos mula sa wala? Habang Aking isinasakatuparan ang Aking buong plano ng pamamahala, nakalikha Ako ng sari-saring “mga planong pagsubok;” gayunman, sanhi ng masamang kalupaan, at ng napakaraming taon na walang sikat ng araw, ang kalupaan ay patuloy na nagbabago, na nagsasanhi sa “pagkasira” ng lupa. Kaya sa Aking alaala, Akin nang pinabayaan ang di-mabilang na sukat ng lupa na tulad nito. Maging sa kasalukuyan, malaking bahagi ng kalupaan ang patuloy na nagbabago. Kung balang-araw ang lupa ay talagang magbabago ng uri, agaran Ko itong isasantabi—hindi ba iyan mismo ang gawain ko sa kasalukuyang yugto? Ngunit ang tao ay wala ni katiting na kamalayan tungkol dito; sila ay “kinakastigo” lamang sa ilalim ng Aking “paggabay.” Ano ang mabuti roon? Ako ba ay isang Diyos na dumating upang agad na kastiguhin ang tao? Sa mga kalangitan sa itaas, minsan Akong nagplano na sa sandaling Ako ay makasama ng mga tao, Ako ay makikipag-isa sa kanila, upang lahat ng Aking minamahal ay magiging malapit sa Akin. Subalit sa kasalukuyan, matapos umabot sa kasalukuyang yugtong ito, hindi lamang di-nakikipag-ugnayan ang tao sa Akin, ngunit pinananatili nila ang kanilang agwat mula sa Akin dahil sa Aking pagkastigo. Hindi Ako tumatangis dahil sa kanyang pag-iwas. Ano ang maaaring magawa tungkol dito? Ang lahat ng mga tao ay mga nagtatanghal na kumakanta kasabay ng anumang awiting pinatutugtog. Tiwala Ako sa kakayahan Kong hayaan ang mga tao na “dumulas” mula sa Aking pagkakahawak, at higit pa ang tiwala Ko sa Aking kakayahan na maibalik sila sa Aking “pabrika” mula sa “ibang mga bahagi.” Sa sugpungang ito, anong karaingan ang maaaring magkaroon ang tao? At ano ang posibleng gawin ng tao sa Akin? Ang mga tao ba ay hindi mga damong lumalago sa ibabaw ng pader? Gayunman, hindi Ko sinasaktan ang mga tao dahil sa pagkakamaling ito, kundi sa halip ay binibigyan sila ng Aking sustansya. Sino ang nagpahina at nagsanhi na mawalan ng lakas ang mga tao? Sino ang nagsanhi na magkulang sila sa sustansya? Binabago Ko ang malalamig na mga puso ng mga tao sa pamamagitan ng Aking mainit na yakap: Sino pa ang maaaring gumawa ng gayong bagay? Bakit Ako sumabak sa gawaing tulad nito sa gitna ng mga tao? Mauunawaan ba talaga ng tao ang Aking puso?

Sa lahat ng taong Aking pinili, Ako ay pumasok sa isang “negosyo,” kaya palaging labas-pasok ang mga tao sa Aking tahanan, sa isang walang-katapusang daloy. Silang lahat ay gumagawa sa sari-saring mga pormalidad sa Aking lugar, na para bang sila ay nakikipagtalakayan ng negosyo sa Akin, kaya ang Aking gawain ay nagiging abalang-abala, at kung minsan ay labis-labis na wala na Akong pagkakataong isaayos ang kanilang mga alitan. Hinihimok Ko ang mga tao na huwag dagdagan ang Aking mga pasanin, at mas mabuting iplano nila ang kanilang lakbayin sa halip na patuloy na sumandal sa Akin. Hindi sila maaaring maging mga bata sa Aking tahanan; ano ang kapakinabangan doon? Ang Aking gawain ay isang mahalagang negosyo; hindi Ako nagpapatakbo ng “bilihan ng miryenda sa baranggay,” o ng isang “sari-sari store.” Hindi maunawaan ng lahat ng tao ang kondisyon ng Aking pag-iisip, na para bang sinasadya nilang makipagbiruan sa akin, na tila silang lahat ay makukulit na mga bata na may di-mapawing kagustuhan na maglaro at hindi kailanman isinasaalang-alang ang mga seryosong bagay, na nagdudulot sa marami na mabigong tapusin ang kanilang mga “takdang gawain” na ibinigay Ko sa kanila. Paano naglakas-loob ang mga taong ito na ipakita ang kanilang mukha sa “guro”? Bakit hindi nila kailanman inaasikaso ang mga dapat nilang gawin? Anong uri ng bagay ang puso ng tao? Hanggang ngayon ay hindi pa rin ito malinaw sa Akin. Bakit ang mga puso ng mga tao ay walang tigil na nagbabago? Tulad ito ng isang araw ng Hunyo: Ngayon ay napakainit ng araw, kumakapal ang mga ulap, at umuungol ang malakas na hangin. Kaya bakit ang mga tao ay hindi matuto mula sa karanasan? Marahil ang sinabi Ko ay isang eksaherasyon. Ni hindi nga marunong ang mga tao na magdala ng payong sa panahon ng tag-ulan, kaya dahil sa kanilang kamangmangan, hindi na mabilang ang pagkakataon na sila ay nabasa ng biglaang pagbuhos ng ulan, na tila ba sadya Ko silang binibiro at sila ay palaging binabagsakan ng ulan mula sa langit. O marahil ay dahil Ako ay masyadong “malupit,” ginugulo ang isip ng mga tao at kaya palagi sabog ang pag-iisip nila, di-malaman kailanman kung ano ang dapat gawin. Walang tao na tunay na nakaunawa sa layunin o kabuluhan ng Aking gawain. Dahil dito, ginagawa nilang lahat ang gawain ito ng paggambala at pagkastigo ng kanilang mga sarili. Sinasadya Ko bang kastiguhin ang tao? Bakit gumagawa ng gulo ang mga tao sa kanilang mga sarili? Bakit palagi silang nagpapahuli sa bitag? Bakit hindi sila makipagkasundo sa Akin, ngunit sa halip ay naghahanap ng gawain para sa kanilang mga sarili? Maaari kaya na hindi sapat ay ibinibigay Ko sa sangkatauhan?

Aking ipinalimbag ang Aking “unang gawain” sa gitna ng sangkatauhan, at dahil masyadong pinahanga ng Aking ipinalimbag ang mga tao, ito ay detalyado at maingat na pinag-aralan nilang lahat, at sa pamamagitan ng masusing pag-aaral na ito, napakalaki ng kanilang nakamit. Tila kamangha-mangha ang Aking isinulat, isang napakamasalimuot na nobela; ito ay parang isang malayang tula ng pag-ibig, ito ay parang mga tinatalakay sa isang palatuntunang pampulitika, ito ay tila isang koleksyon ng pang-ekonomiyang karunungan. Dahil ang Aking isinulat ay napakayaman, maraming magkakaibang opinyon tungkol dito, at walang sinumang makapagbibigay ng isang buod ng paunang-salita ng Aking gawain. Bagaman ang tao ay may “katangi-tanging” kaalaman at talino, ngunit ang gawain Kong ito lamang ay sapat upang lituhin ang lahat ng may kakayahan at talentadong tao. Kahit na sinasabi ng mga tao na “Maaaring tumagas ang dugo, maaaring umagos ang mga luha, ngunit hindi dapat itungo ang ulo,” hindi nila namamalayang itinungo na nila ang kanilang mga ulo bilang pagpapahayag ng kanilang pagsuko sa Aking isinulat. Mula sa mga aral sa kanyang karanasan, ibinuod ng tao ang Aking isinulat na tulad ng isang makalangit na aklat na nahulog mula sa himpapawid. Gayunpaman ay hinihimok Ko ang mga tao na huwag maging masyadong maramdamin. Sa Aking paningin, ang lahat ng Aking sinabi ay napakakaraniwan; gayunman, umaasa Ako na mula sa Santalaalaman ng Buhay na nilalaman ng Aking gawain, makakahanap ang mga tao ng paraan ng ikakabuhay; sa Hantungan ng Tao, maaari nilang hanapin ang kahulugan ng buhay, sa Ang Mga Lihim ng Langit, maaari nilang hanapin ang Aking kalooban; at sa Ang Landas ng Sangkatauhan, maaari nilang hanapin ang sining ng pamumuhay. Hindi ba magiging mas mabuti ang mga bagay-bagay sa paraang ito? Hindi Ko pinipilit ang tao; kung ang isang tao ay “hindi interesado” sa Aking isinulat, “isasauli” Ko ang kanilang ibinayad sa Aking aklat, dagdag pa ang “bayad sa serbisyo.” Hindi Ko pinipilit ang sinuman. Bilang may-akda ng aklat na ito, ang tangi Kong pag-asa ay na mamahalin ng mga mambabasa ang Aking gawain, ngunit ang mga nagugustuhan ng mga tao ay palaging magkakaiba. At kaya hinihimok Ko ang mga tao na huwag ikompromiso ang kanilang panghinaharap na mga pagkakataon dahil lamang sa hindi nila kayang pakawalan ang kahihiyan. Kung gagawin nila iyan, sa kabaitan Kong ito, paano Ko matitiis ang gayong kalaking pamamahiya? Kung kayo ang mga mambabasa na gustung-gusto ang Aking gawain, umaasa Ako na ipapaabot ninyo sa Akin ang inyong mga mungkahi, upang Aking mapagbuti ang Aking pagsusulat, at nang sa gayon, sa pamamagitan ng mga pagkakamali ng tao ay mapapabuti ang nilalaman ng Aking isinusulat. Ito ay magiging kapaki-pakinabang kapwa sa may-akda at sa mambabasa, hindi ba? Hindi Ko alam kung tama ang pagsasabi Ko nito, at marahil sa paraang ito ay mapagbubuti Ko ang Aking kakayahan sa pagsulat, o marahil ay palalakasin nito ang ating pagkakaibigan. Sa kabuuan, Ako ay umaasa na ang lahat ng tao ay maaaring makipagtulungan sa Aking gawain, nang hindi ito ginagambala, upang ang Aking salita ay maikalat sa bawat pamilya at tahanan, at upang ang lahat ng tao sa lupa ay makapamuhay sa Aking mga salita. Ito ang Aking layunin. Ako ay umaasa na sa pagbabasa ng Ang Kabanata sa Buhay sa Aking mga salita, ang lahat ay maaaring magtamo ng isang bagay, maging ito man ay mga kasabihan sa buhay, o kaalaman sa mga kamaliang sumasapit sa daigdig ng mga tao, o kung ano ang Aking hinihingi sa tao, o ang “mga lihim” ng mga tao ng kaharian ngayon. Gayunman, hinihimok Ko ang mga tao na tingnan ang Ang Mga Iskandalo ng mga Tao Ngayon; ito ay magiging kapaki-pakinabang sa lahat. At hindi rin masamang basahin nang madalas ang Ang mga Pinakabagong Lihim, na magiging higit pang kapaki-pakinabang sa buhay ng mga tao. Muli, madalas na basahin ang bahaging Maiinit na Paksa—hindi ba’t ito ay higit pang kapaki-pakinabang sa buhay ng mga tao? Walang masama sa paghingi ng Aking payo, ang tingnan kung ito ay may anumang epekto, at pagkatapos ay sabihin sa Akin kung ano ang inyong nadarama pagkatapos ninyong mabasa ito, upang maaari Kong ireseta ang tamang gamot, at sa katapusan ay ganap na alisin ang mga karamdaman ng sangkatauhan. Hindi Ko alam kung ano ang iniisip ninyo tungkol sa Aking mga mungkahi, ngunit Ako ay umaasa na ituturing ninyo ang mga iyon bilang inyong sanggunian. Ano sa palagay ninyo?

Mayo 12, 1992

Sinundan: Kabanata 40

Sumunod: Kabanata 42

Madalas nang mangyari ngayon ang mga sakuna. Paano natin masasalubong ang Panginoon at paano tayo maililigtas ng Diyos bago ang malalaking sakuna? Magkasama tayong magsiyasat upang mahanap ang landas.

Kaugnay na Nilalaman

Kabanata 13

Nakatago sa loob ng Aking mga salita at pagbigkas ang ilan sa Aking mga layon, ngunit walang nalalaman at nauunawaan ang mga tao tungkol sa...

Kabanata 19

Sa imahinasyon ng mga tao, tila ang Diyos ay napakatayog, at hindi Siya maarok. Parang hindi naninirahan ang Diyos sa piling ng...

Mga Setting

  • Teksto
  • Mga Tema

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Font Size

Espasyo ng Linya

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

Mga Nilalaman

Hanapin

  • Saliksikin ang Tekstong Ito
  • Saliksikin ang Aklat na Ito