Ang sambahayan ni David ay isang pamilya na orihinal na nakatanggap ng mga pangako at pamana ni Jehova. Noong simula, ito ay isa sa mga tribo ng Israel at kabilang sa hinirang na mga tao. Noong panahong iyon, si Jehova ay nagtakda ng isang batas para sa mga Israelita na nagsasabing ang lahat ng taong Hudyo na kabilang sa pamilya ni David—ang lahat ng mga isinilang sa pamilyang iyon—ay makatatanggap ng Kanyang pamana. Sila ang makatatanggap ng makasandaang beses, ang magkakamit ng katayuan bilang mga panganay na anak na lalaki; noong panahong iyon, sila ang magiging pinakaitinaas na mga tao sa lahat ng Israelita, ang mga piling tao na may pinakamataas na katayuan sa lahat ng pamilya ng Israel, at direkta nilang paglilingkuran si Jehova sa templo, suot ang mga damit na pangsaserdote at mga korona. Pagkatapos ay tinawag sila ni Jehova bilang matatapat at banal na mga tagapaglingkod, at nakamit nila ang paggalang ng lahat ng iba pang mga tribo ng Israel. Kaya, sa panahong iyon, silang lahat ay buong galang na tinawag na mga panginoon—ang lahat ng ito ay gawain ni Jehova sa Kapanahunan ng Kautusan. Sa kasalukuyan ay nagseserbisyo pa rin sila nang ganito para kay Jehova sa templo, kaya magpakailanman ay sila ang mga hari na iniluklok ni Jehova. Walang sinumang makapag-aalis ng kanilang korona, at walang sinumang makababago sa kanilang pagseserbisyo sapagkat batay sa kanilang pinagmulan ay nabibilang sila sa sambahayan ni David; ito ang ipinagkaloob sa kanila ni Jehova. Ang dahilan kung bakit sinasabi Ko na hindi kayo nabibilang sa sambahayan ni David batay sa pinagmulan ay sapagkat hindi kayo mga tao ng Israel, at sa halip ay nabibilang kayo sa mga pamilyang Hentil sa labas ng Israel. Gayundin, ang inyong kalikasan ay hindi ang sambahin si Jehova, kundi ang kalabanin Siya, kaya ang inyong pagkakakilanlan ay likas na naiiba sa pagkakakilanlan ng mga taong mula sa pamilya ni David, at hindi kayo ang makatatanggap ng Aking pamana, at lalong hindi kayo ang makatatanggap ng makasandaang beses.

Noong panahong iyon, ang Israel ay nahahati sa maraming iba’t ibang pamilya at maraming iba’t ibang tribo, ngunit lahat sila ay hinirang na mga tao. Gayunman, naiiba ang Israel mula sa iba pang mga bayan dahil ang mga tao nito ay inuuri ayon sa tribo, gayundin ang kanilang mga posisyon sa harapan ni Jehova at ang lupa na kinabibilangan ng bawat tao. Sa mga bayan maliban sa Israel, hindi maaaring basta na lamang sabihin ng isang tao na kabilang siya sa mga sambahayan nina David, Jacob, o Moises. Ito ay sasalungat sa katunayan—ang mga tribo ng Israel ay hindi maaaring basta na lang iugnay nang mali sa ibang mga bayan. Palaging nagagamit nang mali ng mga tao ang mga pangalan nina David, Abraham, Esau, atbp., o kaya naman ay sinasabi nila: “Tinanggap na namin ngayon ang Diyos, kaya kami ay sa sambahayan ni Jacob.” Ang pagsasabi ng gayong mga bagay ay walang batayang pangangatwiran lamang ng tao; hindi ito tuwirang nagmumula kay Jehova, ni nagmumula sa Aking sariling mga ideya. Ito ay ganap na kalokohan lamang ng tao! Kagaya lamang ng isang mananalumpati na gumagawa lamang ng kuwento, walang batayang iniisip ng mga tao na sila ang mga inapo ni David o na bahagi sila ng pamilya ni Jacob, at pinaniniwalaan nila na sila ay karapat-dapat na maging gayon. Hindi nila alam na ang mga kabilang sa sambahayan ni David ay matagal nang inorden ni Jehova, at na hindi kinoronahan ni David ang kanyang sarili na hari. Gayunman, marami ang walang-kahihiyang nagsasabi na mga inapo sila ng sambahayan ni David—ang mga tao ay napakamangmang! Ang totoo, ang mga usapin ng Israel ay walang kinalaman sa mga Hentil—ang mga ito ay dalawang magkaibang bagay, ganap na walang kaugnayan. Ang mga usapin ng Israel ay maaari lamang talakayin sa mga tao ng Israel, dahil walang kinalaman dito ang mga Hentil, at gaya nito, ang gawain na kasalukuyang ginagawa sa mga Hentil ay walang kinalaman sa mga tao ng Israel. Ang sinasabi Ko ngayon ang tumutukoy sa kung ano ang sinasabi tungkol sa mga Hentil, at ang gawaing ginagawa sa Israel ay hindi maituturing na “pagpapahiwatig” ng gawain sa mga Hentil. Hindi ba’t ipapakita niyon na ang Diyos ay masyadong kumbensiyonal? Kapag nagsimula nang lumaganap ang gawain sa mga Hentil ay saka lamang mabubunyag kung ano ang sinasabi tungkol sa kanila o ang kanilang kalalabasan. Kaya para sabihin ng mga tao, gaya ng ginawa nila noon, na “Kami ang mga inapo ni David,” o “si Jesus ang anak na lalaki ni David,” ay mas lalo pang katawa-tawa. Ang Aking gawain ay pinagbaha-bahagi. Hindi Ko “tatawaging kabayo ang isang usa”; sa halip, ang gawain ay nahahati alinsunod sa pagkakasunud-sunod nito.