Karamihan sa mga tao ay nananampalataya sa Diyos alang-alang sa kanilang hantungan sa hinaharap, o para sa pansamantalang kaluguran. Para sa mga hindi pa napasailalim sa kahit anong pagpupungos, nananampalataya sila sa Diyos upang makapasok sa langit, upang magkamit ng mga gantimpala. Hindi sila nananampalataya sa Diyos upang magawang perpekto, o para tuparin nang maayos ang tungkulin ng isang nilikha. Na ibig sabihin, karamihan sa mga tao ay hindi nananampalataya sa Diyos upang tuparin ang kanilang mga responsibilidad, o tapusin ang kanilang tungkulin. Bihirang manampalataya ang mga tao sa Diyos upang magsabuhay ng mga makabuluhang buhay, ni walang mga naniniwala na, dahil buhay ang tao, dapat niyang mahalin ang Diyos dahil ganap na likas at may katwiran na gawin ito, at ito ang likas na misyon ng tao. Kaya, bagama’t pinagsisikapan ng bawat isa sa iba’t ibang mga tao ang sarili nilang mga mithiin, ang layunin ng kanilang pagsisikap at ang motibo sa likod nito ay magkakaparehong lahat, at, bukod pa riyan, para sa karamihan sa kanila ang mga pakay ng kanilang pagsamba ay malaki ang pagkakapareho. Sa nakaraang ilang libong taon, maraming mananampalataya ang nangamatay na, at marami nang namatay at muling isinilang. Hindi lamang isa o dalawang tao ang naghahangad sa Diyos, ni hindi isa o dalawang libo, subalit karamihan sa mga taong ito ay nagsisikap para sa kapakanan ng sarili nilang kinabukasan o kanilang magagandang pag-asa para sa hinaharap. Iyong mga deboto kay Cristo ay iilan lamang at napakabihira. Namatay pa rin ang maraming debotong mananampalataya na nabitag sa sarili nilang mga patibong, at ang bilang ng mga taong naging matagumpay, bukod pa riyan, ay lubhang kakaunti. Hanggang sa araw na ito, hindi pa rin alam ng mga tao kung bakit sila nabibigo, o ang mga lihim ng kanilang tagumpay. Iyong mga nahuhumaling sa paghahangad kay Cristo ay hindi pa rin namumulat, at hindi pa nila narating ang kailaliman ng mga hiwagang ito, dahil hindi talaga nila alam. Bagama’t pinagsisikapan nila ang kanilang hinahangad na matamo, ang landas na kanilang tinatahak ay ang landas ng kabiguan na minsang tinahak ng mga nauna sa kanila, at hindi ang landas ng tagumpay na tinahak ng mga nauna. Sa ganitong paraan, paano man sila naghahangad, hindi ba nila tinatahak ang landas patungong kadiliman? Hindi ba mapait na bunga ang kanilang natatamo? Mahirap mahulaan kung ang mga taong tumutulad sa mga nagtagumpay sa nakalipas na mga panahon ay makatatanggap ng mga pagpapala o kasawian sa huli. Gaano pa kaya kasahol ang mga posibilidad, kung gayon, para sa mga taong naghahangad sa pamamagitan ng pagsunod sa mga yapak ng mga nabigo? Hindi ba mas malaki ang posibilidad na sila ay mabigo? Ano ang halaga ng landas na kanilang tinatahak? Hindi ba’t nag-aaksaya sila ng kanilang pagsisikap? Tagumpay man o bigo ang mga tao sa kanilang pinagsisikapan, may isang dahilan, sa madaling salita, kaya nila nagkakaganoon, at hindi totoo na ang kanilang nakamit o kawalan ay napagpapasyahan ng paghahangad kung paano nila gusto.

Ang pinakapundamental na kailangan sa pananampalataya ng tao sa Diyos ay na mayroon siyang matapat na puso, at na kaya niyang lubos na ilaan ang kanyang sarili, at kaya niyang tunay na magpasakop. Ang pinakamahirap para sa tao ay ibigay ang kanyang buong buhay kapalit ng tunay na pananampalataya, at sa pamamagitan nito ay matamo niya ang buong katotohanan, at magampanan ang kanyang tungkulin bilang isang nilikha. Ito ang hindi kayang matamo ng mga nabibigo, at lalo pang hindi ito natatamo ng mga hindi makasumpong kay Cristo. Dahil mismo ang tao ay hindi magaling sa buong paglalaan ng kanyang sarili sa Diyos, dahil ang tao ay hindi handang gampanan ang kanyang tungkulin para sa Lumikha, dahil nakita na ng tao ang katotohanan ngunit iniiwasan ito at tumatahak sa kanyang sariling landas, dahil laging naghahangad ang tao sa pamamagitan ng pagsunod sa landas ng mga nabigo na, dahil laging naghihimagsik ang tao sa Langit, na laging nabibigo ang tao, laging nabibitag sa panlalansi ni Satanas, at sa sarili niyang patibong. Dahil hindi kilala ng tao si Cristo, dahil hindi sanay ang tao sa pag-unawa at pagdanas ng katotohanan, dahil masyadong sinasamba ng tao si Pablo at may masyadong matinding pagnanais na pumunta sa langit, dahil laging iginigiit ng tao na sundin siya ni Cristo at inuutus-utusan niya ang Diyos, lahat ng matatayog na dakilang tao at iyong mga nakaranas na ng mga pagbabagong nangyayari sa mundo ay hindi pa rin makatakas sa kamatayan, at namamatay sa gitna ng pagkastigo ng Diyos. Ang masasabi Ko lamang tungkol sa gayong mga tao ay na namamatay sila sa hindi natural na paraan. Ang mga kinahihinatnan nila—ang kanilang kamatayan—ay hindi walang katwiran, at bukod pa roon, hindi ba’t ang kanilang kabiguan ay lalo pang hindi mapapalampas sa batas ng Langit? Ang katotohanan ay nagmumula sa mundo ng tao, subalit ang katotohanang nasa tao ay ipinapasa ni Cristo. Ito ay nagmumula kay Cristo, ibig sabihin, mula sa Diyos Mismo, at hindi ito isang bagay na kaya ng tao. Subalit itinutustos lang ni Cristo ang katotohanan; hindi Siya pumarito upang magpasya kung ang tao ay magiging matagumpay sa kanyang paghahangad na matamo ang katotohanan. Samakatwid, ang tao man ay matagumpay o hindi sa usapin ng katotohanan ay ganap na nakasalalay sa kanyang sariling paghahangad. Isa itong usapin na hindi nagkaroon ng kinalaman kay Cristo kailanman, kundi sa halip ay napagpapasyahan sa pamamagitan ng paghahangad ng tao. Ang hantungan at tagumpay o kabiguan ng tao ay hindi maaaring ipatong lahat sa ulo ng Diyos, para ang Diyos Mismo ay magpasan nito, dahil hindi ito isang bagay na para sa Diyos Mismo, kundi direkta itong nauugnay sa tungkuling dapat gampanan ng mga nilikha. Karamihan sa mga tao ay mayroon talagang kaunting kaalaman tungkol sa pinagsisikapan at hantungan nina Pablo at Pedro, subalit walang ibang alam ang mga tao bukod sa mga kinalabasan nina Pedro at Pablo, at wala silang alam tungkol sa lihim sa likod ng tagumpay ni Pedro, o sa mga kakulangang humantong sa kabiguan ni Pablo. Kaya nga, kung kayo ay lubos na walang kakayahang makakita sa diwa ng kanilang pinagsisikapan, mabibigo pa rin ang pinagsisikapan ng karamihan sa inyo, at kahit may kaunti sa inyo na magtatagumpay, hindi pa rin nila makakapantay si Pedro. Kung ang landas ng iyong pagsisikap ang siyang tama, may pag-asa kang magtagumpay; kung ang landas na iyong tinatahak sa paghahangad ng katotohanan ay mali, hindi mo makakayang magtagumpay magpakailanman, at hahantong sa kinalabasang katulad ng kay Pablo.

Si Pedro ay isang taong ginawang perpekto. Matapos makaranas ng pagkastigo at paghatol, at sa gayo’y magtamo ng dalisay na mapagmahal-sa-Diyos na puso, saka lamang siya lubos na nagawang perpekto; ang landas na kanyang tinahak ay ang landas para magawang perpekto. Na ibig sabihin ay, sa simula pa lamang, ang landas na tinahak ni Pedro ay iyong tama, at ang nagganyak sa kanya para manampalataya sa Diyos ay iyong tama, kaya nga siya ay naging isang taong ginawang perpekto; tumahak siya sa isang bagong landas na hindi pa dating natahak ng tao kailanman. Gayunman, ang landas na natahak ni Pablo sa simula pa lamang ay ang landas na pasalungat kay Cristo, at dahil lamang sa ninais ng Banal na Espiritu na kasangkapanin siya, at gamitin ang kanyang mga kaloob at lahat ng kanyang kalakasan para sa Kanyang gawain, gumawa siya para kay Cristo sa loob ng ilang dekada. Isa lamang siyang tao na kinasangkapan ng Banal na Espiritu, at hindi siya kinasangkapan nang dahil sa tiningnan ni Jesus nang may pabor ang kanyang pagkatao, kundi dahil sa kanyang mga kaloob. Nakagawa siya para kay Jesus dahil siya ay hinampas, hindi dahil masaya siyang gawin iyon. Nagawa niya ang gayong gawain dahil sa kaliwanagan at patnubay ng Banal na Espiritu, at ang gawaing kanyang ginawa ay hindi kumakatawan sa anumang paraan sa kanyang paghahangad, o sa kanyang pagkatao. Ang gawain ni Pablo ay kumatawan sa gawain ng isang lingkod, na ibig sabihin ay na ginawa niya ang gawain ng isang apostol. Si Pedro, gayumpaman, ay kaiba: Gumawa rin siya ng ilang gawain; hindi ito kasindakila ng gawain ni Pablo, ngunit gumawa siya habang hinahangad ang kanyang sariling pagpasok, at ang kanyang gawain ay kaiba sa gawain ni Pablo. Ang gawain ni Pedro ay ang gampanan ang tungkulin ng isang nilikha. Hindi siya gumanap sa papel ng isang apostol, kundi gumawa habang hinahangad na mahalin ang Diyos. Ang gawain ni Pablo ay naglaman din ng personal na pinagsisikapan niyang matamo: Ang kanyang pinagsisikapan ay walang iba kundi para sa kapakanan ng kanyang mga inaasam para sa hinaharap, at ng kanyang paghahangad sa isang magandang hantungan. Hindi siya tumanggap ng pagpipino sa panahon ng kanyang gawain, ni hindi siya tumanggap ng pagpupungos. Naniwala siya na basta’t ang gawaing kanyang ginawa ay nakatugon sa mga layunin ng Diyos, at lahat ng kanyang ginawa ay nakalugod sa Diyos, isang gantimpala ang naghintay sa kanya sa huli. Walang personal na mga karanasan sa kanyang gawain—lahat ng ito ay para sa mismong gawain niya, at hindi isinagawa sa gitna ng paghahangad ng pagbabago. Lahat sa kanyang gawain ay isang transaksyon, hindi ito naglaman ng anuman sa tungkulin o pagpapasakop ng isang nilikha. Habang patuloy ang kanyang gawain, walang nangyaring pagbabago sa dating disposisyon ni Pablo. Ang kanyang gawain ay pagseserbisyo lamang sa iba, at hindi kayang magdulot ng mga pagbabago sa kanyang disposisyon. Isinagawa ni Pablo ang kanyang gawain nang tuwiran, nang hindi siya nagagawang perpekto o napupungusan, at siya ay naganyak ng gantimpala. Iba si Pedro: Isa siyang taong sumailalim na sa pagpupungos at pagpipino. Ang layunin at pangganyak ng gawain ni Pedro ay talagang naiiba mula sa layunin at pangganyak ni Pablo. Bagama’t hindi gumawa si Pedro ng maraming gawain, ang kanyang disposisyon ay sumailalim sa maraming pagbabago, at ang kanyang hinangad ay ang katotohanan, at tunay na pagbabago. Ang kanyang gawain ay hindi isinagawa para lamang sa kapakanan ng gawain mismo. Bagama’t maraming gawaing ginawa si Pablo, lahat ng iyon ay gawain ng Banal na Espiritu, at kahit nakipagtulungan si Pablo sa gawaing ito, hindi ito resulta ng kanyang karanasan. Kaya gumawa si Pedro ng mas kaunting gawain ay dahil lamang sa hindi gumawa ng maraming gawain ang Banal na Espiritu sa kanya. Ang dami ng kanilang gawain ay hindi nagtatakda kung sila man ay ginawang perpekto; ang pinagsikapan ng isa ay upang tumanggap ng mga gantimpala, at ng isa naman ay upang magkamit ng sukdulang pagmamahal sa Diyos, at tuparin nang maayos ang kanyang tungkulin bilang isang nilikha, upang makapagsabuhay siya ng isang kaibig-ibig na imahe upang matugunan ang mga layunin ng Diyos. Sa panlabas na anyo sila ay magkaiba, gayundin ang kanilang mga diwa. Hindi mo mapagpapasyahan kung sino sa kanila ang ginawang perpekto batay sa kung gaano karami ang ginawa nilang gawain. Hinangad ni Pedro na isabuhay ang wangis ng isang taong nagmamahal sa Diyos, maging isang taong nagpasakop sa Diyos, maging isang taong tumanggap ng pagpupungos, at maging isang taong tumupad nang maayos sa kanyang tungkulin bilang isang nilikha. Nagawa niyang italaga ang kanyang sarili sa Diyos, ilagak ang kanyang kabuuan sa mga kamay ng Diyos, at magpasakop sa Kanya hanggang kamatayan. Mayroon siya ng ganitong uri ng kapasyahan, at naisakatuparan niya rin ito. Ito ang ugat kaya sa huli ay iba ang kanyang kinalabasan mula sa kinalabasan ni Pablo. Ang gawaing ginawa ng Banal na Espiritu kay Pedro ay upang gawin siyang perpekto, at ang gawaing ginawa ng Banal na Espiritu kay Pablo ay ang kasangkapanin siya. Iyan ay dahil ang kanilang mga kalikasan at ang mga perspektiba sa likod ng kanilang mga paghahangad ay hindi pareho. Pareho nilang taglay ang gawain ng Banal na Espiritu. Inilapat ni Pedro ang gawaing ito sa kanyang sarili, at ibinigay rin ito sa iba; samantala, si Pablo naman ay nagkaloob lamang ng kabuuan ng gawain ng Banal na Espiritu sa iba, at siya mismo ay walang natamo mula rito. Sa ganitong paraan, matapos niyang maranasan ang gawain ng Banal na Espiritu sa loob ng maraming taon, halos walang ipinagbago si Pablo. Nanatili pa rin siya halos sa kalagayan ng kanyang likas na pagkatao, at siya pa rin ang dating Pablo. Kaya lamang, matapos magtiis ng paghihirap sa maraming taon ng paggawa, natuto siyang “gumawa,” at natutong magtiis, ngunit ang kanyang dating kalikasan—ang likas niyang hilig na makipagpaligsahan at makinabang—ay nanatili pa rin. Matapos gumawa sa loob ng napakaraming taon, hindi niya nakilala ang kanyang tiwaling disposisyon, ni hindi niya naiwaksi ang kanyang dating disposisyon, na malinaw pa rin iyong nakikita sa kanyang gawain. Mayroon lamang siyang mas maraming karanasan sa paggawa, ngunit hindi siya kayang baguhin ng gayon katiting na karanasan at hindi kayang baguhin ang kanyang pananaw sa pag-iral o sa kabuluhan ng kanyang paghahangad. Bagama’t gumawa siya sa loob ng maraming taon para kay Cristo, at hindi na muling inusig ang Panginoong Jesus kailanman, sa kanyang puso ay walang pagbabago sa kanyang kaalaman tungkol sa Diyos. Nangangahulugan ito na hindi siya gumawa upang ilaan ang kanyang sarili sa Diyos, kundi sa halip ay napilitan siyang gumawa para sa kapakanan ng kanyang hantungan sa hinaharap. Sapagkat, sa simula, inusig niya si Cristo, at hindi siya nagpasakop kay Cristo; siya ay likas na isang rebelde na sadyang lumaban kay Cristo, at isang taong walang pagkakilala sa gawain ng Banal na Espiritu. Nang halos patapos na ang kanyang gawain, hindi pa rin niya kilala ang gawain ng Banal na Espiritu, at kumilos lamang sa sarili niyang kusa batay sa kanyang sariling personalidad, nang hindi nagbibigay ni kaunting pansin sa mga layunin ng Banal na Espiritu. Kaya nga ang kanyang kalikasan ay kaaway ni Cristo at hindi nagpapasakop sa katotohanan. Ang isang taong kagaya nito, na tinalikdan na ng gawain ng Banal na Espiritu, na hindi kilala ang gawain ng Banal na Espiritu, at lumaban din kay Cristo—paano kaya maililigtas ang gayong tao? Maaari mang mailigtas ang tao o hindi ay hindi nakasalalay sa kung gaano karaming gawain ang kanyang ginagawa, o kung gaano karami ang kanyang inilalaan, kundi sa halip ay napagpapasyahan sa kung kilala ba niya o hindi ang gawain ng Banal na Espiritu, kung kaya ba niya o hindi na isagawa ang katotohanan, at kung nakaayon ba sa katotohanan o hindi ang perspektiba sa likod ng kanyang paghahangad.

Bagama’t mayroon ngang mga likas na pagbubunyag si Pedro habang sumusunod kay Jesus, sa simula pa lamang, isa na siyang tao na may kalikasang handang magpasakop sa Banal na Espiritu at maghangad kay Cristo. Ang kanyang pagpapasakop sa Banal na Espiritu ay dalisay: Hindi siya naghangad ng kasikatan at pakinabang, kundi sadyang nagpasakop sa katotohanan. Bagama’t tatlong beses ikinaila ni Pedro na kilala niya si Cristo, at bagama’t sinubok niya ang Panginoong Jesus, ang gayong maliit na kahinaan ng tao ay walang kinalaman sa kanyang kalikasan, at hindi ito nakaapekto sa kanyang paghahangad sa hinaharap, at hindi nito mapatunayan nang sapat na ang kanyang panunubok ay gawa ng isang anticristo. Ang normal na kahinaan ng tao ay isang bagay na karaniwan sa lahat ng tao sa mundo—inaasahan mo ba na maiiba si Pedro kahit paano? Hindi ba may ilang pananaw ang mga tao tungkol kay Pedro dahil gumawa siya ng ilang hangal na bagay? At hindi ba labis na sinasamba ng mga tao si Pablo dahil sa dami ng gawaing kanyang ginawa, at sa bilang ng liham na kanyang isinulat? Paano makakaya ng tao na matalos ang diwa ng tao? Tiyak naman na ang mga tunay na may katwiran ay may kakayahang matalos ang isang bagay na gayon kawalang-halaga? Bagama’t hindi nakatala sa Bibliya ang maraming taon ng masasakit na karanasan ni Pedro, hindi nito pinatutunayan na hindi nagkaroon ng mga tunay na karanasan si Pedro, o na hindi ginawang perpekto si Pedro. Paano lubos na maaarok ng tao ang gawain ng Diyos? Ang mga nakatala sa Bibliya ay hindi personal na pinili ni Jesus, kundi pinagsama-sama ng mga sumunod na henerasyon. Dahil doon, hindi ba pinili ang lahat ng nakatala sa Bibliya ayon sa mga ideya ng tao? Bukod pa riyan, ang mga kinalabasan nina Pedro at Pablo ay hindi malinaw na nakalahad sa mga liham, kaya hinuhusgahan ng tao sina Pedro at Pablo ayon sa kanyang sariling mga pananaw, at ayon sa kanyang sariling mga kagustuhan. At dahil napakaraming gawaing ginawa si Pablo, dahil napakarami ng kanyang mga “ambag,” nakuha niya ang tiwala ng masa. Hindi ba’t nagtutuon lamang ang tao sa mga panlabas? Paano makakayang matalos ng tao ang diwa ng tao? Bukod pa riyan, dahil inidolo si Pablo nang ilang libong taon, sino ang mangangahas na basta-bastang ikaila ang kanyang gawain? Si Pedro ay isa lamang mangingisda, kaya paano magiging kasindakila ng kay Pablo ang kanyang ambag? Pagdating sa mga ambag na ginawa nila, dapat ay unang ginantimpalaan si Pablo bago si Pedro, at siya dapat ang higit na makapagkamit ng pagsang-ayon ng Diyos. Sino ang makakaisip na, sa Kanyang pagtrato kay Pablo, ginamit lang ng Diyos ang kanyang mga kaloob para pagawain siya ng gawain, samantalang ginawang perpekto ng Diyos si Pedro. Hindi nangyari na nakagawa ang Panginoong Jesus ng mga plano para kina Pedro at Pablo sa simula pa lamang: Sila, sa halip, ay ginawang perpekto o pinagawa ayon sa kanilang likas na kalikasan. Kaya nga, ang nakikita ng mga tao ay panlabas lamang na mga ambag ng tao, samantalang ang nakikita ng Diyos ay ang diwa ng tao, gayundin ang landas na tinatahak ng tao sa simula pa lamang, at ang pangganyak sa likod ng pinagsisikapang matamo ng tao. Sinusukat ng mga tao ang isang tao ayon sa sarili nilang mga kuru-kuro, at ayon sa sarili nilang pananaw, subalit ang huling kalalabasan ng isang tao ay hindi napagpapasyahan ayon sa mga panlabas na katangian ng taong iyon. Kaya nga sinasabi ko na kung ang landas na iyong tinatahak sa simula pa lamang ay ang landas ng tagumpay, at ang perspektiba sa likod ng iyong paghahangad ay iyong tama sa simula pa lamang, katulad ka ni Pedro; kung ang landas na iyong tinatahak ay ang landas ng kabiguan, anuman ang halagang iyong binabayaran, ang iyong kalalabasan ay magiging katulad pa rin ng kay Pablo. Ano’t anuman, ang iyong hantungan, at magtagumpay ka man o mabigo, ay kapwa natutukoy sa kung ang landas ba na iyong hinahangad ay ang tama o hindi, sa halip na ang iyong dedikasyon, o ang halaga na iyong binabayaran. Ang mga diwa nina Pedro at Pablo, at ang mga layuning kanilang pinagsisikapang matupad, ay magkaiba; hindi kaya ng tao na tuklasin ang mga bagay na ito, at ang Diyos lamang ang maaaring makaalam sa kabuuan ng mga iyon. Sapagkat ang nakikita ng Diyos ay ang diwa ng tao, samantalang walang alam ang tao tungkol sa sarili niyang diwa. Walang kakayahan ang tao na mamasdan ang diwa ng kalooban ng tao o ng kanyang totoong tayog, at sa gayon ay wala siyang kakayahang tukuyin ang mga dahilan ng kabiguan at tagumpay nina Pablo at Pedro. Ang dahilan kaya sinasamba ng karamihan ng tao si Pablo at hindi si Pedro ay na kinasangkapan si Pablo para sa gawaing pampubliko, at malinaw na nakikita ng tao ang gawaing ito, kaya nga kinikilala ng tao ang “mga nakamit” ni Pablo. Ang mga karanasan ni Pedro, samantala, ay hindi nakikita ng tao, at iyong kanyang hinangad ay hindi kayang matamo ng tao, kaya nga walang interes ang tao kay Pedro.

Ginawang perpekto si Pedro sa pamamagitan ng pagdanas ng pagpupungos at pagpipino. Sabi niya, “Kailangan kong matugunan ang mga layunin ng Diyos sa lahat ng oras. Sa lahat ng aking ginagawa, ang hangad ko lamang ay matugunan ang mga layunin ng Diyos, at kahit ako ay kinakastigo o hinahatulan, masaya pa rin akong gawin iyon.” Ibinigay ni Pedro ang lahat-lahat niya sa Diyos, at lahat ng kanyang gawain, mga salita, at buong buhay ay alang-alang sa pagmamahal sa Diyos. Isa siyang taong naghangad ng pagpapabanal, at nang lalo siyang nakaranas, lalong lumago ang kanyang pagmamahal sa Diyos sa kaibuturan ng kanyang puso. Si Pablo, samantala, ay gumawa lamang ng panlabas na gawain, at bagama’t nagsumikap din siya nang husto, ang kanyang mga pagpapagal ay para magawa nang wasto ang kanyang gawain at sa gayon ay magtamo ng gantimpala. Kung nalaman lamang niya na hindi siya tatanggap ng gantimpala, isinantabi na sana niya ang kanyang gawain. Ang pinahalagahan ni Pedro ay ang tunay na pagmamahal sa kanyang puso, at iyong praktikal at maaaring makamit. Hindi niya pinahalagahan kung tatanggap man siya ng gantimpala, kundi kung ang kanyang disposisyon ay maaaring mabago. Ang pinahalagahan ni Pablo ay ang mas pagsumikapan pa ang kanyang gawain, pinahalagahan niya ang panlabas na gawain at ang kanyang paglalaan, at ang tungkol sa mga doktrinang nasa labas ng saklaw ng nararanasan ng normal na mga tao. Hindi niya pinahalagahan ang mga pagbabago sa kanyang kaibuturan ni ang tunay na pagmamahal sa Diyos. Ang mga karanasan ni Pedro ay upang magkamit ng tunay na pagmamahal at totoong pagkakilala sa Diyos. Ang kanyang mga karanasan ay upang magkaroon ng mas malapit na ugnayan sa Diyos, at magkaroon ng isang praktikal na pagsasabuhay. Ang gawain ni Pablo ay ginawa dahil ipinagkatiwala ito sa kanya ni Jesus; ginawa niya ito upang matamo ang mga bagay na kanyang inasam, subalit walang kaugnayan ang mga ito sa kanyang pagkakilala sa kanyang sarili at sa Diyos. Ang kanyang gawain ay para lamang matakasan ang pagkastigo at paghatol. Ang hinangad ni Pedro ay dalisay na pagmamahal, at ang hinangad naman ni Pablo ay ang korona ng katuwiran. Naranasan ni Pedro ang maraming taon ng gawain ng Banal na Espiritu, at nagkaroon ng isang praktikal na pagkakilala kay Cristo, gayundin ng isang malalim na pagkakilala sa kanyang sarili. Kaya nga, ang kanyang pagmamahal sa Diyos ay dalisay. Ang maraming taon ng pagpipino ay nag-angat sa kanyang pagkakilala kay Jesus at sa buhay, at ang kanyang pagmamahal ay isang pagmamahal na walang kondisyon, isa iyong pagmamahal na aktibo, at wala siyang hiniling na anuman bilang kapalit, ni hindi siya umasa sa anumang mga pakinabang. Gumawa si Pablo nang maraming taon, subalit hindi siya nagkaroon ng malaking pagkakilala kay Cristo, at ang kanyang pagkakilala sa kanyang sarili ay kaawa-awang maliit. Wala talaga siyang pagmamahal kay Cristo, at ang kanyang gawain at ang daan na kanyang tinahak ay upang magkamit ng huling putong. Ang kanyang hinangad ay ang pinakamagandang korona, hindi ang pinakadalisay na pagmamahal. Hindi siya aktibong naghangad, kundi pasibo siya; hindi niya ginagampanan ang kanyang tungkulin, kundi napilitan sa kanyang pagsisikap matapos makuha ng gawain ng Banal na Espiritu. Kaya nga, ang kanyang pagsisikap ay hindi nagpapatunay na siya ay isang nilikhang pasok sa pamantayan—si Pedro ang nilikhang pasok sa pamantayan at gumampan ng kanyang tungkulin. Iniisip ng tao na lahat ng nag-aambag sa Diyos ay dapat tumanggap ng gantimpala, at na kapag mas malaki ang ambag, mas natural at tama lang na maging kalugod-lugod sila sa Diyos. Ang diwa ng pananaw ng tao ay transaksyonal, at hindi siya aktibong naghahangad na tuparin nang maayos ang kanyang tungkulin bilang isang nilikha. Para sa Diyos, kapag mas naghahangad ang mga tao na tunay na mahalin ang Diyos at lubos na magpasakop sa Diyos, na nangangahulugan ng paghahangad na gampanan ang kanilang tungkulin bilang isang nilikha, lalo nilang nagagawang makamit ang pagsang-ayon ng Diyos. Ang pananaw ng Diyos ay ang hingin na mabawi ng tao ang kanyang orihinal na tungkulin at katayuan. Ang tao ay isang nilikha, kaya nga hindi dapat lumagpas ang tao sa kanyang hangganan sa paghingi ng anuman sa Diyos, at wala na siyang dapat gawin maliban sa gampanan ang kanyang tungkulin bilang isang nilikha. Ang mga hantungan nina Pablo at Pedro ay nasukat ayon sa kung kaya nilang tuparin nang maayos ang kanilang tungkulin bilang mga nilikha, at hindi ayon sa kalakihan ng kanilang ambag; ang kanilang mga hantungan ay napagpasyahan ayon doon sa kanilang hinangad sa simula pa lamang, hindi ayon sa kung gaano karaming gawain ang kanilang ginawa, o sa paghusga ng ibang mga tao sa kanila. Kaya nga, ang paghahangad na aktibong gampanan ang tungkulin ng isang tao bilang isang nilikha ay ang landas ng tagumpay; ang landas ng paghahangad ng tunay na pagmamahal para sa Diyos ay ang pinakatamang landas; ang paghahangad ng mga pagbabago sa dating disposisyon at dalisay na pagmamahal para sa Diyos ay ang landas ng tagumpay. Ang landas na iyon ng tagumpay ang landas ng pagbabalik sa orihinal na tungkulin gayundin sa orihinal na anyo ng isang nilikha. Ito ang landas ng pagbabalik, at ito rin ang layon ng lahat ng gawain ng Diyos mula simula hanggang katapusan. Kung ang paghahangad ng tao ay nababahiran ng personal na maluluhong kahingian at hindi makatwirang mga pag-asam, at ang epektong natatamo nito ay hindi mga pagbabago sa disposisyon ng tao, kung gayon, salungat ito sa gawain ng pagbawi. Walang duda na hindi ito ang gawaing ginawa ng Banal na Espiritu, kaya nga nagpapatunay ito na ang ganitong klaseng paghahangad ay hindi sinasang-ayunan ng Diyos. Ano ang kabuluhan ng isang paghahangad na hindi sinasang-ayunan ng Diyos?

Ang gawaing ginawa ni Pablo ay ipinakita sa harap ng tao, ngunit kung gaano kadalisay noon ang kanyang pagmamahal sa Diyos at gaano niya minahal ang Diyos sa kaibuturan ng kanyang puso—ang mga bagay na ito ay hindi nakikita ng tao. Namamasdan lamang ng tao ang gawaing kanyang ginawa, kung saan nalalaman ng tao na tiyak na siya ay kinasangkapan ng Banal na Espiritu, kaya nga iniisip ng tao na mas mabuti si Pablo kaysa kay Pedro, na mas dakila ang kanyang gawain, sapagkat nagawa niyang tustusan ang mga iglesia. Tumuon lamang si Pedro sa kanyang mga personal na karanasan at iilang tao lamang ang natamo sa kanyang panaka-nakang gawain, at mula sa kanya iilan lamang ang di-gaanong kilalang mga liham. Ngunit sino ang nakakaalam kung gaano kadakila ang kanyang pagmamahal sa Diyos sa kaibuturan ng kanyang puso? Araw-araw, gumawa si Pablo para sa Diyos: Basta’t may gawaing gagawin, ginawa niya iyon. Nadama niya na sa ganitong paraan ay magkakamit siya ng korona, at mabibigyang-kasiyahan ang Diyos, subalit habang ginagawa niya ang kanyang gawain ay hindi siya naghangad ng mga paraan para baguhin ang kanyang sarili. Anuman sa buhay ni Pedro na hindi tumugon sa mga layunin ng Diyos ay nakaligalig sa kanya. Kung hindi niya tinugunan ang mga layunin ng Diyos, nakadama siya ng taos na pagsisisi, at naghanap ng angkop na paraan para mapagsikapan niyang mapalugod ang puso ng Diyos. Kahit sa pinakamaliit at pinakawalang-kabuluhang mga usapin sa kanyang buhay, hiningi pa rin niya sa kanyang sarili na tugunan ang mga layunin ng Diyos. Gayon din siya kahigpit pagdating sa kanyang dating disposisyon, laging mahigpit sa kanyang mga hinihingi sa kanyang sarili upang sumulong nang mas malalim sa katotohanan. Hinangad lamang ni Pablo ang paimbabaw na reputasyon at katayuan. Hinangad niyang ipagyabang ang kanyang sarili sa harap ng tao, at hindi naghangad na sumulong nang mas malalim sa kanyang buhay pagpasok. Ang kanyang pinahalagahan ay ang doktrina, hindi ang realidad. Sabi ng ilang tao, “Napakaraming ginawang gawain ni Pablo para sa Diyos, bakit hindi siya tinandaan ng Diyos? Gumawa lamang si Pedro ng kaunting gawain para sa Diyos, at hindi malaki ang iniambag sa mga iglesia, kaya bakit siya ginawang perpekto?” Minahal ni Pedro ang Diyos hanggang sa isang antas, na siyang ninais ng Diyos; ang gayong mga tao lamang ang may patotoo. At ano naman ang kay Pablo? Gaano minahal ni Pablo ang Diyos? Alam mo ba? Para saan ba ginawa ang gawain ni Pablo? At para saan ginawa ang gawain ni Pedro? Hindi gaanong marami ang ginawang gawain ni Pedro, ngunit alam mo ba kung ano ang nasa kaibuturan ng kanyang puso? Ang gawain ni Pablo ay ukol sa pagtustos sa mga iglesia, at sa suporta ng mga iglesia. Ang naranasan ni Pedro ay mga pagbabago sa kanyang buhay disposisyon; nakaranas siya ng pagmamahal para sa Diyos. Ngayong alam mo na ang mga pagkakaiba sa kanilang mga diwa, makikita mo kung sino, sa bandang huli, ang tunay na nanampalataya sa Diyos, at sino ang hindi tunay na nanampalataya sa Diyos. Ang isa sa kanila ay tunay na nagmahal sa Diyos, at ang isa pa ay hindi tunay na nagmahal sa Diyos; ang isa ay sumailalim sa mga pagbabago sa kanyang disposisyon, at ang isa pa ay hindi; ang isa ay mapagpakumbabang naglingkod, at hindi madaling napansin ng mga tao, at ang isa pa ay sinamba ng mga tao, at naging dakila ang imahe niya; ang isa ay naghangad ng pagpapabanal, at ang isa pa ay hindi, at bagama’t hindi siya marumi, hindi siya nag-angkin ng isang dalisay na pagmamahal; ang isa ay nag-angkin ng totoong pagkatao, at ang isa pa ay hindi; ang isa ay nagtaglay ng katwiran ng isang nilikha, at ang isa pa ay hindi. Gayon ang mga pagkakaiba sa mga diwa nina Pablo at Pedro. Ang landas na tinahak ni Pedro ay ang landas ng tagumpay, na siya ring landas ng pagkakamit ng pagbawi sa normal na pagkatao at pagbawi sa tungkulin ng isang nilikha. Kinakatawan ni Pedro ang lahat ng mga matagumpay. Ang landas na tinahak ni Pablo ay ang landas ng kabiguan, at kinakatawan niya ang lahat ng nagpapasakop lamang at ginugugol ang kanilang sarili nang paimbabaw, at walang tunay na mapagmahal-sa-Diyos na puso. Kinakatawan ni Pablo ang lahat ng hindi nagtataglay ng katotohanan. Sa kanyang pananampalataya sa Diyos, hinangad ni Pedro na bigyang-kasiyahan ang Diyos sa lahat ng bagay, at hinangad na magpasakop sa lahat ng nagmula sa Diyos. Nagawa niyang tanggapin ang pagkastigo at paghatol, gayundin ang pagpipino, kapighatian, at pagkasalat sa kanyang buhay, hindi siya bumigkas ng kahit isang reklamo. Wala sa mga ito ang maaaring magpabago sa kanyang mapagmahal-sa-Diyos na puso. Hindi ba ito ang sukdulang pagmamahal sa Diyos? Hindi ba ito ang katuparan ng tungkulin ng isang nilikha? Ito man ay sa pagkastigo, paghatol, o kapighatian, may kakayahan kang magkamit ng pagpapasakop hanggang kamatayan, at ito ang dapat makamit ng isang nilikha, ito ang kadalisayan ng pagmamahal sa Diyos. Kung makakamtan ng tao ang ganito, siya ay isang nilikhang pasok sa pamantayan, at wala nang ibang mas tumutugon sa mga layunin ng Lumikha. Ipagpalagay nang nakakagawa ka para sa Diyos, subalit hindi ka nagpapasakop sa Diyos, at hindi mo kayang tunay na mahalin ang Diyos. Sa ganitong paraan, hindi mo lamang hindi tinupad ang tungkulin ng isang nilikha, kundi ikokondena ka rin ng Diyos, dahil ikaw ay isang taong hindi nagtataglay ng katotohanan, na walang kakayahang magpasakop sa Diyos, at naghihimagsik sa Diyos. Pinahahalagahan mo lamang ang tungkol sa paggawa para sa Diyos, at hindi ang pagsasagawa ng katotohanan o pagkilala sa iyong sarili; hindi mo nauunawaan o nakikilala ang Lumikha, hindi ka nagpapasakop o nagmamahal sa Lumikha, at ikaw ay isang taong likas na mapaghimagsik laban sa Diyos. Bunsod ng mga dahilan na ito kaya ang gayong mga tao ay hindi nagugustuhan ng Lumikha.

Sabi ng ilang tao, “Gumawa si Pablo ng napakaraming gawain, at nagsabalikat siya ng mabibigat na pasanin para sa mga iglesia at nagbigay ng napakalaking pakinabang sa mga iyon. Itinaguyod ng labintatlong liham ni Pablo ang 2,000 taon ng Kapanahunan ng Biyaya, at pumapangalawa lamang sa Apat na Ebanghelyo. Sino ang maikukumpara sa kanya? Walang sinumang makapagbigay-kahulugan sa Pahayag ni Juan, samantalang ang mga liham ni Pablo ay nagtutustos ng buhay, at ang gawaing kanyang ginawa ay kapaki-pakinabang sa mga iglesia. Sino pa ang maaaring makagawa ng gayong mga bagay? At ano ang gawaing ginawa ni Pedro?” Kapag sinusukat ng tao ang iba, ginagawa niya iyon ayon sa kanilang naging ambag. Kapag sinusukat ng Diyos ang tao, ginagawa Niya iyon ayon sa kalikasan ng tao. Sa mga naghahangad ng buhay, si Pablo ay isang taong hindi kilala ang sarili niyang diwa. Hindi siya mapagpakumbaba o mapagpasakop sa anumang paraan, at wala siyang anumang pagkakilala sa kanyang diwa, na salungat sa Diyos. Kaya nga, siya ay isang taong hindi pa sumailalim sa mga detalyadong karanasan, at isang taong hindi nagsagawa ng katotohanan. Iba si Pedro. May pagkakilala siya sa kanyang mga pagkukulang, kahinaan, at kanyang tiwaling disposisyon bilang isang nilikha, kaya nga nagkaroon siya ng isang landas ng pagsasagawa na naging daan upang magbago ang kanyang disposisyon; hindi siya isa sa mga mayroon lamang doktrina ngunit hindi nagtaglay ng realidad. Iyong mga nagbabago ay mga bagong tao na naligtas na, sila iyong mga pasok sa pamantayan at naghahangad ng katotohanan. Ang mga taong hindi nagbabago ay ang mga nananatili sa kanilang likas na kalagayan at nananatiling mga parehong dating tao; sila iyong mga hindi naligtas, ibig sabihin, iyong mga itinaboy ng Diyos. Hindi sila tatandaan ng Diyos gaano man kadakila ang kanilang gawain. Kapag ikinumpara mo ito sa sarili mong paghahangad, kung ang uri mo bilang tao, sa huli, ay kapareho ni Pedro o ni Pablo ay dapat maging malinaw. Kung wala pa ring katotohanan sa iyong paghahangad, at kung kahit ngayon ay mayabang ka pa rin at walang-pakundangan na kagaya ni Pablo, at kasing-eksaherado pa rin niya, walang duda na isa kang imoral na tao na nabibigo. Kung naghahangad ka ng katulad ng ginawa ni Pedro, naghahangad ng mga pagsasagawa at tunay na mga pagbabago, hindi mayabang o sutil, at sa halip ay hinahangad mong gampanan ang iyong tungkulin, ikaw ay magiging isang nilikha na kayang magtamo ng tagumpay. Hindi kilala ni Pablo ang sarili niyang diwa o katiwalian, lalong hindi niya alam ang sarili niyang paghihimagsik. Hindi niya binanggit kailanman ang kanyang kasuklam-suklam na pagsalungat kay Cristo, ni hindi siya labis-labis na nagsisi. Nag-alok lamang siya ng maikling paliwanag at, sa kaibuturan ng kanyang puso, hindi siya lubusang sumuko sa Diyos. Bagama’t bumagsak siya sa lupa sa daan patungong Damasco, hindi niya sinuri ang kanyang sarili mula sa kaibuturan ng kanyang puso. Kontento na siyang patuloy lamang na gumawa, at hindi niya itinuring na pinakamahalaga sa mga usapin ang kilalanin ang kanyang sarili at baguhin ang kanyang dating disposisyon. Kontento na siya sa pagsasalita lamang ng katotohanan, sa pagtustos sa iba bilang pampalubag sa sarili niyang konsensiya, at sa pagtigil sa pag-usig sa mga disipulo ni Jesus upang aliwin ang kanyang sarili at patawarin ang sarili para sa kanyang nakaraang mga kasalanan. Ang layong kanyang hinangad ay walang iba kundi isang korona sa hinaharap at pansamantalang gawain, ang layong kanyang hinangad ay saganang biyaya. Hindi siya naghangad ng sapat na katotohanan, ni hindi niya hinangad na sumulong nang mas malalim sa katotohanang hindi niya naunawaan noon. Samakatwid ay masasabi na ang kanyang pagkakilala sa kanyang sarili ay peke, at hindi siya tumanggap ng pagkastigo o paghatol. Hindi komo nakaya niyang gumawa ay may taglay na siyang pagkakilala sa kanyang sariling kalikasan o diwa; ang kanyang tuon ay nasa panlabas na mga pagsasagawa lamang. Ang kanyang pinagsumikapan, bukod pa riyan, ay hindi pagbabago, kundi kaalaman. Ang kanyang gawain ay ang lubos na resulta ng pagpapakita ni Jesus sa daan patungong Damasco. Hindi iyon isang bagay na orihinal niyang naipasyang gawin, ni hindi siya gumagampan ng gawain pagkatapos tanggapin ang pagpupungos ng kanyang dating disposisyon. Paano man siya gumawa, hindi nagbago ang kanyang dating disposisyon, kaya nga ang kanyang gawain ay hindi nagbayad-sala para sa dati niyang mga kasalanan kundi gumanap lamang ng isang tiyak na papel sa mga simbahan noong panahong iyon. Para sa isang taong tulad nito, na ang dating disposisyon ay hindi nagbago—ibig sabihin, hindi nagkamit ng kaligtasan, at lalo pang walang taglay na katotohanan—talagang wala siyang kakayahang maging isa sa mga tinatanggap ng Panginoong Jesus. Hindi siya isang taong puno ng pagmamahal at takot kay Jesucristo, ni hindi siya isang taong bihasa sa paghahanap sa katotohanan, lalong hindi siya isang taong naghanap sa hiwaga ng pagkakatawang-tao. Isa lamang siyang taong sanay sa huwad na pangangatwiran, at hindi sumusuko sa sinumang nakatataas sa kanya o sa sinumang nagtataglay ng katotohanan. Kinainggitan niya ang mga tao o ang mga katotohanang taliwas sa kanya, o laban sa kanya, mas gusto niya ang mga taong maalam na nagpakita ng engrandeng imahe at nagtataglay ng malalim na kaalaman. Ayaw niyang makihalubilo sa mga taong maralita na naghahanap sa tunay na daan at walang ibang minamahal kundi ang katotohanan, sa halip ay mas gusto niya ang mga nakatataas na tao mula sa mga relihiyosong organisasyon na nagsasalita lamang tungkol sa mga doktrina, at may saganang kaalaman. Wala siyang pagmamahal sa bagong gawain ng Banal na Espiritu at hindi siya tumuon sa paggalaw ng bagong gawain ng Banal na Espiritu. Sa halip, pinaburan niya iyong mga regulasyon at doktrina na mas nakatataas kaysa mga pangkalahatang katotohanan. Sa kanyang likas na diwa at sa kabuuan ng kanyang hinangad, hindi siya karapat-dapat na matawag na isang Kristiyano na naghanap sa katotohanan, lalong hindi siya isang tapat na lingkod sa sambahayan ng Diyos, sapagkat masyado siyang mapagpaimbabaw, at napakatindi ng kanyang paghihimagsik. Bagama’t kilala siya bilang isang lingkod ng Panginoong Jesus, hinding-hindi siya akmang pumasok sa tarangkahan ng kaharian ng langit, sapagkat ang kanyang mga kilos mula simula hanggang katapusan ay hindi matatawag na matuwid. Maaari lamang siyang ituring na mapagpaimbabaw, at gumawa ng pagiging di-matuwid, subalit gumawa rin para kay Cristo. Bagama’t hindi siya matatawag na masama, maaari siyang angkop na tawagin na isang taong gumawa ng pagiging di-matuwid. Marami siyang ginawang gawain, subalit hindi siya dapat suriin batay sa dami ng gawaing kanyang ginawa, kundi sa kalidad at diwa lamang nito. Sa paraang ito lamang posibleng malaman ang pinag-ugatan ng bagay na ito. Naniwala siya noon pa man: “Kaya kong gumawa, mas mahusay ako kaysa sa karamihan ng mga tao; mapagsaalang-alang ako sa pasanin ng panginoon nang higit kaninuman, at walang sinumang nagsisisi nang mas malalim na katulad ko, sapagkat nasinagan ako ng dakilang liwanag, at nakita ko na ang dakilang liwanag, kaya nga mas malalim ang aking pagsisisi kaysa kaninuman.” Sa panahong iyon, ito ang nasasaloob ng kanyang puso. Sa katapusan ng kanyang gawain, sinabi ni Pablo, “Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka. Natapos ko na ang takbuhin, at may nakalaan para sa akin na isang putong ng katuwiran.” Ang kanyang laban, gawain, at lakbayin ay lubos na para sa kapakanan ng korona ng katuwiran, at hindi siya aktibong sumulong. Bagama’t hindi siya pabaya sa kanyang gawain, masasabi na ang kanyang gawain ay ginawa para lamang punan ang kanyang mga pagkakamali, punan ang mga panunumbat ng kanyang konsensiya. Inasam lamang niyang kompletuhin ang kanyang gawain, tapusin ang kanyang lakbayin, at tapusin ang kanyang paglaban sa lalong madaling panahon, upang matamo niya ang kanyang inaasam na korona ng katuwiran nang mas maaga. Ang kanyang inasam ay hindi upang makatagpo ang Panginoong Jesus sa kanyang mga karanasan at tunay na pagkaunawa, kundi upang tapusin ang kanyang gawain sa lalong madaling panahon, upang matanggap niya ang mga gantimpalang dapat niyang makamit sa kanyang gawain nang makatagpo niya ang Panginoong Jesus. Ginamit niya ang kanyang gawain upang aliwin ang kanyang sarili, at bilang isang uri ng pakikipagtransaksyon, umaasang maipagpapalit ito para sa isang korona sa hinaharap. Ang kanyang hinangad ay hindi ang katotohanan o ang Diyos, kundi ang korona lamang. Paano magiging pasok sa pamantayan ang gayong paghahangad? Ang kanyang pangganyak, kanyang gawain, ang halagang kanyang ibinayad, at lahat ng kanyang isinakripisyo—lumaganap sa lahat ng iyon ang kanyang kamangha-manghang mga pantasya, at ganap siyang gumawa ayon sa kanyang sariling mga pagnanais. Sa kabuuan ng kanyang gawain, wala ni katiting na pagkukusa sa halagang kanyang ibinayad; ginagawa lang niya ito sa transaksyonal na paraan. Ang kanyang mga pagsakripisyo ay hindi kusang ginawa alang-alang sa kanyang tungkulin, kundi kusang ginawa upang makamit ang pakay niya na makipagtransaksyon. May anumang halaga ba ang gayong mga pagsasakripisyo? Sino ang sasang-ayon sa kanyang maruruming pagsasakripisyo? Sino ang may interes sa gayong mga pagsasakripisyo? Ang kanyang gawain ay puno ng mga pangarap para sa hinaharap, puno ng kamangha-manghang mga plano, at walang anumang landas para mabago ang disposisyon ng tao. Nag-uumapaw siya sa huwad na kabutihan; ang kanyang gawain ay hindi tumustos ng buhay, kundi isang pakunwaring pagka-elegante; transaksyonal ito. Paano maaakay ng gawaing gaya nito ang tao tungo sa landas ng pagbabalik sa kanyang orihinal na tungkulin?

Lahat ng hinangad ni Pedro ay naaayon sa mga layunin ng Diyos. Hinangad niyang matugunan ang mga layunin ng Diyos, at kahit kinailangan niyang magdusa ng paghihirap at kagipitan, handa pa rin siyang matugunan ang mga layunin ng Diyos. Wala nang hihigit pang paghahangad ng isang mananampalataya ng Diyos. Ang hinangad ni Pablo ay may bahid ng kanyang sariling laman, ng kanyang sariling mga kuru-kuro, at ng kanyang sariling mga plano at pakana. Hindi siya isang nilikha na pasok sa pamantayan sa anumang paraan; hindi siya isang taong naghangad na matugunan ang mga layunin ng Diyos. Hinangad ni Pedro na ipaubaya ang sarili sa mga pamamatnugot ng Diyos, at bagama’t ang gawaing kanyang ginawa ay hindi malaki, ang motibasyon sa likod ng kanyang paghahangad at ang landas na kanyang tinahak ay tama; ibig sabihin, bagama’t hindi siya nakapagkamit ng maraming tao, nagawa niyang hangarin ang daan ng katotohanan. Dahil dito, masasabi na siya ay isang nilikhang pasok sa pamantayan. Ngayon, kahit hindi ka isang manggagawa, dapat mong magawang tuparin nang maayos ang tungkulin ng isang nilikha at hangarin ang ipasailalim ang lahat ng bagay sa pamamatnugot ng Diyos. Dapat kang makapagpasakop sa anumang sinasabi ng Diyos, at maranasan ang lahat ng klase ng mga kapighatian at pagpipino, at bagama’t ikaw ay mahina, sa puso mo ay dapat mo pa ring magawang mahalin ang Diyos. Iyong mga umaako sa sarili nilang buhay ay handang tuparin nang maayos ang tungkulin ng isang nilikha, at ang perspektiba sa likod ng paghahangad ng gayong mga tao ang siyang tama. Sila ang mga taong kailangan ng Diyos. Kung marami kang ginawang gawain, at nakatanggap ang iba ng gabay mula sa iyo, ngunit ikaw mismo ay hindi nagbago, at hindi nagpatotoo, o nagkaroon ng anumang tunay na karanasan, sa gayo’y sa katapusan ng iyong buhay, wala pa rin sa iyong mga nagawa ang nagpapatotoo, isa ka bang taong sumailalim sa pagbabago? Isa ka bang taong naghahangad ng katotohanan? Sa panahong iyon, kinasangkapan ka ng Banal na Espiritu, ngunit nang kasangkapanin ka Niya, ginamit Niya ang bahagi mo na maaaring gamitin para gumawa, at hindi Niya ginamit ang bahagi mo na hindi magagamit. Kung naghangad ka ng mga pagbabago, unti-unti kang magagawang perpekto habang kinakasangkapan ka. Subalit ang Banal na Espiritu ay hindi ganap na responsable kung makakamit ka o hindi sa huli—depende ito sa kung paano mismo tumatakbo ang iyong paghahangad. Kung walang mga pagbabago sa iyong personal na disposisyon, iyan ay dahil mali ang perspektiba sa likod ng iyong paghahangad. Kung hindi ka gantimpalaan, sarili mo nang problema iyon, dahil hindi mo mismo naisagawa ang katotohanan at hindi mo matugunan ang mga layunin ng Diyos. Kaya nga, wala nang mas mahalaga pa kaysa sa personal mong mga karanasan, at walang mas kritikal kaysa sa personal mong pagpasok! Sa huli ay sasabihin ng ilang tao, “Napakarami kong nagawang gawain para sa Iyo, at kahit na wala akong anumang nakamit, nagtiis ako ng paghihirap. Hindi Mo ba ako maaaring papasukin na lamang sa langit para kainin ang bunga ng buhay?” Dapat mong malaman kung anong uri ng mga tao ang Aking nais; iyong marurumi ay hindi pinapayagang makapasok sa kaharian, iyong marurumi ay hindi pinapayagang dungisan ang banal na lupain. Bagama’t puwedeng marami kang nagawang gawain, at gumawa ka sa loob ng maraming taon, sa huli, ikaw pa rin ay kalunos-lunos na marumi, at hindi ito katanggap-tanggap sa batas ng Langit na nais mong pumasok sa Aking kaharian! Mula sa pagkakalikha ng mundo hanggang ngayon, hindi Ako kailanman nakapag-alok ng gayong madaling daan patungo sa Aking kaharian para sa mga sumisipsip sa Akin. Ito ay isang panuntunan sa langit, at walang sinumang makababasag dito! Kailangan mong hangarin ang buhay. Ngayon, iyong mga gagawing perpekto ay kauri ni Pedro: Sila iyong mga naghahangad ng mga pagbabago sa kanilang sariling disposisyon, at handang magpatotoo sa Diyos at tuparin nang maayos ang kanilang tungkulin bilang isang nilikha. Ang ganitong mga tao lamang ang gagawing perpekto. Kung umaasa ka lang sa mga gantimpala, at hindi ka naghahangad ng pagbabago sa iyong sariling buhay disposisyon, lahat ng iyong pagsisikap ay mawawalan ng saysay—at ito ay isang katotohanang hindi mababago!

Mula sa pagkakaiba ng mga diwa nina Pedro at Pablo ay dapat mong maunawaan na lahat ng hindi naghahangad ng buhay ay nagpapakapagod nang walang saysay! Sa pananampalataya sa Diyos at pagsunod sa Kanya, kailangang mayroon kang mapagmahal-sa-Diyos na puso, kailangan mong iwaksi ang iyong tiwaling disposisyon, kailangan mong hangarin na matugunan ang mga layunin ng Diyos, at kailangan mong tuparin nang maayos ang tungkulin ng isang nilikha. Dahil nananampalataya at sumusunod ka sa Diyos, dapat mong ialay ang lahat sa Kanya, at hindi ka dapat gumawa ng mga personal na pagpili o kahingian, at dapat mong makamit ang katugunan sa mga layunin ng Diyos. Dahil ikaw ay isang nilikhang tao, dapat kang magpasakop sa Panginoon na lumikha sa iyo, sapagkat likas mong hindi makontrol ang iyong sarili, at wala kang likas na abilidad na kontrolin ang sarili mong tadhana. Dahil isa kang taong nananampalataya sa Diyos, dapat kang maghangad ng pagpapabanal at pagbabago. Dahil ikaw ay isang nilikha, dapat kang kumapit sa iyong tungkulin, at manatili sa iyong lugar, at huwag kang lumampas sa iyong tungkulin. Ito ay hindi upang limitahan ka, o supilin ka sa pamamagitan ng doktrina, kundi sa halip ay ang landas upang magampanan mo ang iyong tungkulin, at makakamit ito—at dapat makamit—ng lahat ng gumagawa ng katuwiran. Kung pagkukumparahin mo ang mga diwa nina Pedro at Pablo, malalaman mo kung paano ka dapat maghangad. Sa mga landas na tinahak nina Pedro at Pablo, ang isa ay ang landas para magawang perpekto, at ang isa pa ay ang landas ng pagtitiwalag; sina Pedro at Pablo ay kumakatawan sa dalawang magkaibang landas. Bagama’t bawat isa ay tumanggap ng gawain ng Banal na Espiritu, at bawat isa ay nagtamo ng kaliwanagan at pagtanglaw ng Banal na Espiritu, at bawat isa ay tinanggap iyong naipagkatiwala sa kanila ng Panginoong Jesus, hindi pareho ang naging bunga sa bawat isa: Ang isa ay totoong nagbunga, at ang isa pa ay hindi. Mula sa kanilang mga diwa, sa gawaing kanilang ginawa, iyong ipinahayag nila sa panlabas, at sa kanilang huling mga kinalabasan, dapat mong maunawaan kung aling landas ang dapat mong tahakin, aling landas ang dapat mong piliing lakaran. Tinahak nila ang dalawang malinaw na magkaibang landas. Sina Pablo at Pedro, sila ang kinatawan ng bawat landas, kaya nga mula pa sa simula ay ipinresenta na sila bilang mga huwaran. Ano ang mahahalagang punto ng mga karanasan ni Pablo, at bakit hindi siya nagtagumpay? Ano ang mahahalagang punto ng mga karanasan ni Pedro, at paano niya naranasan ang magawang perpekto? Kung pagkukumparahin mo kung ano ang pinahalagahan ng bawat isa sa kanila, malalaman mo kung anong klaseng tao talaga ang nais ng Diyos, ano ang mga layunin ng Diyos, ano ang disposisyon ng Diyos, anong klaseng tao ang gagawing perpekto sa huli, at anong klaseng tao rin ang hindi gagawing perpekto; malalaman mo kung ano ang disposisyon ng mga gagawing perpekto, at ano ang disposisyon ng mga hindi gagawing perpekto—ang mga isyung ito ng diwa ay makikita sa mga karanasan nina Pedro at Pablo. Nilikha ng Diyos ang lahat ng bagay, kaya nga ginagawa Niyang sumailalim ang lahat ng nilikha sa Kanyang kapamahalaan at magpasakop sa Kanyang kapamahalaan; paghaharian Niya ang lahat ng bagay, para lahat ng bagay ay nasa Kanyang mga kamay. Lahat ng nilikha ng Diyos, pati na ang mga hayop, halaman, sangkatauhan, kabundukan at mga ilog, at mga lawa—lahat ay kailangang sumailalim sa Kanyang kapamahalaan. Lahat ng bagay sa kalangitan at sa lupa ay kailangang sumailalim sa Kanyang kapamahalaan. Hindi sila maaaring magkaroon ng anumang pagpipilian at kailangang magpasakop ang lahat sa Kanyang mga pamamatnugot. Ito ay inorden ng Diyos, at ito ang awtoridad ng Diyos. Pinaghaharian ng Diyos ang lahat, at idinudulot Niya na lahat ng bagay ay nakaayos at nakahanay, na ang bawat isa ay ibinubukod-bukod ayon sa kanilang uri, at ang bawat isa ay nasa lugar na kinabibilangan ng mga ito, ayon sa mga pagnanais ng Diyos. Gaano man iyon kalaki, walang anumang bagay ang makakahigit sa Diyos, lahat ng bagay ay nagsisilbi sa sangkatauhang nilikha ng Diyos, at walang anumang bagay ang nangangahas na magkanulo sa Diyos o humingi ng anuman sa Diyos. Kaya ang tao, bilang isang nilikha, ay kailangan ding tuparin nang maayos ang tungkulin ng tao. Ang tao man ang amo o tagapamahala ng lahat ng bagay, gaano man kataas ang katayuan ng tao sa lahat ng bagay, isa pa rin siyang napakaliit na tao sa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos; isang napakaliit na tao lang, isang nilikha, at hindi kailanman makahihigit sa Diyos. Bilang isang nilikha, dapat hangarin ng tao na kilalanin ang Lumikha at tuparin nang maayos ang tungkulin ng isang nilikha, at ang pinakamahalaga, hangaring mahalin ang Diyos nang hindi gumagawa ng anumang iba pang pagpili, sapagkat ang Diyos ay karapat-dapat sa pagmamahal ng tao. Iyong mga naghahangad na mahalin ang Diyos ay hindi dapat maghangad ng anumang personal na mga pakinabang o ng mga personal na inaasam; ito ang pinakatamang paraan para maghangad. Kung ang hinahangad mo ay ang katotohanan, kung isinasagawa mo ang katotohanan, at kung nagtatamo ka ng pagbabago sa iyong disposisyon, tama ang landas na iyong tinatahak. Kung ang hinahangad mo ay ang mga pagpapala ng laman, at ang isinasagawa mo ay ang katotohanan ng sarili mong mga kuru-kuro, at kung walang anumang pagbabago sa iyong disposisyon, at hinding-hindi ka mapagpasakop sa Diyos na nasa katawang-tao, at nabubuhay ka pa rin sa kalabuan, siguradong dadalhin ka sa impiyerno ng iyong hinahangad, sapagkat ang landas na iyong tinatahak ay ang landas ng kabiguan. Kung gagawin kang perpekto o ititiwalag ay depende sa iyong sariling paghahangad, na ibig ding sabihin ay ang tagumpay o kabiguan ay depende sa landas na tinatahak ng isang tao.