Sa pamamagitan lamang ng paghahangad sa katotohanan matatamo ng isang tao ang pagbabago sa kanyang disposisyon: Ito ay isang bagay na kailangang maunawaan ng mga tao, at kailangang makita nang malinaw ng lahat ng tao ang usaping ito. Kung masyadong kakaunti ang nauunawaan ninyo sa sa katotohanan, madali kang magkakamali at maliligaw ng landas. Kung nais mong lumago sa buhay, kailangan mong hanapin ang katotohanan sa lahat ng bagay. Anuman ang iyong ginagawa, dapat mong alamin kung paano umasal nang tama upang makaayon sa katotohanan, at tuklasin kung anong mga dungis ang umiiral sa iyong kalooban na lumalabag dito; dapat kang magkaroon ng malinaw na pagkaunawa tungkol sa mga bagay na ito. Anuman ang iyong ginagawa, dapat mong isipin kung ito ba ay nakaayon sa katotohanan o hindi, at kung ito ba ay may halaga at kabuluhan o wala. Maaari mong gawin ang mga bagay na nakaayon sa katotohanan, ngunit hindi mo maaaring gawin ang mga bagay na hindi. Patungkol sa mga bagay na maaari mong gawin o hindi gawin, kung maaaring bitiwan ang mga ito, bitiwan mo ang mga ito. Kung hindi, kung gagawin mo ang mga bagay na ito nang ilang panahon at kalaunan ay matuklasan mo na dapat mong bitiwan ang mga ito, kung gayon ay mabilis na magpasya at bitiwan kaagad ang mga ito. Ito ang prinsipyong dapat mong sundan sa lahat ng ginagawa mo. Ito ang tanong ng ilang tao: Bakit napakahirap hanapin ang katotohanan at isagawa ito—na tila ba namamangka ka nang pasalungat sa agos, at maaanod ka pabalik kung tumigil ka sa pagsagwan nang pasulong? Gayunman, bakit ba mas madali talagang gumawa ng masama o walang-kabuluhang mga bagay—kasindali ng pamamangka nang paayon sa agos? Bakit ganoon? Ito ay dahil kalikasan ng tao ang magkanulo sa Diyos. Ang kalikasan ni Satanas ay nangibabaw na sa kalooban ng mga tao, at ito ay isang puwersang mapanlaban. Ang mga taong may kalikasan na nagkakanulo sa Diyos, mangyari pa, ay malamang na gumawa ng mga bagay na nagkakanulo sa Kanya, at natural na mahirap para sa kanila na gumampan ng mga positibong kilos. Ganap itong pinagpapasyahan ng kalikasang diwa ng sangkatauhan. Sa sandaling talagang maunawaan mo ang katotohanan at simulan mong mahalin ito mula sa iyong kalooban, magiging madali na sa iyo na gawin ang mga bagay na nakaaayon sa katotohanan. Gagawin mo ang iyong tungkulin at isasagawa ang katotohanan nang normal—nang wala pa ngang kahirap-hirap at nang may kagalakan, at mararamdaman mo na mangangailangan ng malaking pagsisikap ang paggawa ng anumang negatibo. Ito ay dahil nangibabaw na ang katotohanan sa puso mo. Kung talagang nauunawaan mo ang mga katotohanan tungkol sa buhay ng tao, magkakaroon ka ng landas na susundan pagdating sa kung anong uri ng tao dapat maging, kung paano maging isang taong bukas at matuwid, at isang taong matapat, gayundin kung paano maging isang taong nagpapatotoo sa Diyos at naglilingkod sa Kanya. At sa sandaling maunawaan mo ang mga katotohanang ito, hindi ka na muling makagagawa kailanman ng masasamang gawa na lumalaban sa Kanya, ni hindi mo na kailanman gagampanan ang papel ng isang huwad na lider, isang huwad na manggagawa, o isang anticristo. Kahit na subukan kang ilihis ni Satanas, o sulsulan ka ng sinumang masama, hindi ka gagawa ng kasamaan o lalaban sa Diyos; sinuman ang sumubok na manlihis sa iyo o manulsol sa iyo, hindi ka gagawa ng kasamaan. Kung makakamit ng mga tao ang katotohanan at magiging buhay nila ang katotohanan, magagawa nilang kamuhian ang kasamaan at makaramdam ng pagkasuklam sa mga negatibong bagay, at magiging mahirap para sa kanila na gumawa ng kasamaan. Ito ay dahil nagbago na ang kanilang mga buhay disposisyon at nagawa na silang perpekto ng Diyos.

Kung tunay mong nauunawaan ang katotohanan sa iyong puso, malalaman mo kung paano isagawa ang katotohanan at magpasakop sa Diyos, at natural na matatahak ang landas ng paghahangad ng katotohanan. Kung tama ang landas na tinatahak mo, at alinsunod ito sa mga layunin ng Diyos, hindi ka iiwanan ng gawain ng Banal na Espiritu—kung magkagayon ay mababawasan nang mababawasan ang posibilidad na ipagkakanulo mo ang Diyos. Kung wala ang katotohanan, madaling gumawa ng masama, at gagawin mo iyon kahit ayaw mo. Halimbawa, kung mayroon kang isang mapagmataas at palalong disposisyon, kung gayon, ang pagsabihan na huwag labanan ang Diyos ay hindi magiging epektibo, dahil hindi mo mapipigilan ang iyong sarili—isa itong bagay na hindi mo makokontrol. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito sa ilalim ng pangingibabaw ng iyong mapagmagmataas at palalong kalikasan. Ang iyong pagmamataas at kapalaluan ay magtutulak sa iyo na hamakin ang Diyos at balewalain Siya; magtutulak sa iyo na maging mahilig na itaas ang iyong sarili, at magdudulot sa iyo na ibandera ang iyong sarili sa bawat pagkakataon; magtutulak sa iyo na maliitin mo ang iba, at walang ititira sa puso mo kundi ang sarili mo; nanakawin ng mga ito ang posisyon ng Diyos sa puso mo, at sa huli ay magiging sanhi ang mga ito na umupo ka sa puwesto ng Diyos at pilitin ang mga tao na magpasakop sila sa iyo, at magiging dahilan para sambahin mo ang sarili mong mga ideya, kaisipan, at kuru-kuro bilang katotohanan. Napakaraming kasamaan ang ginagawa ng mga tao sa ilalim ng pangingibabaw ng kanilang mapagmataas at palalong kalikasan! Upang malutas ang problema ng paggawa ng masama, kailangan muna nilang lutasin ang kanilang kalikasan. Kung walang pagbabago sa disposisyon, hindi posibleng maghatid ng pangunahing resolusyon sa problemang ito. Kapag mayroon kang kaunting pagkakilala sa Diyos, kapag nakikita mo ang sarili mong katiwalian at kinikilala ang pagiging kasuklam-suklam at kapangitan ng kayabangan at kapalaluan, mandidiri ka, masusuka, at mababagabag. Sadya mong magagawa ang ilang bagay upang palugurin ang Diyos at pagkatapos ay magiginhawahan ka. Sadya mong magagawang magbasa ng salita ng Diyos, dakilain ang Diyos, magpatotoo sa Diyos, at, sa puso mo, maliligayahan ka. Sadya mong huhubaran ng maskara ang iyong sarili, inilalantad ang sarili mong kapangitan, at sa paggawa nito, bubuti ang pakiramdam mo sa iyong kalooban at gaganda ang lagay ng iyong loob. Ang unang hakbang sa paghahanap ng pagbabago sa iyong disposisyon ay ang hanapin na maunawaan ang mga salita ng Diyos at pumasok sa katotohanan. Sa pamamagitan lamang ng pag-unawa sa katotohanan magkakamit ka ng pagkilatis; sa pagkakaroon lamang ng pagkilatis mo tunay na makikilala ang mga bagay-bagay; sa pamamagitan lamang ng tunay na pagkilala sa mga bagay-bagay mo tunay na makikilala ang iyong sarili; tanging kapag tunay mong kilala ang iyong sarili ka makakapaghimagsik laban sa laman at makakapagsagawa ng katotohanan, at unti-unting makakapagpasakop sa Diyos. Sa ganitong paraan, hakbang-hakbang kang tatahak sa tamang landas sa iyong pananampalataya sa Diyos. Nakasalalay ito sa kung anong uri ng determinasyon mayroon ang isang tao tungo sa paghahangad ng katotohanan. Kung tunay na nagtataglay ng determinasyon ang isang tao, pagkaraan ng anim na buwan o isang taon magsisimula silang tumahak sa tamang landas. Sa loob ng tatlo o limang taon, makakakita sila ng mga resulta, at madarama nila na sumusulong sila sa buhay. Kung nananampalataya ang mga tao sa Diyos ngunit hindi hinahangad ang katotohanan, at hindi kailanman tumutuon sa pagsasagawa sa katotohanan, maaari silang manampalataya sa loob ng sampu o dalawampung taon nang hindi dumaranas ng anumang pagbabago. At sa bandang huli, iisipin pa nga nila na ganoon ang pananalig sa Diyos; iisipin nila na halos kapareho iyon ng dati nilang paraan ng pamumuhay sa sekular na mundo, at na walang kabuluhan ang mabuhay. Talagang ipinapakita niyon na kung walang katotohanan, hungkag ang buhay. Nagagawa nilang magsabi ng ilang salita at doktrina, ngunit hindi pa rin sila maalo at mapapanatag. Kung may ilang pagkakilala ang mga tao tungkol sa Diyos, alam kung paano mamuhay nang makabuluhan, at kayang gumawa ng ilang bagay upang mapalugod ang Diyos, kung gayon mararamdaman nila na ito ang tunay na buhay, na sa pamumuhay lamang sa ganitong paraan mayroong kabuluhan ang kanilang buhay, at na sa pamumuhay lamang sa ganitong paraan mapalulugod ng mga tao ang Diyos, masusuklian Siya, at mapapanatag ang pakiramdam. Kung kaya nilang may kamalayan na palugurin ang Diyos, isagawa ang katotohanan, at maghimagsik laban sa kanilang sarili at talikuran ang sarili nilang mga ideya at sa gayon ay maging mapagpasakop at mapagsaalang-alang sa mga layunin ng Diyos—kung magagawa nilang gawin nang may kamalayan ang lahat ng bagay na ito—kung gayon ay tumpak at tunay nilang isasagawa ang katotohanan. Hindi ito katulad ng dati, na umaasa lang sa mga imahinasyon at sumusunod sa mga patakaran, at iniisip na pagsasagawa ito ng katotohanan. Sa katunayan, ang pinakanakakapagod ay ang pag-asa sa mga imahinasyon at pagsunod sa mga patakaran, at paggawa ng mga bagay nang walang pagkaunawa sa katotohanan at nang walang mga prinsipyo, at mas nakakapagod pa ang bulag na paggawa ng mga bagay nang walang mga layon. Kapag nauunawaan mo ang katotohanan, hindi ka malilimitahan ng sinumang tao, ng mga pangyayari o ng mga bagay-bagay. Kikilos ka nang may mga prinsipyo, at nang may kapanatagan at kagalakan. Hindi mo madarama na gumugugol ka ng napakalaking pagsisikap, ni hindi mo madarama na nagdurusa ka nang husto. Kung may ganitong uri ka ng kalagayan, ikaw ay isang taong mayroong katotohanan at pagkatao, at isang taong nagbago na ang disposisyon.

Sa proseso ng karanasan sa buhay, anuman ang mangyari, dapat mong matutunang hanapin ang katotohanan. Dapat mong pagnilayan nang husto ang usapin ayon sa mga salita ng Diyos at sa katotohanan, at alamin kung aling paraan ng pagkilos ang ganap na naaayon sa mga layunin ng Diyos, at sa gayon ay magagawa mong isantabi ang mga bagay na nagmumula sa sarili mong kalooban. Sa sandaling alam mo na kung paano kumilos nang alinsunod sa mga layunin ng Diyos, kikilos ka sa ganoong paraan—magiging tila natural na dumadaloy ang lahat, at magiging napakagaan at napakadali sa pakiramdam. Ganito ginagawa ng mga taong nakakaunawa sa katotohanan ang mga bagay-bagay. Magagawa mong ipakita sa mga tao na tunay kang nagkamit ng mga resulta sa paggampan mo ng iyong tungkulin, na tunay na may mga prinsipyo sa paggawa mo ng mga bagay-bagay, na talaga ngang nagbago na ang buhay disposisyon mo, at na marami kang nagawang mabubuting bagay para sa hinirang na mga tao ng Diyos. Ito ay isang taong nakakaunawa sa katotohanan at tiyak na may wangis ng tao. Totoo nga, ang pagkain at pag-inom mo ng mga salita ng Diyos ay magkakamit ng epekto nito. Kapag tunay nang nauunawaan ng isang tao ang katotohanan, makikilatis niya ang kanyang iba’t ibang kalagayan, makikita niya nang malinaw ang mga kumplikadong bagay, kaya nga malalaman niya kung paano magsagawa nang tama. Kung hindi nauunawaan ng isang tao ang katotohanan at hindi niya makilatis ang sarili niyang kalagayan, kahit pa nais niyang maghimagsik laban sa kanyang sarili, hindi niya alam kung laban sa anong bagay siya maghihimagsik o kung paano maghimagsik, at kahit pa nais niyang talikuran ang sarili niyang kalooban, hindi niya alam kung ano ang mali rito, iisipin pa rin niya na labis na naaayon sa katotohanan ang kanyang sariling kalooban, at marahil ay ituturing pa nga na kaliwanagan ng Banal na Espiritu ang sarili niyang kalooban. Kung gayon, paano matatalikuran ng gayong tao ang kanyang sariling kalooban? Tiyak na hindi niya iyon magagawa, at ganap na imposible ang paghihimagsik niya laban sa laman. Samakatwid, kapag hindi mo nauunawaan ang katotohanan, madali mong mapagkakamalang tama at alinsunod sa katotohanan ang mga bagay na nagmumula sa sarili mong kalooban, mga bagay na umaayon sa mga kuru-kuro ng tao, at ang kabaitan, pagmamahal, pagdurusa, at sakripisyo ng tao. Kung gayon, paano ka maghihimagsik laban sa mga bagay na ito ng tao? Hindi mo nauunawaan ang katotohanan, at hindi mo alam kung ano ang ibig sabihin ng magsagawa ng katotohanan. Ganap kang walang kaalam-alam at nalilito kung ano ang gagawin, kaya magagawa mo lang ang sa tingin mo ay mabuti, at dahil dito, may mga pagkabaluktot sa ilang pagkilos mo. Ang ilan sa mga pagkilos mo ay sumusunod sa mga regulasyon, ang ilan ay ginagawa dahil sa kasigasigan, at ang ilan ay nagmumula mismo sa mga panggugulo ni Satanas. Ganito ang mga taong hindi nakakaunawa sa katotohanan. Kapag gumagawa sila ng mga bagay-bagay, lumilihis sila sa isang panig o kaya nama’y sa kabila, palagi silang may mga paglihis, at kahit na gusto nilang arukin ang mga prinsipyo, wala silang katumpakan kahit kaunti. Kakatwa ang paraan ng pagtingin ng mga taong hindi nakakaunawa sa katotohanan sa mga bagay-bagay, tulad lang ng mga walang pananampalataya. Paano nila posibleng maisasagawa ang katotohanan? Paano nila posibleng malulutas ang mga problema? Ang pag-unawa sa katotohanan ay hindi isang simpleng bagay. Gaano man kababa o kataas ang kakayahan ng isang tao, kahit pagkaraan ng habambuhay na karanasan, limitado ang dami ng katotohanang mauunawaan niya, at limitado rin ang dami ng salita ng Diyos na mauunawaan niya. Ang mga taong medyo may karanasan ay mga taong nakakaunawa ng ilang katotohanan, at sa pinakamainam, kaya nilang tumigil sa paggawa ng mga bagay na lumalaban sa Diyos, at tumigil sa paggawa ng malilinaw na masasamang bagay. Imposible para sa kanila na kumilos nang walang anumang halo mula sa sarili nilang kalooban. Dahil normal ang pag-iisip ng mga tao at maaaring hindi palaging umaayon ang mga kaisipan nila sa salita ng Diyos, hindi maiiwasan ang pagkahalo ng sarili nilang kalooban. Ang mahalaga ay ang magkaroon ng pagkilatis sa lahat ng bagay na nagmumula sa sariling kalooban ng isang tao at sumasalungat sa salita ng Diyos, sa katotohanan, at sa kaliwanagan ng Banal na Espiritu. Hinihingi nito na magsumikap na unawain ang salita ng Diyos; kapag naunawaan mo na ang katotohanan, saka ka lang magkakaroon ng pagkilatis, at saka mo lang matitiyak na hindi ka gagawa ng kasamaan.

Sa paghahangad ng pagbabago sa iyong disposisyon, kailangan mong magsikap na kilalanin ang iyong sarili, at pagkatapos ay marating ang isang partikular na lalim, kung saan kaya mong matuklasan ang mga satanikong lason na nasa iyong sariling kalikasan. Kailangan mong malaman kung ano ang ibig sabihin ng suwayin ang Diyos, gayundin kung ano ang ibig sabihin ng maghimagsik laban sa Diyos, at kailangan mong matutuhan kung anu-anong uri ng pagsasagawa ang naaayon sa katotohanan sa lahat ng bagay. Kailangan mo ring magtamo ng kaunting pagkaunawa sa mga layunin ng Diyos at sa mga hinihingi Niya sa sangkatauhan. Kailangang mayroon kang konsensiya at katwiran sa harap ng Diyos, kailangan ay hindi ka mayabang magsalita o mandaya sa Diyos, at kailangang hindi ka na gumawa ng anumang bagay para labanan ang Diyos. Kung magkagayon, nabago mo na ang iyong disposisyon. Iyong mga nabago na ang disposisyon ay mayroong may-takot-sa-Diyos na puso, at unti-unting nababawasan ang kanilang mga paraan ng paghihimagsik laban sa Diyos. Bukod dito, sa paggampan sa kanilang mga tungkulin, hindi na kailangang mag-alala ang iba sa kanila, ni hindi kailangan ng Banal na Espiritu na palaging gumawa ng gawain ng pagdidisiplina sa kanila. Sa pangkalahatan ay kaya nilang magpasakop sa Diyos, nakaaayon sa katotohanan ang mga pananaw nila sa mga bagay-bagay, at wala silang mga kuru-kuro tungkol sa Diyos ni anumang maluluhong pagnanais sa Kanya. Ang ibig sabihin ng lahat ng ito ay naging kaayon na sila ng Diyos. Ipagpalagay na may nag-abot ng gawain sa iyo. Hindi mo kailangan ang sinuman para pamahalaan ka, para pangasiwaan ka. Matatapos mo nang maayos ang gawaing ito sa pamamagitan lamang ng salita ng Diyos at ng panalangin. Sa panahon ng gawaing ito, matitiyak mo na hindi ka pabasta-basta, mapagmataas, o mapagmagaling, na hindi mo iginigiit na ikaw ang may huling pasya, at na hindi mo nililimitahan ang sinuman. Nagagawa mong tulungan ang iba nang may pagmamahal, tinutulungan silang makakuha ng panustos at mga pakinabang, at maaakay mo sila na pumasok sa tamang landas ng pananampalataya sa Diyos. Higit pa rito, sa panahon ng gawaing ito ay hindi ka nagpapakana para sa katayuan o alang-alang sa sarili mong mga interes; hindi ka nagpapasasa sa mga pakinabang ng katayuan; hindi ka nagsasalita para sa iyong sarili; at paano man ang pagtrato sa iyo ng sinuman, nagagawa mong harapin nang tama ang kanyang pagtrato sa iyo. Nangangahulugan ito na ikaw ay isang tao na medyo may tayog. Hindi simpleng bagay para sa isang tao na pumasan ng gawain at dalhin ang mga hinirang ng Diyos sa realidad ng salita ng Diyos. Hindi ito magagawa kung wala ang katotohanang realidad. Maraming umaasa sa kanilang mga kaloob upang gumawa ang bumabagsak at nabibigo. Ang mga taong hindi nagtataglay ng katotohanan ay lubusang hindi maaasahan, lalo na kung hindi nila nabago ang kanilang mga disposisyon. Ano ang tayog mo ngayon? Paano mo dapat tratuhin ang isang taong nambobola sa iyo? Kung ang isang tao ay may mga opinyon tungkol sa iyo o tinitingnan ka nang mapanuri, paano mo siya tatratuhin nang patas at makatwiran? Nagagawa mo bang iangat at piliin ang mga tao nang hindi umaasa sa iyong mga damdamin, na ganap na alinsunod sa mga hinihingi ng Diyos? Nagagawa ba talaga ninyo ang mga bagay na ito sa kasalukuyan ninyong tayog? Kung karamihan sa mga tao ay walang magandang pagsusuri sa iyo pagkatapos mong gumawa sa isang partikular na lugar sa loob ng ilang taon, nangangahulugan ito na hindi mo ginagawa ang iyong tungkulin sa paraang pasok sa pamantayan at hindi ka angkop para gamitin ng Diyos. Kung karamihan sa mga tao ay nakikita na mabuti at angkop ang ginagawa mo, ikaw ay naaakmang gamitin sa pangkalahatan. Kung hindi mo taglay ang katotohanan, imposibleng maabot mo ang isang antas kung saan angkop kang gamitin ng Diyos; dapat mong makamit ang katotohanan upang maging angkop.

Sa paghahangad ng buhay, dapat mong bigyang pansin ang dalawang bagay: una, ang pag-unawa sa katotohanang napapaloob sa mga salita ng Diyos; pangalawa, ang pag-unawa sa sarili mo sa loob ng mga salita ng Diyos. Ito ang dalawang pinakapangunahing bagay. Walang buhay o katotohanan sa labas ng salita ng Diyos. Kung hindi mo hinahanap ang katotohanang napapaloob sa salita ng Diyos, saan mo ito puwedeng hanapin? Saan ba mayroong katotohanan sa daigdig? Iniuulat ba ng mga pahayagan at media sa mundo ang salita ng Diyos? Nagpapatotoo ba sa Diyos ang mga partidong pulitikal ng mundo? Posible bang gawin ang hayagang pagpapakalat ng salita ng Diyos sa alinmang bansa sa mundo? Hinding-hindi. Ito ang dahilan kung bakit walang katotohanan sa mundo, kung bakit si Satanas, ang diyablo, ay namumuno sa mundo, at kung bakit madilim at masama ang mundo. Saan ba mayroon kahit katiting na katotohanan? Ang mga pinakamahalagang bahagi ng pag-unawa sa katotohanang napapaloob sa mga salita ng Diyos ay: ang pag-unawa sa Diyos sa loob ng Kanyang mga salita, pag-unawa sa buhay ng tao na nakapaloob sa Kanyang mga salita, tunay na pag-unawa sa sarili at pagtuklas sa kabuluhan ng pag-iral ng tao sa loob ng Kanyang mga salita, at ang iba pang mga aspekto ng katotohanan. Ang lahat ng katotohanan ay nasa loob ng mga salita ng Diyos. Hindi ka makakapasok sa katotohanan maliban sa pamamagitan ng salita ng Diyos. Sa pamamagitan lamang ng pagdanas at pagsasagawa ng mga salita ng Diyos mo makakamit ang pagkaunawa sa katotohanan, at ang tunay na pagkaunawa sa katotohanan ay nangangahulugan ng pagkaunawa sa mga salita ng Diyos. Ito ang pinakapangunahing bagay. Ang ilang tao ay gumagawa at nangangaral, pero kahit na mukhang nagbabahagi sila tungkol sa salita ng Diyos, ang tinatalakay lamang nila ay ang literal na kahulugan ng salita ng Diyos, at wala silang binabanggit na may halaga. Ang kanilang mga sermon ay parang pagtuturo mula sa isang tekstong-aklat ng wika, na nakaayos ayon sa bawat aytem at bawat aspekto, at kapag tapos na sila, nagbibigay ng kanilang mga papuri ang lahat, sinasabing: “Ang taong ito ay mayroong realidad. Napakahusay niyang mangaral at napakadetalyado.” Matapos mangaral ang ganitong uri ng mga tao, sinasabihan nila ang iba na pagsama-samahin ang lahat ng mga sermon nila at ipadala ang mga ito sa mga nasa iglesia. Sa paggawa nito, sila ay nagiging isang manlilihis ng mga tao. Sinisipi nila ang mga salita ng Diyos sa mga sermon, at kung pakikinggan ay parang umaayon sa katotohanan ang kanilang mga sermon, pero sinisipi nila ang mga bagay nang wala sa konteksto at nagbibigay ng mga pilit na interpretasyon na sumasalungat sa mga prinsipyo. Sa mas maingat na pagkilatis, makikita mo na ang mga ito ay walang iba kundi pawang mga salita at doktrina, imahinasyon at kuru-kuro ng tao, pati na mga ideya na nagtutukoy sa Diyos. Hindi ba’t isang paggambala sa gawain ng Diyos ang ganitong uri ng pagbabahagi at pangangaral? Ito ay paglilingkod na lumalaban sa Diyos. Kailangang magsalita nang may mga tiyak na limitasyon at hangganan ang taong may katwiran—dapat niyang malaman kung aling mga uri ng salita ang dapat niyang sabihin at alin ang nauukol sa paggawa ng kanyang mga tungkulin, at aling mga uri ng mga salita ang Diyos lamang ang makapagsasabi. Hindi dapat tumindig at magsalita ang tao sa lugar ng Diyos. Walang makaaarok kung paano kumikilos ang Diyos, kaya paanong makakatukoy ang sinuman sa Diyos? Hindi kalipikado ang tao na tukuyin ang Diyos. Kailangan itong maunawaan para maiwasan ang gumawa nang anumang hindi makatwiran. Bilang isang makatwirang tao, kailangan mong matutong lumugar, matutunan ang mga tamang sasabihin, at hindi mo dapat sabihin ang anumang hindi mo dapat sabihin. Kahit may sinabi ang Diyos sa iyo noon, hindi mo ito dapat sabihin sa iba. Kung may pananalig ka, kung kinikilala mo na ang salita ng Diyos ang katotohanan, dapat mo itong isagawa. Ang pag-usapan lang ito ay walang magandang maidudulot. Hindi ba’t pagiging mapagmataas ang palaging naisin na makinig sa iyo ang iba, na sundin nila ang sinasabi mo? Tungkol naman sa mga usapin ng Diyos, kung hindi mo nauunawaan ang mga ito, hindi mo talaga nauunawaan ang mga ito. Huwag kailanman magpanggap na nauunawaan mo ang mga ito o na alam mo ang lahat—lubhang kasuklam-suklam iyon! Palagi mong gustong tumayo sa puwesto ng Diyos at magpakitang-gilas, na para bang naiintindihan mo ang lahat, gusto mong nasa iyo lagi ang atensiyon. Nais mo ring iwagayway ang bandila ng Diyos habang ginagawa ang mga bagay-bagay. Iyan ba ang katwiran ng isang normal na tao? Iyan ba ang pagsasagawa sa katotohanan? Alam mo ba ang mga kaisipan ng Diyos? Taglay mo ba ang karunungan ng Diyos? Ang mga tao mismo ay hindi nauunawaan ang katotohanan—lalong hindi nila ito taglay. Hindi sila makapagpatotoo sa Diyos, ni hindi sila makapagpasakop sa Diyos. Ngunit gusto nilang magsalita at kumilos habang iwinawagayway ang bandila ng Diyos. May ganitong ambisyon ang bawat tao, na isang pinakanakahihiya at hindi makatwirang bagay.

Ngayon, nagsisidatingan ang mga tao mula sa buong mundo para hanapin ang tunay na daan, kaya paano ka dapat magpatotoo para sa Diyos? Kung wala kang katwiran, kung mayabang ka, palalo, kapritsoso, at nagwawala, hindi ba’t nilalabanan mo ang Diyos at nilalapastangan Siya? Hindi ito paggawa ng iyong tungkulin, at lalong hindi ito pagpapatotoo sa Diyos. Sa katunayan, ito ay pagbubunyag ng iyong satanikong imahe. Iyong mga tunay na nalupig ay kailangang matuto kung paano magsalita nang taimtim at magbigay ng ilang aktuwal na patotoo. Ang pagbabahagi ng iyong mga karanasan sa buhay ay mas mainam kaysa sa anupaman. Ang pagyayabang at pagsasalita tungkol sa mga dakilang teorya—ano ang silbi nito? Pagkaranas ng ilang taon ng gawain ng Diyos, hindi pa rin maayos ang asal ng mga tao. Batay sa kanilang identidad, ang mga tao ay hindi karapat-dapat na magpatotoo para sa Diyos. Ninanais pa rin ng mga di-makatwiran at mapagmataas na tao na magpatotoo para sa Diyos—hindi ba’t sinisira mo ang dangal ng Diyos at nilalapastangan ang Diyos? Hindi mo nauunawaan ang Diyos. Bukod dito, lumalaban pa rin sa Diyos ang disposisyon mo. Hindi ba’t kasuklam-suklam ang iyong pagpapatotoo? Kaya hindi karapat-dapat ang tao na magpatotoo para sa Diyos. Kung may magsasabing: “Maaari ka bang magpatotoo sa amin tungkol sa gawain ng Diyos sa mainland ng Tsina?” at sasabihin mong: “Naranasan na namin ang gawain ng Diyos nang ilang taon, kaya sa palagay ko ay kalipikado kaming magpatotoo para sa Diyos,” hindi ba ito isang problema? Muli, ito ay hindi makatwiran. Ang tao ay hindi karapat-dapat na magpatotoo para sa Diyos. Dapat sabihin mo na lang na: “Hindi kami karapat-dapat na magpatotoo para sa Diyos. Pero iniligtas kami ng Diyos at pinagkalooban ng biyaya. Nakapagtamo kami ng kaunting biyaya at nakaranas ng ilang gawain ng Diyos, kaya maaari kaming magbahagi, pero hindi talaga kami maikokonsidera na nagpapatotoo para sa Diyos. Maaari lang naming sabihin ang sarili naming mga karanasan.” Ayos lang na magbahagi ka kung paanong ikaw mismo ay nalupig ng Diyos, kung aling mga katiwalian ang ibinunyag mo noong panahong iyon, kung paanong naging mapagmataas ka, anong uri ng kinalabasan ang nangyari sa huli pagkatapos mong malupig, at kung anong uri ng determinasyon ang tinaglay mo. Sa katunayan, ang pagsasalita tungkol sa mga totoong karanasan upang magpatotoo para sa Diyos ang pinakanaaayon sa layunin ng Diyos, at ito ang hinihingi ng Diyos. Ang naising umako ng posisyon para magpatotoo para sa Diyos ay isang malaking pagkakamali—ikaw ay parehong walang katwiran at mayabang. Dapat mong sabihin na: “Magsasalita ako tungkol sa ilang karanasan ko, pero kulang na kulang pa rin ako sa pagpapatotoo sa Diyos. Magbabahagi muna ako tungkol sa isang bagay. Bakit nagkatawang-tao ang Diyos sa Tsina? Marahil ay hindi ninyo lubos na nauunawaan ito. Naunawaan namin ito mula sa gawain ng Diyos. Kaming mga Tsino, na ipinanganak kung saan nakapulupot ang malaking pulang dragon, ay lumaki sa isang maruming lugar. Kami ang pinakalubhang ginawang tiwali ni Satanas, mas nagsisinungaling kami kaysa sa sinuman, lubos kaming walang pagkatao, kami ang may pinakamababang karakter, na wala ni anumang wangis ng pagkatao. Kung ikukumpara sa mga hinirang ng Diyos mula sa lahat ng iba pang bansa at rehiyon, kami ang pinakamababa, ang pinakamarumi at pinakatiwaling tao. Ito ang dahilan kung bakit hindi kami karapat-dapat na magpatotoo para sa Diyos, gayumpaman ay dinala kami sa loob ng dakilang pagliligtas ng Diyos at nakamit namin ang dakilang pagmamahal ng Diyos, kaya dapat naming sabihin ang aming mga personal na patotoong batay sa karanasan. Hindi namin mapipigilan ang biyaya ng Diyos.” Ang pagsasabi nang ganito ay higit na makatwiran. Matapos malupig ng Diyos ang mga tao, dapat kahit papaano man lang ay taglayin nila ang katwiran na talagang huwag magsalita nang mapagmataas. Dapat nilang akuin ang posisyon ng “dumi sa lupa,” at magsabi sila ng ilang bagay na tunay at matapat—iyon ang pinakamainam. Lalo na kapag nagpapatotoo sa Diyos, kung tunay kang makapagsasabi ng ilang salita na nagmumula sa puso, at ng ilang tunay at matapat na bagay, nang walang hungkag o mayabang na pananalita at walang kabulaanan o panlilinlang, kung gayon ay tunay nang nagbago ang iyong disposisyon; ito ang pagbabagong dapat maganap sa sandaling nalupig ka na ng Diyos. Kung hindi mo kayang taglayin kahit ang ganitong katiting na katwiran, talagang wala kang anumang wangis ng tao. Sa hinaharap, kapag nakabalik na sa harap ng Diyos at nalupig na ng Kanyang mga salita ang mga taong hinirang ng Diyos mula sa lahat ng bansa at rehiyon, kung sa isang malaking pagtitipon para purihin ang Diyos ay nagsisimula kang muling kumilos nang may kayabangan, palaging nagmamataas at nagpapakitang gilas, tuluyan kang ibabasura at ititiwalag. Ang mga tao ay dapat palaging umasal nang maayos, tingnan nang malinaw ang kanilang pagkakakilanlan at katayuan, at huwag balikan ang kanilang mga dating gawi. Binubuo ng kayabangan at kapalaluan ng tao ang klasikong imahe ni Satanas. Hangga’t hindi mo binabago ang aspektong ito ng sarili mo, hindi ka magkakaroon ng wangis ng tao kailanman, at lagi kang magtataglay ng pagmumukha ni Satanas. Ang paglutas sa pagmamataas at kapalaluan ang pinakamahirap na bagay, at ang pagkakaroon lamang ng kaunting kaalaman sa iyong pagmamataas at kapalaluan ay hindi magdudulot sa iyo ng ganap na pagbabago; kakailanganin mo pa ring magtiis ng maraming pagdurusa mula sa pagsasailalim sa pagpipino. Kung hindi ka nahatulan, nakastigo, at napungusan, manganganib ka pa rin sa katagalan, at madaling babalik sa dati mong mga gawi. Sa hinaharap, kapag tinanggap ng mga taong hinirang ng Diyos mula sa lahat ng bansa at rehiyon ang Kanyang gawain at sinabi, “Matagal nang naibunyag sa amin na nagtamo na ang Diyos ng isang grupo ng mga mananagumpay sa Tsina,” kapag narinig ninyo ito, iisipin ninyo, “Wala kaming anumang ipagyayabang, lahat ay ipinagkaloob sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos. Hindi kami karapat-dapat na tawaging mga mananagumpay.” Ngunit sa paglipas ng panahon, habang nakikita ninyo na ang inyong sarili na nagagawang magbahagi ng kaunting pagkaunawang batay sa karanasan, at nakikita ninyo na mayroon kayong kaunting realidad, magninilay-nilay kayo, “Maging ang mga tao sa ibang mga bansa ay nakatanggap na ng mga paghahayag mula sa Banal na Espiritu, at sinasabi nila na nakagawa na ang Diyos ng isang grupo ng mga mananagumpay sa Tsina, kaya ginagawa kami nitong mga mananagumpay.” Tahimik ninyo itong sasang-ayunan at kikilalanin sa inyong puso, at pagkatapos ay tahasang gagawa ng hayagang pagkilala kalaunan. Bumibigay ang mga tao kapag nahaharap sa papuri; bumibigay sila kapag inilagay sa isang pagsubok ng katayuan. Kung palagi kang pinupuri, nasa malaking panganib ka; malamang na mabigo ka at bumagsak. Iyong mga hindi pa nagbago ang disposisyon ay hindi makakapanindigan sa huli.

Ang pinakamahirap lutasin na problema para sa tiwaling sangkatauhan ay ang pagbalik sa dati nilang mga gawi. Para maiwasan ito, dapat munang mabatid ng mga tao na hindi pa nila nakakamit ang katotohanan, na wala pang nagiging pagbabago sa kanilang buhay disposisyon, at kahit na nananampalataya sila sa Diyos, namumuhay pa rin sila sa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas, at hindi pa naliligtas; malamang na ipagkanulo nila ang Diyos at iwan ang Diyos anumang oras. Kung may nararamdaman silang ganitong krisis sa kanilang puso—kung, gaya nga ng madalas sabihin ng mga tao, handa sila sa panganib sa panahon ng kapayapaan—magagawa nila kahit papaano na kontrolin ang kanilang sarili, at kapag may mangyari sa kanila, magdarasal sila sa Diyos at sasandig sa Kanya, at magagawa nilang maiwasang bumalik sa dati nilang mga gawi. Dapat mong makita nang malinaw na hindi pa nagbago ang iyong disposisyon, na labis pa ring nakaugat sa iyo ang kalikasan ng pagkakanulo sa Diyos at hindi pa naalis, na may panganib pa ring ipagkanulo mo ang Diyos, at nahaharap ka sa patuloy na posibilidad ng pagkasadlak sa perdisyon at pagkawasak. Totoo ito, kaya dapat kayong mag-ingat. May tatlong pinakamahahalagang punto na dapat tandaan: Una, hindi mo pa rin kilala ang Diyos; pangalawa, walang naging anumang pagbabago sa iyong disposisyon; at pangatlo, hindi mo pa naisasabuhay ang tunay na wangis ng tao. Nakaayon sa mga katunayan ang tatlong bagay na ito, totoo ang mga ito, at dapat maging malinaw ang mga ito sa iyo. Bilang isang tao, dapat may kamalayan ka sa sarili mo. Kung tunay na mayroon kang determinasyon na maghimagsik laban sa laman at huwag muling bumalik sa dati mong mga gawi, dapat kang pumili ng sarili mong kasabihan: Halimbawa, “Ako ang dumi sa lupa,” o “Likas akong isang diyablo,” o “Madalas akong bumalik sa dati kong mga gawi,” o “Lagi akong nasa malaking panganib.” Angkop na maging pansarili mong kasabihan ang alinman sa mga ito, at makakatulong kung ipinapaalala mo ito sa iyong sarili sa tuwing kinakailangan. Ulit-ulitin mo ito sa iyong sarili nang ilang beses pa, pagnilayan ang iyong sarili, at baka sakaling mabawasan ang mga nagagawa mong pagkakamali, o matigil ka na sa paggawa ng mga pagkakamali. Gayumpaman, ang pinakamahalaga ay ang higit pang magbasa ng mga salita ng Diyos, ang maunawaan ang katotohanan, ang makilala ang sarili mong kalikasan, at ang maiwaksi ang iyong tiwaling disposisyon. Saka ka lamang magiging ligtas. Ang isa pang bagay ay ang huwag kailanman lumagay sa posisyon ng “isang saksi ng Diyos,” at huwag kailanman tawagin ang iyong sarili na saksi ng Diyos. Maaari ka lamang magsalita tungkol sa personal mong karanasan. Maaari ninyong sabihin kung paano kayo iniligtas ng Diyos, magbahagi tungkol sa kung paano kayo nilupig ng Diyos, at talakayin kung anong biyaya ang ipinagkaloob Niya sa inyo. Huwag kalimutan kailanman na kayo ang mga taong pinakalubhang nagawang tiwali, kayo ay dumi at basura, at na ang magawang tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw ngayon ay ganap na dahil sa Kanyang pagtataas sa inyo. Ito ay dahil lang sa kayo ang mga pinakatiwali at pinakamarumi kaya nailigtas kayo ng Diyos na nagkatawang-tao, kaya napagkalooban Niya kayo ng napakalaking biyaya. Samakatwid ay wala kayong anumang maipagyayabang; mapasasalamatan lamang ninyo ang Diyos para sa Kanyang pagliligtas. Huwag ninyong kalimutan ang biyaya ng Diyos. Ang inyong kaligtasan ay dahil lamang sa biyaya ng Diyos. Bakit sinasabi na kayo ang pinakamasuwerteng mga tao? Tinatawag kayong masuwerte hindi dahil mayroon kayong ilang kalamangan o magagandang katangian—ito ay dahil lamang ipinanganak kayo sa Tsina, ginawang pinakatiwali ni Satanas, at ang pinakamarumi sa lahat ng tao. Sinunod ng Diyos ang Kanyang plano ng pamamahala, unang inililigtas ang mga pinakamarumi, pinakatiwaling tao sa lupain kung saan nakapulupot ang malaking pulang dragon, unang ginagawa ang isang pangkat ng mga huwaran, o mga uliran. Kaya pinili Niya kayong lahat; kayo ang mga taong paunang itinadhana at hinirang ng Diyos. Kung hindi nagkaroon ang Diyos ng planong ito, masasadlak kayo sa perdisyon magpakailanman. Kaya nama’y sinasabi Ko na kayo ang mga pinakamasuwerteng tao. Gayumpaman, wala kayong dapat ipagmalaki, at tiyak na hindi kayo maaaring magmayabang.

Nakakuha kayo ng ilang pakinabang mula sa pagdanas ng paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, at nagkaroon ng ilang tunay na karanasan, kaya dapat kayong magpatotoo sa Diyos. Kapag nagpapatotoo sa Diyos, dapat pangunahin kayong magsalita tungkol sa kung paano kayo hinahatulan at kinakastigo ng Diyos, at kung anong mga pagsubok ang ginagamit Niya para pinuhin kayo at baguhin ang inyong mga disposisyon. Dapat din kayong magsalita tungkol sa kung gaano karaming katiwalian ang naibunyag ninyo, anong mga kuru-kuro ang nabuo ninyo tungkol sa Diyos, at anong mga bagay ang ginawa ninyo para labanan ang Diyos sa buong karanasan ninyo, pati na kung paano kayo tuluyang nalupig ng Diyos, anong tunay na kaalaman ang nakamit ninyo sa gawain ng Diyos, at kung paano kayo dapat magpatotoo para sa Diyos para suklian Siya dahil sa Kanyang pagmamahal. Dapat ninyong lagyan ng diwa ang mga salitang ito, habang nagsasalita sa mga payak na termino. Huwag pag-usapan ang mga hungkag na teorya. Magsabi kayo ng isang bagay na totoo, isang bagay na taos-puso. Ang pagpapatotoo lang sa Diyos sa ganitong paraan ang nararapat. Huwag kayong maghanda ng mga tila malalim at hungkag na teorya para magpakitang-gilas; sa paggawa nito ay nagmumukha kayong labis na mapagmataas at walang-katwiran. Dapat ay magsalita kayo nang higit tungkol sa mga tunay na bagay mula sa aktuwal ninyong karanasan, at mas magsalita nang mula sa puso; ito ang pinakakapaki-pakinabang sa iba, at ang nakikita nilang pinakanararapat din. Dati ay mga tao kayong pinakalumalaban sa Diyos, mga pinakamalabong magpasakop sa Diyos, ngunit ngayon kayo ay nalupig—huwag ninyong kalilimutan iyan. Dapat pagbulay-bulayan at pag-isipan ninyo ang mga usaping ito nang higit pa. Sa sandaling maunawaan ng mga tao ang mga ito nang malinaw, malalaman nila kung paano magpatotoo, kung hindi, malamang na makagawa sila ng kahiya-hiyang mga kilos na walang katwiran, na hindi nagpapatotoo sa Diyos, kundi sa halip ay nagbibigay ng kahihiyan sa Diyos. Kung walang tunay na mga karanasan at pagkaunawa sa katotohanan, imposible na makapagpatotoo para sa Diyos. Ang mga taong magulo at lito ang pananalig sa Diyos ay hindi kailanman makapagpapatotoo sa Diyos.

Tagsibol, 1999