Hinihingi ng Diyos na ituring Siya ng mga tao bilang Diyos dahil lubha nang nagawang tiwali ang sangkatauhan, at hindi nila Siya itinuturing bilang Diyos, sa halip ay bilang isang tao. Ano ang problema ng palaging paghingi ng mga tao sa Diyos? At ano ang problema sa palagi nilang pagkakaroon ng mga kuru-kuro tungkol sa Diyos? Ano ang nakapaloob sa kalikasan ng tao? Natuklasan Kong anuman ang mangyari sa kanila o anuman ang kanilang pinakikitunguhan, palaging pinoprotektahan ng mga tao ang kanilang sariling mga interes at inaalala ang sariling laman, at palagi silang naghahanap ng mga katwiran o dahilang mapakikinabangan nila. Kahit kaunti ay hindi nila hinahanap o tinatanggap ang katotohanan, at lahat ng kanilang ginagawa ay pagbibigay-katwiran sa sarili nilang laman at pagpaplano para sa kapakanan ng sarili nilang kinabukasan. Palagi silang humihingi ng biyaya mula sa Diyos, nagnanais na makamit ang anumang bentaheng kaya nilang makamit. Bakit masyadong maraming hinihingi ang mga tao sa Diyos? Pinatutunayan nito na likas na sakim ang mga tao, at sa harap ng Diyos, wala man lang silang anumang katwiran. Sa lahat ng ginagawa ng mga tao—nagdarasal man sila o nakikipagbahaginan o nagbibigay ng mga sermon—ang iniisip nila, at ang hinahangad at inaasam nila, ay katumbas lamang ng paghingi at paghiling ng mga bagay mula sa Diyos, umaasang mayroon silang makukuha mula sa Kanya. Sinasabi ng ilang tao na “ito ay tumutukoy sa kalikasan ng tao,” na tama naman. Dagdag pa rito, ang sobra-sobrang paghingi ng mga tao sa Diyos at pagkakaroon nila ng labis-labis na maluluhong pagnanais ay nagpapatunay na ganap na walang konsensiya at katwiran ang mga tao. Lahat sila ay nanghihingi at kumukuha ng mga bagay para sa sarili nilang kapakanan, o sinusubukan nilang mangatwiran at maghanap ng mga dahilan para sa kanilang sarili—ginagawa nila ang lahat ng ito para sa kanilang sarili. Sa maraming bagay, makikitang ang ginagawa ng mga tao ay talagang walang katwiran, na lubos na nagpapatunay na ang lohika ni Satanas na “Ang bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba” ay naging kalikasan na ng tao. Anong problema ang ipinapakita ng paghingi ng mga tao ng masyadong marami mula sa Diyos? Ipinapakita nito na ang mga tao ay nagawa nang tiwali ni Satanas hanggang sa isang antas, at sa kanilang pananampalataya sa Diyos, hindi nila Siya itinuturing na Diyos kahit kaunti. Sinasabi ng ilang tao, “Kung hindi namin itinuring ang Diyos bilang Diyos, bakit nananampalataya pa rin kami sa Kanya? Kung hindi namin Siya itinuring bilang Diyos, makasusunod pa rin ba kami sa Kanya hanggang ngayon? Matitiis ba namin ang lahat ng pagdurusang ito?” Sa panlabas, nananampalataya ka sa Diyos, at nagagawa mong sumunod sa Kanya, ngunit sa iyong saloobin sa Kanya, at sa iyong mga pananaw sa maraming bagay, hindi mo itinuturing ang Diyos bilang ang Lumikha kahit kaunti. Kung itinuturing mo ang Diyos bilang Diyos, kung itinuturing mo ang Diyos bilang ang Lumikha, dapat kang tumayo sa iyong posisyon bilang isang nilikha, at magiging imposible para sa iyo na humingi ng kahit ano sa Diyos, o magkaroon ng anumang maluluhong pagnanais. Sa halip, sa iyong puso, magagawa mong tunay na magpasakop, at magagawa mong ganap na manampalataya sa Diyos alinsunod sa Kanyang mga hinihingi, at magpasakop sa lahat ng Kanyang gawain.

Nang magsimulang masaksihan ang pagkakatawang-tao, nagreklamo ang lahat ng tao: “O Diyos, hindi Mo kami binigyang-liwanag bago Ka nagkatawang-tao para maihanda namin ang aming isip. Kung naihanda namin ang aming isip, matatanggap Ka namin sa halip na maghimagsik at manlaban. Hindi ba’t Ikaw ay makapangyarihan sa lahat? Naghihimagsik at lumalaban kami sa Iyo dahil nagawa kaming tiwali ni Satanas at hindi namin maiwasang gawin ito. Wala Ka bang magagawa upang mapigilan kaming lumaban, at tulutan kaming makadaan nang walang kahirap-hirap?” Hindi ba’t ito ang inisip ng mga tao? Naglatag din ang maraming tao ng mga kondisyon, sinasabing: “Wala kaming magagawa sa aming paghihimagsik at paglaban. Ang pagkakatawang-tao ng Diyos ay lubos na di-kaayon sa aming mga kuru-kuro. Kung ang katawang-tao ng Diyos ay mas matangkad nang kaunti, o may pambihirang anyo, o mayaman sa kaalaman at mahusay magsalita, o nakapagpapakita kapag gusto Niya at nakagagawa ng mga tanda at kababalaghan, o kung nagpakita ang Diyos at gumawa nang nasa katawang-tao alinsunod sa mas maraming imahinasyon ng mga tao, hindi namin lalabanan ang Diyos.” Maraming tao ang humingi ng mga ito noong panahong iyon, ngunit hindi kumilos ang Diyos alinsunod sa mga imahinasyon at kuru-kuro ng tao. Sa kabaligtaran, Siya ay sumalungat at kumilos nang ganap na taliwas sa mga kuru-kuro ng tao. Ano ang pinatunayan nito? Pinatutunayan nito na ang mga kuru-kuro at hinihingi ng tao ay hindi makatwirang nakagugulo. Ang ilang tao ay naging mga lider ng iglesia ngunit hindi gumawa ng anumang totoong gawain, at inabala lang ang sarili sa ilang panlabas na gawain. Nang pungusan Ko ang mga taong ito, na nagsabi lang Ako ng kaunting salita ng pagsaway, nalungkot sila sa loob-loob nila, umiyak sila nang husto at naging negatibo. Sinabi nila sa kanilang sarili, “Hindi ba’t maawain at mapagmahal ang Diyos? Labis ang aking pagdurusa, bakit hindi Siya magsabi ng ilang magagandang salitang magpapagaan ng loob ko? Bakit hindi Siya magkaloob kahit isang salita ng pagpapala sa akin?” Ganito humingi ang mga tao sa Diyos, at puno sila ng sarili nilang mga pangangatwiran. Pakiramdam ng ilang tao ay mayroon silang kapital dahil matagumpay nilang naipangaral ang ebanghelyo sa maraming iba pang tao, kaya pagkatapos makagawa ng pagkakamali at mapungusan, nangatwiran sila: “Matagumpay kong naipangaral ang ebanghelyo sa napakaraming tao nang walang gantimpala, at ngayon ay pinungusan ako nang ganito. Labis akong nagdusa, at sa huli, pinungusan pa rin ako. Bakit walang pakialam ang Diyos sa nararamdaman ko?” Nasa puso ba ng mga taong ganito mag-isip ang katotohanan? Makatwiran ba ang mga hinihinging ito? Kung pagagaanin Ko ang loob ng isang tao pagkatapos Ko siyang pungusan, iisipin niya, “Napakabuti ng Diyos, hindi ko akalaing pagagaanin Niya ang loob ko.” Ngunit, kung pupungusan Ko ang ibang tao, at partikular na masama ang loob ng taong iyon, at hindi Ko pinagaan ang loob niya, iisipin ng taong iyon na, “Bakit pinagagaan ng Diyos ang loob ng iba pagkatapos silang pungusan, ngunit hindi Niya pinagagaan ang loob ko? Hindi patas ang Diyos sa akin,” at magkakaroon ng mga kuru-kuro sa kanyang puso. Nagkikimkim ang mga tao ng maraming hindi makatwirang hinihingi, imahinasyon, at hangarin sa kanilang puso na sa isang tiyak na panahon, at sa tamang kapaligiran, ay sasabog. Dahil wala sa mga kaisipan, ideya, o hinihingi na ibinunyag ng tao ang kaayon ng Diyos, at puno ng mga satanikong bagay ang kalikasan ng tao: Lahat ng kanyang ginagawa ay para sa kanyang sarili, makasarili at sakim siya, napakarami niyang maluhong pagnanais, at napakarumi at lubhang tiwali niya.

Palaging humihingi ang mga tao sa Diyos, anuman ang sitwasyon. Ano ang problema sa ganito? Ang ilang tao ay mananalangin sa Diyos kapag nagtatamasa sila ng kaginhawahan, nagsasabi, “O Diyos, protektahan Mo ako, hayaan Mong mamuhay ako sa ganitong kalagayan sa lahat ng oras.” Ang mga tao ay mayroon ding mga hinihingi kapag hindi sila nasisiyahan o sila ay nalulumbay: “O Diyos, bakit hindi Mo ako pakitaan ng kabaitan? Bakit hindi Mo ako bigyan ng kaliwanagan? Bakit napakabuti ng mga bagay para sa ibang tao, ngunit napakasama para sa akin?” Kapag nahaharap sa paghihirap, mariing hinihingi ng mga tao na baguhin ng Diyos ang kanilang kapaligiran; kapag maayos ang lagay ng mga bagay, nagiging mas labis ang mga hinihingi ng mga tao. Kapag may nakukuha ang mga tao, mas nag-iimbot sila, at kapag hindi nila ito nakukuha, lubha nilang ninanais na makuha ito. Ano ang gustong makuha ng mga tao? Gusto nilang makuha ang mga bagay na gusto nila, at kung ano ang hinihingi ng mga interes ng kanilang laman. Samakatwid, wala sa mga hinihingi ng tao ang makatwiran o nararapat. Nang magbigay Ako ng ilang magagamit na damit o bagay sa ilang mahihirap na pamilya, hindi nasiyahan ang ilang tao na makita ito. Naisip nila, “Bakit palaging sila ang inaalagaan ng Diyos ngunit hindi ako? Ang Diyos ay hindi patas!” Noong panahong iyon, hindi ito isinapuso ng iba, at naisip nila, “Dahil na sa biyaya ng Diyos kaya natatahak ko ang landas ng pananampalataya sa Kanya, at nasusundan ito nang ligtas hanggang ngayon. Hindi ko dapat hangarin ang mga materyal na bagay na iyon.” Ngunit matapos itong pag-isipan, nakaramdam sila ng pagkabalisa. Nang madama nilang hindi nila madaig ang pakiramdam na iyon, nagdasal sila, at pansamantalang huminto sa pag-iisip, ngunit ang mga bagay na iyon ay nasa puso pa rin nila—gaano man nila iyon timbangin, hindi pa rin maayos ang kanilang puso, at naisip nila sa sarili: “Nasaan ang pagiging matuwid ng Diyos? Bakit hindi ko ito makita? Hindi pinangangasiwaan nang patas o makatwiran ng Diyos ang alinman sa mga panlabas na gawaing ito, kaya saan naipapamalas ang Kanyang pagiging matuwid?” Pagkatapos ay nagbago ang isip nila at naisip na, “Ang pagiging matuwid ay hindi katulad ng pagiging patas o pagiging makatwiran, at hindi dapat pagsamahin ang mga ito,” ngunit balisa pa rin sila at hindi magawang hayaan na lang ang bagay na ito. Ang mga tao ay labis na nag-aalala sa kaunting materyal na interes, mas maganda sana kung magagawa nilang mag-alala nang ganito tungkol sa katotohanan. Ano’t anuman, bahagi ng kanilang kalikasan ang palaging paghingi sa Diyos sa puso nila, at ang mga taong hindi nagmamahal sa katotohanan ay nagmamahal lahat sa mga materyal na pakinabang. Ang lahat ng hinihingi at plano ng mga tao, paghingi man ng ganito at ganoon mula sa Diyos—o paggawa ng gayon at gayong plano para sa sarili, ay di-kaayon ng katotohanan, at ganap na salungat sa mga hinihingi at mga layunin ng Diyos. Wala sa mga ito ang mahal ng Diyos, lahat ng ito ay kinasusuklaman at kinamumuhian Niya. Ang mga hinihingi ng mga tao sa Diyos, lahat ng kanilang hinahangad, at ang mga landas na kanilang tinatahak ay pawang walang kinalaman sa katotohanan. Iniisip ng ilang tao, “Maraming taon na akong gumagawa para sa iglesia—kung may sakit ako, dapat akong pagalingin at pagpalain ng Diyos.” Sa partikular, ang mga nananampalataya sa Diyos sa mahabang panahon ay humihingi ng mas marami pa sa Kanya; ang mga maikling panahon pa lamang nananampalataya ay nakadarama na hindi sila karapat-dapat, ngunit pagkaraan ng ilang panahon, magsisimula silang makaramdam na nararapat sa kanila ang mga bagay. Ganito talaga ang mga tao; ito ang kalikasan ng tao, at walang tao ang hindi kabilang dito. Sinasabi ng ilang tao, “Hindi ako kailanman humingi nang labis-labis sa Diyos dahil ako ay isang nilikha, at hindi ako karapat-dapat na humingi ng anuman sa Kanya.” Huwag magsalita nang masyadong maaga, panahon ang magbubunyag ng lahat. Ang kalikasan at intensyon ng mga tao ay malalantad at sasambulat balang-araw. Hindi humihingi ang mga tao sa Diyos ngayon dahil hindi nila iniisip na ito ay kinakailangan, o nasa tamang panahon, o dahil napakarami na nilang hiningi sa Diyos, ngunit hindi lang nila napagtatanto na ang mga ito ay mga hinihingi sa Diyos. Sa madaling salita, may ganitong uri ng kalikasan ang mga tao, kaya imposibleng hindi nila ito maibunyag. Sa tamang mga sitwasyon o pagkakataon, likas itong magbubunyag ng sarili nito. Bakit tayo nagbabahaginan tungkol dito ngayon? Ito ay upang ipaunawa sa mga tao kung ano ang nasa sarili nilang kalikasan. Huwag mong isipin na ang pananampalataya sa Diyos sa loob ng ilang taon, o paggawa ng ilang araw na gawain para sa iglesia, ay nangangahulugan na naggugol, nag-alay, o nagdusa ka na nang husto para sa Kanya at karapat-dapat kang makakuha ng ilang bagay, tulad ng pagtamasa sa mga materyal na bagay, pagpapalusog sa katawan, o paggalang at pagpapahalaga mula sa ibang tao, o para kausapin ka nang malumanay ng Diyos, o para mas magmalasakit Siya sa iyo, at para madalas na magtanong kung maayos kang nakakakain at nakakapanamit, kung kumusta ang pangangatawan mo, at iba pa. Lumilitaw nang hindi namamalayan sa mga tao ang mga hinihinging ito kapag mahabang panahon na silang gumugol para sa Diyos, at naiisip nila na karapat-dapat silang humingi ng anuman sa Kanya. Kapag maikling panahon pa lamang silang gumugugol para sa Diyos, iniisip nila na wala silang karapatan, at hindi sila nangangahas na humingi sa Diyos. Ngunit sa paglipas ng panahon, iisipin nila na mayroon silang kapital at magsisimulang lumabas ang kanilang mga hinihingi, at ang mga bagay sa kanilang kalikasan ay malalantad. Hindi ba’t ganito ang mga tao? Bakit hindi pinag-iisipan ng mga tao kung tama bang humingi nang ganito sa Diyos? Karapat-dapat ka ba sa mga bagay na ito? Ipinangako ba ng Diyos ang mga ito sa iyo? Kung hindi mo pag-aari ang isang bagay, ngunit palagi mo itong hinihingi, ito ay hindi alinsunod sa katotohanan, at ganap na nagmumula sa iyong satanikong kalikasan. Paano kumilos ang arkanghel sa simula? Nakita nito na binigyan ito ng napakataas na posisyon, at na binigyan ito nang sobra-sobra, kaya naisip nito na karapat-dapat ito sa anumang hinihingi nito at sa anumang nakukuha nito, hanggang sa wakas ay umabot sa puntong sinabi nitong, “Gusto kong maging kapantay ng diyos!” Samakatwid, kung ang mga tao ay may napakaraming hinihingi, masyadong malalaking pagnanais, sa kanilang pananampalataya sa Diyos, pero magkagayunman, hindi nila sinusuri ang kanilang sarili, at hindi napagtatanto ang kalubhaan ng problema, isang araw ay sasabihin nila, “Bumaba ka, diyos. Mas may katuturan kung ako ang maging diyos,” o, “Diyos, isusuot ko ang anumang isinusuot mo, kakainin ko ang anumang kinakain mo.” Ang mga taong naabot na ang antas na ito ay tinatrato na ang Diyos bilang isang tao. Bagama’t kinikilala ng mga tao sa pamamagitan ng kanilang bibig na ang Diyos na nagkatawang-tao ay ang Diyos Mismo, iyon ay doktrinal na pagkaunawa lamang, at hindi nangangahulugang kilala nila ang diwa ng Diyos. Sa katunayan, ang mga taong nakakapagsalita ng mga salita at doktrina ay walang kahit katiting na pagpapasakop o takot sa kanilang puso. Gusto pa nga ng ilang tao na maging diyos, at magkakaroon ng problema kung ang kanilang mga ambisyon at pagnanais ay lumaki sa ganitong antas. Malamang na may darating na kapahamakan sa kanila, at kahit pagkatapos silang patalsikin mula sa iglesia, dapat pa rin silang parusahan ng Diyos.

Dapat ituring ng mga mananampalataya sa Diyos ang Diyos bilang Diyos, at tanging sa paggawa nito sila tunay na nananampalataya sa Diyos. Hindi lang nila dapat kilalanin ang katayuan ng Diyos, dapat din silang magkaroon ng tunay na pagkaunawa at pagkatakot sa diwa at disposisyon ng Diyos, at maging ganap na mapagpasakop. Narito ang ilang paraan upang maisagawa ito: Una, panatilihin ang pagkamapitagan at isang matapat na saloobin sa loob kapag nakikipag-ugnayan sa Diyos, nang walang anumang kuru-kuro o imahinasyon, at magtaglay ng isang pusong mapagpasakop. Pangalawa, dalhin mo sa harap ng Diyos ang mga intensyon sa likod ng lahat ng iyong sinasabi, bawat tanong na iyong itinatanong, at lahat ng iyong ginagawa upang masuri ang mga ito at makapanalangin. Sa pamamagitan ng pag-alam kung paano magsagawa alinsunod sa mga katotohanang prinsipyo, at nang may batayan sa salita ng Diyos, saka mo lang mapapasok ang katotohanang realidad. Kung hindi mo hahanapin ang katotohanan, hindi ka lamang hindi makapapasok sa katotohanang realidad, kundi makaiipon ka rin ng parami nang paraming kuru-kuro, at magdudulot iyon ng problema. Kapag itinuturing mo ang Diyos bilang isang tao, ang diyos na iyong sinasampalatayanan, kung gayon, ay isang malabong diyos sa langit; ganap mong itatanggi ang pagkakatawang-tao, at hindi mo na kikilalanin sa iyong puso ang praktikal na Diyos. Sa panahong ito, ikaw ay naging isang anticristo na at nalugmok na sa kadiliman. Habang mas marami kang pangangatwiran, mas marami kang hihingin sa Diyos, at mas marami kang mga kuru-kuro tungkol sa Kanya, na maglalagay sa iyo sa mas malaking panganib. Habang mas marami kang hinihingi sa Diyos, mas pinatutunayan nitong hindi mo talaga tinatrato ang Diyos bilang Diyos. Kung palagi kang nagkikimkim ng mga hinihingi sa Diyos sa iyong puso, kung gayon, sa paglipas ng panahon, malamang na ituturing mo ang iyong sarili bilang Diyos, at magpapatotoo ka sa iyong sarili kapag gumagawa ka sa iglesia, sasabihin mo pa, “Hindi ba’t nagpapatotoo ang diyos para sa kanyang sarili? Bakit hindi ko maaaring gawin iyon?” Dahil hindi mo naiintindihan ang gawain ng Diyos, magkakaroon ka ng mga kuru-kuro tungkol sa Kanya, at hindi ka magkakaroon ng may-takot-sa-Diyos na puso. Magbabago ang tono ng iyong boses, magiging mayabang ang iyong disposisyon, at sa huli, unti-unti mong itataas at patototohanan ang sarili mo. Ito ang proseso ng paglubog ng tao, at ito ay ganap na dala ng hindi niya paghahangad sa katotohanan. Ang lahat ng tumatahak sa landas ng mga anticristo ay itinataas at pinatototohanan ang kanilang sarili, itinataguyod ang kanilang sarili at ipinangangalandakan ang kanilang sarili sa bawat pagkakataon, at wala talagang puwang ang Diyos sa kanilang puso. Naranasan na ba ninyo ang mga bagay na ito na sinasabi Ko? Maraming tao ang patuloy na nagpapatotoo para sa kanilang sarili, nagsasabing, “Pinagdurusahan ko ang ganito at ganoon, gumagawa ako sa ganito at ganoong paraan, pinahahalagahan ako ng Diyos sa ganito at ganoong antas, at ipinagkakatiwala sa akin ang ganito at ganoong gawain, at sa kasalukuyan ay ganito at ganoon ako,” sadyang gumagamit ng mga partikular na tono at nagpapakita ng ilang partikular na asal habang nagsasalita, hanggang sa huli ay malamang na simulang isipin ng ilang tao na sila ay Diyos. Matagal nang tinalikuran ng Banal na Espiritu ang mga umabot sa puntong ito, at bagama’t hindi pa sila napaaalis o napatatalsik, at sa halip ay pinanatili upang magserbisyo, napagpasyahan na ang kanilang kapalaran at hinihintay na lamang nila ang kanilang kaparusahan. Nangyari na ito sa ilang lugar. Nakita ng isang bagong mananampalataya na medyo marangal ang pananalita at hitsura ng isang sister, at napagkamalan niyang ito ang Diyos. Nang oras na para umalis, ang bagong mananampalatayang ito ay kumapit sa hita ng sister at sumigaw, “O diyos, huwag kang umalis! O diyos, mangungulila ako sa iyo!” Malinaw sa sister na hindi siya ang Diyos, ngunit hindi niya ito itinanggi o itinama. May katwiran ba ang gayong tao? (Wala.) Wala talaga siyang katwiran, at tiyak na masama siya! Ang ilang tao ay nalilito at mangmang, at tinatrato ang isang taong ganoon bilang Diyos—ito ay sadyang kakila-kilabot na bagay! At ang kumapit, nang umiiyak, sa kanyang hita ay sadyang napakamangmang na wala nang lunas! Ang pagtrato bilang Diyos sa isang tiwaling tao na kay Satanas—paano ito matatawag na pananampalataya sa Diyos? Hindi ba iyan paniniwala kay Satanas? Gaano kaya kalito ang isang tao para tratuhin niya ang isang tao bilang Diyos? Kung nananampalataya ka sa Diyos, ngunit hindi mo kayang tanggapin o hangarin ang katotohanan, malamang na maililihis ka ng iba, at manganganib kang gumawa ng mga kahangalan at maligaw. Tunay na nasa panganib ang mga hangal at mangmang na tao, kaya nilang gumawa ng lahat ng uri ng kahangalan.

Palaging humihingi ang mga tao sa Diyos, ipinagagawa sa Kanya ang ganito o ganoon ayon sa kanilang mga sariling kuru-kuro. Hinihiling mo sa Diyos na iligtas ka, kahabagan ka, mahalin ka, pakitaan ka ng biyaya—lahat ayon sa iyong mga ideya. Sa paggawa nito, ginagamit mo ang iyong mga sariling ideya at pamamaraan para humingi sa Diyos, at para mapasunod mo ang Diyos. Ano ang problema rito? Ito ba ay pananampalataya sa Diyos? Ang iyong pinaniniwalaan ay ang iyong sarili lamang. Wala ang Diyos sa iyong puso, ni anumang katotohanan. May isang taong binilhan Ako ng isang pares ng sapatos dala ng kabaitan, ngunit hindi ito kasya, kaya gusto Kong ibalik ang mga ito. Pero naisip Ko, kung ibabalik Ko ang mga ito, baka magkamali siya ng pagkaunawa, kaya ibinigay Ko ang mga ito sa ibang tao para isuot. Hindi niya ito matanggap nang malaman niya, at sinabing: “Alam Mo ba kung gaano karaming pagsisikap at pera ang aking ginugol, at kung gaano kalayo ang aking nilakbay upang bilhin ang mga ito? Napakadali Mong ipinamigay ang mga ito, sa tingin Mo ba ganoon kadali para sa akin na kitain ang perang iyan? Ibalik Mo ang mga ito kung ayaw Mong isuot ang mga ito—paano Mo nagawang ibigay ang mga ito sa iba?” Sabi Ko: “Hindi kita inatasang bilhan Ako ng sapatos. Binili at ibinigay mo sa Akin ang mga ito, ngunit hindi nagkasya ang mga ito kaya ipinamigay Ko ang mga ito para maisuot ng iba. Problema ba iyon? Kung ibabalik Ko sa iyo ang mga ito, hindi ba’t magiging negatibo at mahina ka, at magkakamali ka ng pagkaunawa sa Akin? Hindi ba Ako maaaring gumawa ng mga makatwirang pagsasaayos?” Angkop ba para sa mga tao na tratuhin Ako nang ganito? Tila may mga intensyon at hinihingi pa rin ang mga tao kahit kapag may inihahandog sila sa Diyos. Ito ba ay isang taong nakakaunawa sa katotohanan? Kapag may inihandog ka sa Diyos, hindi na ito sa iyo, sa Kanya na ito. Magagawa ng Diyos ang anumang naisin Niya rito, at paano man Niya ito pangasiwaan ay sa Kanya ang huling salita. Dapat magkaroon ang mga tao ng kaunting katwiran, matutong magpasakop, at hindi palaging makialam sa mga gawain ng Diyos. May katwiran ba ang palaging pakikipagtalo sa Diyos? Kapag bumibili ang mga tao ng mga bagay para sa Akin, tila puno sila ng lubos na kabaitan at pagmamahal sa Diyos, ngunit pagkatapos ay hihingin nila na dapat Kong magustuhan ang mga ito, at magrereklamo kung hindi. Higit pa rito, hindi maaaring hindi Ko gamitin ang mga ito, gumagawa ang mga tao ng mga paghihigpit tungkol sa kung kanino Ko maaaring ibigay ang mga ito, at hindi Ako pinahihintulutan na gawin ito o iyon. Sinisiyasat at pinagninilayan nang ganito ng mga tao ang Diyos buong araw, iniisip na, “Bakit hindi kayang bigyang-kasiyahan ng Diyos ang mga pagnanais ng tao?” Ganap na walang katwiran ang mga tao, lubos silang wala sa katwiran! Nalaman Kong sinasabi ng lahat ng tao, “Dapat mahalin ko nang husto ang Diyos, at suklian ang Kanyang pagmamahal,” ngunit wala silang kahit katiting na pagkaunawa sa kanilang puso kung ano ang ibig sabihin ng mahalin ang Diyos. Ang puso ng mga tao ay puno ng kanilang mga tiwaling disposisyon, kaya paano magkakaroon ng pagmamahal? Hindi ba’t ang pagkukuwento tungkol sa pagmamahal at pagpapasakop sa Diyos ay walang iba kundi mga walang kabuluhang salita, kung ang mga tao ay napakatiwali na wala man lang silang katwiran ng isang normal na tao? Ang tanging mga bagay na nasa loob ng mga tao ay mga kuru-kuro at imahinasyon, sama ng loob, maluluhong pagnanais, at ang kanilang mga hindi makatwirang hinihingi. Sadyang walang pagmamahal o pagpapasakop sa kalooban nila. Para sa mga tao, ang pagmamahal ay isa lamang layon na dapat hangarin, isa lamang hinihingi ng Diyos. Ilan sa kanila ang nakagawa nito? Ilan ang may tunay na patotoong batay sa karanasan?

Ngayon na handa na kayong hangarin ang katotohanan at magsikap na baguhin ang inyong mga disposisyon, paano mo dapat pagnilayan ang iyong sarili kapag humihingi ka sa Diyos? Ang mga hinihingi mo ba ay naaayon sa katotohanan? Ano dapat ang iyong saloobin sa Diyos? Napag-isipan mo na ba nang mabuti ang mga tanong na ito? Nagiging mapagmataas ang ilang tao matapos pamunuan ang ilang iglesia, na iniisip nilang hindi makakaya ng sambahayan ng Diyos kung wala sila, at na karapat-dapat silang bigyan ng espesyal na pagtrato. May satanikong kalikasan ang mga tao, at kapag mas mataas ang posisyon ng isang tao, mas lumalaki ang kanyang hinihingi sa Diyos; kapag mas nauunawaan ng isang tao ang mga doktrina, mas nagiging tago at tuso ang mga hinihingi niya. Hindi man nila sabihin ang mga ito nang malakas, ngunit nakatago ang mga ito sa kanilang puso. Hindi ito madaling matuklasan ng ibang tao, ngunit sino ang nakaaalam kung kailan maaaring sumambulat ang mga reklamo at paglaban sa loob ng isang tao? Nangangahulugan iyon ng higit pang kaguluhan, at malamang na masasalungat nito ang disposisyon ng Diyos. Bakit kapag ang isang tao ay mas itinuturing na lider o kilalang tao sa mundo ng relihiyon, mas malamang na siya ay maging isang mapanganib na anticristo? Habang tumataas ang posisyon ng isang tao, lalong lumalaki ang kanyang mga ambisyon; habang dumarami ang nauunawaan niyang mga doktrina, lalong nagiging mapagmataas ang kanyang disposisyon. Kaya naman, mapanganib na manampalataya sa Diyos ngunit maghangad ng katayuan sa halip na ang katotohanan. Nagpahayag ng napakaraming katotohanan ang Diyos, at ibinunyag at itiniwalag mula sa Kanyang sambahayan ang lahat ng hindi nagmamahal sa katotohanan, lalo na iyong mga nasa mundo ng relihiyon. Nakikita ba ninyo ang pangangailangan ng paghatol at pagkastigo ng Diyos sa mga tao? Kapag talagang naiintindihan ng mga tao ang katotohanan at mayroon silang buhay pagpasok, makikita nila ang realidad ng kanilang sariling katiwalian, at mararamdamang magiging mapanganib para sa kanila na hindi hangarin ang katotohanan. Sa ngayon, hindi talaga nauunawaan ng mga tao ang kanilang sariling kalikasan, at kung mayroon man silang kaunting mababaw na pagkaunawa, tungkol lamang ito sa mga doktrina, at hindi nila nakamit ang katotohanan. Samakatwid, hindi nila iniisip na sila ay nasa panganib, ni hindi nila alam ang matakot, o mag-alala tungkol sa kanilang sarili. Ang ilang bagong mananampalataya ay nangangahas na magsabi at gumawa ng anumang bagay, ngunit ang mga nakaranas ng paghatol at pagkastigo ay naiiba. Bahagya silang nagtataglay ng isang may-takot-sa-Diyos na puso, at kahit na nagkikimkim sila ng ilang kuru-kuro, hindi sila nangangahas sabihin ang mga ito, at agad silang nagdarasal: “O Diyos, sumalungat ako sa Iyo….” Ang ilang bagong mananampalataya ay nangahas magbulalas ng mga salita ng kalapastanganan nang hindi man lang nag-iisip, sinasabing “Nagdurusa ang Diyos? Pinagdurusahan ang ano? Kumakain at nagbibihis nang maayos, pinatutuloy sa bahay ng mga tao sa kung saan-saan—hindi iyon pagdurusa! Ngunit wala akong pakialam sa mga bagay na iyon. Nananampalataya ako sa espiritu ng diyos, hindi sa kung sinong tao.” Nangangahas silang itanggi ang pagkakatawang-tao. Ang mga taong ito ay may gayong kapangahasan. Wala talaga silang may-takot-sa-Diyos na puso, hindi sila natatakot sa kahit ano, nangangahas silang magsabi ng kahit ano, at lahat sila ay may mala-demonyo at mala-hayop na kalikasan. Kung ang ang Itaas ay may maganda-gandang impresyon o opinyon tungkol sa isang tao, sinasabi ng ilang tao, “Ito ay isang sikat at pinapaborang tao sa iglesia, na tinatanggap nang mabuti sa sambahayan ng diyos.” Naiintindihan ba ng ganitong uri ng tao ang katotohanan? Hindi kahit kaunti. Ang paraan niya ng pagtingin sa mga bagay-bagay ay ganap na inilantad na ang lahat ng nasa kanyang puso ay sa mundo pa rin. Ito ay isang ganap na sekular na pananaw at estilo. Magkakaroon ba ng anumang epekto sa mga ganitong tao ang pananampalataya sa Diyos at pagbabasa ng Kanyang mga salita? Hindi talaga nila tinatanggap ang katotohanan, at ang kanilang paraan ng pagtingin sa mga bagay ay katulad ng sa mga walang pananampalataya. Sila ay talagang mga hindi mananampalataya.

Ang palaging paghingi sa Diyos ay bahagi ng kalikasan ng tao, at dapat ninyong himayin ang kalikasang ito ayon sa salita ng Diyos. Paano ninyo ito dapat himayin? Ang unang hakbang ay maging malinaw tungkol sa kung aling mga di-makatwirang hinihingi, at kung aling maluluhong pagnanais mayroon ang mga tao patungkol sa Diyos, at dapat ninyong himayin ang bawat hinihingi: Bakit humihingi ng gayon ang mga tao? Ano ang kanilang motibo? Ano ang kanilang pakay? Kapag mas masusi mo itong hinihimay sa ganitong paraan, mas mauunawaan mo ang sarili mong kalikasan, at mas magiging detalyado ang pag-unawang iyon. Kung hindi mo ito hihimayin nang detalyado, kundi nalalaman lang na ang mga tao ay hindi dapat humingi sa Diyos, na nauunawaan lamang na ang paghingi sa Diyos ay walang katwiran, at iyon lang, sa huli ay hindi ka uunlad, at hindi ka magbabago. Sinasabi ng ilang tao: “Marami kaming hinihingi sa Diyos dahil masyado kaming makasarili. Ano ang dapat naming gawin?” Natural na dapat maunawaan ng mga tao ang katotohanan at makilala ang makasariling diwa ng tao. Kapag tunay kang may pagkilala sa makasariling diwa ng tao, mapagtatanto mo na malalim ang ugat ng mga tiwaling disposisyon ng tao. Sa puntong iyon, malalaman mo na ang pinakakulang sa iyo ay ang katotohanan, hindi ang maluluhong pagnanais, at magiging madali para sa iyo na bitiwan ang iyong mga di-makatwirang hinihingi sa Diyos. Ang tanging nakakabahala ay na hindi kilala ng mga tao ang kanilang sarili. Madaling makilala ang malilinaw na maluho o di-makatwirang hinihingi kapag hinihimay mo ang mga ito, at magagawa mong kamuhian ang iyong sarili. Ngunit minsan ay nararamdaman mo na may sapat na dahilan at makatwiran ang iyong mga hinihingi, na dapat magkaroon ang mga tao ng gayong mga hinihingi sa Diyos, at nararamdaman pa nga na ang pagkakaroon ng mga hinihingi sa Diyos ay hindi labis, kundi wasto at ganap na may katwiran. Sapat na ito para ipakita na hindi mo pa rin nauunawaan ang katotohanan, kaya naman hindi mo lubusang maunawaan ang usaping ito. Narito ang isang halimbawa: Mayroong isang lalaki na maraming taon nang sumusunod sa Diyos, at nagdusa nang husto sa maraming unos at hamon. Palaging mukhang maayos ang pag-uugali niya, at tila maayos siya pagdating sa kanyang pagkatao, kanyang pagdurusa, at kanyang katapatan sa Diyos. Medyo may konsensiya pa nga siya, handang suklian ang pagmamahal ng Diyos, at karaniwang alam na kumilos nang maingat habang isinasagawa ang kanyang gawain. Kalaunan, natuklasan Kong bagama’t magandang pakinggan ang mga sinasabi niya, hindi siya mapagpasakop kahit kaunti, at hindi talaga gumawa ng anumang tunay na gawain, kaya tinanggal Ko siya at iniutos na huwag na siyang gamitin muli sa hinaharap. Nagkaroon ng mga kuru-kuro ang ilang tao tungkol sa usaping ito at ipinagtanggol siya, sinasabi nila, “Kahit na wala siyang nakamit na anuman, nagtiis siya ng paghihirap. Nagdusa siya nang husto sa mga taong ito na sumunod siya sa Diyos. Bagama’t hindi siya nakagawa ng anumang tunay na gawain at hindi niya alam kung paano magbahagi tungkol sa katotohanan para lutasin ang mga problema, sinsero ang kanyang pananampalataya sa Diyos, at wala siyang ginawang anumang masama. Dapat pakitaan ng Diyos ng awa at biyaya ang ganitong uri ng tao. Nananampalataya siya sa Diyos sa loob ng maraming taon at nagdusa nang husto; kung ang isang tulad niya ay itinitiwalag, kung gayon, mayroon pa bang anumang pag-asa ang mga bagong mananampalatayang tulad namin na matamo ang kaligtasan?” Hindi ba’t mga kuru-kuro ito ng tao? Hindi nauunawaan ng mga bagong mananampalataya ang katotohanan, kaya hindi nila maarok ang usaping ito. Palagi silang bumabatay sa mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao, palaging umaasa na pagpapalain ng Diyos ang lahat, at iniisip na—anuman ang uri ng isang tao—basta’t nananampalataya siya sa Diyos sa loob ng maraming taon, dapat siyang pagpalain ng Diyos at tulutang manatiling buhay. Naisip pa nga ng ilang tao, “Hindi niya binigo ang Diyos sa pamamagitan ng labis na pagdurusa; hindi siya dapat biguin ng Diyos!” Anong klaseng mga salita ito? Ang mga ito ay mga salita ng isang tampalasan. Napakarami sa mga hinihingi ng mga tao sa Diyos ay nagmumula sa mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao. Sinusukat ng mga tao kung ano ang dapat ibigay ng Diyos sa mga tao, at kung paano Niya sila dapat tratuhin ayon sa pamantayan ng konsensiya sa gitna ng tao para sa kung ano ang patas at makatwiran, ngunit paano ito nagiging alinsunod sa katotohanan? Bakit Ko sinasabi na ang lahat ng hinihingi ng sangkatauhan ay hindi makatwiran? Dahil ang mga ito ang mga pamantayan na hinihingi ng mga tao sa ibang tao. Taglay ba ng mga tao ang katotohanan? Naaarok ba nila ang diwa ng tao? Hinihingi ng ilang tao na tratuhin ng Diyos ang mga tao ayon sa pamantayan ng konsensiya, ipinipilit sa Diyos ang pamantayang ito ng tao. Hindi ito naaayon sa katotohanan; ito ay di-makatwirang panggugulo lamang. Pagdating sa ilang maliit na bagay, nagagawa ng mga taong magtiis nang ilang sandali, at sa panlabas ay hindi sila humihingi, ngunit ang kanilang puso ay puno ng mga hinihingi at pagnanais. Kapag napagpasyahan na sa huli ang kanilang kalalabasan, bubuhos ang kanilang mga hinihingi, bubulalas ang mga salita ng reklamo at pagkondena mula sa kanilang bibig, at magsisimula silang magpakita ng kanilang tunay na kulay. Sa oras na iyon, makikilala nila ang kanilang sariling kalikasan. Palaging humihingi ang mga tao sa Diyos batay sa mga kuru-kuro ng tao at sa sarili nilang kalooban, at marami silang hinihinging ganito. Maaaring hindi ninyo karaniwang napapansin, at iniisip na ang paminsan-minsang pagdarasal sa Diyos para sa isang bagay ay hindi maituturing na paghingi, ngunit ang totoo, ipinapakita ng maingat na paghihimay na hindi makatwiran, walang katwiran, at katawa-tawa pa nga ang maraming hinihingi ng tao. Hindi mo napagtanto ang kalubhaan ng pagkakaroon ng mga di-makatwirang hinihingi sa Diyos noon, ngunit unti-unti mo itong malalaman sa hinaharap, at pagkatapos ay magkakaroon ka ng tunay na pagkaunawa sa iyong sariling kalikasan. Sa pamamagitan ng unti-unting pagtatamo ng pagkaunawa at pagkilatis sa proseso ng iyong mga karanasan, at pagkatapos ay pagsasama nito sa pagbabahaginan tungkol sa katotohanan, saka mo lang unti-unting mauunawaan nang lubusan ang sarili mong kalikasang diwa. Pagkatapos, magagawa mong bitiwan ang iyong mga di-makatwirang hinihingi sa Diyos, at makapapasok ka sa katotohanang realidad sa bagay na ito. Kapag tunay mong lubusang naunawaan ang kalikasang diwa ng tao, aaminin mo kung anong uri ka ng nilalang, at magagawa mong magpakumbaba. Kapag kaya mong maghimagsik laban sa laman at isagawa ang katotohanan, makakamit mo ang kalayaan at paglaya, at magbabago ang iyong disposisyon. Sa oras na iyon, makakamit mo na ang katotohanan. Pinalalaya ng katotohanan ang mga tao.

Wala nang mas mahirap pang harapin kaysa sa palaging paghingi ng mga tao sa Diyos. Sa sandaling ang mga kilos ng Diyos ay hindi umaayon sa iyong mga kagustuhan, o hindi naisakatuparan ang mga ito ayon sa iyong mga kagustuhan, malamang na lumaban ka—na sapat para maipakita na ang kalikasan ng tao ay ang paglaban sa Diyos. Makikilala lang ang suliraning ito sa pamamagitan ng madalas na pagninilay sa sarili at pag-abot ng pagkaunawa sa katotohanan, at ganap lang itong malulutas sa pamamagitan ng paghahangad sa katotohanan. Kapag hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanan, marami silang hinihingi sa Diyos, samantalang kapag tunay nilang nauunawaan ang katotohanan, wala silang hinihingi; nararamdaman lamang nila na hindi sila sapat na nakapagbigay-lugod sa Diyos, na masyadong kaunti ang kanilang pagpapasakop sa Diyos. Sinasalamin ng laging paghingi ng mga tao sa Diyos ang kanilang tiwaling kalikasan. Kung hindi mo magagawang kilalanin ang iyong sarili at tunay na magsisi tungkol sa usaping ito, mahaharap ka sa peligro at mga nakatagong panganib sa iyong landas ng pananampalataya sa Diyos. Nagagawa mong pagtagumpayan ang mga ordinaryong bagay, subalit kapag nahaharap ka sa mahahalagang bagay na may kinalaman sa iyong kapalaran, kinabukasan, at destinasyon, ang mga nakatagong panganib na iyon ay magiging isang bomba na anumang oras ay maaaring sumabog. Kung gayon ay malalagay ka sa malaking panganib! Ang ilang tao ay hindi kailanman naghahangad ng katotohanan, ngunit pakiramdam pa rin nila ay napakaligtas nila at garantisadong makakasunod sila hanggang sa pinakadulo. Lumalabas na kapag nahaharap sila sa mga pagsubok, hindi nila kayang pagtagumpayan ang mga ito, at muli silang nahuhulog sa mga dati nilang gawi, at nagiging mga pakay ng pagwasak. Maraming tao ang noon pa man ay sumusunod at nananampalataya na sa ganitong paraan; maganda ang pag-uugali nila sa panahong sumusunod sila sa Diyos, ngunit hindi nito mapagpapasyahan kung ano ang mangyayari sa hinaharap. Ito ay dahil hindi mo kailanman alam ang nakapagpapabagsak na kahinaan ng tao, o ang mga bagay na nasa kalikasan ng tao na maaaring lumaban sa Diyos, at bago ka nila ipahamak, wala kang kaalaman sa mga bagay na ito. Kung hindi malulutas ang iyong kalikasan na lumalaban sa Diyos, inihahanda ka nito sa kapahamakan, at posible na kapag natapos na ang iyong paglalakbay o kapag natapos na ang gawain ng Diyos, gagawin mo ang pinakalumalaban sa Diyos at magsasabi ka ng kalapastanganan laban sa Kanya, at sa gayon ay makokondena at matitiwalag ka. Sa pinakapeligrosong panahon, nang siya ay mahuli at mabilanggo, sinubukan ni Pedro na tumakas. Noong panahong iyon, hindi niya naunawaan ang layunin ng Diyos, at nagplano siyang manatiling buhay at gawin ang gawain ng mga iglesia. Nang maglaon, nagpakita sa kanya si Jesus at nagsabi: “Ipapapako mo ba Akong muli sa krus para sa iyo?” Naunawaan ni Pedro ang layunin ng Diyos, at mabilis siyang nagpasakop. Ipagpalagay na, sa sandaling iyon, mayroon siyang sariling mga hinihingi at sinabi, “Ayokong mamatay ngayon, natatakot ako sa sakit. Hindi ba’t ipinako Ka sa krus para sa aming kapakanan? Bakit Mo hinihiling na ako ay ipako sa krus? Puwede bang huwag akong maipako sa krus?” Kung may gayon siyang mga hiningi, nawalan sana ng kabuluhan ang landas na kanyang tinahak. Ngunit noon pa man, si Pedro ay isang taong nagpapasakop sa Diyos at hinahanap ang Kanyang layunin, at, sa huli, naunawaan niya ang layunin ng Diyos at lubusang nagpasakop. Kung hindi hinanap ni Pedro ang layunin ng Diyos at kumilos ayon sa kanyang sariling mga kagustuhan, maling landas sana ang natahak niya. Ang mga tao ay walang pakultad na direktang maunawaan ang mga layunin ng Diyos, ngunit kung hindi sila magpapasakop pagkatapos maunawaan ang katotohanan, ipinagkakanulo nila ang Diyos. Ibig sabihin, ang palaging paghingi ng mga tao sa Diyos ay nauugnay sa kanilang kalikasan. Kapag mas marami silang hinihingi, mas naghihimagsik at lumalaban sila, at mas marami silang kuru-kuro. Kapag mas marami ang hinihingi ng isang tao sa Diyos, isa siyang taong mas lumalaban sa Diyos, at tumututol pa nga sa Diyos. Marahil, isang araw, magagawa nitong ipagkanulo at iwanan ang Diyos. Kung nais mong lutasin ang problemang ito, kailangan mong maunawaan ang ilang aspekto ng katotohanan at magkaroon din ng ilang tunay na karanasan upang lubusan itong maunawaan at ganap na malutas.

Sa pagsukat kung makakapagpasakop ba ang mga tao sa Diyos o hindi, ang susi ay kung mayroon sila o walang anumang labis-labis na pagnanais o lihim na motibo sa Kanya. Kung laging humihiling ang mga tao sa Diyos, pinatutunayan nito na hindi sila mapagpasakop sa Kanya. Anuman ang mangyari sa iyo, kung hindi mo ito tinatanggap mula sa Diyos, at hindi mo hinahanap ang katotohanan, at palagi kang nakikipagtalo para sa iyong sarili at palagi mong nadarama na ikaw lamang ang tama, at kung nagagawa mo pa ngang pagdudahan na ang Diyos ang katotohanan at ang pagiging matuwid Niya, magkakaproblema ka. Ang gayong mga tao ang pinakamayabang at ang pinakamapaghimagsik sa Diyos. Ang mga taong palaging humihingi sa Diyos ay hindi tunay na makapagpapasakop sa Kanya. Kung humihiling ka sa Diyos, pinatutunayan nito na sinusubukan mong makipagtawaran sa Diyos, na pinipili mo ang sarili mong kalooban, at kumikilos ka ayon dito. Ito ay pagkakanulo sa Diyos at kawalan ng pagpapasakop. Kawalan ng katwiran ang mismong paghingi sa Diyos; kung totoong nananampalataya ka na Siya ang Diyos, hindi ka mangangahas na humingi sa Kanya—na hindi ka naman kalipikadong gawin—makatwiran man ang mga ito o hindi. Kung may totoo kang pananampalataya sa Diyos, at naniniwala na Siya ang Diyos, Siya lang ang sasambahin mo at sa Kanya ka lang magpapasakop—wala nang ibang pagpipilian pa. Hindi lamang gumagawa ng sarili nilang mga pagpili ang mga tao ngayon, hinihingi pa nilang kumilos ang Diyos alinsunod sa sarili nilang kagustuhan. Hindi lamang nila hindi pinipiling magpasakop sa Diyos, hinihingi pa nilang magpasakop sa kanila ang Diyos. Hindi ba’t napakawalang katwiran nito? Samakatwid, kung walang totoong pananalig sa loob-loob ng isang tao, at walang matibay na pananampalataya, hindi nila kailanman matatamo ang pagsang-ayon ng Diyos. Kapag nagagawa na ng mga taong bawasan ang mga hinihingi nila sa Diyos, mayroon na silang mas totoong pananalig at pagpapasakop, at medyo normal ang kanilang katwiran. Madalas mangyari na kapag mas mahilig makipagtalo ang mga tao, mas mahirap silang pakitunguhan. Hindi lamang sila maraming hinihingi, kundi kung pagbibigyan mo sila, lalo pa silang hihingi. Kapag nasiyahan sila sa isang aspekto, hihingi pa sila sa isa pa. Kailangan silang masiyahan sa lahat ng aspekto, at kung hindi, nagsisimula silang magreklamo, at sumusuko sila at hinahayaang magkagulo-gulo ang lahat ng bagay. Pagkatapos gawin iyon, nakadarama sila ng pagkukulang at pagsisisi, at nananangis sila ng mapapait na luha, at ibig nang mamatay. Ano ang silbi niyon? Hindi ba’t sila ay nagiging hindi makatwiran at walang patumanggang nakayayamot? Ang magkakasunod na problemang ito ay kailangang malutas mula sa kanilang tiwaling disposisyon, ang ugat ng lahat ng ito. Kung ikaw ay mayroong tiwaling disposisyon at hindi mo ito nilulutas, kung maghihintay ka hanggang sa malagay ka sa gusot o magdulot ka ng sakuna bago ito lutasin, paano mo mapupunan ang pinsalang ito? Hindi ba’t ito ay pagkilos kung kailan huli na ang lahat? Upang lubusang malutas ang problema ng iyong tiwaling disposisyon, dapat mong hanapin ang katotohanan para malutas ito sa unang pagkakataong lumitaw ito. Dapat mong lutasin ang tiwaling disposisyon sa pag-usbong pa lamang nito, nang sa gayon ay matiyak na hindi ka makagagawa ng anumang mali at maiiwasan ang mga gusot sa hinaharap. Kung ang tiwaling disposisyon ay nag-uugat at nagiging mga ideya o pananaw ng isang tao, magagawa nitong diktahan ang tao na kumilos nang mapanggulo. Samakatwid, ang pagninilay sa sarili at pagkakilala sa sarili ay pangunahing tungkol sa pagtuklas sa mga tiwaling disposisyon ng isang tao, at mabilis na paghahanap sa katotohanan para malutas ang mga ito. Dapat mong malaman kung anong mga bagay ang nasa kalikasan mo, kung ano ang gusto mo, ano ang hinahangad mo, at ano ang gusto mong makamit. Dapat mong himayin ang mga bagay na ito ayon sa mga salita ng Diyos para makita kung ang mga ito ay alinsunod sa mga layunin ng Diyos, at sa paanong paraan walang-katotohanan ang mga ito. Kapag naunawaan mo na ang mga bagay na ito, dapat mong lutasin ang problema ng iyong hindi normal na katwiran, ibig sabihin, ang problema ng iyong pagiging hindi makatwiran at walang patumanggang panggugulo. Hindi lamang ito problema ng iyong tiwaling disposisyon, nauugnay rin ito sa usapin kung ikaw ba ay isang taong may katwiran o wala. Lalo na sa mga usapin na may kinalaman sa kasikatan, pakinabang, at katayuan, kapag ang mga tao ay nadadala ng kasikatan at pakinabang, nagiging hindi normal ang kanilang katwiran; para bang nasiraan sila ng bait. Ito rin ang nakapagpapabagsak na kahinaan ng mga tao. Pakiramdam ng ilang tao ay mayroon silang partikular na kakayahan at ilang kaloob, at palagi nilang gustong maging mga lider at mamukod-tangi, kaya hinihiling nila sa Diyos na gamitin sila. Kung hindi sila ginagamit ng Diyos, sinasabi nila, “Paanong hindi ako tinitingnan ng Diyos nang may pabor? Diyos ko, kung gagamitin Mo po ako para makagawa ng isang mahalagang bagay, nangangako akong gugugol para sa Iyo!” Tama ba ang ganitong uri ng intensyon? Mabuting bagay ang gumugol para sa Diyos, ngunit mayroong mga motibasyon sa likod ng kagustuhan nilang gumugol para sa Diyos. Ang tunay na gustong-gusto nila ay katayuan, at ito ang pinagtutuunan nila. Kapag ang mga tao ay may kakayahang tunay na magpasakop, na sumusunod sa Diyos nang buong puso, ginagamit man sila o hindi ng Diyos, at gumugugol para sa Diyos mayroon man silang katayuan o wala, saka lang sila maituturing na nagtataglay ng katwiran at na mapagpasakop sa Diyos. Mabuti kapag ang mga tao ay bukal sa loob na gumugugol para sa Diyos, at handa ang Diyos na gamitin ang ganitong mga tao, ngunit kung hindi sila nasasangkapan ng katotohanan, walang paraan ang Diyos para gamitin sila. Kung ang mga tao ay handang magsikap para sa katotohanan at makipagtulungan, dapat na magkaroon ng yugto ng paghahanda. Pormal lamang na magagamit ng Diyos ang mga tao kapag nauunawaan na nila ang katotohanan at kaya na nilang tunay na magpasakop sa Diyos. Mahalaga ang yugtong ito ng pagsasanay. Ang mga lider at manggagawa sa kasalukuyan ay naritong lahat sa yugtong ito ng pagsasanay. Pagkatapos nilang magkaroon ng karanasan sa buhay at kaya na nilang pangasiwaan ang mga usapin nang may mga prinsipyo, magiging angkop na silang gamitin ng Diyos.

Ang mga bagay sa kalikasan ng tao ay hindi tulad ng ilang panlabas na pag-uugali, gawi, o kaisipan at ideya na maaari lamang pungusan at iyon na iyon; dapat mahukay ang mga ito nang paunti-unti. Higit pa rito, hindi madali para sa mga tao na matukoy ang mga ito, at kahit pa matukoy ang mga ito, hindi madaling baguhin ang mga ito—ang pagkakamit ng pagbabago ay nangangailangan ng sapat na malalim na pagkaunawa. Bakit palagi nating hinihimay ang kalikasan ng tao? Hindi ba ninyo naaarok kung ano ang ibig sabihin nito? Saan nagmumula ang mga pagbubunyag ng mga tiwaling disposisyon ng mga tao? Lahat ito ay nagmumula sa kanilang kalikasan, at lahat ito ay pinangingibabawan ng kanilang kalikasan. Bawat tiwaling disposisyon ng tao, bawat kaisipan at ideya, bawat intensyon, lahat ay nauugnay sa kalikasan ng tao. Samakatwid, sa pamamagitan ng direktang paghuhukay sa kalikasan ng tao, madaling malulutas ang kanyang mga tiwaling disposisyon. Bagama’t hindi madaling baguhin ang kalikasan ng mga tao, kung makikilatis at maaarok nila ang mga tiwaling disposisyon na kanilang ibinubunyag, at kung mahahanap nila ang katotohanan upang malutas ang mga ito, magagawa nilang unti-unting baguhin ang kanilang mga disposisyon. Sa sandaling nakamit na ng isang tao ang pagbabago sa kanyang buhay disposisyon, mababawasan nang mababawasan ang mga bagay sa loob niya na lumalaban sa Diyos. Ang layon ng paghihimay sa kalikasan ng tao ay ang baguhin ang kanyang disposisyon. Hindi pa ninyo naaarok ang layong ito, at iniisip na sa pamamagitan lamang ng paghihimay at pag-unawa sa inyong kalikasan ay makapagpapasakop kayo sa Diyos at maibabalik na ang inyong katwiran. Ang ginagawa lang ninyo ay pikit-matang naglalapat ng mga patakaran! Bakit hindi sapat na ilantad lamang ang matinding kayabangan at pagmamatuwid sa sarili ng mga tao? Bakit kailangan ding himayin ang kanilang tiwaling kalikasan? Hindi malulutas ang problema kung ilalantad lamang ang kanilang pagmamatuwid sa sarili at kayabangan. Ngunit kung hihimayin ang kanilang kalikasan, ang mga aspekto na saklaw nito ay napakalawak, kabilang dito ang lahat ng tiwaling disposisyon, at hindi lamang ito ang makitid na sakop ng pagmamatuwid sa sarili, labis na pagpapahalaga sa sarili, at kayabangan—higit pa rito ang kabilang sa kanilang kalikasan. Kaya, ang lahat ng iba’t ibang hinihingi ng mga tao sa Diyos, sa katunayan, ay ang kanilang maluluhong pagnanais, at lahat ay mga pagbubunyag ng mga tiwaling disposisyon. Mabuti kapag malinaw na nakikita ng mga tao ang usaping ito. Sa sandaling makilala mo ang iyong maluluhong pagnanais, magagawa mong kamuhian ang iyong sarili dahil sa kawalan ng pagkatao, at maaarok mo ang iyong sariling kalikasang diwa. Pagkatapos ay magiging madali para sa iyo na maghimagsik laban sa laman at tanggihan ang iyong sarili, at magiging madaling lutasin ang iyong mga tiwaling disposisyon, at magkakaroon ka ng landas pasulong. Kung hindi, hindi ninyo kailanman mahuhukay ang ugat na sanhi ng inyong mga pagbubunyag ng katiwalian, at sasabihin lamang ninyo na ito ay pagmamataas, kayabangan, o pagmamatuwid sa sarili, o hindi pagkakaroon ng anumang debosyon. Malulutas ba ng pagtalakay lang sa gayong mabababaw na bagay ang inyong problema? May pangangailangan bang talakayin ang kalikasan ng tao? Sa simula, ano ang kalikasan nina Adan at Eba? Walang sinasadyang paglaban sa kalooban nila, lalo na ang hayagang pagkakanulo. Hindi nila alam kung ano ang ibig sabihin ng labanan ang Diyos, lalo na kung ano ang ibig sabihin ng pagpapasakop sa Kanya. Tinanggap nila sa kanilang puso ang anumang inilabas ni Satanas na mga maling pananampalataya at maling kaisipan. Ngayon ay ginawa nang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan hanggang sa puntong napakahirap para sa mga tao na tanggapin ang katotohanan, kayang maghimagsik laban at lumaban ng mga tao sa Diyos sa lahat ng bagay, hindi nila hinahanap ang katotohanan kahit kaunti, at nag-iisip sila ng lahat ng uri ng paraan upang salungatin Siya. Maliwanag na ang kalikasan ng tao ay katulad ng kay Satanas. Bakit Ko sinasabi na ang kalikasan ng tao ay kalikasan ni Satanas? Si Satanas ay yaong lumalaban sa Diyos, at dahil ang mga tao ay may kalikasan ni Satanas, sila ay kay Satanas. Bagama’t ang mga tao ay hindi sinasadyang gumawa ng mga bagay upang labanan ang Diyos, dahil mayroon silang kalikasan ni Satanas, lahat ng kanilang iniisip ay lumalaban sa Diyos. Kahit pa ang mga tao ay walang gawin, nilalabanan pa rin nila ang Diyos, dahil ang panloob na diwa ng tao ay naging isang bagay na lumalaban sa Diyos. Samakatwid, ang tao sa kasalukuyan ay iba sa taong kalilikha pa lang. Walang paglaban o pagkakanulo sa kalooban ng mga tao noon, puno sila ng buhay, at hindi pinangingibabawan ng anumang kalikasan ni Satanas. Kung ang mga tao ay hindi pinangingibabawan o ginugulo sa loob-loob nila ng kalikasan ni Satanas, anuman ang gawin nila, hindi ito katumbas ng paglaban sa Diyos.

Ano ang kalikasan? Ang kalikasan ay ang diwa ng tao. Ang mga disposisyon ay mga bagay na nabubunyag mula sa kalikasan ng isang tao, at ang pagbabago sa disposisyon ay nangangahulugan na ang tiwaling disposisyon ng isang tao ay nalinis at napalitan na ng katotohanan. Ang nabubunyag kung gayon ay hindi isang tiwaling disposisyon, kundi isang pagpapamalas ng normal na pagkatao. Matapos gawing tiwali ni Satanas ang tao, ang tao ay naging pagsasakatawan ni Satanas, siya ay naging kauri ni Satanas na lumalaban sa Diyos at ganap na nagkaroon ng kakayahang ipagkanulo ang Diyos. Bakit hinihingi ng Diyos na baguhin ng mga tao ang kanilang disposisyon? Dahil gusto ng Diyos na gawing perpekto at kamtin ang mga tao, at ang mga taong nagawang ganap sa wakas ay nagtataglay ng maraming naidagdag na mga realidad ng pagkakilala sa Diyos, at ng mga realidad ng lahat ng aspekto ng katotohanan. Ang mga taong tulad nito ay ganap na alinsunod sa mga layunin ng Diyos. Noon, may mga tiwaling disposisyon ang mga tao, at nagkakamali sila o lumalaban sa Diyos sa tuwing may ginagawa sila, ngunit ngayon ay nakauunawa na ang mga tao ng ilang katotohanan, at nakagagawa ng maraming bagay na alinsunod sa mga layunin ng Diyos. Gayumpaman, hindi ito nangangahulugan na ang mga tao ay hindi nagkakanulo sa Diyos. Nagagawa pa rin ito ng mga tao. Ang mga tiwaling disposisyon na nabubunyag mula sa loob ng kalikasan ng tao ay maaaring mabago nang bahagya. Ang bahagi na nagbabago ay ang bahagi kung saan ginagamit ang katotohanan para lutasin ang mga tiwaling disposisyon, sa gayon ay nagbibigay-kakayahan sa isang tao na magsagawa alinsunod sa katotohanan; ang natitira ay maaaring inookupa pa rin ng mga satanikong disposisyon. Samakatwid, ang magawang isagawa ang isang aspekto ng katotohanan ay hindi nangangahulugan na nagbago na ang iyong buhay disposisyon, dahil ang pagbabagong pinagdaanan mo ay bahagya lamang, hindi ganap. Tulad ito ng kung paanong ang mga tao ay palaging may mga kuru-kuro at hinihingi sa Diyos noon, at ngayon sa maraming aspekto ay wala na—ngunit maaaring mayroon pa rin silang mga kuru-kuro o hinihingi sa ilang bagay, at nagagawa pa rin nilang ipagkanulo ang Diyos. Maaaring sabihin mo, “Kaya kong magpasakop sa anumang gawin ng Diyos, at magpasakop sa maraming bagay nang walang reklamo at walang hinihingi,” ngunit magagawa mo pa ring ipagkanulo ang Diyos sa ilang bagay. Bagama’t hindi mo sinasadyang lumaban sa Diyos, kapag hindi mo nauunawaan ang Kanyang mga layunin, magagawa mo pa ring kumontra sa Kanyang mga ninanais. Kaya, ano ang ibig sabihin ng bahaging maaaring magbago? Iyon ay kapag nauunawaan mo ang mga layunin ng Diyos, makakapagpasakop ka, at kapag nauunawaan mo ang katotohanan, maisasagawa mo ito. Kung hindi mo nauunawaan ang katotohanan o ang mga layunin ng Diyos sa ilang bagay, may posibilidad pa rin na makapagbunyag ka ng katiwalian. Kung naiintindihan mo ang katotohanan, ngunit hindi mo ito isinasagawa dahil nalilimitahan ka ng ilang bagay, pagkakanulo ito, at ito ay bagay na nasa iyong kalikasan. Siyempre, walang limitasyon sa kung gaano magbabago ang iyong disposisyon. Kapag mas maraming katotohanan ang iyong nakakamit, mas lalalim ang pagkakakilala mo sa Diyos, at mas dadalang ang paglaban at pagkakanulo mo sa Diyos. Ito ay isang pagbabago sa buhay disposisyon. Ang paghahangad na baguhin ang disposisyon ay pangunahing nakakamit sa pamamagitan ng paghahangad sa katotohanan, at ang pag-unawa sa sariling kalikasang diwa ay nakakamit sa pamamagitan ng pag-unawa sa katotohanan. Kapag ang isang tao ay tunay na nakamit ang katotohanan, malulutas ang lahat ng kanyang problema.

Taglamig, 1999