Kabanata 96
Kakastiguhin Ko ang lahat ng isinilang sa Akin pero hindi Ako kilala para ipamalas ang lahat ng Aking poot, ang Aking dakilang kapangyarihan, at ang Aking buong karunungan. Sa Akin, lahat ay matuwid, at wala talagang kawalang-katuwiran, walang panlilinlang, at walang pagiging baliko; sinumang baliko at mapanlinlang ay tiyak na anak ng impiyerno, isinilang sa Hades. Sa Akin, lahat ay lantad. Nagsasalita Ako, at ito ay natutupad. Nag-uutos Ako, at ito ay naitatatag. Walang sinumang makakabago o makakagaya sa mga bagay na ito dahil Ako ang nag-iisa at tanging Diyos Mismo. Sa malapit nang mangyari, lahat ng nasa grupo ng Aking paunang itinadhana at hinirang na mga panganay na anak ay isa-isang ipapamalas, at lahat ng wala sa grupo ng mga panganay na anak ay Aking ititiwalag sa pamamagitan nito. Ganito Ko ginagawa at tinutupad ang Aking gawain. Ngayon mismo, inihahayag Ko ang ilang tao para lamang makita ng Aking mga panganay na anak ang Aking kamangha-manghang mga gawa, ngunit kalaunan ay hindi na Ako gagawa sa ganitong paraan. Bagkus, magpapatuloy Ako mula sa pangkalahatang sitwasyon sa halip na hayaan sila na isa-isang ipakita kung ano ba talaga sila (dahil ang lahat ng demonyo ay halos magkakapareho, at sapat nang pumili ng ilan lamang para magsilbing halimbawa). Ang lahat ng Aking panganay na anak ay alam iyon sa kanilang puso, at hindi Ko na kailangan pang sabihin iyon nang diretsahan (dahil sa takdang panahon, tiyak na sunud-sunod silang mahahayag).
Aking disposisyon na tuparin ang Aking sinabi, at sa Akin ay walang naitatago at naililihim. Sasabihin Ko sa inyo ang lahat ng bagay na dapat ninyong maunawaan, at talagang hindi Ko sasabihin sa inyo ang anumang hindi ninyo dapat malaman, dahil baka hindi ninyo makayang tumayo nang matatag. Hindi Ako maaaring kumapit sa maliliit na bagay at sa gayon ay mawalan ng mahahalagang bagay—iyan ay talagang hindi sulit. Maniwalang Ako ang Diyos na makapangyarihan sa lahat, at pagkatapos ay matutupad ang lahat at magiging madali at kasiya-siya ang lahat. Ganito kung paano Ko ginagawa ang mga bagay-bagay. Sinuman ang naniniwala, hinahayaan Ko siyang makakita, at sinumang hindi naniniwala, hindi Ko siya hinahayaang makaalam, at hindi Ko siya kailanman pahihintulutang makaunawa. Sa Akin ay walang damdamin ng laman o habag, at sinumang lumalapastangan sa Aking pagkastigo ay tiyak na papatayin Ko nang walang pagtitimpi, at tatratuhin Ko silang lahat nang pare-pareho. Ako ay pareho sa lahat—wala Akong personal na mga damdamin, at lalong hindi Ako kumikilos batay sa mga damdamin ng laman. Paanong hindi makikita ng mga tao ang Aking pagiging matuwid at pagiging kapita-pitagan sa pamamagitan nito? Ito ang Aking karunungan at ang Aking disposisyon, na walang sinumang makapagbabago at walang sinumang makakaalam nang lubusan. Ang Aking mga kamay ay laging namamahala ng lahat ng bagay, sa lahat ng oras, at palagi Kong iniaayos ang lahat ng bagay upang magserbisyo sa Akin kung kailan Ko ibig. Maraming tao ang nagseserbisyo para sa Akin upang tuparin ang Aking plano ng pamamahala, ngunit sa katapusan ay nakikita nila ang mga pagpapala ngunit hindi natatamasa ang mga iyon—napakakaawa-awa! Ngunit walang sinumang makapagbabago ng Aking puso. Ito ang Aking atas administratibo (sa tuwing binabanggit ang mga atas administratibo, tumutukoy ito sa bagay na walang sinuman ang makakapagbago, kaya kapag nagsalita Ako sa hinaharap, kung naging determinado na Ako sa isang bagay, kung gayon ay tiyak na iyan ay Aking atas administratibo. Tandaan! Huwag itong labagin, para hindi ka magdusa ng kawalan), at bahagi rin ito ng Aking plano ng pamamahala. Ito ay sarili Kong gawain, hindi isang bagay na maaaring gawin ng kahit sino lang na tao. Dapat Kong gawin ito—dapat Kong iayos ito, na sapat na upang ipakita ang Aking pagkamakapangyarihan-sa-lahat at ipamalas ang Aking poot.
Karamihan ng mga tao ay hindi pa rin nakakakilala at hindi pa rin nalilinawan tungkol sa Aking pagkatao. Nasabi Ko na ito nang ilang beses, ngunit kayo ay nalalabuan pa rin at hindi masyadong nakakaunawa. Ngunit ito ay Aking gawain, at ngayon, sa sandaling ito, sinumang nakakakilala ay nakakakilala, at sinumang hindi nakakakilala ay hindi Ko pinipilit. Maaari lamang itong maging ganito. Nakapagsalita na Ako nang malinaw tungkol dito, at hindi na Ako magsasalita tungkol dito kalaunan. (Ito ay dahil napakarami Ko nang nasabi, at nagsalita na Ako nang napakalinaw. Siyang nakakakilala sa Akin ay tiyak na mayroong gawain ng Banal na Espiritu at walang dudang isa sa Aking mga panganay na anak. Siyang hindi nakakakilala sa Akin ay tiyak na hindi, na nagpapatunay na binawi Ko na ang Aking Espiritu mula sa kanya.) Ngunit sa katapusan, gagawin Kong makilala Ako ng bawat isa—ganap na makilala Ako, kapwa sa Aking pagkatao at sa Aking pagka-Diyos. Ang mga ito ang mga hakbang ng Aking gawain, at dapat Akong gumawa sa ganitong paraan. Ito rin ay ang Aking atas administratibo. Dapat Akong tawagin ng lahat bilang ang tanging tunay na Diyos, at purihin at nagagalak na ipagbunyi Ako nang walang humpay.
Ang Aking plano ng pamamahala ay lubusan nang natapos, at ang lahat ay matagal nang natupad. Sa mga mata ng tao, mukhang marami pa sa Aking gawain ang nagpapatuloy pa rin, ngunit naiayos Ko na ito nang wasto, at ang hinihintay na lamang ay ang kaganapan nito ayon sa Aking mga hakbang, paisa-isang gampanin lamang. (Ito ay dahil bago ang paglikha ng mundo, Akin nang paunang itinadhana kung sino ang kayang manindigan sa pagsubok, kung sino ang hindi Ko maaaring hirangin at paunang itadhana, at kung sino ang hindi maaaring makibahagi sa Aking pagdurusa. Ang mga maaaring makibahagi sa Aking pagdurusa—ibig sabihin, ang Aking mga paunang itinadhana at hinirang ay tiyak na Aking pangangalagaan at sa gayon ay bibigyang-kakayahan na pangibabawan ang lahat ng bagay.) Malinaw sa Aking puso kung sino ang gumaganap sa bawat papel. Alam na alam Ko kung sino ang nagseserbisyo sa Akin, kung sino ang panganay na anak, at kung sino ang kabilang sa Aking mga anak at Aking mga tao. Alam na alam Ko ito. Sinumang sinabi Ko noon na isang panganay na anak ay isa pa ring panganay na anak ngayon, at sinumang sinabi Ko noon na hindi isang panganay na anak ay hindi pa rin isang panganay na anak ngayon. Anuman ang Aking ginagawa, hindi Ko ito pinagsisisihan, at hindi Ko ito madaling binabago. Totoo Ako sa Aking sinasabi (sa Akin ay walang hindi seryoso), at hindi ito nagbabago kailanman! Ang mga nagseserbisyo para sa Akin ay palaging magseserbisyo para sa Akin. Sila ang Aking mga baka; sila ang Aking mga kabayo. (Gayumpaman, ang mga taong ito ay hindi kailanman nagkaroon ng espirituwal na pang-unawa; kapag ginagamit Ko sila ay may pakinabang sila, ngunit kapag hindi Ko sila ginagamit ay pinapatay Ko sila. Kapag nagsasalita Ako tungkol sa mga baka at mga kabayo, ang tinutukoy Ko ay iyong mga walang espirituwal na pang-unawa, na hindi nakakakilala sa Akin, at hindi nagpapasakop sa Akin, at kahit na sila ay masunurin at nagpapasakop at simple at matapat, sila ay tipikal pa rin na mga baka at mga kabayo.) Ngayon, karamihan sa mga tao ay mapagpalayaw at hindi napipigilan sa harap Ko, nagsasalita at tumatawa nang napakagulo, umaasal na walang pagpipitagan—nakikita lamang nila ang Aking pagkatao, at hindi ang Aking pagka-Diyos. Sa Aking pagkatao, ang mga asal na ito ay maaaring palampasin at nakakaya Kong patawarin ang mga iyon, ngunit sa Aking pagka-Diyos hindi ito ganoon kadali. Sa hinaharap ay magpapasya Ako na nagkasala ka ng kalapastanganan sa Akin. Sa ibang salita, bagama’t ang isang tao ay maaaring magkasala laban sa Aking pagkatao, hindi siya maaaring magkasala laban sa Aking pagka-Diyos, at ang sinumang sumasalungat nang kahit bahagya sa Akin ay Aking hahatulan kaagad nang walang anumang pagkaantala. Huwag isipin na dahil nakasama mo ang persona Kong ito sa loob ng maraming taon at naging pamilyar ka sa Akin ay maaari ka nang magsalita at kumilos nang walang pakundangan. Wala talaga Akong pakialam! Kung sino man ito, tatratuhin Ko siya nang may katuwiran. Ito ang Aking pagiging matuwid.
Ang Aking mga hiwaga ay ibinubunyag sa mga tao araw-araw, at ang mga iyon ay nagiging mas malinaw araw-araw, ayon sa mga yugto ng paghahayag, na sapat na upang ipakita ang takbo ng Aking gawain. Ito ang Aking karunungan. (Hindi Ko ito sinasabi nang tuwiran. Nililiwanagan Ko ang Aking mga panganay na anak at binubulag ang supling ng malaking pulang dragon.) Ngayon ay higit Ko pang ilalantad sa inyo ang Aking hiwaga sa pamamagitan ng Aking Anak. Ang mga bagay-bagay na hindi kayang mailarawan sa isip ng mga tao ay Aking ibubunyag sa inyo ngayon, upang ipaalam sa inyo nang lubos at magkaroon kayo ng malinaw na pagkaunawa. Higit pa rito, ang hiwagang ito ay umiiral sa bawat isa bukod sa Aking mga panganay na anak, ngunit walang sinumang makakaunawa rito. Bagaman ito ay nasa loob ng bawat tao, walang sinumang makakaalam dito. Ano ang sinasabi Ko? Sa Aking gawain at sa Aking mga pagbigkas sa loob ng panahong ito, malimit Kong binabanggit ang malaking pulang dragon, si Satanas, ang mga diyablo, at ang arkanghel. Ano ba ang mga ito? Ano ang kanilang mga kaugnayan? Ano ang ipinamamalas sa mga bagay na ito? Ang mga pagpapamalas ng malaking pulang dragon ay paglaban sa Akin, kawalan ng pagkaunawa at pagkaintindi sa mga kahulugan ng Aking mga salita, madalas na pang-uusig sa Akin, at paghahangad na gumamit ng mga pakana para gambalain ang Aking pamamahala. Si Satanas ay ipinamamalas sa mga sumusunod: pakikipagtunggali sa Akin para sa kapangyarihan, pagnanais na angkinin ang Aking hinirang na mga tao, at paglalabas ng mga negatibong salita para iligaw ang Aking mga tao. Ang mga sumusunod ay ang mga pagpapamalas ng mga diyablo (ang mga hindi tumatanggap sa Aking pangalan at hindi nananampalataya ay diyablong lahat): pag-iimbot sa mga kasiyahan ng laman, pagpapasasa sa masasamang pagnanasa, pamumuhay sa ilalim ng pagkagapos kay Satanas, ang ilan ay lumalaban sa Akin at ang ilan ay sumusuporta sa Akin (ngunit hindi nito pinapatunayan na sila ay Aking mga minamahal na anak). Ang mga pagpapamalas ng arkanghel ay ang sumusunod: pagsasalita nang walang-galang, pagiging di-makadiyos, malimit na paggaya ng Aking tono para sermunan ang mga tao, pagtutuon lamang sa panlabas na paggaya sa Akin, pagkain ng Aking kinakain at paggamit ng Aking ginagamit; sa madaling salita, pagnanais na makapantay Ko, pagiging ambisyoso ngunit wala ng Aking kakayahan at hindi nagtataglay ng Aking buhay, at pagiging isang patapon. Si Satanas, ang mga diyablo, at ang arkanghel ay pawang tipikal na halimbawa ng malaking pulang dragon, kaya ang mga hindi Ko paunang itinadhana at hinirang ay mga supling lahat ng malaking pulang dragon: Ito ay lubusang ganito! Ang mga ito ay mga kaaway Kong lahat. (Gayumpaman, ang mga panggugulo ni Satanas ay hindi kasama. Kung ang iyong kalikasan ay ang Aking kakayahan, walang sinumang makapagbabago nito. Dahil ngayon ay namumuhay ka pa rin sa laman, paminsan-minsan ay mahaharap ka sa pang-aakit ni Satanas—ito ay di-maiiwasan—ngunit dapat kang mag-ingat palagi.) Samakatwid, iwawaksi Ko ang lahat ng supling ng malaking pulang dragon maliban sa Aking mga panganay na anak. Ang kanilang kalikasan ay hindi kailanman magbabago—ito ang kakayahan ni Satanas. Ang mga diyablo ang kanilang ipinamamalas, at ang arkanghel ang kanilang isinasabuhay. Ito ay lubusang totoo. Ang malaking pulang dragon na Aking binabanggit ay hindi isang malaking pulang dragon; bagkus ito ay ang masamang espiritu na lumalaban sa Akin, kung saan ang “malaking pulang dragon” ay isang kasing-kahulugang salita. Kaya lahat ng espiritu bukod sa Banal na Espiritu ay masasamang espiritu, at masasabi ring supling ng malaking pulang dragon. Dapat itong maging napakalinaw sa lahat.