Panimula

Nagtataglay ang parteng ito ng mga salita ng Diyos ng apat na bahagi na lahat ipinahayag ni Cristo sa pagitan ng Hunyo 1992 at Setyembre 2005. Ang karamihan ay base sa mga pagtatala ng mga sermon at pagbabahagi ni Cristo habang naglalakbay Siya sa mga iglesia. Hindi pa nabago ang mga ito sa anumang paraan, ni hindi rin binago kalaunan ni Cristo ang mga ito. Ang mga natitirang bahagi ay personal na isinulat ni Cristo (kapag nagsusulat si Cristo, nagsusulat Siya nang tuloy-tuloy, nang hindi humihinto upang mag-isip o magsagawa ng anumang pamamatnugot, at ang mga salita Niya ay ganap na pagpapahayag ng Banal na Espiritu—ito ay di-mapagdududahan). Sa halip na paghiwalayin ang dalawang uring ito ng pagbigkas, iniharap namin ang mga ito nang magkasama, gamit ang orihinal na pagkakasunud-sunod ng pagkakahayag ng mga ito; tinutulutan tayo nitong makita, mula sa kabuuan ng mga pagbigkas Niya, ang mga hakbang ng gawain ng Diyos, at maunawaan kung paano Siya gumagawa sa bawa’t yugto, na kapaki-pakinabang sa kaalaman ng mga tao sa mga hakbang ng gawain ng Diyos at karunungan ng Diyos.

Ang unang walong kabanata ng “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya’y Naglakad sa mga Iglesia I”—na tinatawag sa kabuuan bilang “Ang Landas”—ay isang maliit na bahagi ng mga salitang binigkas ni Cristo habang kapantay Siya ng tao. Sa kabila ng kanilang maliwanag na katabangan, nag-uumapaw ang mga ito ng pagmamahal at pagmamalasakit ng Diyos para sa sangkatauhan. Bago ito, nangusap ang Diyos mula sa pananaw ng ikatlong langit, na nagbukas ng malaking agwat sa pagitan Niya at ng tao, at ginawang takot ang mga tao na lumapit sa Diyos, lalo na ang humiling sa Kanya na paglaanan ang kanilang mga buhay. Sa “Ang Landas,” samakatuwid, nangusap ang Diyos sa tao bilang isang kapantay at itinuro ang direksyon ng daan, sa gayo’y ibinabalik ang relasyon ng tao sa Diyos sa orihinal nitong kalagayan; hindi na nagduda ang mga tao kung gumagamit pa rin ang Diyos ng isang paraan ng pananalita, at hindi na nabagabag ng pagkatakot sa pagsubok ng kamatayan. Bumaba ang Diyos mula sa ikatlong langit papunta sa lupa, humarap ang mga tao sa luklukan ng Diyos mula sa lawa ng apoy at asupre, iwinaksi nila ang multo ng “mga tagapagsilbi,” at gaya ng mga bagong-silang na guya, opisyal nilang tinanggap ang bautismo ng mga salita ng Diyos. Noon lang nagawa ng Diyos na matalik na makipag-usap sa kanila at higit na gumawa ng gawain ng paglalaan sa kanila ng buhay. Ang layunin ng Diyos sa pagpapakumbaba sa Sarili Niya bilang isang tao ay upang mapalapit Siya sa mga tao, na nagbabawas ng agwat sa pagitan nila at Niya, nagtutulot sa Kanyang makamit ang pagkilala at tiwala ng mga tao, at pumupukaw sa mga tao ng pananalig na maghangad ng buhay at sumunod sa Diyos. Ang walong kabanata ng “Ang Landas” ay malalagom bilang mga susing ginagamit ng Diyos upang buksan ang mga pintuan ng puso ng mga tao, at magkakasama nilang binubuo ang isang bagay na ginawang mas magandang pakinggan na ibinibigay Niya sa tao. Tanging sa paggawa nito ng Diyos nagagawa ng mga tao na bigyan ng masusing pansin ang mga paulit-ulit na turo at pangaral ng Diyos. Masasabing pagkatapos lang nito opisyal na sinimulan ng Diyos ang gawain ng paglalaan ng buhay at pagpapahayag ng katotohanan sa kasalukuyang yugto ng gawain, habang nagpapatuloy Siya sa pagsasalita: “Ang Pananaw na Dapat Panghawakan ng mga Mananampalataya” at “Tungkol sa mga Hakbang ng Gawain ng Diyos”…. Hindi ba ipinapakita ng gayong pamamaraan ang karunungan ng Diyos at ang masigasig Niyang mga intensyon? Ito ang pinakasimula ng paglalaan ng buhay ni Cristo, kaya medyo mas mababaw ang mga katotohanan kaysa sumunod na mga bahagi. Ang prinsipyo sa likod nito ay napakasimple: gumagawa ang Diyos ayon sa mga pangangailangan ng sangkatauhan. Hindi Siya bulag na kumikilos o nangungusap; ang Diyos lang ang lubusang nakakaunawa sa mga pangangailangan ng sangkatauhan, at wala nang iba pa ang may higit na pagmamahal at pag-unawa sa tao.

Sa mga pagbigkas isa hanggang sampu sa “Gawain at Pagpasok,” pumapasok sa isang bagong yugto ang mga salita ng Diyos. Bilang resulta, ang mga pagbigkas na ito ay inilagay sa simula. Pagkatapos, “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya’y Naglakad sa mga Iglesia II” ay nabuo. Sa yugtong ito, gumawa ang Diyos ng mas detalyadong mga kahilingan mula sa mga tagasunod Niya, mga kahilingan na kabilang ang kaalaman tungkol sa mga pamumuhay ng mga tao, kung ano ang hinihingi sa kakayahan nila, at iba pa. Dahil determinado ang mga taong ito na sumunod sa Diyos, at wala nang anumang pagdududa sa pagkakakilanlan at diwa ng Diyos, pormal ding sinimulan ng Diyos na ituring sila bilang mga kasapi ng sarili Niyang pamilya, ibinabahagi ang natatagong katotohanan ng gawain ng Diyos magmula sa panahon ng paglikha hanggang ngayon, ibinubunyag ang katotohanan sa likod ng Biblia, at itinuturo sa kanila ang tunay na kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos. Ang mga pagbigkas ng Diyos sa bahaging ito ay nagbigay sa mga tao ng mas mabuting pag-unawa sa diwa ng Diyos at sa diwa ng gawain Niya, at tinulutan silang mapahalagahan na ang nakamit nila mula sa pagliligtas ng Diyos ay higit pa sa nakamit ng mga propeta at mga alagad sa buong nakalipas na mga kapanahunan. Mula sa bawa’t linya ng mga salita ng Diyos, madarama mo ang bawa’t butil ng karunungan Niya, pati na rin ang matinding pagmamahal at pagmamalasakit Niya sa tao. Bukod sa pagpapahayag ng mga salitang iyon, lantarang ibinunyag ng Diyos, nang paisa-isa, ang mga naunang pagkaunawa at maling paniniwala ng tao at mga bagay na hindi kailanman naguni-guni ng mga tao noon, pati na rin ang landas na lalakaran ng mga tao sa hinaharap. Ito, marahil, ay mismong ang makitid na “pagmamahal” na kayang maranasan ng tao! Pagkatapos ng lahat, ibinigay na ng Diyos sa mga tao ang lahat ng kinailangan nila, at ibinigay na sa kanila ang hiniling nila, nang walang anumang pagpipigil o paghingi ng anumang kapalit.

Tinutukoy ng ilang natatanging kabanata sa bahaging ito ang Biblia. Ang Biblia ay naging bahagi na ng kasaysayan ng tao sa loob ng ilang libong taon. Bukod pa rito, itinuturing ito ng mga tao na parang Diyos, hanggang sa punto na sa mga huling araw, napalitan na nito ang Diyos, na nakasusuklam sa Diyos. Sa gayon, nang magkaroon ng pagkakataon, nadama ng Diyos na dapat Niyang linawin ang kuwento sa loob at mga pinagmulan ng Biblia; kung hindi Niya ito gagawin, patuloy na papalitan ng Biblia ang Diyos sa puso ng mga tao, at gagamitin ng mga tao ang mga salita sa Biblia upang sukatin at tuligsain ang mga gawa ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagpapaliwanag sa diwa, kayarian, at mga kapintasan ng Biblia, hindi ikinaila ng Diyos sa anumang paraan ang pag-iral ng Biblia, ni hindi Niya ito tinuligsa; sa halip, nagbigay Siya ng angkop at akmang paglalarawan na nagpanumbalik sa orihinal na imahe ng Biblia, tinukoy Niya ang mga maling pagkaunawa ng mga tao sa Biblia, at nagbigay Siya sa kanila ng tamang pananaw tungkol sa Biblia, kaya hindi na nila sinamba ang Biblia, at hindi na sila naligaw; na ibig sabihin, upang hindi na nila mapagkamalang pananampalataya at pagsamba sa Diyos ang kanilang bulag na pananampalataya sa Biblia, na takot pa ngang harapin ang tunay na pinagmulan at mga kamalian nito. Kapag nagkaroon ng dalisay na pagkaunawa ang mga tao tungkol sa Biblia, nagagawa nilang isantabi ito nang walang pagsisisi at buong tapang na tinatanggap ang mga bagong salita ng Diyos. Ito ang layunin ng Diyos sa ilang kabanatang ito. Ang katotohanang nais sabihin ng Diyos sa mga tao rito ay na walang teorya o katunayang makakapalit sa gawain at mga salita ng Diyos ngayon, at na walang makakahalili sa Diyos. Kung hindi matakasan ng mga tao ang bitag ng Biblia, hindi nila magagawang humarap sa Diyos kailanman. Kung nais nilang humarap sa Diyos, kailangan muna nilang alisin sa kanilang puso ang anumang maaaring pumalit sa Kanya; sa gayon ay magiging kasiya-siya sila sa Diyos. Bagama’t ipinaliliwanag lamang ng Diyos ang Biblia rito, huwag mong kalimutan na marami pang ibang maling bagay na tunay na sinasamba ng mga tao bukod pa sa Biblia; ang tanging mga bagay na hindi nila sinasamba ay yaong mga tunay na nagmumula sa Diyos. Ginagamit lamang ng Diyos ang Biblia bilang halimbawa upang ipaalala sa mga tao na huwag silang tumahak sa maling landas, at huwag magmalabis na muli at maging biktima ng pagkalito habang nananalig sila sa Diyos at tumatanggap ng Kanyang mga salita.

Ang mga salitang ibinibigay ng Diyos sa tao ay mula sa mababaw hanggang malalim. Ang mga paksa ng mga pagbigkas Niya ay patuloy na sumusulong mula sa panlabas na pag-uugali at mga kilos ng mga tao hanggang sa kanilang mga tiwaling disposisyon, mula kung saan itinututok ng Diyos ang dulo ng Kanyang lingguwistikang sibat sa pinakamalalim na bahagi ng mga kaluluwa ng mga tao: ang kalikasan nila. Noong panahong ipinahayag ang “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya’y Naglakad sa mga Iglesia III,” binibigyang-diin ng mga pagbigkas ng Diyos ang pinakadiwa at pagkakakilanlan ng tao, at ang kahulugan ng maging isang tunay na tao—ang pinakamalalalim na katotohanan at mahahalagang tanong na ito tungkol sa pagpasok ng mga tao sa buhay. Siyempre, kung iisipin ang mga katotohanang inilalaan ng Diyos sa tao sa “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya’y Naglakad sa mga Iglesia I,” ang nilalaman ng “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya’y Naglakad sa mga Iglesia III” ay, kung ihahambing, lubhang malalim. Ang mga salita sa bahaging ito ay tumatalakay sa landas ng mga tao sa hinaharap at kung paano sila magagawang perpekto; tinatalakay rin ng mga ito ang hantungan ng mga tao sa hinaharap, at kung paano papasok sa kapahingahan ang Diyos kasama ng tao. (Masasabing, sa ngayon, ang mga ito ang mga salitang naipahayag ng Diyos sa mga tao tungkol sa kalikasan nila, misyon nila, at hantungan nila na pinakamadaling maunawaan.) Inaasahan ng Diyos na ang mga taong nagbabasa ng mga salitang ito ay yaong naihiwalay na ang mga sarili nila mula sa mga pantaong pagkaunawa at haka-haka, na kayang dalisay na maunawaan ang bawa’t salita ng Diyos sa kaibuturan ng mga puso nila. Bukod pa rito, inaasahan Niya na ang lahat ng nagbabasa ng mga salitang ito ay kayang tanggapin ang mga salita Niya bilang ang katotohanan, ang daan, at ang buhay, at na hindi nila ipinagwawalang-bahala ang Diyos o inuudyukan Siya. Kung binabasa ng mga tao ang mga salitang ito nang may saloobing suriin o siyasatin ang Diyos, ang mga pagbigkas na ito ay magiging tila isang saradong aklat sa kanila. Tanging yaong mga naghahangad ng katotohanan, na determinadong sumunod sa Diyos, at wala ni katiting na pagdududa sa Kanya ang kwalipikadong tumanggap ng mga salitang ito.

“Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya’y Naglakad sa mga Iglesia IV” ay isa pang uri ng banal na pagbigkas na sumunod sa “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob.” Nilalaman ng bahaging ito ang mga pangaral, turo, at pagbubunyag ng Diyos sa mga tao sa mga Kristiyanong denominasyon, gaya ng: “Kapag Namasdan Mo na ang Espirituwal na Katawan ni Jesus, Napanibago na ng Diyos ang Langit at Lupa,” “Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos.” Nilalaman din nito ang mga pinakatiyak na hinihingi ng Diyos sa sangkatauhan, gaya ng “Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan,” “Tatlong Paalaala,” “Ang mga Paglabag ay Magdadala sa Tao sa Impiyerno.” Maraming aspeto ang kabilang, gaya ng mga pagbubunyag at paghatol para sa lahat ng uri ng mga tao at mga salita kung paano makikilala ang Diyos. Masasabing ang bahaging ito ang pinakasentro ng paghatol ng Diyos sa sangkatauhan. Ang pinaka-di-malilimutang parte ng bahaging ito ng mga pagbigkas ng Diyos ay, nang malapit nang tapusin ng Diyos ang gawain Niya, ibinunyag Niya kung ano ang nasa kaibuturan ng mga buto ng mga tao: ang pagkakanulo. Ang layunin Niya ay upang malaman ng mga tao ang sumusunod na katunayan sa pinakadulo, at ibaon ito sa kaibuturan ng mga puso nila: Hindi mahalaga kung gaano katagal ka nang tagasunod ng Diyos—kalikasan mo pa ring ipagkanulo ang Diyos. Sa ibang salita, nasa kalikasan ng tao na ipagkanulo ang Diyos, dahil hindi kaya ng mga taong magkamit ng lubos na pagkamaygulang sa mga buhay nila, at maaari lang magkaroon ng mga relatibong pagbabago sa mga disposisyon nila. Bagaman ang dalawang kabanatang ito, “Pagkakanulo (1)” at “Pagkakanulo (2),” ay nagdudulot ng dagok sa mga tao, ang mga ito ang tunay na pinakatapat at pinakamabait na mga babala sa mga tao. Kapag kampante at palalo sa sarili ang mga tao, matapos basahin ang dalawang kabanatang ito, mapipigilan man lang ang kanilang sariling kasamaan, at tatahimik sila. Sa pamamagitan ng dalawang kabanatang ito, pinapaalalahanan ng Diyos ang lahat ng tao na gaano man kamaygulang ang buhay mo, gaano man kalalim ang mga karanasan mo, gaano man kalaki ang kumpiyansa mo, saan ka man ipinanganak at saan ka man papunta, malamang na ibubunyag ng kalikasan mong ipagkanulo ang Diyos ang sarili nito anumang oras at saanmang lugar. Ang nais sabihin ng Diyos sa bawa’t isang tao ay ito: Katutubong kalikasan ng bawa’t isang tao ang ipagkanulo ang Diyos. Siyempre, ang intensyon ng Diyos sa pagpapahayag ng dalawang kabanatang ito ay hindi upang humanap ng dahilan upang alisin o kondenahin ang sangkatauhan, kundi ang gawin ang mga taong mas may kamalayan sa kalikasan ng tao, upang maingat silang makapamuhay sa harap ng Diyos sa lahat ng oras upang matanggap ang patnubay Niya, na pipigil sa kanilang maiwala ang presensiya ng Diyos at tumapak sa landas na wala nang balikan. Isang timbreng pambabala ang dalawang kabanatang ito para sa lahat ng sumusunod sa Diyos. Nawa’y mauunawaan ng mga tao ang masigasig na mga intensyon ng Diyos; pagkatapos ng lahat, ang mga salitang ito ay lahat di-mapabubulaanang mga katunayan—kaya bakit kailangan ng taong makipagtawaran tungkol sa kung kailan at paano ipinahayag ng Diyos ang mga ito? Kung sinarili ng Diyos ang lahat ng bagay na ito, at hinintay maniwala ang mga taong naaangkop na bigkasin Niya ang mga ito, hindi ba magiging huli na ang lahat? Kailan ba ang pinakaangkop na panahong iyon?

Gumagamit ng maraming pamamaraan at pananaw ang Diyos sa apat na bahaging ito. Halimbawa, minsan gumagamit Siya ng panunudyo, at minsan ginagamit Niya ang pamamaraan ng direktang paglalaan at pagtuturo; minsan gumagamit Siya ng mga halimbawa, at minsan gumagamit Siya ng mararahas na pagsaway. Sa kabuuan, maraming uri ng iba’t ibang pamamaraan, na naglalayong tugunan ang iba’t ibang kalagayan at panlasa ng mga tao. Nagbabago ang pananaw kung saan Siya nangungusap base sa iba’t ibang pamamaraan at nilalaman ng Kanyang mga pagbigkas. Halimbawa, minsan sinasabi Niyang “Ako” o “Ko”; iyon ay, nangungusap Siya sa mga tao mula sa pananaw ng Diyos Mismo. Minsan nangungusap Siya mula sa ikatlong persona, sinasabing ang “Diyos” ay ganito o ganoon, at may ibang pagkakataong nangungusap Siya mula sa pananaw ng isang tao. Saanmang pananaw Siya nangungusap, hindi nagbabago ang diwa Niya, dahil paano man Siya mangusap, ang lahat ng ipinapahayag Niya ay ang diwa ng Diyos Mismo—ito ay lahat katotohanan, at ito ang kinakailangan ng sangkatauhan.

Sinundan: Kabanata 46

Sumunod: Ang Landas … (1)

Madalas nang mangyari ngayon ang mga sakuna. Paano natin masasalubong ang Panginoon at paano tayo maililigtas ng Diyos bago ang malalaking sakuna? Magkasama tayong magsiyasat upang mahanap ang landas.

Kaugnay na Nilalaman

Paano Makikilala ang Realidad

Ngayon, realidad ang tampulan: Mas mayroong realidad ang mga tao, mas malinaw ang kanilang kaalaman sa katotohanan, mas higit ang kanilang pagkaunawa sa kalooban ng Diyos.

Mga Setting

  • Teksto
  • Mga Tema

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Font Size

Espasyo ng Linya

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

Mga Nilalaman

Hanapin

  • Saliksikin ang Tekstong Ito
  • Saliksikin ang Aklat na Ito

Kontakin Kami Gamit ang Messnger