Ang bahaging ito ng mga salita ng Diyos ay naglalaman ng kabuuang apat na seksyon na pawang ipinahayag ni Cristo sa pagitan ng Hunyo 1992 at Marso 23, 2010. Karamihan ay batay sa mga recording ng mga sermon at pagbabahaginan ni Cristo nang maglakad Siya sa gitna ng mga iglesia. Hindi napino o napalamutian ang mga ito sa anumang paraan, ni hindi rin binago ni Cristo ang mga ito kalaunan. Ang natitirang mga bahagi ay personal na isinulat ni Cristo (kapag nagsusulat si Cristo, ginagawa Niya iyon nang tuloy-tuloy, na hindi humihinto para mag-isip o magsagawa ng anumang pag-edit, at ang Kanyang mga salita ay ganap na pagpapahayag ng Banal na Espiritu—ito ay hindi mapagdududahan). Sa halip na paghiwalayin ang dalawang uring ito ng pagbigkas, inilahad namin ang mga ito nang sama-sama, gamit ang orihinal na pagkakasunud-sunod ng pagkahayag sa mga ito. Kaya, mula sa kabuuan ng Kanyang mga pagbigkas, makikita natin ang mga hakbang ng gawain ng Diyos, at maunawaan kung paano Siya gumagawa sa bawat yugto, na lalong kapaki-pakinabang sa kaalaman ng mga tao tungkol sa mga hakbang ng gawain ng Diyos at sa karunungan ng Diyos.

Ang unang walong kabanata ng “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya ay Naglakad sa Gitna ng mga Iglesia I”—na sama-samang tinutukoy na “Ang Landas”—ay isang maliit na bahagi ng mga salitang sinambit ni Cristo habang Siya ay pantay sa tao. Sa kabila ng tila pagiging simple ng mga ito, napupuno sila ng pagmamahal at pagkaunawa ng Diyos para sa sangkatauhan. Bago ito, nangusap ang Diyos mula sa pananaw ng ikatlong langit, na lumikha ng malaking agwat sa pagitan Niya at ng tao, at dahil dito ay natakot ang mga tao na lumapit sa Diyos, lalong hindi sila humiling sa Kanya na paglaanan ang kanilang buhay. Sa “Ang Landas,” samakatwid, nangusap ang Diyos sa tao bilang kapantay niya at itinuro ang direksyon ng landas, kaya napanumbalik ang relasyon ng tao sa Diyos sa orihinal nitong kalagayan; hindi na nagduda ang mga tao kung gumagamit pa rin ang Diyos ng isang pamamaraan ng pagsasalita, at hindi na nabagabag ng takot sa pagsubok ng kamatayan. Bumaba ang Diyos mula sa ikatlong langit papunta sa lupa, humarap ang mga tao sa luklukan ng Diyos mula sa lawa ng apoy at asupre, pinalayas nila ang multo ng titulo ng “mga tagapagserbisyo,” at gaya ng mga bagong-silang na guya, opisyal nilang tinanggap ang bautismo ng mga salita ng Diyos. Noon lamang nagawa ng Diyos na makipag-usap sa kanila nang matalik at gawin ang mas maraming gawain ng paglalaan ng buhay sa kanila. Ang layunin ng pagpapakumbaba ng Diyos bilang isang tao ay para mas mapalapit Siya sa mga tao, binabawasan ang agwat nila sa Kanya, hinahayaan Siyang makamit ang pagkilala at tiwala ng mga tao, at binibigyang-inspirasyon ang mga tao na magkaroon ng pananalig na hangarin ang buhay at sumunod sa Diyos. Sa huling pagsusuri, ang walong kabanata ng “Ang Landas” ay ang mga susing ginagamit ng Diyos para buksan ang mga pintuan tungo sa puso ng mga tao, at ang mga ito ay mga bagay na pinagandang-pakinggan na ibinibigay Niya sa tao. Sa pamamagitan lamang ng paggawa ng Diyos nito nagagawa ng mga tao na pakinggang mabuti ang paulit-ulit na mga turo at pagsaway ng Diyos. Masasabi na pagkatapos nito, saka lamang opisyal na sinimulan ng Diyos ang gawain ng paglalaan ng buhay at pagpapahayag ng katotohanan sa kasalukuyang yugtong ito ng gawain, at pagkatapos ay patuloy Siyang nagsalita: “Ang Pananaw na Dapat Panghawakan ng mga Mananampalataya” at “Tungkol sa mga Hakbang ng Gawain ng Diyos”…. Hindi ba’t ipinapakita ng gayong pamamaraan ang karunungan ng Diyos at ang Kanyang masisidhing layunin? Ito ang pinakasimula ng pagtutustos ni Cristo ng buhay, kaya medyo mas mababaw ang mga katotohanan kaysa sa sumunod na mga seksyon. Ang prinsipyo sa likod nito ay napakasimple: Gumagawa ang Diyos ayon sa mga pangangailangan ng sangkatauhan, at hindi Siya pikit-matang kumikilos o nangungusap; ang Diyos lamang ang lubos na nakauunawa sa mga pangangailangan ng sangkatauhan, at wala nang ibang may higit na pagmamahal at pag-unawa sa tao.

Sa mga pagbigkas isa hanggang sampu ng “Gawain at Pagpasok,” pumapasok sa isang bagong yugto ang mga salita ng Diyos. Dahil dito, ang mga pagbigkas na ito ay inilagay sa simula. Pagkatapos, “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya ay Naglakad sa Gitna ng mga Iglesia II” ay nabuo. Sa yugtong ito, gumawa ng mas detalyadong mga kahilingan ang Diyos sa Kanyang mga tagasunod, mga kahilingang kinabilangan ng kaalaman tungkol sa kung paano dapat mamuhay ang mga tao, kung ano ang hinihingi sa kanilang kakayahan, at iba pa. Dahil determinado ang mga taong ito na sumunod sa Diyos, at wala nang anumang mga pagdududa tungkol sa pagkakakilanlan at diwa ng Diyos, pormal ding sinimulan ng Diyos na ituring sila bilang mga miyembro ng Kanyang sariling pamilya, na ibinabahagi ang tunay na kuwento ng gawain ng Diyos mula sa panahon ng paglikha hanggang ngayon, na ibinubunyag ang katunayan sa likod ng Bibliya, at ipinapaunawa sa kanila ang tunay na kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos. Ang mga pagbigkas ng Diyos sa seksyong ito ay nagbigay sa mga tao ng mas malaking pagkaunawa sa diwa ng Diyos at sa diwa ng Kanyang gawain, at idinulot na magawa nilang mas pahalagahan na ang nakamit nila mula sa pagliligtas ng Diyos ay humigit pa sa natamo ng mga propeta at apostol sa nakaraang mga henerasyon. Mula sa bawat linya ng mga salita ng Diyos, mapahahalagahan mo ang bawat butil ng Kanyang karunungan, pati na rin ang Kanyang masusing pagmamahal at pagmamalasakit sa tao. Bukod pa sa pagpapahayag ng mga salitang iyon, lantarang ibinunyag ng Diyos, nang paisa-isa, ang naunang mga kuro-kuro at maling paniniwala ng tao at mga bagay na hindi kailanman naisip ng mga tao noon, umabot pa nga sa puntong ibinunyag ang landas na tatahakin ng mga tao sa hinaharap. Ito, marahil, ang mismong makitid na “pagmamahal” na kayang maranasan ng tao! Tutal naman, naibigay na ng Diyos sa mga tao ang lahat ng kailangan nila, at naibigay na sa kanila ang hiniling nila, nang walang anumang ipinagkakait o hinihinging anumang kapalit.

Ang mga espesyal na kabanata sa seksyong ito ay tungkol sa mga paliwanag ng Diyos sa Bibliya. Ang Bibliya ay naging bahagi na ng kasaysayan ng tao sa loob ng ilang libong taon. Bukod pa rito, itinuturing ito ng mga tao bilang Diyos, hanggang sa punto na sa mga huling araw, ginagamit nila ito upang palitan ang Diyos, isa itong bagay na lubhang kinapopootan ng Diyos. Sa gayon, nakaramdam ng obligasyon ang Diyos na linawin ang tunay na kuwento sa likod ng Bibliya at ang mga pinagmulan ng Bibliya sa Kanyang libreng oras; kung hindi Niya ito gagawin, patuloy na papalit ang Bibliya sa puwang ng Diyos sa puso ng mga tao, at gagamitin ng mga tao ang mga salita ng Bibliya para sukatin at ikondena ang mga gawa ng Diyos. Sa pagpapaliwanag sa diwa, kayarian, at mga kapintasan ng Bibliya, hindi ikinaila ng Diyos sa anumang paraan ang pag-iral ng Bibliya, ni hindi Niya ito kinondena; sa halip, nagbigay Siya ng angkop at akmang paliwanag upang maibalik ang orihinal na imahe ng Bibliya, tugunan ang mga walang-katotohanang pagkaunawa ng mga tao sa Bibliya, at bigyan ang lahat ng tamang pananaw tungkol sa Bibliya, para hindi na nila sambahin ang Bibliya, at hindi na sila maligaw; na ibig sabihin, upang hindi na nila mapagkamalang pananampalataya at pagsamba sa Diyos ang kanilang bulag na pananampalataya sa Bibliya, na takot pa ngang harapin ang tunay na konteksto at mga kapintasan nito. Kapag nagkaroon ng dalisay na pagkaunawa ang mga tao tungkol sa Bibliya, nagagawa nilang isantabi ito nang walang pag-aalinlangan at buong tapang nilang tinatanggap ang mga bagong salita ng Diyos. Ito ang layunin ng Diyos sa ilang kabanatang ito. Ang katotohanang nais sabihin ng Diyos sa mga tao rito ay na walang teorya o katunayang makakapalit sa pinakabagong gawain at mga salita ng Diyos, at na walang makakahalili sa Diyos. Kung hindi matatakasan ng mga tao ang bitag ng Bibliya, hindi nila magagawang lumapit sa Diyos kailanman. Kung nais nilang lumapit sa Diyos, kailangan muna nilang alisin sa kanilang puso ang anumang maaaring pumalit sa Kanya; sa gayon ay magiging kasiya-siya sila sa Diyos. Bagama’t ipinaliliwanag lamang ng Diyos ang Bibliya rito, huwag kalimutan na marami pang ibang walang-katotohanang bagay na tunay na sinasamba ng mga tao bukod pa sa Bibliya; ang tanging mga bagay na hindi nila sinasamba ay ang mga tunay na nagmumula sa Diyos. Ginagamit lamang ng Diyos ang Bibliya bilang halimbawa upang ipaalala sa mga tao na huwag tumahak sa maling landas, at huwag magmalabis na muli at maging biktima ng pagkalito habang nananampalataya sila sa Diyos at tumatanggap ng Kanyang mga salita.

Ang mga salitang itinutustos ng Diyos sa tao ay mula sa mababaw hanggang sa malalim, at kaya, lahat ng sinasabi Niya ay patuloy na sumusulong mula sa panlabas na pag-uugali at mga kilos ng mga tao hanggang sa kanilang mga tiwaling disposisyon, mula sa kung saan itinututok ng Diyos ang dulo ng Kanyang lingguwistikang sibat sa pinakamalalim na bahaging iyon ng kaluluwa ng mga tao: ang kanilang diwa. Noong panahon na ipinahayag ang “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya ay Naglakad sa Gitna ng mga Iglesia III,” binibigyang-diin ng mga pagbigkas ng Diyos ang diwa at pagkakakilanlan ng tao, at ang kahulugan ng maging isang tunay na tao—ang pinakamalalalim na katotohanan at makadiwang tanong na ito tungkol sa buhay pagpasok ng mga tao. Mangyari pa, kung magbabalik-tanaw sa mga katotohanang inilalaan ng Diyos sa tao sa “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya ay Naglakad sa Gitna ng mga Iglesia I,” ang nilalaman ng “Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya ay Naglakad sa Gitna ng mga Iglesia III,” kung ihahambing, ay lubhang malalim. Ang mga salita sa seksyong ito ay tumatalakay sa landas ng mga tao sa hinaharap at kung paano sila magagawang perpekto; tinatalakay rin ng mga ito ang hantungan ng sangkatauhan sa hinaharap, at kung paano magkasamang papasok sa kapahingahan ang Diyos at ang tao. (Masasabi na, hanggang ngayon, ito ang mga salitang naipahayag ng Diyos sa mga tao tungkol sa kanilang diwa, kanilang misyon, at kanilang hantungan na siyang pinakamadaling maunawaan.) Inaasam ng Diyos na ang mga taong nagbabasa ng mga salitang ito ay ang mga naihiwalay ang mga sarili nila mula sa mga kuro-kuro at imahinasyon ng tao, na kayang dalisay na maunawaan ang bawat salita ng Diyos sa kaibuturan ng kanilang puso. Higit pa riyan, inaasam Niya na lahat ng nagbabasa ng mga salitang ito ay matatanggap ang Kanyang mga salita bilang ang katotohanan, ang daan, at ang buhay, at na hindi sila pabasta-basta sa Kanya, lalong hindi nila Siya nililinlang. Kung binabasa ng mga tao ang mga salitang ito nang may saloobing siyasatin o suriing mabuti ang Diyos, ang mga pagbigkas na ito ay talagang hindi nila maaarok. Ang mga naghahangad lamang sa katotohanan, na determinadong sumunod sa Diyos, at wala ni katiting na pagdududa sa Kanya ang kwalipikadong tumanggap ng mga salitang ito.

“Ang mga Salita ni Cristo Nang Siya ay Naglakad sa Gitna ng mga Iglesia IV” ay isa pang kategorya ng banal na pagbigkas na sumusunod sa “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob.” Ang seksyong ito ay kinabibilangan ng mga panghihikayat, katuruan, at pagsisiwalat ng Diyos sa mga tao sa mga Kristiyanong denominasyon, gaya ng: “Kapag Namasdan Mo Na ang Espirituwal na Katawan ni Jesus, Napanibago Na ng Diyos ang Langit at Lupa,” “Yaong mga Hindi Kaayon kay Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos.” Kinabibilangan din ito ng pinakapartikular na mga hinihingi ng Diyos sa sangkatauhan, gaya ng: “Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan,” “Tatlong Paalaala,” “Ang mga Pagsalangsang ay Magdadala sa Tao sa Impiyerno.” Maraming aspekto ang sakop nito, gaya ng mga pagsisiwalat at paghatol sa lahat ng uri ng mga tao at mga salita kung paano makikilala ang Diyos. Masasabi na ang bahaging ito ang pinakabuod ng paghatol ng Diyos sa sangkatauhan. Ang pinaka-di-malilimutang bahagi ng seksyong ito ng mga pagbigkas ng Diyos ay na, noong malapit nang isara ng Diyos ang mga tabing sa Kanyang gawain, isiniwalat Niya kung ano ang nasa pinakautak ng mga buto ng mga tao: ang pagkakanulo. Ang Kanyang layunin ay para malaman ng mga tao ang sumusunod na katunayan sa pinakahuli, at ikintal ito sa pinakamalalim na bahagi ng kanilang puso: Hindi mahalaga kung gaano katagal ka nang naging tagasunod ng Diyos—ang kalikasan mo pa rin ay ipagkanulo ang Diyos. Sa madaling salita, nasa kalikasan ng tao na ipagkanulo ang Diyos, dahil walang lubos na pagkagulang ang mga tao sa kanilang buhay, tanging mga relatibong pagbabago sa kanilang mga disposisyon. Bagama’t ang dalawang kabanatang ito, ang “Pagkakanulo 1” at ang “Pagkakanulo 2,” ay naghahatid ng dagok sa mga tao, ang mga ito ang tunay na pinakatapat at pinakambuting-loob na mga babala ng Diyos sa mga tao. Kahit papaano, kapag kampante at palalo ang mga tao, matapos basahin ang dalawang kabanatang ito, mapipigilan ang sarili nilang masamang mga gawa, at tatahimik sila. Sa pamamagitan ng dalawang kabanatang ito, ipinapasaisip ng Diyos sa lahat ng tao na gaano man kalago ang buhay mo, gaano man kalalim ang iyong mga karanasan, gaano man kalaki ang pananalig mo, saan ka man isinilang at saan ka man papunta, bubulalas ang kalikasan mong ipagkanulo ang Diyos sa anumang oras at saanmang lugar. Ang nais sabihin ng Diyos sa bawat isang tao ay ito: likas sa bawat isang tao mula pa sa pagsilang na ipagkanulo ang Diyos. Mangyari pa, ang layunin ng Diyos sa pagpapahayag ng dalawang kabanatang ito ay hindi para humanap ng mga dahilan para itiwalag o kondenahin ang sangkatauhan, kundi para magkaroon ang mga tao ng higit na kamalayan tungkol sa kalikasan ng tao, upang maingat silang makapamuhay sa harap ng Diyos sa lahat ng oras para matanggap ang Kanyang patnubay, kung hindi ay mawawala sa kanila ang presensya ng Diyos at tatahak sila sa landas na wala nang balikan. Ang dalawang kabanatang ito ay isang babala para sa lahat ng sumusunod sa Diyos. Sana, maunawaan ng mga tao ang masisidhing layunin ng Diyos; tutal naman, ang mga salitang ito ay pawang mga katunayang di-mapapabulaanan—kaya bakit pa kailangan ng tao na makipagtalo kung kailan at paano ipinahayag ng Diyos ang mga ito? Kung sinarili ng Diyos ang lahat ng bagay na ito, at naghintay Siya hanggang maniwala ang mga tao na angkop na ipahayag Niya ang mga ito, hindi ba magiging huli na ang lahat? Kailan darating ang pinakaangkop na panahong iyon?

Gumagamit ang Diyos ng maraming pamamaraan at pananaw sa apat na seksyong ito. Halimbawa, kung minsa’y gumagamit Siya ng panunuya, at kung minsa’y ginagamit Niya ang pamamaraan ng direktang paglalaan at pagtuturo; kung minsa’y gumagamit Siya ng mga halimbawa, at kung minsa’y gumagamit Siya ng mahihigpit na pagsaway. Sa kabuuan, naroon ang lahat ng uri ng iba’t ibang pamamaraan, na naglalayong tugunan ang iba’t ibang kalagayan at panlasa ng mga tao. Ang pananaw na pinagmumulan ng Kanyang pagsasalita ay palaging nagbabago ayon sa iba’t ibang pamamaraan at nilalaman ng Kanyang mga pagbigkas. Halimbawa, kung minsa’y sinasabi Niyang “Ako” o “Ko”; ibig sabihin, nangungusap Siya sa mga tao mula sa pananaw ng Diyos Mismo. Kung minsa’y nangungusap Siya mula sa ikatlong persona, na sinasabing ang “Diyos” ay ganito o ganoon, at may ibang mga pagkakataon na nangungusap Siya mula sa pananaw ng isang tao. Saanmang pananaw nagmumula ang Kanyang pagsasalita, hindi nagbabago ang Kanyang diwa, sapagkat paano man Siya mangusap, lahat ng Kanyang ipinapahayag ay ang diwa ng Diyos Mismo, ang katotohanan, at ang kailangan ng sangkatauhan.