Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

Pakahulugan sa Ikaanim na Pagbigkas

Ang sangkatauhan ay napipipi sa mga pagbigkas ng Diyos habang kanilang natatanto na ang Diyos ay nakagawa ng malaking gawain sa kinasasaklawan ng espiritu, isang bagay na hindi kaya ng tao at na ang Diyos lamang Mismo ang makatutupad. Sa kadahilanang ito, ang Diyos ay minsan pang bumibigkas ng mga salita ng kaluwagan sa sangkatauhan. Kapag ang mga puso ng mga tao ay puno ng pagsasalungatan, nagtataka: “Ang Diyos ay isang Diyos na walang awa o pag-ibig, bagkus isang Diyos na nakatutok sa paghagupit sa sangkatauhan; kaya bakit Niya tayo pagpapakitaan ng habag? Maaari kayang ang Diyos ay minsan pang lumipat sa isang pamamaraan?” sa sandaling ang paniwalang ito, ang kaisipang ito ay nabuo sa loob ng kanilang mga isipan, nakikipagtunggali sila laban dito sa abot ng kanilang buong kakayanan. Magkagayunman, pagkatapos na ang gawain ng Diyos ay nakasulong sa isa pang tagal ng panahon, ang Banal na Espiritu ay nakapagsakatuparan ng isang malaking paggawa sa loob ng iglesia, at bawa’t nag-iisang tao ay nagtalagang gumawa upang gampanan ang kanyang tungkulin, kung gayon sa sandaling iyan ang buong sangkatauhan ay nakapasok sa pamamaraang ito ng Diyos. Ito ay sa kadahilanang walang isa mang nakakakita ng anumang kakulangan sa sinasabi at ginagawa ng Diyos, at hinggil sa kung ano ang tunay na susunod na gagawin ng Diyos, walang isa mang nakakaalam o nakakahula man dito. Gaya ng nasabi ng Diyos ng Kanyang sariling bibig: “Sa lahat ng mga taong nabubuhay sa silong ng langit, mayroon bang sinuman na wala sa loob ng Aking palad? Mayroon bang sinuman na hindi kumikilos ayon sa Aking pagpatnubay?” Nguni’t nag-aalok Ako sa inyo ng munting payo: Sa mga bagay na hindi ninyo lubusang nauunawaan, huwag, sinuman sa inyo, ang alinman sa magsasalita o kikilos. Ang katatapos Ko lamang sabihin ay hindi upang subhan ang iyong kasigasigan, kundi palakasin ka na sumunod sa pamamatnubay ng Diyos sa iyong mga pagkilos. Sa anumang dahilan ay huwag kang, dahil sa sinabi Ko tungkol sa “mga kakulangan,” mawawalan ng pag-asa o mag-aalinlangan: Ang Aking layunin ay pangunahing ipaalala sa iyo na bigyang-pansin ang mga salita ng Diyos. Kapag sinasabi ng Diyos: “Sa mga bagay tungkol sa espiritu, kailangan kang maging sensitibo; sa Aking mga salita, maging maingat ka sa pakikinig. Kailangang magkaroon ka ng layuning makita ang Aking Espiritu at ang Aking sariling laman, ang Aking mga salita at ang Aking sariling laman, bilang isang buong hindi mahahati, at isagawa ito upang mabigyan Ako ng kasiyahan ng lahat ng sangkatauhan sa Aking harapan,” sa pagbabasa ng mga salitang ito, ang sangkatauhan ay, minsan pa, napipipi. Ang kanilang nakita kahapon ay isang salita ng babala, isang halimbawa ng kahabagan ng Diyos, nguni’t ngayon ang pagsasalita ay bumaling bigla sa mga bagay sa loob ng espiritu—ano kaya ang ibig nitong sabihin? Bakit palaging binabago ng Diyos ang Kanyang paraan ng pagsasalita? At bakit ang lahat ng ito ay maituturing na isang buong hindi maaaring mahati? Maari kaya na ang mga salita ng Diyos ay kulang sa pagkatotoo? Sa pagbubulay-bulay sa mga salitang ito, natatanto ng isa ang ganito: Kapag ang Espiritu at laman ng Diyos ay magkahiwalay, kung gayon ang lamang iyon ay isang katawang pisikal na may mga katangian ng isang pisikal na katawan, sa madaling salita, ang sinasabi ng mga tao na isang naglalakad na bangkay. Ang nagkatawang-taong laman ay nagmumula sa Espiritu: Siya ang pagkakatawang-tao ng Espiritu, iyan ay, ang Salita ay naging laman. Sa madaling salita, Ang Diyos Mismo ay namumuhay sa loob ng laman. Mula rito ay nakikita ng isa kung saan naroon ang matinding kamalian ng pagsubok na paghiwalayin ang Espiritu mula sa tao. Sa kadahilanang ito, kahit na Siya ay tinatawag na “tao,” Siya ay hindi kabilang sa lahi ng tao, at walang pantaong mga katangian: Ito ang tao na ibinibihis ng Diyos sa Kanyang Sarili, ito ang tao na sinasang-ayunan ng Diyos. Sa loob ng mga salita ay nasa katawan ang Espiritu ng Diyos, at ang mga salita ng Diyos ay tuwirang ibinubunyag sa laman. Lalo nitong ginagawang malinaw na ang Diyos ay nabubuhay sa katawang-tao at isang higit na praktikal na Diyos, mula kung saan ay napapatunayan na ang Diyos ay umiiral, sa gayon ay tinatapos ang kapanahunan ng paghihimagsik ng sangkatauhan laban sa Diyos. Pagkatapos, yamang naturuan na ang sangkatauhan tungkol sa landas na hahantong sa pagkakilala sa Diyos, binabagong muli ng Diyos ang paksa, at kinukuha ang isa pang aspeto ng problema.

“Nalibot na ng Aking mga paa ang sandaigdig, nakita na ng Aking paningin ang buong kalawakan, at lumakad na Ako sa gitna ng buong sangkatauhan, natikman Ko na ang lasa ng tamis, asim, pait, at anghang ng karanasan ng tao.” Ang pangungusap na ito, sa kabila ng pagiging-simple nito, ay lubhang hindi-madaling maabot. Bagama’t ang paksa ay nabago, sa diwa ito ay nananatiling pareho: Binibigyang-kakayahan pa rin nito ang sangkatauhang makilala Siya sa Kanyang nagkatawang-taong laman. Bakit sinasabi ng Diyos na natikman na Niya ang matamis, maasim, mapait, at maanghang na lasa ng pantaong karanasan? Bakit sinasabi Niya na nakalakad na Siya sa kalagitnaan ng buong sangkatauhan? Ang Diyos ay Espiritu, nguni’t Siya rin ay taong katawang-tao. Ang Espiritu, hindi nahaharangan ng mga hangganan ng tao, ay maaaring lumakad sa buong sansinukob, nilalampasan ang kalawakan sa isang lahatang sulyap. Mula rito nakikita ng isa na ang Espiritu ng Diyos ay pumupuno sa buong kalawakan at tumatakip sa daigdig mula sa magkabilang tuktok; walang lugar na hindi nailatag ng Kanyang mga kamay, walang lugar na hindi nagtataglay ng bakas ng Kanyang mga yapak. Kahit na ang Espiritu, naging laman, ay isinilang bilang isang tao, hindi Siya, dahilan sa Kanyang pag-iral bilang isang Espiritu, huminto sa pangangailangan ng lahat ng mga bagay na kinakailangan ng tao, bagkus, tulad ng isang pangkaraniwang tao, kumakain ng pagkain, nagsusuot ng mga damit, natutulog, at tumitira sa isang tahanang dako, ginagawa ang lahat ng ginagawa ng isang pangkaraniwang tao. Kasabay nito, dahil ang panloob na diwa ay naiiba, Siya ay hindi kapareho ng isa na karaniwang sinasabi na isang tao. Kahit na tinitiis Niya ang lahat ng mga pagdurusa ng sangkatauhan, hindi Niya tinatalikuran ang Espiritu sa ganoong kadahilanan; kahit na nagtatamasa Siya ng pagpapala, hindi Niya kinakalimutan ang Espiritu sa ganoong kadahilanan. Ang Espiritu at ang tao ay magkarugtong sa tahimik na pagkakasundo; ang dalawa ay hindi maaaring mapaghiwalay, at hindi pa kailanman napaghiwalay. Dahil ang tao ang pagkakatawang-tao ng Espiritu, at nagmumula sa Espiritu, mula sa Espiritung mayroong anyo, kaya ang Espiritu na nananahan sa laman ay hindi nangingibabaw, ibig sabihin, hindi Niya kayang gumawa ng di-pangkaraniwang mga bagay, na ang ibig sabihin, hindi kaya ng Espiritung ito na lisanin ang pisikal na katawan, dahil kung ginawa Niya, ang kilos ng Diyos sa pagiging laman ay mawawalan ng lahat nitong kahulugan. Saka lamang kapag ang Espiritu ay lubusang nahayag sa pisikal na katawan maaaring magawang kilalanin ng sangkatauhan ang praktikal na Diyos Mismo, at doon lamang matutupad ang kalooban ng Diyos. Pagkatapos lamang na maipakita ng Diyos ang Espiritu at ang laman nang magkahiwalay sa sangkatauhan na Kanyang tinutukoy ang pagiging bulag at pagkamasuwayin ng tao: “ngunit hindi kailanman Ako nakilala ng tao, o napansin man niya habang Ako’y naglalakad sa liwanag.” Sa isang banda, sinasabi ng Diyos na, hindi nalalaman ng mundo, itinatago Niya ang Sarili Niya sa isang katawan ng laman, hindi kailanman gumagawa ng anumang higit-sa-karaniwan para makita ng mga tao; sa kabila, nagrereklamo Siya laban sa sangkatauhan sa hindi pagkakilala sa Kanya. Gayunpaman, walang pagkakasalungat dito. Sa katunayan, pag tiningnan sa mga detalye nito, hindi mahirap makita na mayroong dalawang panig sa paraan ng Diyos sa pagkamit ng Kanyang mga layunin. Ngayon, kung ang Diyos ay gaganap ng higit-sa-natural na mga tanda at mga himala, kung gayon, walang pangangailangang gumawa ng anumang malaking gawain, susumpain lamang Niya ang isang tao hanggang mamatay gamit ang Kanyang sariling bibig, ang tao ay mamamatay sa sandaling iyon, at sa paraang ito bawa’t tao ay mapapaniwala; nguni’t hindi nito makakamit ang layunin ng Diyos sa pagiging katawang-tao. Kung tunay na gagawin ito ng Diyos, hindi kailanman magagawa ng sangkatauhan, gamit ang kanilang gising na mga isipan, na maniwala sa Kanyang pag-iral, hindi kailanman makakayang tunay na maniwala, at higit pa mapagkakamalian ang diyablo na Diyos. Mas mahalaga pa, hindi kailanman malalaman ng sangkatauhan ang disposisyon ng Diyos: Hindi ba ito isang aspeto ng kahulugan ng pagiging nasa katawang-tao ng Diyos? Kung hindi kaya ng sangkatauhang kilalanin ang Diyos, kung gayon ito ay palaging magiging isang malabong Diyos, isang higit-sa-karaniwang Diyos, na nangingibabaw sa pantaong kinasasaklawan: Hindi ba ito isang katayuan ng pag-angkin ng mga paniwala ng tao sa tao? O, sa mas malinaw na pagsasalita, hindi ba si Satanas, ang diyablo, ang nangingibabaw? “Bakit ko sinasabing babawiin Ko ang Aking kapangyarihan? Bakit Ko sinasabing ang pagkakatawang-tao ay may napakaraming kahulugan?” Nang sandaling ang Diyos ay nagiging katawang-tao, ito ay kung kailan binabawi Niya ang Kanyang kapangyarihan; ito rin ang kung kailan ang Kanyang pagka-Diyos ay dumarating nang tuwiran upang gawin ang Kanyang gawain. Isa-isang hakbang, bawa’t tao ay dumarating sa pagkakilala sa praktikal na Diyos, at dahil dito ang dakong tangan ni Satanas sa puso ng tao ay ganap na nasusupil samantalang ang lugar ng Diyos ay lumalaki. Dati, ang Diyos na umiral sa mga isipan ng mga tao ay inakala bilang isang larawan ni Satanas, isang Diyos na hindi-nahihipo, hindi-nakikita, at gayunman ang isa ay naniwala na ang Diyos na ito ay hindi lamang umiiral kundi may kakayahang gampanan ang lahat ng uri ng higit-sa-natural na mga tanda at mga himala at ibinubunyag ang lahat ng uri ng mga hiwaga, tulad ng kapangitan ng naangkin-ng-demonyo. Ito ay sapat upang patunayan na ang Diyos sa mga isipan ng mga tao ay hindi isang larawan ng Diyos bagkus ay larawan ng isang nilalang bukod sa Diyos. Sinasabi ng Diyos na nais Niyang kuhanin ang isang lugar na sumasakop sa 0.1 porsiyento ng puso ng tao, at na ito ang pinakamataas na pamantayan na hinihingi Niya sa sangkatauhan. Hindi lamang mayroong mababaw na panig sa pangungusap na ito; mayroon ding makatotohanang panig. Kung hindi ito ipinaliwanag sa paraang ito, ipapalagay ng mga tao ang mga hinihingi ng Diyos sa kanila na napakababa, na parang napakaliit ng pagkaunawa ng Diyos tungkol sa kanila. Hindi ba ito pag-iisip ng tao?

Kung kukunin ng isa ang nasa itaas at isasama ito sa halimbawa ni Pedro sa ibaba, makikita nila na si Pedro ay tunay ngang ang tao na nakakilala sa Diyos nang pinakamainam, dahil nakaya niyang talikuran ang malabong Diyos at habulin ang pagkakilala sa praktikal na Diyos. Bakit natatanging tinukoy ng Diyos na ang kanyang mga magulang ay mga diyablo na sumalungat sa Diyos? Mula rito ay napapatunayan na si Pedro ay hindi naghahabol sa Diyos na nasa kanyang sariling puso, at na ang kanyang mga magulang ay kumakatawan sa malabong Diyos: Ito ang hangarin ng Diyos sa pagtataas ng halimbawa ng mga magulang ni Pedro. Ang higit na karamihan ng mga tao ay hindi nagsasaalang-alang sa katunayang ito, nagtutuon ng kanilang pansin sa halip sa mga panalangin ni Pedro, hanggang sa punto kung saan ang ilan ay palagi pang pinananatili ang mga panalangin ni Pedro sa kanilang mga bibig at sa kanilang mga isipan, nguni’t nang hindi kailanman iniisip na ihambing ang malabong Diyos sa pagkakilala ni Pedro. Bakit tumalikod si Pedro sa kanyang mga magulang at naghanap na makilala ang Diyos? Bakit niya isinama ang mga aral na natutunan sa mga yaong nabigo sa nakalipas nang sa gayon ay maisulong ang kanyang sarili sa higit na pagsisikap? Bakit niya natamo ang pananampalataya at pag-ibig ng lahat niyaong mga umibig sa Diyos sa buong mga kapanahunan? Naunawaan ni Pedro na ang lahat ng positibo ay nagmumula sa Diyos—nagmumula ito nang tuwiran mula sa Diyos nang hindi sumasailalim sa anumang pagpoproseso sa pamamagitan ni Satanas. Mula rito ay nakikita ng isa na ang Isa na kilala niya ay ang praktikal na Diyos at hindi isang higit-sa-natural na Diyos. Bakit sinasabi ng Diyos na nag-ukol ng tanging pansin si Pedro sa pagtatamo ng pananampalataya at pag-ibig ng lahat niyaong mga umibig sa Diyos sa buong mga kapanahunan? Mula rito ay nakikita ng isa na ang pangunahing dahilan kung bakit ang mga tao ay nabigo sa buong mga kapanahunan ay dahil sila ay nagtaglay lamang ng pananampalataya at pag-ibig nguni’t hindi nakilala ang praktikal na Diyos, kaya’t ang kanilang paniniwala ay patuloy na naging malabo. Bakit binabanggit lamang ng Diyos ang pananampalataya ni Job nang maraming ulit nang hindi kahit minsan sinasabing kilala niya ang Diyos, at higit pa ay tinatawag siyang mababa kay Pedro? Mula sa mga salita ni Job, “Narinig kita sa pakikinig ng pakinig; nguni't ngayo'y nakikita ka ng aking mata ,” nakikita ng isa na nagtaglay lamang si Job ng pananampalataya nguni’t walang pagkakilala. Sa pagbabasa sa pangungusap na, “Dahil sa salungat na halimbawa ng kanyang mga magulang na nagdulot ng kapahamakan, naging daan ito para maging handa siya na kilalanin ang Aking pag-ibig at kaawaan,” karamihan sa mga tao ay maibubunsod na magtaas ng ilang mga katanungan: Bakit nakikilala lamang ni Pedro ang Diyos kapag ipinaris laban sa isang salungat-na-halimbawa, nguni’t hindi tuwiran? Bakit nalalaman lamang niya ang kaawaan at pag-ibig, subali’t ang ibang mga bagay ay hindi binanggit? Kapag nakikilala lamang ng isa ang pagiging hindi makatotohanan ng malabong Diyos nakakaya ng isa na habulin ang pagkakilala sa praktikal na Diyos. Ang layunin ng pagbigkas na ito ay upang pangunahan ang mga tao na buwagin ang malabong Diyos mula sa kanilang mga puso. Kung laging nakilala ng sangkatauhan ang tunay na mukha ng Diyos, mula sa umpisa ng paglikha hanggang sa kasalukuyan, kung gayon sila ay hindi magiging lubusang nasanay sa mga paraan ni Satanas, gaya ng nalaman mula sa salawikaing, “Hindi napapansin ng isa ang pantay na lupa hanggang ang isa ay nakatawid sa isang bundok,” na ginagawang sapat na malinaw ang ibig sabihin ng Diyos sa pagsasalita ng mga salitang ito. Dahil inaasam Niyang pangunahan ang mga tao na maabot nang mas malalim ang katotohanan ng halimbawang Kanyang nagamit, sadyang binibigyang-diin ng Diyos ang kaawaan at pag-ibig, pinatutunayang ang kapanahunan kung saan nabuhay si Pedro ay ang Kapanahunan ng Biyaya. Sa pagtingin mula sa isa pang pananaw, ibinubunyag nito nang lalong malinaw ang pangit na mukha ng diyablo, na bumibitag lamang at gumagawang tiwali sa sangkatauhan, at sa pamamagitan niyon ay ipinakikita, sa higit pang malinaw na kaibahan, ang pag-ibig at kaawaan ng Diyos.

Binabalangkas din ng Diyos ang mga katunayan tungkol sa mga pagsubok kay Pedro at higit pa rito ay inilalarawan ang tunay na kalagayan ng mga iyon, upang mas mainam na mabatid ng mga tao ang sumusunod: na ang Diyos ay hindi lamang mayroong kaawaan at pag-ibig, kundi mayroon din Siyang kamahalan at poot, at na yaong mga namumuhay sa kapayapaan ay hindi nangangahulugang namumuhay sa kalagitnaan ng pagpapala ng Diyos. Higit pa rito, ang pagsasabi sa mga tao tungkol sa mga karanasan ni Pedro kasunod ng mga pagsubok sa kanya ay nagpapakita nang lalo pang maliwanag sa katotohanan ng mga salitang ito ni Job: “Tayo ba ay tatanggap ng mabuti sa kamay ng Diyos, at tayo ba ay hindi tatanggap ng masama?” Ito ay sapat upang ipakita na si Pedro ay nakarating sa isang di-pa-naunahang pagkakilala sa Diyos, isang bagay na walang sinuman sa anumang naunang kapanahunan ang nakatamo kahit kailan: Ito ang natamo ni Pedro nang makamit niya ang pananampalataya at pag-ibig ng lahat niyaong umibig sa Diyos sa buong mga kapanahunan at isinama ang mga aral ng nakaraang mga kabiguan upang palakasin ang kanyang sarili. Sa kadahilanang ito, sinuman ang nakakatamo ng tunay na pagkakilala sa Diyos ay tinatawag na isang “bunga,” at si Pedro ay isa sa gitna ng mga ito. Sa mga panalangin ni Pedro nakikita ng isa ang tunay na pagkakilala sa Diyos na kanyang natamo sa pamamagitan ng kanyang mga pagsubok, subali’t ang isang maliit na kakulangan ay na hindi niya nakayang lubusang matarok ang kalooban ng Diyos. Ito ang kung bakit, sa pagtatayo sa ibabaw ng saligan ng pagkakilala sa Diyos na nakamit ni Pedro, ang Diyos ay nagtalaga ng hinihinging “pagsakop sa 0.1 porsiyento lamang ng puso ng tao.” Isinasaalang-alang ang katunayan na kahit si Pedro, ang tao na nakakilala sa Diyos nang pinakamainam, ay hindi nakayang matarok nang tumpak ang kalooban ng Diyos, masasabi lamang na ang sangkatauhan ay hindi nasangkapan ng isang bahagi para sa pagkilala sa Diyos, dahil nagawa nang tiwali ni Satanas ang tao nang gayong kalawak, at dinadala nito ang lahat ng mga tao sa pagkakilala sa kakanyahan ng sangkatauhan. Ang dalawang patiunang mga kalagayang ito—na ang sangkatauhan ay walang bahagi para sa pagkilala sa Diyos at higit pa rito ay napasok ni Satanas nang lubus-lubusan—ay nagbibigay ng isang paglalarawan upang ipakita ang dakilang kapangyarihan ng Diyos, dahil ang Diyos, sa pamamagitan lamang ng pagsasalita at walang kahit anong pagsasabalikat ng anumang uri ng gawain, ay nakasakop sa isang tiyak na katayuan sa puso ng tao. Bakit ang pagsapit sa 0.1 porsiyento ay nangangahulugang pagsapit sa katuparan ng kalooban ng Diyos? Upang ipaliwanag ito gamit ang katunayan na hindi pinagkalooban ng Diyos ang tao ng bahaging tinutukoy: Kung, sa kawalan ng bahaging ito, ang sangkatauhan ay makakarating sa isandaang porsiyentong pagkakakilala, kung gayon ang bawa’t paggalaw at pagkilos ng Diyos ay magiging isang bukas na aklat sa tao, at, nalalaman ang kalikasan ng tao, siya ay dagling maghihimagsik laban sa Diyos, tumatayo upang salungatin Siya nang lantaran (ito ang paraan ng pagbagsak ni Satanas). Kaya’t hindi kailanman minamaliit ng Diyos ang tao. Ito ay sa kadahilanang lubusan Niyang nasuri ang tao, kaya’t nalalaman Niyang lahat nang kasing-linaw ng kristal kahit hanggang sa kung gaanong karaming tubig ang kahalo ng kanyang dugo: Gaanong higit na malinaw na nauunawaan Niya ang kitang-kitang kalikasan ng tao? Ang Diyos ay hindi kailanman nakakagawa ng mga pagkakamali, at higit pa rito, sa Kanyang mga pagbigkas, pinipili Niya ang Kanyang mga salita nang may lubos na katiyakan. Sa ganitong kadahilanan, ang katunayan na si Pedro ay hindi tiyak sa pagtarok ng kalooban ng Diyos ay hindi sumasalungat sa katunayan na siya rin ang isang tao na nakakilala sa Diyos nang pinakamainam, at ang higit pa ang dalawa ay ganap na hindi magkaugnay. Hindi para ituon ang pansin ng mga tao kay Pedro kaya ginamit ng Diyos ang kanyang halimbawa. Bakit makakaya ni Pedrong makatamo ng pagkakilala sa Diyos kung kahit isang gaya ni Job ay hindi kaya? Bakit Niya sasabihin na ang isang tao ay kayang makamit ito at gayunman ay sabihin ding ito ay dahil sa dakilang kapangyarihan ng Diyos? Ito ba ay tunay na ang katayuan na ang likas na kaloob sa sangkatauhan ay mabuti? Hindi nadadalian ang mga tao na matarok ang puntong ito—walang isa man na makakaalam ng panloob na kahulugan nito malibang Aking ipinaliwanag ito. Ang layunin ng mga salitang ito ay bigyang-kakayahan ang mga tao na dumating sa kaunting anyo ng pagtalos, mula kung saan sila ay makakatamo ng tiwala na makipagtulungan sa Diyos. Tanging sa paraang ito ang Diyos, katulong ang mga pagsisikap ng taong makipagtulungan sa Kanya, ay makakakilos: Ito ang tunay na katayuan sa kinasasaklawan ng espiritu, isang bagay na hindi lubusang makaya ng sangkatauhan na matarok. Upang alisin ang lugar na kinalalagyan ni Satanas sa puso ng tao at mula roon ay hayaan ang Diyos na sumakop, ito ay tinatawag na pagtataboy sa pagsalakay ni Satanas; saka lamang kapag ito ay ginawa maaari itong masabi na si Cristo ay nakababa tungo sa lupa, at saka lamang maaari itong masabi na ang mga kaharian ng sanlibutan ay naging kaharian ni Cristo.

Dito ay binanggit na si Pedro ay naging isang halimbawa at isang huwaran para sa sangkatauhan sa loob ng libu-libong taon. Ito ay hindi lamang para sa kapakanan ng pagpapaliwanag sa katunayan na siya ay isang halimbawa at isang huwaran: Ang mga salitang ito ay isang salamin ng tunay na tagpo ng isang labanan sa espirituwal na kinasasaklawan. Sa buong panahong ito si Satanas ay gumagawa sa tao, sa makasariling pag-asam ng paglulon sa sangkatauhan at sa gayon ay sinasanhi ang Diyos na wasakin ang mundo at maiwala ang Kanyang pagsaksi. Nguni’t sinabi ng Diyos: “Lilikha muna Ako ng isang huwaran upang Aking makuha ang pinakamaliit na lugar sa loob ng puso ng tao. Sa yugtong ito, hindi Ako napaluluguran ni lubusang nakikilala ng sangkatauhan; magkagayunman, sa pagsandig sa Aking dakilang kapangyarihan, makakaya ng tao na magpasakop sa Akin nang buo at huminto sa paghihimagsik laban sa Akin, at gagamitin Ko ang halimbawang ito upang gapiin si Satanas, ibig sabihin niyan, gagamitin Ko ang Aking kinatatayuan na binubuo ng 0.1 porsiyento upang supilin ang lahat ng mga pwersang ginagamit ni Satanas sa tao.” Kaya’t, ngayon, naibangon ng Diyos ang halimbawa ni Pedro upang maaari siyang magsilbi sa buong sangkatauhan bilang isang huwarang susundan. Isinasama ito sa pambukas na talata, nakikita ng isa ang katotohanan ng sinabi ng Diyos tungkol sa tunay na katayuan sa kinasasaklawan ng espiritu: “Hindi na katulad ng dati ang mga bagay ngayon: Gagawa Ako ng mga bagay na hindi pa nakikita ng mundo, simula nang likhain ang sanlibutan, magpapahayag Ako ng mga salitang hindi pa naririnig ng mga tao sa mahabang panahon, dahil ninais Kong makilala Ako sa nagkatawang-tao na ito.” Mula rito ay nakikita ng isa, tungkol sa kung ano ang sinalita ng Diyos ay nasimulan Niya ngayon. Nakikita lamang ng mga tao ang mga bagay-bagay ayon sa kung ano ang hitsura ng mga ito sa panlabas at hindi ang tunay na katayuan sa loob ng kinasasaklawan ng espiritu. Sa kadahilanang ito, sinabi ng Diyos sa isang tuwiran at walang-paliguy-ligoy na paraan: “Ito ang mga hakbang ng Aking pamamahala, na hindi lubos na maunawaan ng sangkatauhan. Kahit magsalita Ako sa kanila nang lantaran, magulo pa rin ang kanyang isipan at imposible silang maliwanagan sa kanya sa bawat detalye. Nakalakip rito ang kasuklam-suklam na kababaan ng tao, hindi ba?” Mayroong hindi-nabigkas na mga salita sa loob ng mga salitang ito, nagpapaliwanag na isang labanan ang nagaganap sa espirituwal na kinasasaklawan, gaya ng ipinahiwatig sa itaas.

Hindi pa rin lubos na nakamit ng pagbalangkas sa kasaysayan ni Pedro ang kalooban ng Diyos, kaya hiningi ng Diyos ang sumusunod kaugnay sa mga kaganapan sa buhay ni Pedro: “Sa buong sandaigdig at sa walang hanggang kalawakan ng papawirin, ang libo-libong mga bagay na nilikha, ang hindi mabilang na mga bagay sa mundo, at ang napakaraming mga bagay sa kalangitan, bawat isa’y nag-aalay ng kanilang lakas alang-alang sa huling bahagi ng Aking gawain. Hindi ba’t tiyak na ayaw ninyong manatiling tagapanood lamang sa isang tabi, na itinutulak lamang paroo’t parito ng mga puwersa ni Satanas?” Ang pagsaksi sa pagkakilala ni Pedro ay malalim na nakapagliliwanag para sa sangkatauhan, kaya’t, upang magkamit ng higit pang mabuting mga bunga, pinahihintulutan ng Diyos ang sangkatauhan na makita ang mga naidudulot ng pagiging di-mapigilan at kamangmangan tungkol sa Kanya, at higit pa rito ay sinasabi sa sangkatauhan—minsan pa at taglay ang higit na katiyakan—ang tungkol sa tunay na mga kalagayan ng labanan sa kinasasaklawan ng espiritu. Sa paraang ito lamang na ang sangkatauhan ay maaaring maging mas maingat sa pangangalaga sa kanilang mga sarili laban sa pagkabihag ni Satanas; higit pa, nililinaw nito na, sa pagkakataong ito, kung sila ay mahulog, hindi na sila muling tatanggap ng kaligtasan mula sa Diyos gaya ng ginawa nila sa pagkakataong ito. Pinagsama-sama, ang maraming mga babalang ito, sa pagpapalalim sa impresyon ng sangkatauhan tungkol sa mga salita ng Diyos, ay gumawa sa mga tao na pahalagahan ang Kanyang kaawaan nang higit at matamang tanganan ang Kanyang mga salita ng babala, sa gayon ay tunay na dumarating sa layunin ng Diyos ng pagliligtas sa sangkatauhan.

Sinundan:Pakahulugan sa Ikalimang Pagbigkas

Sumunod:Tungkol sa Buhay ni Pedro

Baka Gusto Mo Rin