Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos App

Pakinggan ang tinig ng Diyos at salubungin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus!

Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Pakahulugan sa Ikalimang Pagbigkas

Kapag ang Diyos ay humihingi sa sangkatauhan niyaong mahirap para sa kanila na ipaliwanag, at kapag ang Kanyang mga salita ay tumatama nang tuwiran tungo sa puso ng tao at ang mga tao ay nag-aalay ng kanilang tapat na mga puso para Kanyang tamasahin, kung gayon ang Diyos ay nagbibigay sa mga tao ng pagkakataon upang magbulay-bulay, gumawa ng pagpapasya, at maghanap ng daan para sa pagsasagawa. Sa paraang ito, lahat niyaong Kanyang bayan ay minsan pa, taglay ang mga kamao na buo-ang-kalooban, nag-aalay ng kanilang buong pagkatao sa Diyos. Marahil, mayroong ilan na maaaring gumuhit ng isang plano at magtalaga ng isang pang-araw-araw na talaarawan, habang naghahanda sila na pasiglahin ang kanilang mga sarili at magsimulang gumawa, inilalaan ang kanilang bahagi ng kalakasan sa plano ng Diyos sa pamamahala, nang sa gayon ay magdala ng luwalhati sa planong ito at pabilisin ang pagtatapos nito. At, gaya ng kung paanong ang mga tao ay napunta sa ganitong katayuan ng isipan, hinahawakang mabuti ang mga bagay na ito sa kanilang mga isipan habang gumagawa ng kanilang mga tungkulin, habang sila ay nagsasalita, at habang sila ay gumagawa, ang Diyos, mabilis na sinusundan ito, ay nagsisimulang muling magsalita: “Kapag ang Aking Espiritu ay nagsasalita, ipinapahayag nito ang Aking buong disposisyon. Malinaw na ba sa inyo ito?” Mas buo-ang-loob ng isang tao, mas matindi niyang nanaising matarok ang kalooban ng Diyos at mas masigasig niyang nanaisin na ang Diyos ay mayroong hingin sa kanya; kaya’t ibibigay ng Diyos sa mga tao kung ano ang gusto nila, sinasamantala ang pagkakataong ito na maibahagi ang Kanyag mga salita, na matagal nang nakahanda, sa pinaka-kaloob-loobang dako ng kanilang mga katauhan. Bagaman ang mga salitang ito ay maaaring maging tila masakit o magaspang, sa sangkatauhan ang mga iyon ay walang kasing-tamis. Daglian, ang puso ay bumubukad sa kagalakan, na parang ang sangkatauhan ay nasa langit, o nailipat sa isa pang kinasasaklawan, isang tunay na tunay na paraiso ng guni-guni, kung saan ang mga pangyayari ng panlabas na mundo ay hindi na tumatalab sa sangkatauhan. Nang sa gayon ang mga tao ay hindi na, gaya ng nakagawian nilang gawin sa nakaraan, magsasalita mula sa labas at kikilos mula sa labas, at sa gayon ay mabigong maglagay ng wastong mga ugat: nang sa gayon ay malampasan ang ganitong di-inaasahang pangyayari, kapag ang ninanasa ng mga tao sa kanilang mga puso ay nakamit, at higit pa rito kapag sila ay naghahandang tumungo sa gawain nang may marubdob na sigasig, iniaakma pa rin ng Diyos ang Kanyang paraan ng pagsasalita sa kanilang katayuang pang-isipan, at, sa kabuuan at nang walang pag-aatubili, pinasisinungalingan ang lahat ng init at relihiyosong seremonya sa loob ng kanilang mga puso. Gaya ng sinasabi ng Diyos: “Tunay ba ninyong nakikita ang kahalagahang ito?” Maging bago o pagkatapos man na magpasya ang isang tao sa isang bagay, hindi niya binibigyan ng malaking pagpapahalaga ang pagkakilala sa Diyos sa Kanyang mga pagkilos o sa Kanyang mga salita, bagkus ay nagpapatuloy na magbulay sa katanungang: “Ano ang maaari kong gawin para sa Diyos? Iyan ang susi!” Ito ang dahilan kung bakit sinasabi ng Diyos: “At mayroon pa kayong lakas ng loob na tawagin ang inyong mga sarili na mga tao Ko sa harap ng Aking mukha—wala kayong nadaramang kahihiyan, lalong walang dahilan!” Sa sandaling nasabi ng Diyos ang mga salitang ito, ay kaagad na natatanto ang mga ito ng mga tao, at para bang dumaranas ng sindak sanhi ng pagka-kuryente, sila ay nagmamadaling iurong ang kanilang mga kamay tungo sa sinapupunan ng kanilang mga dibdib, natatakot sa pagkapukaw ng poot ng Diyos sa ikalwang pagkakataon. Dagdag pa rito, nasabi rin ng Diyos: “Sa malao’t madali, ang mga taong ganito ay paaalisin mula sa Aking tahanan. Huwag kang lumapit bilang matandang sundalo sa Akin, iniisip na tumayo ka para sa Aking patotoo!” Pagkarinig ng mga salitang tulad ng mga ito, ang mga tao ay lalong natatakot, na para bang sila ay nakakita ng leon. Alam na alam nila sa kanilang mga puso. Sila ay, sa isang banda, nag-aalala upang hindi makain ng leon samantalang sa kabila ay nakadarama ng pagkalito kung saan tatakas. Sa sandaling ito, ang plano sa loob ng puso ng tao ay naglalaho nang walang bakas, lubusan at ganap. Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, Aking nadarama na para bang nakikita Ko ang bawa’t nag-iisang aspeto ng kahihiyan ng sangkatauhan: Nakayukong ulo at hiyang-hiyang kilos, tulad ng isang kandidatong bumagsak sa pagsusulit para sa pagpasok sa kolehiyo, ang kanyang mataas na mga simulain, masayang pamilya, maningning na kinabukasan, at maraming marami pang iba, lahat ay napalitan—kasabay ng Apat na Modernisasyon pagsapit ng Taong 2000—ng walang-kabuluhang pagsasalita, lumilikha ng isang naguguni-guning tagpo sa isang kathang-isip na pelikulang pang-siyensiya. Ito ay upang ipagpalit ang walang-kibo sa aktibong mga sangkap, ginagawa ang mga tao, sa gitna ng kanilang pagiging walang-kibo, na tumayo sa lugar kung saan itinalaga sila ng Diyos. Natatanging mahalaga ay ang katunayang ang mga tao ay malalim ang pagkatakot na mawala ang katawagang ito, kaya’t sila ay kumakapit alang-alang sa mahal na buhay sa kanilang sariling mga tatak ng tanggapan, natatakot na baka may isang umagaw ng mga iyon. Kapag ang sangkatauhan ay nasa ganitong katayuan ng isipan, ang Diyos ay hindi nag-aalala na sila ay magiging walang-kibo, kaya’t binabago Niya nang naaayon ang Kanyang mga salita ng paghatol tungo sa pagiging mga salita ng pagtatanong. Hindi lamang Niya binibigyan ang mga tao ng pagkakataong makahinga, kundi binibigyan Niya rin sila ngayon ng pagkakataong alalahanin ang mga dati nilang inaasam at pagsunud-sunurin ang mga iyon para sa hinaharap na sanggunian: Kung ano ang hindi akma ay maaaring mabago. Ito ay dahil hindi pa nasimulan ng Diyos ang Kanyang gawain—ito ay isang piraso ng magandang kapalaran sa kalagitnaan ng matinding kasawian—at, higit pa rito, hindi sinusumpa ang mga iyon. Kaya hayaan mo akong magpatuloy upang ibigay sa Kanya ang buo kong katapatan!

Sunod, hindi mo dapat, dahil sa iyong takot, isantabi ang mga salita ng Diyos. Tumingin upang makita kung ang Diyos ay mayroong anumang bagong mga hinihingi. Nakatitiyak, matutuklasan mo ang uring ito ng hinihingi: “Simula sa oras na ito, sa lahat ng mga bagay ay kailangan mong pumasok sa katotohanan ng pagsasagawa; ang bastang pagdadaldal, katulad ng iyong nakasanayang gawin, ay hindi na uubra.” Dito ay hayag din ang karunungan ng Diyos. Laging naiingatan ng Diyos ang Kanyang sariling pagsaksi, at kapag ang katunayan ng mga salita ng nakaraan ay nakarating sa katapusan nito, walang kahit sino ang may kakayahang tarukin ang karunungan ng “katotohanan ng pagsasagawa.” Ito ay sapat upang patunayan ang katotohanan ng sinabi ng Diyos “Ako ang nagkukusang gawin ang gawain sa Aking Sarili.” May kinalaman ito sa tunay na kahulugan ng gawain sa pagka-Diyos, at may kinalaman din sa dahilan kung bakit ang sangkatauhan, pagkatapos marating ang isang bagong punto ng pasimula, gayunpaman ay hindi pa rin kayang tarukin ang tunay na kahulugan ng mga salita ng Diyos. Ito ay sa kadahilanang, noong nakaraan, ang higit na karamihan ng mga tao ay mananatiling nakakapit sa katunayan sa mga salita ng Diyos, samantalang ngayon sila ay walang pahiwatig tungkol sa katunayan ng pagsasagawa, nguni’t nauunawaan lamang ang mabababaw na mga aspeto ng mga salitang ito nang hindi nauunawaan ang kakanyahan ng mga ito. Lalo pang mas mahalaga, ito ay dahil sa ngayon, sa pagtatayo ng kaharian, walang sinuman ang pinahihintulutang makialam, kundi sumunod lamang sa sinasabi ng Diyos tulad ng mga robot. Tandaan itong mabuti! Sa tuwing binabanggit ng Diyos ang nakaraan, Siya ay nagsisimulang magsalita tungkol sa tunay na katayuan sa ngayon; ito ay isang anyo ng pagsasalita na lumilikha ng malinaw na pagkakaiba sa pag-itan ng bago at ng pagkatapos, at sa kadahilanang ito ay kayang magkamit ng lalo pang mas mabuting mga bunga, binibigyang-kakayahan ang mga tao na pagtabihin ang kasalukuyan at ang nakaraan, at sa paraang ito ay naiiwasan ang gawing magulo ang pagkakaiba sa pag-itan ng dalawa. Ito ay isang mukha ng karunungan ng Diyos, at ang layunin nito ay upang makamit ang mga bunga ng gawain. Pagkatapos nito, minsan pa ay ibinubunyag ng Diyos ang kapangitan ng sangkatauhan, nang sa gayon ay hindi kailanman makalimutan ng sangkatauhan na kumain at uminom ng mga salita ng Diyos sa araw-araw, at lalong higit pang mahalaga ay upang araw-araw nilang makilala ang kanilang mga sarili at kunin ito bilang ang aral na dapat nilang matutunan araw-araw.

Pagkatapos Niyang bigkasin ang mga salitang ito, nakamit na ng Diyos ang mga bunga na orihinal Niyang nilalayon. Kaya’t, nang wala nang anumang higit pang pagbibigay-pansin sa kung ang sangkatauhan ay naunawaan Siya o hindi, nilalampasan Niya ito sa ilang mga pangungusap, dahil ang gawain ni Satanas ay walang kinalaman sa sangkatauhan—tungkol dito ay walang pahiwatig ang sangkatauhan. Ngayon, iniiwan sa huli ang mundo ng espiritu, tingnang mas mataman kung paano humihingi ang Diyos sa sangkatauhan: “Habang nagpapahinga sa Aking tahanan, nagmamasid Akong mabuti: Lahat ng mga tao sa mundo ay nagmamadali, “bumibiyahe sa buong mundo” at nagsisihangos paroon at parito, lahat para sa ikabubuti ng kanilang tadhana, ng kanilang hinaharap. Ngunit ni isa ay walang enerhiya upang ilaan para sa pagtatayo ng Aking kaharian, ni kahit katiting katulad ng lakas na ginagamit sa paghinga.” Pagkatapos ng pakikipagpalitang ito ng mga nakagawian sa sangkatauhan, hindi pa rin sila binibigyang-pansin ng Diyos, kundi nagpapatuloy sa pagsasalita mula sa pananaw ng Espiritu, at, sa pamamagitan ng mga salitang ito, ibinubunyag ang pangkalahatang mga kalagayan ng buhay ng lahi ng tao sa kabuuan nito. Maliwanag itong makikita, mula “bumibiyahe sa buong mundo” at “nagsisihangos paroon at parito,” na ang pantaong buhay ay walang laman. Kung hindi sa walang-hanggang kapangyarihan ng pagliligtas ng Diyos, yaong mga isinilang sa mahihirap na pamilyang malawak ng imperyal na lipi ng Tsina ay lalo pang mawawalan ng kabuluhan ang buong buhay at makabubuti pang mahulog sila tungo sa Hades at impiyerno kaysa dumating sa mundo. Sa ilalim ng pagkasakop ng malaking pulang dragon, sila ay, lingid sa kanilang sariling kaalaman, nagkasala sa Diyos kaya’t, sadya lamang at minsan pa ay lingid sa kaalaman, nahulog sa ilalim ng pagkastigo ng Diyos. Sa kadahilanang ito, kinuha ng Diyos ang “nasagip mula sa kapighatian” at “mga walang utang na loob” at pinagsama silang magkaiba, nang sa gayon ay mas malinaw na makikilala ng mga tao ang kanilang mga sarili, nililikha mula rito ang isang katulong sa Kanyang nagliligtas na biyaya. Hindi ba sinasanhi nito ang isang mas mabisang bunga? Sabihin pa, nangyayari ito hindi Ko man sabihin nang gayong katiyak, ang mga tao ay maaaring, mula sa nilalaman ng pagsasalita ng Diyos, humugot ng isang sangkap ng pagsaway, at minsan pa, isang sangkap ng pagliligtas at pakikiusap, at muli minsan pa, kaunting himig ng kalungkutan. Sa pagbabasa ng mga salitang ito, ang mga tao ay di-sinasadyang magsimulang makaramdam ng isang nag-aalinlangang uri ng pagkabagabag sa kanilang mga puso, at hindi maiwasang mapaiyak …. Nguni’t ang Diyos ay hindi mapipigil dahil sa bahagyang damdamin ng kalungkutan, ni Kanyang, dahil sa katiwalian ng buong lahi ng tao, tatalikuran ang Kanyang gawain sa pagdisiplina ng Kanyang bayan at paghingi sa kanila. Dahil dito, ang Kanyang mga paksa ay tuwirang humihipo sa mga kalagayang gaya niyaong sa kasalukuyan, at higit pa rito ay ipinahahayag Niya sa sangkatauhan ang kamahalan ng Kanyang mga utos sa pangangasiwa, kaya’t ang Kanyang plano ay patuloy na sumusulong. Ito ang dahilan, sinusundan ito taglay ang nararapat na bilis at kumikilos habang mainit ang pangyayari, na pinagtitibay ng Diyos sa mahalagang magkasangang-landas na ito ang isang konstitusyon para sa kapanahunan, isang konstitusyon na dapat mabasa nang may maingat na pagpansin sa bawa’t sugnay bago maunawaan ng sangkatauhan ang kalooban ng Diyos. Hindi na kailangang pumalaot pa rito sa ngayon—kailangan lamang nilang magbasa nang mas mataman.

Ngayon, kayo—ang pangkat ng mga tao rito—lamang ang siyang maaaring tunay na makakita sa mga salita ng Diyos. Magkagayunman, sa pagkilala sa Diyos, ang mga tao sa kasalukuyan ay napakalayong nasa hulihan ng sinumang nag-iisang tao sa nakaraang mga kapanahunan. Mula rito ay malinaw na malinaw ang lawak ng pagsisikap na ginugol ni Satanas sa mga tao sa loob ng ilang libong taong ito, at ang lawak ng pagkakagawang tiwali nito sa sangkatauhan, na lubhang napakalaki kaya’t, kahit na ang Diyos ay nakapagsalita ng napakaraming mga salita, hindi pa rin nauunawaan ni nakikilala ng sangkatauhan ang Diyos, bagkus ay nangangahas na tumayo at salungatin Siya nang lantaran. Kaya’t malimit na itinataas ng Diyos ang mga tao ng nakaraang mga kapanahunan bilang isang paghahambing para sa mga tao ng kasalukuyan, upang bigyan ang huli, silang mga manhid at sira-ulo, ng isang makatotohanang puntong sanggunian. Dahil ang mga tao ay walang pagkakilala sa Diyos, at dahil sila ay kulang sa tunay na pananampalataya sa Kanya, hinatulan ng Diyos ang sangkatauhan na kulang sa mga kakayahan at katuwiran, kaya’t Kanyang, muli at muli, naipakita sa mga tao ang pagpapaubaya at binigyan sila ng kaligtasan. Isang digmaan ang pinaglalabanan sa larangang ito sa kinasasaklawan ng espiritu: Ito ang makasariling pag-asa ni Satanas na gawing tiwali ang sangkatauhan hanggang sa isang tiyak na antas, gawin ang mundong kasuklam-suklam at masama, at sa gayon ay hilahin ang tao pababa sa burak at wasakin ang plano ng Diyos. Nguni’t ang plano ng Diyos ay hindi ang gawin ang buong sangkatauhan na mga taong nakakakilala sa Kanya, bagkus ay ang pumili ng isang bahaging kakatawan sa kabuuan, iniiwan ang natira bilang mga nasayang na produkto, bilang mga produktong may-kasiraan, upang maitapon tungo sa bunton ng basura. Kaya’t, bagaman mula sa pananaw ni Satanas ang pag-angkin sa ilang mga tao ay tila isang napakagaling na pagkakataon ng pagwasak sa plano ng Diyos, anong maaaring malaman ng isang hangal na gaya nito tungkol sa hangarin ng Diyos? Ito ang dahilan kung bakit sinabi ng Diyos, noong matagal na, “Tinakpan Ko ang Aking mukha upang iwasang tumingin sa mundong ito.” Tayo’y may kaunting nalalaman tungkol dito, at hindi hinihingi ng Diyos na ang mga tao ay magkaroon ng kakayahang gumawa ng kahit ano, bagkus ay na kanilang kilalanin ang Kanyang ginagawa bilang mahiwaga at di-matarok at bigyan Siya ng paggalang sa kanilang mga puso. Kung, gaya ng naguguni-guni ng tao, kakastiguhin siya ng Diyos nang walang pagsasaalang-alang sa mga kalagayan, kung gayon ang buong mundo ay matagal nang naglaho. Nangahulugan ba ito ng pagkahulog nang tuwiran tungo sa bitag ni Satanas? Kaya’t ang Diyos ay gumagamit lamang ng Kanyang mga salita upang kamtin ang mga bungang nasa Kanyang isipan; madalang magkaroon ng pagdating ng mga katunayan. Hindi ba ito isang halimbawa ng kung ano ang Kanyang sinabi: “Kung hindi Ako naaawa sa inyong kakulangan ng pagiging karapat-dapat, katuwiran, at mga kabatiran, kung gayon lahat kayo ay malilipol sa gitna ng Aking pagkastigo, papawiin mula sa pag-iral. Ngunit hanggang sa ang Aking gawain sa mundo ay matapos, mananatili Akong maluwag sa sangkatauhan”?

Sinundan:Pakahulugan sa Ikaapat na Pagbigkas

Sumunod:Pakahulugan sa Ikaanim na Pagbigkas

Baka Gusto Mo Rin