Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Solidong Kulay

Mga Tema

Font

Laki ng Font

Espasyo ng Linya

Lapad ng pahina

0 (Mga) Resulta ng Paghahanap

Walang nakitang mga resulta.

`

Pakahulugan sa Ikawalong Pagbigkas

Kapag ang Diyos ay nagwiwika ng Kanyang salita mula sa pananaw ng Espiritu, ang Kanyang himig ay nakatuon sa buong sangkatauhan. Kapag ang Diyos ay nagwiwika ng Kanyang salita mula sa pananaw ng tao, ang Kanyang himig ay nakatuon sa lahat ng sumusunod sa pangunguna ng Kanyang Espiritu. Kapag ang Diyos ay nagwiwika ng Kanyang salita mula sa pananaw ng ikatlong persona (ang tinutukoy ng mga tao bilang tagamasid), tuwiran Niyang ipinakikita ang Kanyang salita sa mga tao upang makita Siya ng mga tao bilang komentarista, at tila mula sa Kanyang bibig ay lumalabas ang walang-hangganang mga bagay-bagay na hindi batid ng tao, mga bagay na hindi maarok ng tao. Hindi ba iyan ay tama? Kapag ang Diyos ay nagwiwika ng Kanyang salita mula sa pananaw ng Espiritu ginugulat nito ang buong sangkatauhan: “Ang pag-ibig ng tao sa Akin ay napakakulang at ang pananampalataya niya sa Akin ay hamak na maliit. Kung ang sidhi ng Aking mga salita ay hindi nakatuon sa mga kahinaan ng tao, siya ay magyayabang at magsasalita nang labis, mag-aastang relihiyosong lider, at lilikha ng matatayog na kuro-kuro, na para bang alam niya ang lahat at marunong sa lahat ng bagay sa mundo.” Ang mga salitang ito ay hindi lamang nagbubunyag ng tunay na kulay ng tao at nagbubunyag ng kinalalagyan ng Diyos sa mga puso ng mga tao, kundi inilalantad rin ng mga iyon ang buong buhay ng sangkatauhan. Bawa’t tao’y naniniwala na ang mga iyon ay di-pangkaraniwan at tunay na hindi man lamang nila nalalaman na mayroong salitang tinatawag na “Diyos” kaya nagbubuo sila ng matataas-ang-tunog na mga teorya. Gayunpaman, itong “paglikha ng matatayog na mga kuru-kuro” ay hindi “pagsasalita” ayon sa pagkaunawa rito ng mga tao. Sa halip, nangangahulugan ito na ang sangkatauhan ay nagawang tiwali ni Satanas anupa’t lahat ng ginagawa nila ay sumusuway sa Diyos at tuwirang sumasalungat sa Diyos, at na ang pinaka-diwa ng kung ano ang ginagawa ng tao ay nagmumula kay Satanas at ito ay kasalungat sa Diyos, isang kilos ng kalayaan, at ito ay sumasalungat sa kalooban ng Diyos. Ito ang kung bakit sinasabi ng Diyos na ang mga tao ay lumilikha ng matatayog na mga teorya. Bakit sinasabi ng Diyos na ang dagok ng Kanyang mga salita ay nakatuon sa mga kahinaan ng tao? Dahil ayon sa hangarin ng Diyos, kung hindi Niya ibinunyag ang mga bagay-bagay na nakatago sa panloob na mundo ng puso ng tao, kung gayon walang tao ang magpapasakop, at samakatuwid hindi nila mauunawaan ang mga sarili nila, at hindi nila igagalang ang Diyos. Ito ay upang sabihin na kung ang mga hangarin ng tao ay hindi inilalantad, kung gayon mangangahas ang taong gawin ang kahit ano, marahil ay kahit pa tuwirang mga pagsumpa sa Langit o sa Diyos. Ang mga ito ang mga kahinaan ng tao, kaya sinasabi ito ng Diyos: “Ang Aking mga yabag ay lumilibot sa lahat ng sulok ng mundo ng sansinukob dahil sa walang katapusang paghahanap sa mga naghahangad ng Aking sariling puso at naaayon sa Aking paggamit.” Ang pangungusap na ito, karugtong ng sinabi sa dakong huli tungkol sa pugay sa kahariang pormal na tumutunog, ay nagsisilbing pagpapakita na ang Espiritu ng Diyos ay sumasangkap sa bagong gawain sa lupa; hindi nga lamang ito nakikita ng pisikal na mga mata ng sangkatauhan. Yamang sinabi na ang Espiritu ay nasa lupa na gumagawa ng bagong gawain, ang buong sansinukob na mundo ay dumaraan din sa napakalaking pagbabago: Hindi lamang ang mga anak-na-lalaki ng Diyos at ang bayan ng Diyos ay nagsisimulang tumanggap sa pagsaksi ng pagkakatawang-tao ng Diyos, higit pa rito, bawa’t denominasyon, bawa’t sekta, bawa’t lakad ng buhay, at bawa’t lugar, sa magkakaibang antas, ay tumatanggap din dito. Ito ay isang malaking paggalaw ng sansinukob na mundo sa espirituwal na kinasasaklawan. Nililiglig nito ang buong relihiyosong mundo hanggang sa ubod nito, na bahagi ng kahulugan ng “lindol” na binanggit sa nakalipas. Sunod, sinisimulan ng mga anghel ang kanilang pormal na gawain at ang bayan ng Israel ay bumabalik sa kanilang tahanang bansa, hindi na kailanman gagala, at lahat niyaong mga kasali ay nagsisimulang tumanggap ng pag-aakay. Sa kabaligtaran, ang mga Egipcio ay nagsisimulang kumalas mula sa sakop ng Aking pagliligtas, iyan ay, upang tanggapin ang Aking pagkastigo (nguni’t iyan ay hindi pa pormal na nagsisimula). Kaya ito ay sa panahong kasabay ng malalaking mga pagbabagong ito sa mundo na ang pugay sa kaharian ay pormal na tumutunog. Ito ang sinabi ng mga tao, “ang oras kung kailan ang pitong beses na pinaigting na Espiritu ay nagsisimulang kumilos.” Bawa’t panahon na ang Diyos ay gumagawa ng gawain ng pagbabawi, sa mga yugtong ito (o pagsapit ng mga pangyayari), lahat ng mga tao ay hindi nakakayang maramdaman ang gawain ng Banal na Espiritu. Samakatuwid, ang mga salita ng Diyos na “Kapag ang tao ay nawalan ng pag-asa” ay totoo. Lalong higit pa, sa bawa’t isa sa mga pagdaan ng mga yugtong ito kapag ang sangkatauhan ay nawawalan ng pag-asa, o kapag nadarama nila na ang daloy na ito ay mali, nagpapanibagong simula ang Diyos at dumadako sa susunod na hakbang ng Kanyang gawain. Mula sa panahon ng paglikha hanggang ngayon, ang paggawa ng Diyos sa gawain ng pagbabawi at pagpapalit ng mga pamamaraan ng Kanyang paggawa ay magkakatulad sa paraang ito. Kahit na karamihan sa mga tao, sa magkakaibang antas, ay natatarok ang ilang aspeto nito, sa katapusan ang mga iyon ay nadadala pa rin ng malakas na agos ng tubig dahil ang kanilang tayog ay napakaliit; hindi nila kayang tarukin ang mga hakbang ng gawain ng Diyos kaya’t sila ay inaalis. Gayunpaman, ito ay paraan din ng Diyos ng pagdalisay sa mga tao, at ito ay paghatol ng Diyos tungo sa lumang mga paniwala ng sangkatauhan. Mas higit ang saligan na mayroon ang mga tao, mas matindi ang kanilang relihiyosong mga paniwala tungkol sa Diyos, na mahirap para sa kanila na isantabi; kumakapit sila sa lumang mga bagay at mahirap para sa kanila na tumanggap ng bagong liwanag. Sa kabilang banda, kung ang isa ay nakatayo, ang isa ay dapat magkaroon ng kaunting saligan, nguni’t karamihan sa mga tao ay may problema sa pagsasantabi ng kanilang mga paniwala. Ito ay natatanging totoo para sa kanilang mga paniwala tungkol sa Diyos na nagkatawang-tao ng kasalukuyan, na malinaw at madaling makita.

Sa pagbigkas sa araw na ito, ang Diyos ay nagsalita nang marami tungkol sa mga pangitain, na hindi Ko na bubutilin pa rito, subali’t ang pangunahing bagay na sinabi Niya ay tungkol sa kung paanong ang saligan para sa pagtatayo ng kaharian ay ang pagtatayo ng iglesia. Upang maging mas natatangi, sa panahon ng pagtatayo ng iglesia ang pangunahing tinutumbok ay ang mapapaniwala ang mga tao sa puso at sa pamamagitan ng salita sa kabila ng hindi pagkakilala sa Diyos na nagkatawang-tao gamit ang kanilang sariling mga mata. Kahit na mayroon silang pananampalataya sa kanilang mga puso, hindi nila kilala ang Diyos na nagkatawang-tao dahil sa yugtong iyon hindi matukoy ang Kanyang pagkakaiba mula sa isang tao. Sa Kapanahunan ng Kaharian, lahat ay dapat magpakita ng matibay na paniniwala sa kanilang mga puso, kanilang pagsasalita, at kanilang mga mata. Mula rito, malinaw na upang maipakita ng lahat ang matibay na paniniwala sa kanilang mga puso, kanilang pananalita, at kanilang mga mata, sila ay dapat mapahintulutang makilala gamit ang kanilang pisikal na mga mata ang Diyos na nabubuhay sa katawang-tao. Ito ay hindi matutupad sa isang katayuan kung saan ang mga tao ay napipilitang gumawa ng isang bagay dahil wala silang ibang pagpipilian o kung saan ang mga tao ay may karaniwang paniniwala. Sa halip, ang mga tao ay mapapaniwala sa puso at ng salita sa pamamagitan ng pag-unawa. Samakatuwid, sa yugtong ito ng pagtatayo walang pambubugbog o pagpatay. Sa halip, pinahihintulutan nito ang mga tao na tumanggap ng pagliliwanag sa pamamagitan ng salita ng Diyos, at sa pamamagitan nito sila ay maaaring maghabol at magsaliksik upang makilala ng kanilang mga espiritu ang Diyos na nagkatawang-tao. Kaya para sa Diyos, ang yugtong ito ng gawain ay higit na mas madali, hinahayaan lamang na kusang mangyari ang mga bagay-bagay at hindi tumatakbo nang pasalungat sa sangkatauhan. Sa katapusan, hahayaan nito ang tao na kusang makilala ang Diyos, kaya huwag mag-alala o maging balisa. Nang sinabi ng Diyos, “ang digmaan sa kahariang espirituwal ay ginawang tuwirang payak sa lahat ng Aking mga tao,” ibig Niyang sabihin na kapag ang mga tao ay napunta sa tamang landas at nagsimulang kilalanin ang Diyos, nakapaloob dito hindi lamang ang bawa’t tao na tinutukso ni Satanas sa kalooban, kundi maaari din silang matukso ni Satanas sa iglesia mismo. Gayunpaman, ito lamang ang daan kaya walang sinuman ang dapat mag-alala. Ang panunukso ni Satanas ay maaaring dumating sa maraming mga anyo: Ang isa ay maaaring manlamig sa pakikitungo o talikuran kung ano ang sinasabi ng Diyos, at maari siyang magsalita ng mga negatibong bagay upang palamigin ang pagiging positibo ng ibang tao, gayunpaman, siya ay karaniwang hindi nanggagambala ng ibang tao; ang mga bagay na ito ay mahirap madama ng mga tao. Ang pangunahing dahilan nito ay: Siya ay maaring maagap pa rin sa pagdalo sa mga pagtitipon, subali’t hindi siya malinaw hinggil sa mga pangitain. Kung ang iglesia ay hindi nagbabantay laban sa kanya, kung gayon ang buong iglesia ay maaring madala ng kanyang pagiging negatibo tungo sa pagiging malahininga sa Diyos, sa gayon ay hindi nagbibigay-pansin sa salita ng Diyos at ito ay magiging pagkahulog nang tuwiran sa panunukso ni Satanas. Maaaring hindi siya tuwirang maghimagsik laban sa Diyos, nguni’t dahil hindi niya maunawaan ang salita ng Diyos at hindi niya kilala ang Diyos, maaari siyang magreklamo o magkaroon ng pagkainis na nabubuo sa kanyang puso. Maaari niyan sabihin na tinalikuran siya ng Diyos kaya hindi niya kayang tumanggap ng pagliliwanag at pag-iilaw. Maaari niyang asaming lumisan, nguni’t isang tahimik na damdamin ng pagkatakot ang nananahan sa loob niya at maari niyang sabihin na ang gawain ng Diyos ay hindi mula sa Diyos bagkus ay gawain ng masasamang espiritu.

Bakit napakalimit na binabanggit ng Diyos si Pedro? At bakit Niya sinasabi na kahit si Job ay malayo sa kanya? Hindi lamang nito hinahayaan ang mga tao na bigyang-pansin ang mga gawa ni Pedro, kundi hinahayaan din sila na isantabi ang lahat ng mga halimbawang nasa kanilang mga puso, at kahit pa ang halimbawa ni Job—na nagkaroon ng pinakadakilang pananampalataya—ay dapat ding maisantabi. Tanging sa pamamagitan lamang nito maaaring magkaroon ng mas mabuting resulta kung saan nakakaya ng mga taong isantabi ang lahat upang gayahin si Pedro, at sa gayon ay mapalapit ng isang hakbang sa pagkakilala sa Diyos. Ipinakilala ng Diyos ang mga tao sa daan ng pagsasagawa na tinahak ni Pedro sa pagkilala sa Diyos, kung saan ang layunin ay bigyan ang mga tao ng puntong sanggunian. Pagkatapos ay nagpapatuloy ang Diyos upang hulaan ang isa sa mga paraan na tutuksuhin ni Satanas ang mga tao kapag Kanyang sinasabi, “Ngunit kung ikaw ay nanlalamig at walang pakialam tungo sa Aking mga salita, ay walang dudang tutol ka sa Akin. Ito ay totoo.” Sa loob ng mga salitang ito, hinuhulaan ng Diyos ang tusong mga pakana na susubukang gamitin ni Satanas at binabalaan Niya ang mga tao na ituring itong isang babala. Kahit na hindi lahat ay magiging malamig sa salita ng Diyos, di-maiiwasang may mga taong mabibihag ng tuksong ito, kaya sa katapusan sinasabing muli ng Diyos nang may diin, “Kung hindi ninyo alam ang Aking mga salita, huwag ninyo silang tanggapin, at huwag ninyo silang isagawa, at siguradong kayo ay makakatanggap ng Aking pagkastigo! Kayo ay siguradong magiging biktima ni Satanas!” Ito ang payo ng Diyos sa sangkatauhan, nguni’t sa katapusan, gaya ng inihula ng Diyos, isang bahagi ng mga tao ay magiging mga biktima ni Satanas.

Sinundan:Tungkol sa Buhay ni Pedro

Sumunod:Pakahulugan sa Ikasiyam na Pagbigkas

Baka Gusto Mo Rin