Ang ibig sabihin ng pagpapataas ng kakayahan ng mga tao ay kinakailangan ninyong paghusayin ang inyong abilidad na umarok, upang maunawaan ninyo ang mga salita ng Diyos, at malaman ninyo kung paano isagawa ang mga ito. Ito ang pinakapangunahing hinihingi sa lahat. Kung sumusunod ka sa Akin nang hindi nauunawaan ang Aking sinasabi, hindi ba magulo ang iyong pananalig? Gaano man karaming salita ang Aking binibigkas, kung hindi ninyo iyon maaabot, kung medyo hindi ninyo maunawaan ang mga ito anuman ang sabihin Ko, nangangahulugan ito na mahina ang inyong kakayahan. Kung wala kayong abilidad na umarok, wala kayong nauunawaan sa sinasabi Ko, kaya napakahirap matamo ang hinahangad na epekto; marami Akong hindi masabi sa inyo nang deretsahan, at hindi makakamtan ang epektong nilayon nito, kaya kinakailangan ang dagdag na gawain. Dahil kulang na kulang ang inyong abilidad na makaarok, ang inyong abilidad na makita ang mga bagay-bagay, at ang mga pamantayang sinusunod ninyo sa buhay, kailangang maisagawa ang gawain ng “pagpapataas ng kakayahan” sa inyo. Hindi ito maiiwasan, at walang alternatibo. Sa gayon lamang maaaring maabot ang ilang epekto; kung hindi, lahat ng salitang Aking sinasabi ay mawawalan ng saysay. At hindi ba kayo magiging pawang mga makasalanan sa kasaysayan? Hindi ba kayo magiging basura ng lupa? Hindi ba ninyo alam kung anong gawain ang ginagawa sa inyo, at kung ano ang hinihingi sa inyo? Dapat ninyong malaman ang inyong sariling kakayahan: Ganap itong hindi tumutugon sa Aking mga hinihingi. At hindi ba nito inaantala ang Aking gawain? Batay sa inyong kasalukuyang kakayahan at kasalukuyang karakter, walang sinuman sa inyo ang karapat-dapat na magpatotoo sa Akin, ni walang sinuman sa inyo ang kayang bumalikat sa mabibigat na responsibilidad ng Aking gawain sa hinaharap. Hindi ba kayo labis na nahihiya? Kung magpapatuloy kayo nang ganito, paano ninyo matutugunan ang Aking mga layunin? Dapat mong pagyamanin ang iyong buhay. Huwag mong hayaang lumipas ang panahon nang walang kapararakan—walang halaga ang paggawa niyon. Dapat mong malaman kung ano ang dapat nasasangkap sa iyo. Huwag mong isiping alam mong gawin ang lahat—malayo pa ang lalakbayin mo! Ano pa ang maaaring sabihin dahil wala ka ng kahit pinakabatayang sentido komun ng pagkatao? Hindi ba walang kabuluhang lahat iyan? At tungkol naman sa pagkatao at kakayahang hinihingi Ko, walang isa man sa inyo ang lubos na pasok sa pamantayan. Napakahirap makahanap ng isang taong angkop na gamitin. Naniniwala kayo na kaya ninyong gumawa ng mas malaking gawain para sa Akin, at maipagkakatiwala sa inyo ang mas malalaking bagay mula sa Akin; sa katunayan, ni hindi ninyo alam kung paano pumasok sa marami sa mga aral na nasa harapan ninyo mismo—kaya paano kayo posibleng makapasok sa mas malalalim na katotohanan? Ang inyong pagpasok ay dapat gawin sa paisa-isang hakbang at paunti-unti. Kailangan ay hindi ito magulo—hindi maganda iyan. Magsimula sa pinakamababaw na pagpasok: Basahin ang mga salitang ito nang paisa-isang linya hanggang sa maunawaan at malinawan ninyo ang mga ito. Kapag binabasa ninyo ang mga salita ng Diyos, huwag lamang pasadahan ang mga ito nang mabilis na para bang humahanga kayo sa mga bulaklak habang humahagibis kayong sakay ng kabayo, at huwag lamang iraos ang mga bagay-bagay. Maaari ka ring magbasa ng ilang sangguniang aklat (gaya ng mga aklat sa gramatika o retorika) para madagdagan ang iyong kaalaman. Huwag magbasa ng mga aklat na gaya ng mga nobela ng pag-ibig, mga talambuhay ng mga dakilang tao, o iyong tungkol sa agham na panlipunan; walang pakinabang ang mga ito, at magdudulot lamang ng kapinsalaan. Kailangan mong alamin nang lubusan ang lahat ng dapat mong pasukin at unawain. Ang layunin ng pagpapataas ng kakayahan ng mga tao ay upang bigyan sila ng kamalayan tungkol sa sarili nilang diwa, pagkakakilanlan, katayuan at halaga. Dapat mong maunawaan kung bakit kailangang hangarin ng mga tao ang katotohanan sa pananampalataya sa Diyos, at kung katanggap-tanggap ba na hindi itaas ng mga tao ang kanilang kakayahan. Mahalaga na manatili kayong edukado; huwag ninyo itong iwaksi! Kailangan ninyong maunawaan kung bakit kailangang itaas ang kakayahan ng mga tao, kung paano ito dapat pataasin, at aling mga aspekto ang papasukin. Kailangan ninyong maunawaan ang kabuluhan ng pagsasabuhay ng normal na pagkatao, kung bakit kailangang gawin ang gawaing ito, at ang bahaging dapat gampanan ng tao. Halimbawa, sa pagiging edukado, dapat ninyong maunawaan kung aling mga aspekto ang dapat pag-aralan, at kung paano dapat pumasok ang isang tao sa mga ito. Dapat ninyong malamang lahat kung ano ang layunin ng pagiging edukado. Hindi ba para maunawaan ang mga salita ng Diyos at pumasok sa katotohanan? Ano ang nananaig sa lahat ng iglesia ngayon? Kapag hinihingi sa mga tao na turuan ang kanilang sarili, nalilimutan nila ang pagtatamasa ng mga salita ng Diyos, at wala silang ginagawa sa buong maghapon kundi mag-aral. Kung hihilingin ninyo na isabuhay nila ang normal na pagkatao, aasikasuhin lamang nila ang paglilinis ng kanilang bahay, pagluluto, o pagbili ng mga kagamitan sa pagluluto. Sa mga bagay na ito lang sila magtutuon; hindi pa nga nila malalaman kung paano mamuhay ng karaniwang buhay iglesia. Kung matagpuan mo ang iyong sarili sa kasalukuyang sitwasyon, nalihis ka na sa iyong pagsasagawa. Kung gayon bakit hinihingi sa iyo na pumasok sa espirituwal na buhay? Hindi ka magkakaroon ng kapabilidad na matupad ang hinihingi sa iyo sa pagkatuto lamang ng mga bagay na iyon. Ang buhay pagpasok pa rin ang pinakamahalaga; samantala, ginagawa ang gawaing ito para malutas ang mga paghihirap na nakakaharap ng mga tao sa kanilang mga karanasan. Ang pagpapataas ng iyong kakayahan ay nagbibigay sa iyo ng kaalaman tungkol sa kalikasan at diwa ng tao, na ang pangunahing layunin ay para lumago ang espirituwal na buhay ng mga tao at magbago ang kanilang disposisyon. Maaaring alam mo kung paano magbihis nang maganda at pagandahin ang sarili mo, maaaring matalino ka at marunong, subalit sa huli, pagdating ng araw na gagawa ka, hindi ka makakagawa. Samakatwid, dapat malaman mo kung ano rin ang dapat gawin habang itinataas mo ang iyong kakayahan. Ang layunin ay baguhin ka; pandagdag lang ang pagpapataas ng iyong kakayahan. Hindi puwedeng ang iyong kakayahan ay hindi tumaas, at kung hindi magbago ang iyong disposisyon, mas malala pa iyon. Hindi puwedeng hindi isama ang kahit alin dito. Ang pagkakaroon ng normal na pagkatao ay hindi nangangahulugan na nagbigay ka ng matunog na patotoo—hindi napakasimple ng hinihingi sa iyo.

Kapag napataas na ang kakayahan ng mga tao at natamo nila ang katwiran at ang pamumuhay ng mga taong may normal na pagkatao, at mayroon silang buhay pagpasok—saka lamang sila magkakaroon ng mga pagbabago at patotoong maibabahagi. Pagdating ng araw na magpapatotoo ka, kailangan mo ring talakayin ang mga pagbabago sa buhay mo bilang tao, at ang kaalaman tungkol sa Diyos na nasa iyong kalooban. Ang kumbinasyon lamang ng dalawang aspektong ito ang tunay mong patotoo at ang iyong natamo. Hindi sapat na magbago ang iyong panlabas na pagkatao ngunit wala kang pang-unawa sa iyong kalooban, ni hindi puwedeng mayroon kang pang-unawa at katotohanan sa iyong kalooban ngunit nakakaligtaan mong isabuhay ang iyong normal na pagkatao. Ang gawaing isinasagawa sa iyo ngayon ay hindi pakitang-tao, kundi para baguhin ka. Ang kailangan mo lamang gawin ay magtuon sa pagbabago ng iyong sarili. Hindi puwedeng magsulat at makinig ka araw-araw, nang wala ka nang ibang ginagawa sa buhay mo; dapat mayroon kang pagpasok sa bawat aspekto. Dapat kang magkaroon ng normal na buhay ng isang banal. Maraming sister na parang donya kung manamit at brother na parang maharlika kung manamit, na lubos na nawalan ng kagandahang-asal ng mga banal. Isang bagay na itaas ang kakayagan ng isang tao—na natatamo bilang kalakip. Iba pang bagay na kumain at uminom ng mga salita ng Diyos—ito ang susi. Kung naitaas ang iyong kakayahan ngunit ang resulta ay hindi naman ginamit dahil hindi ka kumain at uminom ng mga salita ng Diyos, hindi ba nasayang lang ang mga pagsisikap mong matuto? Kailangang pagsamahin ang dalawang aspektong ito. Bakit binabanggit ang kaalaman tungkol sa Diyos kapag tinatalakay kung ano ang hinihingi sa iyo? Hindi ba ito para sa kapakanan ng mga resulta ng gawaing darating? Matapos kang malupig, kailangan mong magawang magbahagi ng patotoong batay sa karanasan. Hindi puwedeng ang iyong panlabas na kaanyuan ay may normal na pagkatao, ngunit ang resulta ay hindi mo naipapahayag ang iyong mga karanasan. Habang mayroon kang normal na espirituwal na buhay, dapat ka ring magkamit ng normal na pagkatao, kung saan maraming aspekto ang matututunan bilang kalakip. Palagay mo ba kailangan ng partikular na pagsasanay ang pagwawalis ng sahig? Mas malala pang gumugol ng isang oras sa pagsasanay kung paano humawak ng chopsticks habang kumakain! Anong mga aspekto ang kabilang sa normal na pagkatao? Kabatiran, katwiran, konsensiya, at integridad. Kung kaya mong magkamit ng normalidad sa bawat isa sa mga aspektong ito, magiging pasok sa pamantayan ang iyong pagkatao. Dapat kang maging kawangis ng isang normal na tao, at dapat kang maging katulad ng isang nananampalataya sa Diyos. Hindi mo kailangang maabot ang napakarami, o makibahagi sa diplomasya; kailangan mo lamang maging isang normal na tao, na may katwiran ng isang normal na tao, para makilatis ang mga bagay-bagay, at maging katulad man lamang ng isang normal na tao. Sapat na iyon. Lahat ng hinihingi sa iyo ngayon ay naaayon sa iyong mga kapabilidad; hindi ito pagtatangkang pilitin ang isang isda na mabuhay sa lupa. Walang mga salita o gawaing walang kabuluhan na isasagawa sa iyo. Lahat ng kapangitang ipinamalas o ibinunyag sa iyong buhay ay kailangang maiwaksi. Nagawa kayong tiwali ni Satanas at umaapaw sa inyo ang mga lason ni Satanas. Ang tanging hinihingi sa iyo ay ang iwaksi ang mga satanikong tiwaling disposisyong ito. Hindi hinihingi sa iyong maging isang taong may mataas na ranggo, o isang sikat o dakilang tao. Walang kabuluhan iyan. Ang gawaing ginagawa sa inyo ay ginagawa ayon sa kung ano ang likas sa inyo. Ang hinihingi Ko sa mga tao ay itinatakda ng mga hangganan. Kung nagsasanay ka sa paraan at tono ng pagsasalita ng mga intelektuwal, hindi ito uubra; hindi mo ito magagawa. Ayon sa inyong kakayahan, dapat ay magawa man lamang ninyong magsalita nang may karunungan at maingat at ipaliwanag ang mga bagay-bagay nang malinaw at kauna-unawa. Iyon lamang ang kailangan para makatugon sa mga hinihingi. Kung, sa pinakamababa, magtamo kayo ng kabatiran at katwiran, puwede na iyan. Ang pinakamahalaga sa ngayon ay ang iwaksi ang iyong mga satanikong tiwaling disposisyon. Kailangan mong iwaksi ang kapangitang naipapamalas sa iyo. Paano ka magsasalita tungkol sa pinakamataas na katwiran at pinakadakilang kabatiran, kung hindi mo iwawaksi ang mga ito? Maraming tao, nang makita na nagbago na ang kapanahunan, ay walang anumang kapakumbabaan o pasensiya, at masasabi rin na wala silang anumang pagmamahal o kagandahang-asal ng isang banal. Napakakakatwa ng ganitong mga tao! Mayroon man lamang ba silang kahit katiting na normal na pagkatao? Mayroon ba silang anumang patotoong maibabahagi? Lubos silang walang kabatiran o katwiran. Mangyari pa, kailangang itama ang ilang aspekto ng pagsasagawa ng mga tao na baluktot; ang dati nilang mekanikal na espirituwal na buhay at manhid at mapurol na anyo, halimbawa—lahat ng ito ay kailangang baguhin. Ang pagbabago ay hindi nangangahulugan na hahayaan kang maging mapagpalayaw o magpasasa sa laman, na sinasabi ang anumang naisin mo. Hindi ka dapat magsalita nang basta-basta. Ang magkaroon ng pananalita at asal ng isang normal na tao ay ang magsalita nang may pagkakaugnay-ugnay, na sinasabing “oo” kapag “oo” ang ibig mong sabihin, at “hindi” kapag “hindi” ang ibig mong sabihin, pinagbabatayan ang mga katunayan, nagsasalita nang angkop, hindi nanloloko, at hindi nagsisinungaling. Kailangang maunawaan ang mga limitasyong kayang maabot ng isang normal na tao tungkol sa pagbabago ng disposisyon. Kung hindi, hindi ka makakapasok sa realidad.