Gustung-gusto ng tiwaling sangkatauhan ang reputasyon at katayuan. Lahat sila ay naghahangad ng kapangyarihan. Kayong mga lider at manggagawa na ngayon, hindi ba ninyo nararamdaman na dinadala ninyo ang inyong titulo o ranggo sa inyong mga ikinikilos? Tulad lamang ng mga anticristo at huwad na lider, nararamdaman ninyong lahat na kayo ay mga opisyal sa sambahayan ng Diyos, na mas mataas kayo kaysa sa iba, na nakahihigit kayo sa iba. Kung wala kayong opisyal na mga titulo at ranggo, wala kayong pasanin sa paggawa ng inyong mga tungkulin, at hindi kayo taimtim na gagawa. Itinuturing ng lahat ang pagiging lider o manggagawa bilang katumbas ng pagiging opisyal, at lahat ay handang gamitin ang kanilang titulo kapag kumikilos sila. Kung titingnan sa positibong anggulo, tinatawag natin itong paghahangad ng isang propesyon—ngunit kung sa negatibong anggulo, ito ay tinatawag na pagsasagawa ng sariling proyekto at pagtatayo ng isang nagsasariling kaharian upang matugunan ang sariling mga ambisyon at mga pagnanais. Sa huli, mabuti ba o masama ang magkaroon ng katayuan? Sa mga mata ng tao, isa itong mabuting bagay. Iba ang mga bagay kapag nagsasalita at kumikilos ka nang may opisyal na titulo. Ang iyong mga salita ay may puwersa, at bibigyang-pansin ng mga tao ang mga ito. Bobolahin ka ng mga tao, magmamartsa sila sa harap mo habang sumisigaw at aalalayan ka nila mula sa likuran. Ngunit kung wala ang iyong katayuan at mga titulo, magbibingi-bingihan ang iba sa iyong mga salita. Bagama’t maaaring tama ang iyong mga salita, puno ng mabuting katuturan, at kapaki-pakinabang sa mga tao, walang sinuman ang magbibigay-pansin sa iyo. Ano ang ipinapakita nito? Lahat ng tao ay sinasamba ang katayuan. Lahat sila ay may mga ambisyon at mga pagnanais. Gusto nilang lahat na sinasamba sila ng iba at mahilig silang mangasiwa ng mga bagay mula sa posisyon ng katayuan. Pero kaya ba nilang gawin nang maayos ang mga bagay mula sa isang posisyon ng katayuan? Makagagawa ba sila ng mga bagay na kapaki-pakinabang sa iba? Hindi iyon tiyak. Depende ito sa landas na iyong tinatahak at kung paano mo itinuturing ang katayuan. Kung hindi mo hinahangad ang katotohanan, ngunit gusto mo palaging makuha ang loob ng iba, ninanais na tugunan ang sarili mong mga ambisyon at mga pagnanais, at tuparin ang pananabik mo sa katayuan, kung gayon ay tumatahak ka sa landas ng mga anticristo. Kung ang isang tao ay tumatahak sa landas ng mga anticristo, ang kanya bang paghahangad at paggampan sa kanyang tungkulin ay maaaring ayon sa katotohanan? Talagang hindi. Ito ay dahil ang landas na pinipili ng isang tao ang nagpapasya sa lahat. Kung pinipili ng isang tao ang maling landas, ang lahat ng kanyang mga pagsisikap, kanyang paggampan sa tungkulin, at kanyang paghahangad ay hinding-hindi nakaayon sa katotohanan. Sa anong paraan hindi nakaayon sa katotohanan ang mga ito? Ano ang hinahangad niya sa kanyang mga ikinikilos? (Katayuan.) Ano ang mga pagpapamalas na mayroon ang mga tao na gumagawa ng mga bagay-bagay alang-alang sa katayuan? Sabi ng ilan, “Palagi silang sumasambit ng mga salita at doktrina, hindi sila kailanman nagbabahagi ng katotohanang realidad, lagi silang nagpapakitang-gilas at nagpapatotoo sa kanilang sarili, hindi nila kailanman dinadakila o pinatototohanan ang Diyos. Ang mga taong nagpapakita ng gayong mga bagay ay kumikilos para sa katayuan.” Tama ba ito? (Oo.) Bakit sila sumasambit ng mga salita at doktrina at nagpapakitang-gilas? Bakit hindi nila dinadakila at pinatototohanan ang Diyos? Dahil sa kanilang puso, naroon lamang ang katayuan, at ang kanilang kasikatan at pakinabang—lubusang wala ang Diyos sa kanilang puso. Partikular na sinasamba ng gayong mga tao ang katayuan at awtoridad. Napakahalaga sa kanila ng kanilang kasikatan at pakinabang; naging buhay na nila ang kanilang kasikatan, pakinabang, at katayuan. Wala ang Diyos sa kanilang mga puso, hindi nila kinatatakutan ang Diyos, at lalo namang hindi sila nagpapasakop sa Kanya; itinataas lamang nila ang kanilang sarili, nagpapatotoo sila sa kanilang sarili, at nagpapakitang-gilas upang makuha ang pag-idolo ng iba. Kaya, madalas nilang ipinagmamayabang ang kanilang sarili, kung ano ang kanilang nagawa, kung gaano sila nagdusa, kung paano nila binigyang-lugod ang Diyos, kung gaano sila naging mapagtimpi noon nang pinupungusan sila, lahat ng ito upang makuha ang simpatiya at pag-idolo ng mga tao. Ang mga taong ito ang kauri ng mga anticristo, tinatahak nila ang landas ni Pablo. At ano ang kalalabasan nila sa huli? (Sila ay nagiging mga anticristo at itinitiwalag.) Alam ba ng mga taong ito na naghihintay sa kanila ang gayong kalalabasan? (Alam nila.) Alam nila? Kung alam nila, bakit patuloy nilang ginagawa ang gayong ginagawa nila? Ang totoo, hindi nila alam. Naniniwala sila na mabuti at tama ang kanilang mga kilos. Hindi nila kailanman sinusuri ang kanilang sarili upang malaman kung alin sa mga bagay na kanilang ginagawa ang lumalaban sa Diyos o hindi nakalulugod sa Diyos, o alin sa mga bagay na ginagawa nila ang may intensiyon sa likod ng mga ito, o kung anong landas ang kanilang tinatahak. Palagi silang nabibigong suriin ang mga gayong bagay.

Bilang mga lider at manggagawa, ni minsan ba ay napag-isipan ninyo ang mga katanungang ito: Ang atas na ipinagkatiwala sa akin ng Diyos ay isang espesyal na atas, hindi ang ordinaryong tungkulin ng isang ordinaryong tagasunod. Ang tungkuling ito ay nangangailangan ng espesyal na responsabilidad at may espesyal na kabuluhan. Kaya, sa paggampan ng espesyal na tungkuling ito at pagsabalikat sa responsabilidad na ito, anong landas ang dapat kong tahakin upang umayon sa layunin ng Diyos, o kahit papaano ay maiwasan ang pagkasuklam ng Diyos? Paano ako dapat maghangad upang magawang perpekto ng Diyos at maiwasang tahakin ang landas ng mga anticristo at maitiwalag? Naisip na ba ninyo ang mga katanungang ito? (Pakiramdam ko ay itinaas ako ng Diyos noong nagsimula akong maglingkod bilang lider. Bagama’t alam kong dapat kong hangarin ang katotohanan at gampanan nang maayos ang aking tungkulin, hindi ko pa rin maiwasan na palaging hangarin ang reputasyon at katayuan dahil sa aking likas na kayabangan. Pagkatapos kong mapagtanto ito, nagawa kong manalangin sa Diyos at makahanap ng mga nauugnay na sipi sa Kanyang mga salita upang magkaroon ng solusyon. Medyo nabago ko ang aking direksiyon noong panahong iyon, pero paulit-ulit na mangyayaring muli sa hinaharap ang sitwasyong ito, at kahit pa lubos kong kinasusuklaman ang aking sarili, mahirap na ganap na lutasin ang problemang ito.) Hindi mo makokontrol ang iyong mga iniisip at ideya, at ang iyong ambisyon at pagnanais na hangarin ang reputasyon at katayuan ay wala rin sa iyong kontrol. Ito ay patunay na nag-ugat na sa puso mo ang isang tiwaling disposisyon. Hindi ito pansamantalang pakiramdam o panandaliang emosyon, at hindi rin ito ipinuwersa sa iyo ng iba. Hindi ito kailangang ituro sa iyo ng ibang tao; ito ang likas na tendensiya ng iyong mga iniisip at ang natural na direksiyon ng iyong kilos. Ito ang iyong kalikasan. Ang mga bagay na likas sa isang tao ay yaong mga pinakamahirap baguhin. Nang may satanikong kalikasan, samakatwid, sa sandaling magtamo ng katayuan ang mga tao, nanganganib na sila. Kaya ano ang dapat gawin? Wala ba silang landas na susundan? Sa sandaling masadlak sila sa mapanganib na sitwasyong iyon, wala na bang paraan para makabalik sila? Sabihin mo sa Akin, sa sandaling magtamo ang mga tiwaling tao ng katayuan—sinuman sila—sila ba ay nagiging mga anticristo? Tiyak ba ito? (Kung hindi nila hinahangad ang katotohanan, kung gayon sila ay magiging mga anticristo, ngunit kung hinahangad nga nila ang katotohanan, hindi sila magkakagayon.) Tama talaga iyan: Kung hindi hahangarin ng mga tao ang katotohanan, siguradong magiging mga anticristo sila. At totoo bang ang lahat ng tumatahak sa landas ng mga anticristo ay ginagawa iyon dahil sa katayuan? Hindi, ang pangunahing dahilan niyon ay wala silang pagmamahal sa katotohanan, dahil hindi sila ang mga tamang tao. May katayuan man sila o wala, ang mga taong hindi hinahangad ang katotohanan ay tumatahak lahat sa landas ng mga anticristo. Gaano man karaming sermon ang narinig nila, hindi tinatanggap ng gayong mga tao ang katotohanan, hindi sila tumatahak sa tamang landas, sa halip ay determinado silang tumahak sa balikong landas. Maitutulad ito sa paraan ng pagkain ng mga tao: May ilang hindi kumakain ng nagpapalusog ng kanilang katawan at sumusuporta ng isang normal na buhay, ngunit sa halip ay ipinipilit ang pagkonsumo ng mga bagay na nakasasama sa kanila, na sa huli ay nakapipinsala sa kanilang mga sarili. Hindi ba nila ito sariling pagpili? Matapos maitiwalag, ang ilang lider at manggagawa ay nagpapakalat ng mga kuru-kuro, sinasabing, “Huwag kang maging lider, at huwag hayaan ang sarili mong magtamo ng anumang katayuan. Mapapahamak ang mga tao sa sandaling magkamit sila ng katayuan, at ibubunyag sila ng Diyos! Sa sandaling sila ay maibunyag, ni hindi sila magiging kwalipikado na maging mga karaniwang mananampalataya, at hindi makakatanggap ng mga pagpapala kahit kaunti.” Anong uri ba ng pananalita iyan? Sa pinakamainam, kinakatawan nito ang maling pagkaunawa sa Diyos; sa pinakamalala, ito ay kalapastanganan sa Kanya. Kung hindi mo tinatahak ang tamang landas, hindi hinahangad ang katotohanan, at hindi sinusunod ang daan ng Diyos, sa halip ay pinipilit mong tahakin ang daan ng mga anticristo at humantong sa landas ni Pablo, nagkaroon ng kaparehong kinalabasan sa huli, kaparehong katapusan gaya ng kay Pablo, nagrereklamo pa rin tungkol sa Diyos at hinuhusgahan ang Diyos bilang hindi matuwid, hindi ba ikaw ang tunay na halimbawa ng isang anticristo? Isinumpa ang gayong pag-uugali! Kapag hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanan, lagi silang namumuhay ayon sa kanilang mga kuru-kuro at imahinasyon, kadalasang nagkakamali ng pag-unawa sa Diyos, at nadarama na salungat ang mga kilos ng Diyos sa sarili nilang mga kuru-kuro, kaya nagkakaroon sila ng negatibong emosyon; nangyayari ito dahil may mga tiwaling disposisyon ang mga tao. Nagsasabi sila ng mga negatibong bagay at nagrereklamo dahil napakaliit ng kanilang pananalig, napakaliit ng kanilang tayog, at lubhang kakaunti ang katotohanang kanilang nauunawaan—na pawang mapapatawad, at hindi maaalala ng Diyos. Pero, mayroong mga hindi tumatahak sa tamang landas, na partikular na tumatahak sa landas ng panlilinlang, paglaban, pagkakanulo sa Diyos, at pakikipaglaban sa Diyos. Ang mga taong ito ay pinarurusahan at isinusumpa ng Diyos sa huli, at isinasadlak sa perdisyon at pagkalipol. Paano sila umaabot sa puntong ito? Dahil hindi nila pinagnilayan at kinilala ang kanilang sarili kailanman, dahil hindi talaga nila tinatanggap ang katotohanan, at sila ay walang ingat at may sariling pasya, at matigas na tumatangging magsisi, at nagrereklamo pa nga tungkol sa Diyos matapos silang ibunyag at itiwalag, na sinasabing ang Diyos ay hindi matuwid. Maaari bang maligtas ang gayong mga tao? (Hindi.) Hindi maaari. Kaya, totoo ba na lahat ng ibinubunyag at itinitiwalag ay hindi na maliligtas? Hindi masasabi na ganap silang hindi na matutubos. Mayroong mga lubhang kakaunti ang katotohanang nauunawaan, at bata pa at walang karanasan—na, kapag naging mga lider o manggagawa at nagkaroon ng katayuan, ay namamanduhan ng kanilang tiwaling disposisyon, at naghahangad ng katayuan, at nagagalak sa katayuang ito, kaya natural na tumatahak sa landas ng mga anticristo. Kung, matapos malantad at mahatulan, nagawa nilang pagnilayan ang kanilang sarili, at tunay na magsisi, na tinatalikdan ang kasamaan tulad ng mga tao ng Ninive, hindi na sumusunod sa daan ng kasamaan gaya ng dati, may pagkakataon pa rin silang maligtas. Pero ano ang mga kondisyon ng gayong pagkakataon? Dapat ay tunay silang magsisi at magawa nilang tanggapin ang katotohanan. Kung magagawa nila ito, mayroon pa rin silang kaunting pag-asa. Kung hindi nila kayang pagnilayan ang kanilang sarili, hindi talaga tinatanggap ang katotohanan, at walang intensyon na tunay na magsisi, ganap silang ititiwalag.

Ang salitang “katayuan” mismo ay hindi isang pagsubok o isang tukso. Depende ito sa kung paano tinatrato ng mga tao ang katayuan. Kung gagawin mong tungkulin mo ang gawain ng pamumuno, bilang responsabilidad na dapat mong isakatuparan, hindi ka malilimitahan ng katayuan. Kung tatanggapin mo ito bilang isang opisyal na titulo o posisyon, malalagay ka sa problema at tiyak na babagsak sa lupa. Ano, kung gayon, ang mentalidad na dapat taglayin ng isang tao kapag naging lider o manggagawa siya ng iglesia? Saan dapat nakatuon ang paghahangad mo? Kailangan mong magkaroon ng landas! Kung hindi mo hinahanap ang katotohanan at wala kang landas ng pagsasagawa, ang katayuan mong ito ang magiging bitag mo, at babagsak ka. Ang ilang tao ay nag-iiba kapag nagkakaroon sila ng katayuan, at nagbabago ang kanilang mentalidad. Hindi nila alam kung paano dapat gumayak, kung paano nila dapat ipresenta ang kanilang sarili sa iba, kung paano sila dapat makipag-usap sa mga ito, kung anong tono ang dapat nilang gamitin, o kung anong ekspresyon ang dapat nilang ipakita. Bilang resulta, nagsisimula silang bumuo ng imahe para sa kanilang sarili. Hindi ba’t pagkabaluktot ito? Ang ilang tao ay tumitingin sa mga ayos ng buhok ng mga walang pananampalataya, sa mga damit na isinusuot ng mga ito, at sa mga katangian ng pananalita at tindig ng mga ito. Ginagaya nila ang mga ito at sinusunod ang direksyon ng mga walang pananampalataya sa landas na ito. Isa ba itong positibong bagay? (Hindi.) Kaya, ano ito? Bagama’t mukhang panlabas na mga kagawian ito, ang totoo, ang mga ito ay isang uri ng paghahangad. Ang mga ito ay isang panggagaya. Hindi ito ang tamang landas. Ngayon, kaya na ninyong tukuyin kung ang malilinaw na pagpapanggap at pagbabalatkayong ito ay tama o mali, ngunit kaya ba ninyong tumanggi at maghimagsik laban sa mga maling bagay na ito? (Oo, kapag napagtatanto namin ito.) Ito ang kasalukuyan ninyong tayog. Kapag lumitaw sa puso ninyo ang mga ideyang ito sa pinakasimula pa lang, matutukoy at makikilala ninyo ang mga ito. Kung may motibasyon kayong hangarin ang katayuan, maaari ninyo mismong pahupain ang pagnanais na ito, para hindi kayo matulad sa nahuhumaling na tagahanga, na sa kanyang paghahabol sa kanyang idolo, ay tila isang hayop na nawalan ng katwiran. Subhetibong kaya mong makilala ang mga ideyang iyon. Kaya mong maghimagsik laban sa laman kapag hindi ka natutukso at kapag hindi ka napapalibutan ng mga tao. Ngunit paano kung susundan ka ng mga tao, palilibutan ka, aasikasuhin ang pang-araw-araw mong pangangailangan, pakakainin at bibihisan ka, at tutugunan ang bawat pangangailangan mo? Anong mga damdamin ang mapupukaw sa puso mo? Hindi ba’t tatamasahin mo ang mga pakinabang ng katayuan? Magagawa mo pa rin bang maghimagsik laban sa laman sa panahong iyon? Kapag nagtitipon-tipon ang maraming tao sa paligid mo, kapag pinalilibutan ka nila na para kang isang bituin, paano mo ituturing ang iyong katayuan sa panahong iyon? Ang mga bagay sa iyong kamalayan, ibig sabihin, ang mga bagay sa gitna ng iyong mga kaisipan at ideya—pagpapahalaga sa katayuan, pagtatamasa sa katayuan, kasakiman, o maging pagkahaling sa katayuan—kaya mo bang suriin ang puso mo para hanapin ang mga bagay na ito? Makikilala mo ba ang mga ito? Kung masusuri mo ang iyong puso at makikilala ang mga bagay na ito sa loob ng iyong puso, kaya mo bang maghimagsik laban sa laman sa sitwasyong iyon? Kung wala kang determinasyong isagawa ang katotohanan, hindi ka makakapaghimagsik laban sa mga bagay na ito. Tatamasahin mo ang mga ito at magsasaya sa mga ito, mararamdaman mo na labis kang nasisiyahan sa sarili mo: “Ang magkaroon ng katayuan bilang isang mananampalataya sa Diyos ay talagang kamangha-mangha. Bilang lider, ginagawa ng lahat ang sinasabi ko. Ang sarap sa pakiramdam! Ako ang namumuno at nagdidilig sa mga taong ito. Masunurin na sila sa akin ngayon. Kapag sinasabi kong pumunta sa silangan, walang pumupunta sa kanluran. Kapag sinasabi kong magdasal, walang nangangahas kumanta. Isa iyong tagumpay.” Pagkatapos ay magsisimula ka nang tamasahin ang mga pakinabang ng katayuan. Ano na ang katayuan sa iyo sa panahong iyon? (Droga.) At bagama’t droga ito, hindi mo kailangang katakutan ito. Sa mismong sitwasyong ito, kailangan mong magkaroon ng tamang paghahangad at mga tamang pamamaraan ng pagsasagawa. Kadalasan, kapag ang mga tao ay may katayuan, ngunit hindi pa nakapagkamit ng mga resulta ang gawain nila, sasabihin nila na, “Hindi ako nagtatamasa ng katayuan, at hindi ako nagtatamasa ng lahat ng naidudulot sa akin ng katayuan.” Gayumpaman, kapag nagpapakita na ng kaunting tagumpay ang kanilang gawain, at nararamdaman nilang matatag ang kanilang katayuan, nawawalan sila ng kanilang katwiran at nagtatamasa sila ng mga pakinabang ng katayuan. Kaya, naniniwala ka ba na, dahil lamang nagkakaroon ka ng kamalayan tungkol sa mga tukso ng katayuan, kaya mo nang maghimagsik laban sa laman? Taglay mo ba talaga ang ganoong tayog? Ang totoo ay wala kang ganoong tayog. Ang iyong pagkakatanto at paghihimagsik sa bagay na ito ay pamantayan lamang ng konsensiya ng tao, at ang kaunting pagkamakatwiran na nakakamit mo pagkatapos manampalataya sa Diyos, na nag-uudyok sa iyo na huwag kumilos sa isang partikular na paraan, at humihimok sa iyo na huwag tahakin ang maling landas. Ngunit sa anong mga sitwasyon ka mapipigilan ng iyong konsensiya at pagkamakatwiran? Kapag mismong mahal mo ang katayuan ngunit hindi mo pa ito natatamo na magagamit ng kaunting konsensiya at katwiran na mayroon ka ang epekto nitong pumigil, tinutulungan kang magkaroon ng kamalayan na ang pagtatamasa ng katayuan ay hindi mabuti at hindi nakaayon sa katotohanan, na hindi ito ang tamang daan, at na ang paggawa nito ay paglaban sa Diyos, at isang bagay na hindi nakalulugod sa Kanya. Pagkatapos ay kaya mo nang sadyang maghimagsik laban sa laman at iwasan ang pagtatamasa ng katayuan. Kaya mong maghimagsik laban sa laman kapag wala kang mga tagumpay o mga meritong maipakita, ngunit sa sandaling nakagawa ka ng gawaing may merito, mapipigilan ka ba ng iyong pakiramdam ng kahihiyan, ng iyong konsensiya, pagkamakatwiran, at ng iyong mga moral na konsepto? Ang maliit na pamantayan ng konsensiya na taglay mo ay malayong-malayo sa pagkakaroon ng may-takot-sa-Diyos na puso, at wala man lang magiging silbi ang iyong kaunting pananalig. Kaya, ang epekto ba mula sa kaunting konsensiya na taglay mo ngayon ay katumbas ng katotohanang realidad? Malinaw na hindi. At dahil hindi ito ang katotohanang realidad, na kaya mo ngayong umiwas sa pagtatamasa ng katayuan ay posible lamang dahil napipigilan ka ng iyong konsensiya at katwiran. Dahil hindi ninyo taglay ngayon ang realidad ng mga salita ng Diyos bilang buhay ninyo, ano ang mangyayari sa inyo sa sandaling magkaroon kayo ng katayuan at opisyal na mga titulo? Tatahakin ba ninyo ang landas ng mga anticristo? (Hindi iyon sigurado.) Ito ang pinakamapanganib na panahon. Nakikita ba ninyo ito nang malinaw? Sabihin ninyo sa Akin, mapanganib ba ang maging isang lider o isang manggagawa? (Mapanganib.) Sa kabila ng kaalaman sa panganib na ito, handa pa rin ba kayong gawin ang tungkuling ito? (Oo.) Ang kahandaang ito na gawin ang inyong tungkulin ay determinasyon ng tao, at isa itong positibong bagay. Gayumpaman, sapat na ba ang positibong bagay na ito upang maisagawa ninyo ang katotohanan? Magagawa ba ninyong maghimagsik laban sa ikinasisiya ng laman? Sa pag-asa sa mabubuting intensiyon ng tao at kalooban ng tao, at sa pag-asa sa mga kagustuhan at adhikain ng tao, magagawa mo bang tuparin ang iyong resolusyon? (Hindi.) Kung gayon, dapat ninyong pag-isipan kung ano ang dapat ninyong gawin upang ang iyong mga kagustuhan, mga adhikain, at mga resolusyon ay maging realidad mo at tunay mong tayog. Hindi iyon masyadong problema talaga. Ang tunay na problema ay na sa kasalukuyan mong kalagayan at tayog, at sa iyong karakter, malayong matugunan mo ang mga kondisyon ng pagsang-ayon ng Diyos. Ang karakter ninyo ay nagtataglay ng hindi hihigit sa katiting na konsensiya at katwiran, hindi ng determinasyong hangarin ang katotohanan. Kapag ginagawa ninyo ang inyong tungkulin, maaaring ninanais ninyo na huwag maging pabaya, o huwag subukang lansihin ang Diyos, ngunit gagawin ninyo ito. Batay sa inyong kasalukuyang tunay na kalagayan at tayog, kayo ay nanganganib na. Iginigiit pa rin ba ninyo na ang pagkakaroon ng katayuan ay mapanganib, at ang kawalan nito ay nangangahulugan na ligtas kayo? Sa katunayan, ang kawalan ng katayuan ay mapanganib din. Hangga’t namumuhay kayo sa isang tiwaling disposisyon, nasa panganib kayo. Ngayon, totoo ba na delikado lamang ang maging isang lider, samantalang ligtas naman ang mga hindi lider? (Hindi.) Kung isa kang taong hindi naghahangad sa katotohanan, at hindi nagtataglay ng katiting na katotohanang realidad, nanganganib ka, ikaw man ay lider o hindi. Kaya, paano mo dapat hangarin ang katotohanan para makatakas sa panganib na ito? Naisip na ba ninyo ang katanungang ito? Kung mayroon ka lamang kaunting pagnanais at sumusunod ka lamang sa ilang regulasyon, gagana ba iyon? Makakatakas ka ba talaga sa panganib sa ganitong paraan? Maaaring gumana ito sa maikling panahon, ngunit hindi natin masasabi kung ano ang mangyayari sa pagtagal-tagal ng panahon. Kaya, ano ang dapat gawin? Kayang sabihin ng ilang tao na tanging ang paghahangad sa katotohanan ang pinakatamang landas. Ganap itong tama, ngunit sa anong paraan dapat hangarin ng isang tao ang katotohanan upang makapasok sa katotohanang realidad at upang lumago ang kanyang buhay? Hindi simpleng usapin ang mga ito. Una, dapat mong maunawaan ang katotohanan, at pagkatapos ay dapat mo itong isagawa. Hangga’t nauunawaan ng isang tao ang katotohanan, kalahati ng mga problemang ito ay nalutas na. Magagawa niyang pagnilayan ang sarili niyang kalagayan at makita ito nang malinaw. Mararamdaman niya ang panganib na kanyang kinalalagyan. Kusa niyang maisasagawa ang katotohanan. Ang gayong pagsasagawa ay natural na aakay sa isang tao tungo sa pagpapasakop sa Diyos. Ligtas na ba sa panganib ang isang taong nagpapasakop sa Diyos? Kailangan mo ba talaga ng sagot? Ang mga tunay na nagpapasakop sa Diyos ay hindi na magrerebelde o lalaban sa Diyos, lalong hindi na nila ipagkakanulo ang Diyos. Natitiyak ang kanilang kaligtasan. Hindi ba’t ganap na ligtas na sa panganib ang gayong tao? Samakatwid, ang pinakamainam na paraan ng paglutas ng mga problema ay ang pagiging seryoso ng isang tao sa katotohanan at ang pagsisikap ng isang tao sa katotohanan. Sa sandaling tunay na maunawaan ng mga tao ang katotohanan, lahat ng problema ay malulutas.

Para sa inyo, ano ang espesyal sa pagiging mga lider at manggagawa? (Ang pag-ako ng higit pang responsabilidad.) Ang responsabilidad ay bahagi nito. Ito ay isang bagay na alam ninyong lahat, ngunit paano ninyo matutupad nang maayos ang inyong mga responsabilidad? Saan kayo magsisimula? Ang pagtupad nang maayos sa responsabilidad na ito, sa katunayan, ay pagtupad nang maayos sa tungkulin ng isang tao. Ang salitang “responsabilidad” ay tila isang espesyal na termino, ngunit sa huli, ito ay tungkulin ng isang tao. Para sa inyo, hindi madaling bagay ang gampanan nang maayos ang inyong tungkulin, dahil maraming bagay sa harap ninyo ang humahadlang sa iyo na gawin ito, mga bagay tulad ng hadlang ng katayuan, na siyang pinakamahirap para sa inyo na malampasan. Kung wala kang anumang katayuan at isa ka lamang ordinaryong mananampalataya, maaaring maharap ka sa mas kaunting tukso at magiging mas madali para sa iyo na gampanan nang maayos ang iyong tungkulin. Maaari kang maging tulad ng isang ordinaryong tao, namumuhay ng isang espirituwal na buhay araw-araw, kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos, nakikipagbahaginan tungkol sa katotohanan, at gumagampan nang maayos sa iyong mga tungkulin. Sapat na ito. Gayumpaman, sa sandaling magkaroon ka ng katayuan, mararamdaman mong nalilimitahan ka nito sa loob-loob mo, kaya kung gusto mong tuparin nang maayos ang iyong tungkulin, kailangan mo munang malampasan ang hadlang na dala ng katayuan. Paano mo malalampasan ang hadlang na ito? Hindi ito madali para sa mga ordinaryong tao, dahil malalim na nakaugat sa tao ang mga tiwaling disposisyon. Ang lahat ng tao ay namumuhay sa kanilang mga tiwaling disposisyon at likas na nasisiyahan sa paghahangad ng kasikatan, pakinabang, at katayuan. Pagkatapos magpakahirap sa pagkamit ng katayuan sa wakas, sino ang hindi lubusang magtatamasa sa mga pakinabang nito? Kung mahal mo ang katotohanan sa puso mo at mayroon kang kaunting may-takot-sa-Diyos na puso, maingat at mapagbantay mong haharapin ang iyong katayuan, habang nagagawa mo ring hanapin ang katotohanan sa paggampan ng iyong tungkulin. Sa ganitong paraan, hindi magkakaroon ng puwang sa puso mo ang kasikatan, pakinabang, at katayuan, at hindi rin makakahadlang ang mga ito sa paggampan ng iyong tungkulin. Kung masyadong mababa ang tayog mo, dapat kang manalangin nang madalas, pigilan ang sarili mo gamit ang mga salita ng Diyos. Kakailanganin mong maghanap ng mga paraan para gumawa ng mga bagay-bagay o sadyang iwasan ang ilang kapaligiran at tukso. Halimbawa, sabihin nang ikaw ay isang lider. Kapag kasama mo ang ilang ordinaryong kapatid, hindi ba’t iisipin nila na medyo nakatataas ka sa kanila? Magiging ganito ang tingin ng tiwaling sangkatauhan dito, at isa na itong tukso para sa iyo. Hindi ito isang pagsubok, kundi isang tukso! Kung naniniwala ka rin na nakatataas ka sa kanila, lubha itong mapanganib, ngunit kung iniisip mong mga kapantay mo sila, ang iyong mentalidad ay normal at hindi ka magugulo ng mga tiwaling disposisyon. Kung iniisip nila na bilang lider, mas mataas ang katayuan mo kaysa sa kanila, paano ka nila tatratuhin? (Nang may mataas na paggalang.) Tatratuhin ka lang ba nila nang may mataas na paggalang at hahangaan ka, wala nang iba? Hindi. May mga sasabihin at gagawin din sila. Halimbawa, kung magkasipon ka at magkasipon din ang isang ordinaryong kapatid, sino ang una nilang aalagaan? (Ang lider.) Hindi ba’t pagbibigay iyon sa iyo ng espesyal na pag-aalaga? Hindi ba’t isa ito sa mga pakinabang ng katayuan? Kung makakaalitan mo ang isang kapatid, at malinaw na nasa iyo ang problema, dahil mayroon kang katayuan, magagawa ba nilang harapin ang alitan nang patas? Papanigan ba nila ang katotohanan para ilantad ang problema mo? (Hindi.) Ang mga bagay na ito ay mga tuksong kinakaharap mo. Maiiwasan mo ba ang mga ito? Paano mo dapat harapin ang mga ito? Kung tinatrato ka ng isang tao nang masama, maaaring hindi mo siya magustuhan at iisipin mo kung paano siya ibubukod, aatakihin, at gagantihan, gayong sa katunayan, walang mali sa taong iyon. Sa kabilang banda, maaaring bolahin ka ng ilang tao, at bukod sa hindi mo tinatanggihan ang pambobola nila at hindi mo sila inilalantad, nasisiyahan ka pa nga sa pakiramdam na binobola ka. Hindi ba’t nakakabahala iyon? Hindi ba’t pagkatapos nito ay sisimulan mong iangat at linangin ang mambobola mo upang siya ay maging kapalagayang-loob mo at sumunod sa iniuutos mo? Kung gagawin mo iyon, anong landas ang matatahak mo? (Ang landas ng mga anticristo.) Kung mahuhulog ka sa mga tuksong ito, manganganib ka. Mabuting bagay ba na paligiran ka ng mga tao buong araw? Narinig Ko na ang ilang tao, pagkatapos maging lider, ay hindi ginagawa ang sarili nilang gawain o nilulutas ang mga totoong problema. Sa halip, ang iniisip lamang nila ay ang mga kasiyahan ng laman. Minsan ay kumakain pa sila ng mga pagkaing ginawa para lang sa kanila, habang ipinalalaba nila sa iba ang kanilang maruruming damit. Pagkaraan ng ilang panahon, nabubunyag at naititiwalag sila. Ano ang dapat ninyong gawin kapag naharap kayo sa ganitong bagay? Kapag may katayuan ka, bobolahin ka ng mga tao at tatratuhin ka nang may espesyal na konsiderasyon. Kung malalampasan at matatanggihan mo ang mga tuksong ito at patuloy mong tatratuhin nang patas ang mga tao, anuman ang maging pagtrato nila sa iyo, nagpapatunay ito na ikaw ay isang tamang tao. Kung mayroon kang katayuan, titingalain ka ng ilang tao. Palagi silang nasa paligid mo, nagsisipsip at nambobola. Kaya mo bang makaalpas mula rito? Paano ninyo hinaharap ang mga ganitong tukso? Kapag hindi kayo kailangang alagaan, ngunit may isang taong nag-aabot sa inyo ng “tulong” at sumisipsip sa inyo, maaaring lihim kayong nagagalak, iniisip na dahil sa mayroon kayong katayuan ay naiiba na kayo, at na espesyal na pagtrato lang ang tinatamasa ninyo. Hindi ba’t nangyayari ang gayong mga bagay? Hindi ba’t isa itong tunay na problema? Kapag nangyayari sa iyo ang gayong mga bagay, sinasaway ka ba ng puso mo? Nakararamdam ka ba ng pagkasuya at pagkasuklam? Kung ang isang tao ay hindi nakararamdam ng pagkasuya at pagkasuklam, at hindi ito tinatanggihan, at malaya ang puso sa akusasyon at paninisi, bagkus ay gustong-gusto niyang tamasahin ang mga bagay na ito, nararamdamang magandang magkaroon ng katayuan, ang gayong tao ba ay may konsensiya? Nagtataglay ba siya ng pagkamakatwiran? Ito ba ay isang taong naghahangad sa katotohanan? (Hindi.) Ano ang pagpapamalas na ito? Ito ay pagpapasasa sa mga pakinabang ng katayuan. Bagama’t hindi ka inilalarawan bilang isang anticristo, nagsimula ka nang tumahak sa landas ng mga anticristo. Kapag nasanay ka na sa pagtamasa ng espesyal na pagtrato, kung isang araw, hindi ka na makatanggap ng gayong espesyal na pagtrato, hindi ba’t magagalit ka? Kung ang ilang kapatid ay mahirap at walang pera upang magpatuloy sa iyo, tatratuhin mo ba sila nang patas? Kung may sasabihin sila sa iyong isang katunayan na ikayayamot mo, gagamitin mo ba ang iyong kapangyarihan laban sa kanila at mag-iisip ka ba kung paano sila pahihirapan? Mayayamot ka ba kapag nakita mo sila at gugustuhin mo bang turuan sila ng leksyon? Sa sandaling maisip mo ang mga ito, hindi malayo na gagawa ka ng kasamaan, hindi ba? Madali bang matatahak ng mga tao ang landas ng mga anticristo? Madali bang maging anticristo? (Oo.) Malaking suliranin ito! Bilang mga lider at manggagawa, kung hindi ninyo hahanapin ang katotohanan sa lahat ng bagay, lumalakad kayo sa landas ng mga anticristo.

Ang ilang tao ay hindi nauunawaan ang gawain ng Diyos, at hindi nila alam kung paano nagliligtas ang Diyos o kung sino ang inililigtas Niya. Nakikita nila na ang lahat ng tao ay taglay ang disposisyon ng mga anticristo at maaaring lumakad sa landas ng mga anticristo, at kaya nararamdaman nila na ang mga tao ay walang pag-asang mailigtas. Sa huli, ilalarawan silang lahat bilang mga anticristo. Hindi sila maliligtas at tiyak na mamamatay silang lahat. Tama ba ang gayong mga kaisipan at pananaw? (Hindi.) Kaya, paano malulutas ang problemang ito? Una, kailangan mong magkaroon ng pagkaunawa sa gawain ng Diyos. Ang tiwaling sangkatauhan ang inililigtas ng Diyos. Ang tiwaling sangkatauhan ay maaaring lumakad sa landas ng mga anticristo at lumaban sa Diyos. Iyon ang dahilan kung bakit kailangan niya ang pagliligtas ng Diyos. Kaya, paano ka makakasunod sa Diyos at makakatupad nang maayos sa tungkulin mo bilang isang nilikha, sa halip na tumahak sa landas ng mga anticristo? Kailangan mong maunawaan ang katotohanan, pagnilayan at kilalanin ang iyong sarili, kilalanin ang sarili mong tiwaling disposisyon at satanikong kalikasan. Pagkatapos, kailangan mong hanapin ang katotohanan at lutasin ang iyong tiwaling disposisyon. Sa gayon mo lang masisiguro na hindi mo matatahak ang landas ng mga anticristo, maiiwasang maging isang anticristo mismo, at maiiwasan na maging isang taong itinataboy ng Diyos. Ang Diyos ay hindi gumagawa sa mga supernatural na paraan. Sa halip, malalim Siyang nagsisiyasat sa puso ng mga tao. Kung palagi mong tinatamasa ang mga pakinabang ng katayuan, sasawayin ka lang ng Diyos at pagkakalooban ka Niya ng kamalayan, na magtutulot sa iyo na pagnilayan ang iyong sarili at malaman na hindi ito alinsunod sa katotohanan at hindi nakalulugod sa Diyos. Kung mapagtatanto mo ito, at mapagninilayan at makikilala ang iyong sarili, hindi ka mahihirapang lutasin ang problema. Ngunit kung matagal kang namumuhay sa ganoong kalagayan, palaging nagpapasasa sa mga pakinabang ng katayuan, hindi nagdarasal sa Diyos o hindi pinagninilayan ang sarili mo, at hindi hinahanap ang katotohanan, kung gayon, hindi na gagawa sa iyo ang Diyos. Aabandonahin ka Niya, kaya hindi mo mararamdaman na kasama mo Siya. Ipapamulat sa iyo ng Diyos na, kung magpapatuloy ka nang ganito, tiyak na magiging isa kang taong kinasusuklaman ng Diyos. Ipapaalam ng Diyos sa iyo na mali ang landas na ito, na mali ang pamumuhay mo. Ang layon ng Diyos sa pagbibigay ng gayong kamalayan sa mga tao ay upang ipaalam sa kanila ang mga tama at maling pagkilos, upang gumawa sila ng tamang pagpili. Gayumpaman, ang susing punto ng kung kaya ng isang tao na piliing tahakin ang tamang landas ay nakasalalay sa kanyang pananalig at pakikipagtulungan. Kapag ginagawa ng Diyos ang mga bagay na ito, ginagabayan ka Niya tungo sa pag-unawa sa katotohanan, ngunit bukod pa riyan, ipinapaubaya Niya sa iyo ang karapatang pumili, at pinagmamasdan Niya kung tinatahak mo ba ang tamang landas. Kailanman ay hindi ka pinipilit ng Diyos. Kailanman ay hindi ka Niya sapilitang kinokontrol o inuutusan na gumawa ng isang bagay, na ipinapagawa sa iyo ang ganito o ganoon. Hindi gayon kumikilos ang Diyos. Hinahayaan ka Niyang pumili nang malaya. Sa gayong mga pagkakataon, ano ang dapat gawin ng isang tao? Kapag napagtanto mo na mali ang iyong ginagawa, na mali ang ganitong paraan ng pagsasagawa, makapagsasagawa ka ba kaagad alinsunod sa tamang landas? Magiging napakahirap niyon. Mayroong labanan sa loob mo, dahil ang mga bagay na minamahal mo ay ang pilosopiya at lohika ni Satanas, na salungat sa katotohanan. Kung minsan, alam na alam mo kung ano ang magiging tama at kung ano ang magiging mali, pero hindi mo mabitiwan ang mga bagay na iyon na kay Satanas, at humahantong iyon sa isang labanan sa puso mo. Sa panahon ng gayong labanan, dapat kang magdasal nang madalas, hayaan ang Diyos na gabayan ka, at hayaan Siyang sawayin ka, para mapagtanto mo ang mga bagay na hindi mo dapat gawin. Pagkatapos ay aktibong maghimagsik, umiwas, at lumayo sa gayong mga tukso. Nangangailangan ito ng iyong pakikipagtulungan. Sa panahon ng labanan, bagama’t maaaring piliin mo ang tamang direksyon sa iyong puso, hindi tiyak na tatahakin mo ang tamang landas; ikaw ay lilihis, at maaaring madali mong tahakin ang maling landas. Hindi ba’t ganito talaga ang mga bagay-bagay? Sa isang sandali ng kapabayaan, tatahakin mo ang maling landas. Ano ang ibig sabihin dito ng “isang sandali ng kapabayaan”? Nangangahulugan ito na masyadong malakas ang isang tukso. Para sa iyo, maaaring minsan ay dahil ito sa iyong pride, o minsan ay maaaring dahil sa iyong lagay ng loob, o minsan ay dahil sa ilang espesyal na konteksto o espesyal na kapaligiran. Sa katunayan, ang pinakaseryosong salik ay ang iyong tiwaling disposisyon, na nangingibabaw at kumokontrol sa iyo. Ito ang dahilan kung bakit mahirap para sa iyo na sundin ang tamang landas. Maaaring may kaunti kang pananalig, ngunit kapag nahaharap sa mga bagay-bagay ay alanganin ka pa rin. Sa partikular, kapag nahaharap sa panggugulo at panlilihis ng iba, malamang na gagawa ka ng kasamaan at tatahakin mo ang maling landas. Bubuti lamang nang kaunti ang iyong kalagayan pagkatapos mong dumaan sa ilang pagpupungos, pagkastigo, at pagdidisiplina; pagkatapos lamang nito mo mapagtatanto na ang paghahangad ng kasikatan, pakinabang, at katayuan ay hindi ang tamang daan, kundi isang bagay na kinasusuklaman at isinusumpa ng Diyos, na ang pagtahak lamang sa landas ng paghahangad sa katotohanan na hinihingi ng Diyos ang tamang daan sa buhay, at na kung wala kang determinasyon na tahakin ang landas ng paghahangad sa katotohanan, tuluyan kang ititiwalag. Ang mga tao ay hindi lumuluha hangga’t hindi nila nakikita ang sarili nilang libingan! Gayumpaman, sa takbo ng labanang ito, kung may matibay na pananalig ang isang tao, isang malakas na determinasyon na makipagtulungan, at determinasyon na hangarin ang katotohanan, magiging mas madali para sa kanya na madaig ang mga tuksong ito. Kung ang nakamamatay mong kahinaan ay ang partikular na pagpapahalaga sa iyong pride at katayuan, at pinag-iimbutan mo ang kasikatan, pakinabang, at mga kasiyahan ng laman, nagbibigay ng labis na kahalagahan sa mga bagay na ito, magiging mahirap para sa iyo na madaig ang laman. Ano ang ibig sabihin nito, na palagi kang kinokontrol ng mga kagustuhan ng laman? Nangangahulugan ito na magiging mahirap para sa iyo na piliin ang landas ng paghahangad sa katotohanan, at sa halip ay maaaring piliin mo ang maling landas, na magiging sanhi upang kasuklaman at abandonahin ka ng Diyos. Gayumpaman, kung palagi kang maingat at mapagbantay, at madalas kaya mong humarap sa Diyos para masaway at madisiplina, at kung hindi mo tinatamasa ang mga pakinabang ng katayuan, o nag-iimbot ng kasikatan, pakinabang, o mga kaginhawaan ng laman, at kung, kapag mayroon kang gayong mga kaisipan, umaasa ka sa Diyos para maghimagsik ka laban sa mga ito gamit ang iyong buong lakas at nagdarasal sa Diyos at naghahanap sa katotohanan, bago mo maisagawa ang mga ito, at anuman ang mangyari, sa huli ay nakakatahak ka sa landas ng pagsasagawa sa katotohanan at nakapapasok sa realidad na iyon, hindi ba’t mas malamang na pipiliin mo ang tamang direksyon kapag naharap ka sa matinding tukso? (Oo.) Nakadepende ito sa kung ano ang karaniwan mong hinahangad. Sabihin ninyo sa Akin: Kung mahaharap ang isang tao sa isang malaking tukso, magagawa ba niyang makapanindigan sa kanyang patotoo at matugunan ang mga layunin ng Diyos sa pamamagitan ng pag-asa lamang sa kanyang kasalukuyang tayog, sa kanyang determinasyon, o sa kaunting doktrina na karaniwan niyang nauunawaan? (Hindi.) Magagawa ba niya itong makamit nang bahagya? (Oo.) Maaaring makamit niya ito nang bahagya, ngunit kapag mahirap para sa kanya na matugunan ang mga hinihingi ng Diyos, kakailanganin ang interbensiyon ng Diyos. Kung nais mong isagawa ang katotohanan, ang umasa lamang sa pagkaunawa ng tao sa katotohanan at kalooban ng tao ay hindi makapagbibigay sa iyo ng ganap na proteksyon, ni hindi mo matutugunan ang mga layunin ng Diyos at ganap na maiiwasan ang kasamaan. Ang susi ay na dapat magkaroon ng determinasyon ang tao na makipagtulungan. Ang tao ay dapat umasa sa gawain ng Diyos para sa natitira. Ipagpalagay na sasabihin mong, “Nagsikap ako nang husto para makamit ang layong ito at ginawa ko ang lahat ng makakaya ko. Anumang tukso o sitwasyon ang mararanasan ko sa hinaharap, limitado lang ang tayog ko, at limitado lang ang magagawa ko.” Kapag nakikita kang kumikilos nang ganito, ano ang gagawin ng Diyos? Poprotektahan ka ng Diyos mula sa mga tuksong ito. Kapag pinoprotektahan ka ng Diyos mula sa mga tuksong ito, maisasagawa mo ang katotohanan, magiging mas matatag ang pananalig mo, at unti-unting lalago ang tayog mo.

Gustong-gusto ng tiwaling sangkatauhan na hangarin ang katayuan at tamasahin ang mga pakinabang nito. Totoo ito para sa sinumang tao, kasalukuyan ka mang may katayuan o wala: Napakahirap talikuran ang katayuan at alisin ang mga tukso nito. Nangangailangan ito ng malaking pakikipagtulungan ng tao. Ano ang kaakibat ng naturang pakikipagtulungan? Sa pangunahin, ang paghahanap sa katotohanan, pagtanggap sa katotohanan, pag-unawa sa mga layunin ng Diyos, at malinaw na pag-arok sa diwa ng mga problema. Magkakaroon ng pananalig ang isang tao na madaig ang tukso ng katayuan kapag mayroon siya ng mga bagay na ito. Dagdag pa rito, dapat kang mag-isip ng mabibisang paraan para mapagtagumpayan ang laman, maiwaksi mo ang tukso at matugunan ang mga layunin ng Diyos. Dapat kang magkaroon ng mga landas ng pagsasagawa. Pangangalagaan ka nito sa tamang landas. Kung walang mga landas ng pagsasagawa, madalas kang mahuhulog sa tukso. Bagama’t gusto mong tahakin ang wastong landas, sa huli ay makakakuha ka ng napakakaunting resulta, at maaari ka pa ngang mabigo sa paninindigan sa iyong patotoo, gaano ka man magsikap. Kaya, ano ang mga tukso na madalas ninyong nakahaharap? (Kapag nagkakamit ako ng kaunting tagumpay sa paggawa ng aking tungkulin at nakukuha ko ang mataas na paggalang ng mga kapatid, natutuwa ako sa aking sarili at labis akong nasisiyahan sa pakiramdam na ito. Minsan, hindi ko namamalayan ito; minsan natatanto ko na mali ang kalagayang ito, ngunit hindi pa rin ako makapaghimagsik laban dito.) Iyan ay isang tukso. Sino pa ang magsasalita? (Dahil isa akong lider, minsan ay binibigyan ako ng espesyal na pagtrato ng mga kapatid.) Tukso rin iyan. Kung hindi mo namamalayan ang mga tuksong nakahaharap mo, hindi mo maayos na nahaharap ang mga ito at hindi ka nakakagawa ng mga tamang pagpapasya, kung gayon, ang mga tuksong ito ay magdudulot sa iyo ng pighati at pagdurusa. Halimbawa, maaaring bigyan ka ng mga kapatid ng espesyal na materyal na pagtrato, kabilang ang mga bagay na may kaugnayan sa pagkain, damit, tirahan, at mga pang-araw-araw na pangangailangan. Kung ang karaniwan mong ginagamit ay mas maganda kaysa sa ibinibigay nila sa iyo, na minamaliit mo, maaaring hindi mo tanggapin ang kanilang mga regalo. Gayumpaman, kung makakilala ka ng isang mayamang tao at binigyan ka niya ng magagandang damit, at sinabing hindi niya isinusuot ang mga ito, makapaninindigan ka ba sa harap ng gayong tukso? Maaaring pag-iisipan mo ang sitwasyon, sasabihin sa iyong sarili na, “Mayaman siya, at balewala sa kanya ang mga damit na ito. Hindi naman niya isinusuot ang mga ito. Kung hindi niya ibibigay ang mga ito sa akin, itatambak na lamang niya ang mga ito sa kung saan. Kaya, tatanggapin ko ang mga ito.” Ano ang tingin mo sa desisyong iyon? (Tinatamasa na namin ang mga pakinabang ng katayuan.) Bakit ito pagtatamasa sa mga pakinabang ng katayuan? (Dahil tinanggap namin ang magagandang bagay.) Pagtatamasa ba sa mga pakinabang ng katayuan ang tanggapin lang ang magagandang bagay na inaalok sa iyo? Kung inalok sa iyo ang isang ordinaryong bagay, pero talagang ito ang kailangan mo at kaya tinanggap mo ito, maituturing din ba itong pagtatamasa sa mga pakinabang ng katayuan? (Oo. Sa tuwing tinatanggap namin ang mga bagay mula sa iba upang tugunan ang aming mga makasariling pagnanais, maituturing ito.) Mukhang hindi malinaw sa iyo ito. Ni minsan ba ay naisip mo ito: Kung hindi ka isang lider at wala kang katayuan, iaalok pa rin ba niya ang regalong ito? (Hindi.) Tiyak na hindi. Isa kang lider kaya niya ibinibigay ang regalong ito sa iyo. Nagbago na ang kalikasan ng bagay na ito. Hindi ito karaniwang kawanggawa, at narito ang problema. Kung tatanungin mo siya, “Kung hindi ako lider, kundi isang ordinaryong kapatid lamang, bibigyan mo ba ako ng gayong regalo? Kung kailangan ng isang kapatid ang bagay na ito, ibibigay mo ba ito sa kanya?” Sasabihin niyang, “Hindi ko ito magagawa. Hindi ako pwedeng basta-basta na lang magbigay ng mga bagay-bagay kahit kanino. Ibinigay ko ito sa iyo dahil ikaw ang lider ko. Kung wala kang ganitong espesyal na katayuan, bakit kita bibigyan ng gayong regalo?” Ngayon, tingnan mo kung paano ka nabigong unawain ang sitwasyon. Naniwala ka sa kanya noong sinabi niyang hindi niya ginagamit ang magandang damit na iyon, pero nililinlang ka niya. Ang layon niya ay tanggapin mo ang kanyang regalo upang, sa hinaharap, maging mabuti ka sa kanya at mag-iba ang tingin mo sa kanya. Ito ang intensyon sa likod ng kanyang regalo. Ang totoo, alam mo sa iyong puso na hindi ka niya bibigyan ng gayong regalo kung wala kang katayuan, ngunit tinanggap mo pa rin ito. Sa salita, sinasabi mo, “Salamat sa Diyos. Tinatanggap ko ang regalong ito mula sa Diyos, ito ay kabutihan ng Diyos sa akin.” Hindi mo lamang tinatamasa ang mga pakinabang ng katayuan, kundi tinatamasa mo rin ang mga bagay ng mga hinirang ng Diyos, na para bang karapat-dapat ka sa mga ito. Hindi ba’t kawalan ng kahihiyan iyon? Kung ang tao ay walang konsensiya at walang anumang kahihiyan, kung gayon ay iyon ang problema. Isa lang ba itong usapin ng pag-uugali? Mali lang ba talaga na tanggapin ang mga bagay mula sa iba at tama ba na tanggihan ang mga ito? Ano ang dapat ninyong gawin kapag naharap kayo sa gayong sitwasyon? Dapat mong tanungin ang nagreregalo kung umaayon ba sa mga prinsipyo ang ginagawa niya. Sabihin mo sa kanya, “Hanapin natin sa salita ng Diyos o sa mga atas administratibo ng iglesia at tingnan natin kung ang ginagawa mo ay alinsunod sa mga prinsipyo. Kung hindi, hindi ko matatanggap ang regalong iyon.” Kung pagkatapos niyang magsiyasat ay malalaman niyang ang kanyang kilos ay hindi alinsunod sa mga prinsipyo, ngunit nais pa rin niyang ibigay sa iyo ang regalo, ano ang dapat mong gawin? Dapat kang kumilos ayon sa mga prinsipyo. Hindi ito kayang mapagtagumpayan ng karamihan sa mga tao. Nananabik silang mabigyan ng iba ng higit pa, at nais nilang matamasa ang higit na espesyal na pagtrato. Kung ikaw ay isang tamang tao, dapat kang magdasal kaagad sa Diyos kapag naharap sa gayong sitwasyon, sabihin mo, “Diyos ko, ang kinakaharap ko ngayon ay tiyak na naglalaman ng Iyong mabubuting layunin. Isa itong aral na inihanda Mo para sa akin. Handa akong hanapin ang katotohanan at magsagawa ayon sa mga prinsipyo.” Masyadong matindi ang mga tuksong kinakaharap ng mga may katayuan, at sa sandaling may dumating na tukso, mahirap ngang malampasan ito. Kailangan mo ang tulong ng Diyos, at sa gayon ka lamang mapoprotektahan ng Diyos. Dapat kang manalangin sa Diyos, at dapat mo ring hanapin ang katotohanan, madalas na pagnilayan ang iyong sarili, at magawang tanggihan ang mga tukso. Sa ganitong paraan, magiging panatag at payapa ang pakiramdam mo. Gayumpaman, kung mananalangin ka lamang pagkatapos mong tanggapin ang mga bagay na ibinigay sa iyo ng hinirang na mga tao ng Diyos, makakaramdam ka pa rin ba ng kapayapaan at kapanatagan? (Hindi.) Ano ang iisipin ng Diyos sa iyo kung gayon? Malulugod ba ang Diyos sa mga kilos mo, o masusuklam Siya? Masusuklam Siya sa mga kilos mo, na katumbas ng pagpapasasa sa mga pakinabang ng katayuan. Isa lang ba itong problema ng kung tinatanggap mo ang isang bagay? (Hindi.) Kung gayon, nasaan ang problema? Ang problema ay matatagpuan sa mga opinyon at saloobin na pinanghahawakan mo kapag kinakaharap ang gayong sitwasyon. Nagpapasya ka ba nang ikaw lang o hinahanap mo ba ang katotohanan? Mayroon ka bang anumang pamantayan ng konsensiya? Mayroon ka bang may-takot-sa-Diyos na puso kahit kaunti? Nagdarasal ka ba sa Diyos kapag nakakaharap mo ang sitwasyon? Hinahangad mo bang matugunan muna ang mga sarili mong pagnanais, o nagdarasal ka ba at hinahanap muna ang mga layunin ng Diyos? Kahit ang usaping ito lang ay kaya nang magbunyag ng mga tao. Paano mo dapat harapin ang gayong sitwasyon? Dapat mayroon kang mga prinsipyo ng pagsasagawa. Una, sa panlabas, dapat mong tanggihan ang mga espesyal na materyal na pabor na ito, ang mga tuksong ito. Kahit na inalok ka ng isang bagay na talagang gusto mo o siyang mismong bagay na kailangan mo, dapat mo ring tanggihan ito. Ano ang ibig sabihin ng mga materyal na bagay? Ang pagkain, damit, at tirahan, at ang mga bagay na gamit sa pang-araw-araw ay kasama lahat. Ang mga espesyal na materyal na pabor na ito ay dapat tanggihan. Bakit kailangan mong tanggihan ang mga ito? Ang paggawa ba niyon ay isang usapin lamang ng kung paano ka kumilos? Hindi, usapin ito ng iyong saloobin na nakikipagtulungan. Kung gusto mong isagawa ang katotohanan, palugurin ang Diyos, at iwasan ang tukso, kailangan mo munang magkaroon ng ganitong saloobin na nakikipagtulungan. Sa ganitong saloobin, magagawa mong iwasan ang tukso, at magiging payapa ang konsensiya mo. Kung iaalok sa iyo ang isang bagay na gusto mo at tatanggapin mo ito, medyo mararamdaman ng puso mo ang pagsaway ng iyong konsensiya. Gayumpaman, dahil sa mga palusot mo at pangangatwiran sa sarili, sasabihin mo na dapat kang mabigyan ng bagay na ito, na nararapat ito sa iyo, at sa panahong ito, ang iyong pagkaramdam ng konsensiya ay hindi magiging tumpak o malinaw. Kung minsan, maaaring maimpluwensiyahan ng mga partikular na katwiran at pagdadahilan o kaisipan at pananaw ang iyong konsensiya, na siyang panahon kung kailan mahirap mapansin ang pakiramdam ng iyong konsensiya. Kaya, isa bang maaasahang pamantayan ang iyong konsensiya? Hindi. Isa itong pang-alerto na nagbababala sa mga tao. Anong uri ng babala ang ibinibigay nito? Na walang seguridad sa pag-asa sa mga nararamdaman lamang ng konsensiya; dapat ding hanapin ng isang tao ang mga katotohanang prinsipyo. Iyon ang mapagkakatiwalaan. Kung walang katotohanang pipigil sa kanila, maaari pa ring mahulog sa tukso ang mga tao, nagbibigay ng iba’t ibang dahilan at palusot para magpasasa sa mga pakinabang ng katayuan. Samakatwid, bilang lider, dapat mong sundin sa puso mo ang isang prinsipyong ito: Sa bawat pagkakataon ay iniiwasan at tinatanggihan ko ang anumang espesyal na pagtrato; hinding-hindi ko ito tinatanggap. Ang ganap na pagtanggi ang pang-unang kinakailangan sa pag-iwas sa kasamaan. Kung taglay mo ang pang-unang kinakailangan sa pag-iwas sa kasamaan, ikaw ay nasa ilalim na ng proteksyon ng Diyos sa isang antas. At kung mayroon kang gayong mga prinsipyo ng pagsasagawa at pinanghahawakan mo ang mga ito, isinasagawa mo na ang katotohanan at binibigyang-kasiyahan ang Diyos. Tinatahak mo na ang tamang landas. Kapag tinatahak mo ang tamang landas at nabibigyang-kasiyahan mo na ang Diyos, kakailanganin pa rin bang suriin ang iyong konsensiya? Ang pagkilos ayon sa mga prinsipyo at pagsasagawa ng katotohanan ay mas mataas kaysa sa mga pamantayan ng konsensiya. Kung ang isang tao ay may determinasyong makipagtulungan at kaya niyang kumilos nang ayon sa mga prinsipyo, napalugod na niya ang Diyos. Ito ang pamantayang hinihingi ng Diyos sa tao.

Sa mataas na antas, ang abilidad ng isang tao na magkaroon ng takot sa Diyos at iwasan ang kasamaan ay nakasalalay sa kanyang pakikipagtulungan. Ang pakikipagtulungan ay napakahalaga. Gaya ng pagkatakot ni Job sa Diyos at pag-iwas niya sa kasamaan, sa taglay niyang tayog at realidad noon, dapat hindi siya natakot na mahulog sa anumang tukso. Kung nakaupo siya sa hapag ng piging, hindi sana siya madaling nagkasala sa Diyos sa anumang salita o gawa. Kung gayon, bakit tumanggi pa rin siyang dumalo sa gayong mga piging? (Hindi niya gusto ang mga ito.) Hindi niya gusto ang gayong mga okasyon. Ito ay isang obhektibong dahilan, ngunit mayroon ding praktikal na isyu na maaaring hindi ninyo naisip. Si Job ay may takot sa Diyos at umiwas siya sa kasamaan. Gumawa siya ng mga hakbang at isinagawa niya ang mga pamamaraan upang matanggap niya ang proteksyon ng Diyos, nag-iingat laban sa paggawa ng kasalanan o pagkakasala sa Diyos. Ginamit niya ang mga pamamaraan ng pakikipagtulungan ng tao. Isa itong aspeto ng usapin. Bukod pa rito, may ilang sitwasyon kung saan hindi kayang kontrolin ng tao ang kanyang tiwaling kalikasan nang mag-isa, kaya hindi dumalo si Job sa mga okasyon kung saan matutukso siya. Sa ganitong paraan, naiwasan niya ang tukso. Ngayon, naiintindihan na ba ninyo kung bakit hindi dumadalo si Job sa gayong mga piging? Ito ay dahil ang gayong okasyon ay magiging napakalaking tukso para sa sinuman. Ano ang ibig sabihin kapag ang isang bagay ay isang napakalaking tukso? Maaaring makagawa ng kasalanan ang mga tao at magkasala sa Diyos anumang oras, saanman sila naroroon. Kung mag-isa ka lang, ang may-takot-sa-Diyos na puso mo, at ang iyong pananalig sa Diyos at ang iyong determinasyon, ay hindi sapat para palayain ang sarili mo sa tukso. Hindi ka nito mapipigilan na magkasala sa Diyos kapag ikaw ay natutukso. Naiintindihan mo ba? Dapat mo talagang tanggihan ang espesyal na pagtrato sa iyo ng iba. Dapat kang tumanggi sa bawat pagkakataon. Anong uri ng paraan ito ng paggawa sa mga bagay-bagay? Sa aling aspeto ng mga problema ng tao nakatuon ang gayong mga prinsipyo at regulasyon? (Nakatuon ang mga ito sa sakim na kalikasan ng tao.) Dahil sa tiwaling disposisyon ng tao, madali siyang mahulog sa tukso. Samakatwid, dapat mong panghawakan ang ilang prinsipyo o pamamaraan para maiwasan ang gayong mga tukso, upang hindi magkasala sa Diyos. Ito ay isang makapangyarihan at epektibong paraan ng pakikipagtulungan. Kung mabibigo kang gawin ito, kung huhusgahan mo ang sitwasyon at kung minsan ay tatanggapin ang espesyal na pagtrato at sa ibang pagkakataon naman ay tatanggihan ito, mayroon ka bang mabuting pagkaunawa sa bagay na ito? (Wala.) Bakit wala kang mabuting pagkaunawa rito? (Dahil ang tao ay may satanikong kalikasan at hindi kayang kontrolin ang kanyang sarili.) Ang mga walang may-takot-sa-Diyos na puso ay walang mga prinsipyo kapag nahaharap sa gayong mga sitwasyon. Tinatanggap nila ang lahat at kailanman ay wala silang tinatanggihan. Kung may nagsasabi sa kanila na ito ay isang handog, isang bagay na inihahandog sa Diyos, hindi pa rin sila natatakot. Inilalagay lang nila ito sa sarili nilang bulsa. Nangangahas silang lustayin ang gayong mga handog at angkinin ang mga iyon, nang walang kahit kaunting pagsaway sa sarili. Malinaw na ganap silang walang may-takot-sa-Diyos na puso, likas na nahuhulog sa gayong mga kondisyon. Mananampalataya pa ba sila sa Diyos? Ito ang kahihinatnan ng pagpapasasa sa kaginhawahan at kaalwanan at pagtatamasa ng mga pakinabang ng katayuan. Kung madalas kang nahuhulog sa tukso at hindi ito iniiwasan, hindi maiiwasang maaakay ka, nang hindi nahahalata, pababa sa landas na ito. Ang tiwaling disposisyon ng tao ang umaakay sa kanya sa maling landas. Maaari bang maging maayos ang mga bagay-bagay kung hindi malulutas ang problemang ito? Kaya naman, anuman ang mga problemang nakakaharap mo, dapat kang sumunod sa mga katotohanang prinsipyo, gumamit ng mga espesyal na paraan upang makayanan ang mga espesyal na problema. Ang mahigpit na pagsunod sa mga patakaran ay hindi ang paraan. Anumang mga pamamaraan ang nagtutulot sa iyo na manalo laban sa tukso, katanggap-tanggap ang mga ito.

Mas madaling madaig ang mga materyal na tukso. Hangga’t mayroon kang makakain, maisusuot, at isang kontentong puso, magagawa mo ito. Kung gayon, ang gayong mga tukso ay madaling madadaig. Gayumpaman, ang mga tukso ng kasikatan, pakinabang, at katayuan ang pinakamahirap sa lahat na madaig. Halimbawa, kapag ang dalawang tao ay nagtutulungan, kung ang katayuan ng kasama mo ay mas mababa sa iyo, kung ang katayuan mo ay mas mataas kaysa sa kanya, matutuwa ka. Ngunit kung ang katayuan mo ay mas mababa sa kanya, hindi ka matutuwa. Mababalisa ang puso mo, malilimitahan ka, magiging negatibo, at manghihina, at hindi ka magdarasal. Madali bang lutasin ang problemang ito? Wala itong madaling solusyon. Kayang tanggihan at iwasan ng mga tao ang mga materyal na tukso, iniiwasan ang karumihan ng mga ito, ngunit ang katayuan, kasikatan, pakinabang, banidad, at reputasyon ay ang mga pinakamahirap daigin. Bagama’t hindi ito madali, mayroon naman talagang solusyon. Hangga’t kaya mong hanapin ang katotohanan, manalangin sa Diyos, at makilatis ang kawalang-kabuluhan ng kasikatan, pakinabang, at katayuan upang maarok ang diwa ng mga ito, magkakaroon ka ng kumpiyansa na iwaksi ang kasikatan, pakinabang, at katayuan. Dahil dito, hindi ka mahuhulog sa mga tukso ng mga ito. Ang mga tao ay may tiwaling kalikasan, na nagsasanhi sa kanilang magbunyag at magsabuhay ng iba’t ibang tiwaling disposisyon. Inaakay sila nito na lumaban at maghimagsik laban sa Diyos. Ang isinasabuhay nila ay hindi makatao at hindi naaayon sa katotohanan. Kung mapagmataas at mapagmagaling man ang mga tao, tumatangging magpasakop sa katotohanan, o mapanlinlang, kumikilos nang may balikong intensiyon, o sakim, o may taglay na ambisyon at pagnanais, ano ang nagsasanhi ng lahat ng bisyong ito? (Ang tiwaling disposisyon ni Satanas.) Nagmumula ang mga ito sa tiwaling disposisyon ni Satanas at ginagawa ng satanikong kalikasan na kumokontrol sa tao. Ang pag-aagawan para sa katayuan ay isa lamang pagpapamalas nito. Ang pagpapamalas na ito, tulad ng mayabang na disposisyon ng tao, tulad ng kanyang paghihimagsik at paglaban sa Diyos, ay nagmumula sa kanyang satanikong kalikasan. Anong pamamaraan ang maaaring gamitin para malutas ito? Dapat mo pa ring gamitin ang pinakapangunahing pamamaraan. Hangga’t sinusunod mo ang daan ng Diyos at tinatahak ang landas ng paghahangad sa katotohanan, lahat ng problemang ito ay malulutas. Kapag wala kang katayuan, maaari mong himayin ang sarili mo nang madalas at kilalanin ang iyong sarili, upang ang iba ay makinabang mula sa pagbabahagi mo. Kapag mayroon kang katayuan at kaya mo pa ring himayin at kilalanin ang iyong sarili nang madalas, tinutulutan ang mga tao na makita ang iyong mga kalakasan, na nauunawaan mo ang katotohanan, na mayroon kang praktikal na karanasan, at na tunay kang nagbabago, hindi pa ba makikinabang dito ang iba? Mayroon ka mang katayuan o wala, basta’t naisasagawa mo ang katotohanan at mayroon kang tunay na patotoong batay sa karanasan, na nagtutulot sa mga tao na maunawaan ang mga layunin ng Diyos at ang katotohanan mula sa iyong karanasan, hindi ba nakikinabang dito ang mga tao? Ano, kung gayon, ang kahulugan ng katayuan sa iyo? Sa katunayan, ang katayuan ay isa lamang pasobra, isang karagdagang bagay, tulad ng isang piraso ng damit o sumbrero. Isang palamuti lamang ito. Wala itong totoong silbi, at hindi naaapektuhan ng presensya nito ang anumang bagay. Mayroon ka mang katayuan o wala, ikaw pa rin ang parehong tao. Hindi mo makakamit ang katotohanang realidad dahil lang sa nakamit mo ang katayuan. Kung kaya bang maunawaan ng mga tao ang katotohanan at magtamo ng katotohanan at buhay ay walang kinalaman sa katayuan. Hangga’t hindi mo itinuturing na malaking bagay ang katayuan, hindi ka nito malilimitahan. Gayumpaman, kung mahal mo ang katayuan at partikular kang nakatuon dito, palaging itinuturing ito bilang isang mahalagang bagay, kung gayon ay makokontrol ka nito, at palagi mong gugustuhing pangalagaan ang iyong katayuan at ang iyong imahe sa isipan ng mga tao. Hindi ka magiging handang maging bukas at ilantad ang iyong sarili, o magtamo ng pagkakilala sa sarili, at hindi ka magiging handang isantabi ang iyong pagkakakilanlan at katayuan bilang isang lider sa iyong mga kilos, pananalita, pakikisalamuha sa iba, at paggampan sa iyong tungkulin. Anong uri ng suliranin ito? Hindi ba’t isa itong usapin ng pagiging nalilimitahan ng katayuan? Nangyayari ito dahil nagsasalita at kumikilos ka mula sa isang mataas na katayuan at hindi maibaba ang sarili mo mula sa mataas na posisyon. Hindi ba’t pinahihirapan mo lamang ang sarili mo sa paggawa nito? Kung talagang nauunawaan mo ang katotohanan, at kung maaari kang magkaroon ng katayuan nang hindi umaasta nang nakatataas gaya ng ginagawa mo, kundi sa halip ay natututukan mo ang pagtupad nang maayos sa lahat ng tungkulin at responsabilidad na dapat mong gawin, at kung nakikita mo ang sarili mo bilang karaniwang kapatid, hindi ka malilimitahan ng katayuan, hindi ba? Kapag hindi ka nalilimitahan ng katayuan at may normal kang buhay pagpasok, ikukumpara mo pa rin ba ang sarili mo sa iba? Kapag mas mataas ang katayuan ng iba, gaano katinding pagiging di-komportable ang mararamdaman mo? Dapat mong hanapin ang katotohanan at palayain ang iyong sarili sa mga paglilimita ng katayuan at paglilimita ng lahat ng iba pang tao, pangyayari, at bagay. Wala nang mas mahalaga pa kaysa sa paggawa nang maayos sa iyong tungkulin. Saka ka lamang magiging isang taong nagtataglay ng katotohanang realidad.

Ang mga tiwaling tao ay pawang mayroong isang karaniwang pagkukulang: Kapag wala silang katayuan, hindi sila nagmamataas o gumagamit ng isang partikular na asal habang nakikisalamuha o nakikipag-usap sa iba. Ang kanilang pananalita ay walang artipisyal na tono at ito ay pangkaraniwan at normal. Hindi sila nagkukunwari, o nag-aalala tungkol sa kung ano ang iniisip ng iba tungkol sa kanila. Wala silang nararamdamang anumang sikolohikal na presyur, at nagagawa nilang maging bukas at makisalamuha sa ibang mga tao sa pakikipagbahaginan at sa mga taos-pusong usapan. Nararamdaman ng iba na sila ay palakaibigan at madaling lapitan, at iniisip na sila ay napakabuti. Sa sandaling magkamit sila ng katayuan, sila ay nagiging mapagmataas, hindi nila pinapansin ang mga karaniwang tao, walang sinumang nakakalapit sa kanila; pakiramdam nila ay marangal sila, at na sila ay iba sa mga karaniwang tao. Mababa ang tingin nila sa karaniwang tao, mapagpanggap sila kapag nagsasalita, at tumitigil sila sa hayagang pakikipagbahaginan sa iba. Bakit hindi na sila nakikipagbahaginan nang hayagan? Nararamdaman nilang may katayuan na sila ngayon, at sila ay mga lider. Iniisip nilang dapat magkaroon ng partikular na imahe ang mga lider, maging mas mataas kaysa sa ordinaryong tao, magkaroon ng mas malaking tayog at pagtitiis; naniniwala sila na kung ihahambing sa mga karaniwang tao, dapat magtaglay ang mga lider ng higit na pasensya, magawang magdusa at gumugol nang higit, at mapaglabanan ang anumang tukso mula kay Satanas. Kahit na mamatay ang kanilang mga magulang o ibang kapamilya, pakiramdam nila ay dapat mayroon silang pagpipigil sa sarili na huwag maiyak, o na dapat ay umiyak sila nang palihim, nang hindi nakikita ng iba, kaysa sa harap ng iba. Iniisip nila na hindi nila puwedeng hayaan ang sinuman na makita ang kanilang mga pagkukulang o depekto o alinman sa kanilang mga kahinaan, at ni hindi nila puwedeng hayaan na malaman ng sinuman na naging negatibo sila; sa halip, dapat nilang itago ang lahat ng ganoong mga bagay. Naniniwala silang ganito dapat kumilos ang isang may katayuan. Kapag sinusupil nila ang kanilang sarili hanggang sa ganitong antas, hindi ba’t ang katayuan ay naging kanilang diyos, kanilang panginoon? At dahil dito, nagtataglay pa rin ba sila ng normal na pagkatao? Kapag mayroon silang ganitong mga ideya, nililimitahan nila ang kanilang sarili, at nagpapanggap sila nang ganito, hindi ba’t nahumaling na sila sa katayuan? Sa tuwing may ibang mas malakas at mas mahusay kaysa sa kanila, tumatama ito sa kanilang nakamamatay na kahinaan. Madadaig kaya nila ang laman? Kaya ba nilang tratuhin nang wasto ang ibang tao? Siguradong hindi. Upang mapalaya ang sarili mo mula sa pagkontrol sa iyo ng katayuan, ano ang unang dapat mong gawin? Kailangan mo munang alisin ang iyong mga intensyon at ang iyong mga maling kaisipan at pananaw mula sa iyong puso. Paano ito nakakamit? Dati, noong wala kang katayuan, hindi mo pinapansin ang mga hindi kaaya-aya sa iyo. Ngayong mayroon ka nang katayuan, kung makakikita ka ng isang taong hindi kaaya-aya para sa iyo at mayroong mga problema, dapat mong tuparin ang iyong responsabilidad na tulungan siya, at mas makipagbahaginan sa kanya tungkol sa katotohanan para lutasin ang mga aktuwal na problema niya. At ano ang nararamdaman ng puso mo kapag nagsasagawa ka sa ganitong paraan? Nakararamdam ito ng kagalakan at kapayapaan. Gayundin, dapat kang magtapat sa mga tao at mas madalas na maging bukas at ilantad ang iyong sarili sa kanila kapag nahihirapan ka o nakararanas ng kabiguan, nagbabahagi tungkol sa iyong mga paghihirap at kahinaan, kung paano ka naghimagsik laban sa Diyos, at kung paano mo hinanap ang katotohanan kalaunan para makaahon mula sa mga kalagayang ito, at nagawang matugunan ang mga layunin ng Diyos. At ano ang epekto ng pagtatapat sa kanila sa ganitong paraan? Walang duda na ito ay napakabuti. Hindi ka mamaliitin ng sinuman—at kaiinggitan nila ang iyong abilidad na pagdaanan ang mga karanasang ito. Palaging iniisip ng ilang tao na kapag ang mga tao ay may katayuan, dapat silang kumilos na parang mga opisyal at magsalita sa hindi natural na paraan para seryosohin at igalang sila. Tama ba ang ganitong paraan ng pag-iisip? Kung nagagawa mo nang mapagtanto ngayon na mali ang ganitong paraan ng pag-iisip, dapat kang manalangin sa Diyos at maghimagsik laban sa laman. Huwag maging mapagpanggap, at huwag lumakad sa landas ng pagpapaimbabaw. Sa sandaling magkaroon ka ng gayong kaisipan, dapat mong lutasin ito sa pamamagitan ng paghahanap sa katotohanan. Kung hindi mo hahanapin ang katotohanan, sa sandaling ang kaisipang ito, ang pananaw na ito, ay mabuo at magkaugat sa puso mo, mangingibabaw ito sa iyo. Magbabalatkayo ka at gagawa ka ng iyong imahe, pinapatibay ang iyong sarili nang lubusan hanggang sa puntong wala nang sinumang makakaarok sa iyo o makauunawa sa mga kaisipan mo. Makikipag-usap ka sa iba sa likod ng isang huwad na maskara, at hindi nila makikita ang iyong puso. Dapat kang matutong hayaan ang iba na makita ang puso mo, at matutong buksan ang iyong puso sa iba at maging malapit sa kanila. Dapat kang maghimagsik laban sa mga kagustuhan ng laman mo at magsagawa ayon sa mga hinihingi ng Diyos. Sa ganitong paraan, makararamdam ang puso mo ng kapayapaan at makararanas ng kaligayahan. Anuman ang makaharap mo, pagnilayan mo muna kung anong mga problema ang umiiral sa iyong sariling isip. Kung ninanais mo pa ring magbalatkayo at gumawa ng isang imahe para sa sarili mo, dapat kang manalangin kaagad, “Diyos ko! Gusto ko na namang magbalatkayo. Mapanlinlang na naman akong nagpapakana. Tunay na isa nga akong diyablo! Tiyak na talagang kasuklam-suklam ako sa Iyo! Lubos akong nasusuya sa aking sarili. Hinihiling ko na ako ay Iyong sawayin, disiplinahin, at parusahan.” Dapat kang magdasal, at magkaroon ng determinasyon na maghimagsik laban sa laman, at umasa sa Diyos para ilantad at himayin ang iyong mga tiwaling disposisyon, upang maarok at kamuhian ang mga ito. Kung hihimayin at kikilalanin mo ang iyong mga tiwaling disposisyon nang ganito, magagawa mong bitiwan ang gapos ng katayuan, at matututo kang buksan ang iyong puso sa iba. Sa oras na ito, ano ang mararamdaman mo sa loob-loob mo? Kahit papaano, makararamdam ka ng kaunting paglaya. Magagalak at mapapayapa ang puso mo. Mababawasan ang iyong pasakit, at hindi ka magdurusa sa pagpipino. Sa pinakamalala, magkakaroon ng mga pagkakataon kung saan saglit kang makakaramdam ng kawalan at maiisip mo na, “Isa akong lider, isang taong may katayuan at posisyon, paanong magagawa kong kausapin ang mga ordinaryong tao sa isang paraan na taos-puso, dalisay, at bukas? Masyado ko namang ibinababa ang aking sarili kung ganito!” Gaya ng nakikita mo, medyo problema ito. Ang tiwaling disposisyon ng tao ay hindi ganap na maiwawaksi agad-agad, hindi rin ito ganap na malulutas sa maikling panahon. Inakala mo na ang paglutas sa iyong tiwaling disposisyon ay magiging napakasimple, na katulad ito ng kung ano ang inilalarawan sa isip ng mga tao—na sa sandaling malinaw silang magbahagi tungkol sa katotohanan at makilala ang kanilang tiwaling disposisyon, agad nilang maiwawaksi ito. Hindi ito isang napakasimpleng usapin. Ang proseso kung saan isinasagawa ng tao ang katotohanan ay ang proseso ng pakikipaglaban sa kanyang tiwaling disposisyon. Ang indibidwal na kalooban, mga imahinasyon, at labis na pagnanais ng tao ay hindi lubusang nalulutas sa pamamagitan ng paghihimagsik laban sa mga ito at ng pagdaig sa mga ito nang isahan sa pamamagitan ng panalangin. Sa halip, ganap lamang na maiwawaksi ang mga ito pagkatapos ng maraming paulit-ulit na labanan. Kapag kayang isagawa ng isang tao ang katotohanan, saka lang tunay na magbubunga ang prosesong ito. Lalo na sa mas malalaking bagay, mas titindi ang labanan sa puso mo, na may walang katapusang pagkaligalig na kung minsan ay tumatagal ng isa o dalawang buwan, minsan anim na buwan o isang taon pa nga. Medyo matigas ang tiwaling disposisyon ng tao. Walang uri ng tiwaling disposisyon ang malulutas sa pamamagitan ng isa o dalawang pagbabahaginan sa katotohanan. Lalabanan ka nito nang paulit-ulit, at dapat mong ipagpatuloy ang paghahangad sa katotohanan hanggang sa malinaw mong maunawaan ang katotohanan, lubusang makilala ang iyong tiwaling disposisyon, at magsimulang kamuhian ang laman at si Satanas. Pagkatapos, magiging isang ordinaryong bagay na lang sa iyo ang pagsasagawa sa katotohanan, isang bagay na natural at walang kahirap-hirap. Ito ang ibig sabihin ng madaig ang laman at manalo laban kay Satanas. Sa panahon ng labanan, dapat magdasal ang mga tao sa Diyos sa lahat ng oras at gumugol ng mas maraming oras sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos. Hindi sila dapat pumunta sa mga walang pananampalataya o sa mga Satanas at sa mga diyablo para hanapin ang daan. Dapat silang umasa at tumingala sa Diyos. Dapat nilang hanapin ang katotohanan at makipagbahaginan tungkol sa katotohanan alinsunod sa mga salita ng Diyos. Kapag tunay na nilang nauunawaan ang katotohanan, saka lang nila madadaig ang laman at si Satanas. Paano ito tinitingnan ng Diyos? Nakikita ng Diyos ang puso mo. Nakikita Niya na mahal mo ang katotohanan, na may takot ka sa Diyos, at handa kang iwaksi ang kawalang-katuwiran at iwasan ang kasamaan. Bagama’t ang iyong tiwaling disposisyon ay nakapagdulot sa iyo ng mga kaisipan, ideya, at intensiyon, hindi kinokontrol ng mga kaisipan at intensiyong ito ang pag-uugali mo, hindi sinisira at niyuyurakan ng mga ito ang iyong determinasyon. Sa huli, magagawa mong talunin ang mga ito, at tatandaan ka ng Diyos. Kung madalas mong isasagawa ito, bubuti ang iyong panloob na kalagayan. Sa anong punto masasabing ganap mong nalampasan ang aspetong ito ng iyong tiwaling disposisyon, na nagbago ka sa aspetong ito ng iyong disposisyon at nakapasok ka sa katotohanang realidad? Ibig sabihin, bagama’t paminsan-minsan pa ring pumapasok sa isip mo ang masasamang kaisipan at ideya, at nagdudulot pa rin ang mga ito ng ilang intensiyon at hangarin, ang mga bagay na ito ay hindi na kumokontrol sa puso mo. Nararamdaman mo nang hindi mahalaga ang mga bagay na ito, at makikilala mo ang mga ito sa sandaling lumitaw ang mga ito. Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong magpigil at maghimagsik laban sa mga ito, at hindi mo na kailangang sadyang hilingin sa Diyos na siyasatin, disiplinahin, at parusahan ka. Ang gayong mga pamamaraan ay hindi na kinakailangan sa iyo. Madali mo na itong malalampasan at mabibitiwan. Ang puso mo ay hindi na nababahala at wala ka nang nararamdamang kawalan. Ito ay mabuti. Nagtataglay ka na ngayon ng tayog at nabago na ang disposisyon mo. Nagkamit na ba kayo ngayon ng pagpasok kahit papaano? Medyo nagbago na ba kayo? (Hindi.) Kung gayon, tunay na napakababa ng tayog ninyo, at kailangan pa rin ninyong magsikap na hangarin ang katotohanan at kumain at uminom ng mga salita ng Diyos. Pagkatapos, kapag nangyaring muli sa iyo ang gayong mga bagay, malalaman mo na kung paano isagawa ang katotohanan at kumilos ayon sa mga prinsipyo. Malalaman mo kung ano ang dapat mong gawin para makapanindigan sa iyong patotoo. Pagkatapos, tunay kang magkakaroon ng tayog. Tanging ang mga nakapagsasagawa sa katotohanan at nakapaninindigan sa kanilang patotoo ang makapapasok sa katotohanang realidad. Hindi pa ninyo ito kaya sa ngayon. Sa ngayon ay nangangapa pa kayo. Kung pag-uusapan ang mga aktuwal na sitwasyong ito, nararamdaman ninyo na lahat ng problemang ito ay mayroon kayo, ngunit hindi ninyo kailanman hinanap ang katotohanan para malutas ang mga ito. Nangangahulugan ba ito na napakababa ng tayog ninyo? Kung hindi pa kayo nakapasok sa katotohanang realidad, magkakaroon ba kayo ng buhay? Hindi pa ninyo nakamit ang katotohanan at wala pa kayong buhay. Kung ipinamumuhay mo lamang ang buhay ng laman at namumuhay lamang sa iyong satanikong disposisyon, kung gayon ay namumuhay ka sa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas. Hindi mo pa nakakamit ang kaligtasan ng Diyos. Ang kaligtasan ay hindi kasingsimple ng inaakala ng mga tao kapag iniisip nila na, kung kaya mong bumigkas ng mga salita at doktrina at sumunod sa ilang patakaran, maliligtas ka. Dapat mong tunay na kilalanin ang iyong sarili, magawang iwaksi ang ilang tiwaling disposisyon sa sarili mo, magawang kilatisin ang diwa ng reputasyon at katayuan, mabitiwan ang katayuan, at magawang tunay na magpasakop sa Diyos. Sa ganitong paraan lamang mayroong kaligtasan.

Sa katunayan, ang solusyon sa problema ng katayuan ay kapareho ng solusyon sa iba pang problema. Ang mga problemang ito ay pawang mga pagpapamalas at pagbubunyag ng mga tiwaling disposisyon. Lahat ito ay mga kagustuhan at paghahangad ng tao. Ano ang ibig Kong sabihin dito? Kung aalisin mo ang iyong tiwaling disposisyon, hindi magiging problema sa iyo ang katayuan. Ang mga tao ay nakikipagkumpitensya sa isa’t isa para sa katayuan, sinasabing “Maaaring mas mataas ka sa akin ngayon, pero bukas ay hihigitan kita.” Ano ang problema rito? Lumilitaw ba ito dahil lamang sa katayuan? (Hindi.) Ano ang nagsanhi nito? (Ang tiwaling disposisyon ng tao.) Tama ito. Ang problemang ito ay nagmumula sa tiwaling disposisyon ng tao. Sa sandaling malutas ang tiwaling disposisyong ito, malulutas ang lahat ng problemang ito. Sa huli, ang mga gustong pumili sa landas ng paghahangad sa katotohanan ay dapat tumuon sa pagninilay sa sarili at pagkilala sa kanilang sarili sa lahat ng bagay. Dapat nilang lutasin ang kanilang mga tiwaling disposisyon bago sila makapagsimula sa landas ng paghahangad sa katotohanan. Kung mabibigo silang lutasin ang kanilang tiwaling disposisyon, magbubunga ito ng maraming paghihirap at balakid. Kahit pa gawin nila ang kanilang mga tungkulin, iraraos lamang nila ito pero hindi sila magtatamo ng resulta. Upang lutasin ang mga problemang ito, dapat mong gawin ang lahat ng makakaya mo para hangarin ang katotohanan, gawin ang lahat ng makakaya na makilala ang iyong tiwaling disposisyon, at gawin ang lahat ng makakaya para lutasin ang mga problema. Huwag lamang sabihin na, “Para hangarin ang katotohanan, sapat nang manalangin nang higit pa, at magbasa pa ng maraming salita ng Diyos.” Masyado itong malabo. Kung walang isang landas ng pagsasagawa, hindi ito gagana. Ang mga partikular na problema ay dapat partikular na harapin. Huwag basta na lamang gamitin ang mga patakaran nang wala sa loob. Ang katotohanan ay buhay at praktikal, at ang pabasta-bastang paggamit ng mga patakaran ay hindi ang paraan. Dapat mong lutasin ang mga praktikal na problema ayon sa katotohanang prinsipyo. Kung hindi kayang lutasin ng isang tao ang mga praktikal na problema sa pamamagitan ng paggamit ng katotohanan, ang gayong tao ay hindi pasok sa pamantayan bilang isang lider o manggagawa. Ang sinumang hindi kayang gumamit ng katotohanan sa paglutas ng mga problema ay hindi isang taong nakauunawa sa katotohanan. Kahit na maaaring maging lider at manggagawa siya, hindi niya magagamit ang katotohanan sa paglutas ng mga problema, hindi siya magkakaroon ng katotohanan, at magiging imposible para sa kanya na kumilos ayon sa mga prinsipyo. Ang gayong lider at manggagawa ay talagang walang katotohanang realidad.

Pebrero 16, 2017