Sa panahong ginugol ni Pedro sa piling ni Jesus, marami siyang nakitang kaibig-ibig na katangian ni Jesus, maraming aspektong karapat-dapat na tularan, at maraming aspektong tumustos sa kanya, pati na ang katunayan na taglay ni Jesus sa Kanya ang marami sa pagiging Diyos ng Diyos—at maraming kaibig-ibig na katangian—pero hindi niya kilala si Jesus sa simula. Nagsimulang sumunod si Pedro kay Jesus noong siya ay 20 taong gulang, at patuloy siyang sumunod kay Jesus sa loob ng anim na taon. Sa panahong iyon, hindi niya nakilala si Jesus kailanman; handa si Pedro na sumunod kay Jesus dahil lamang sa paghanga sa Kanya. Nang una siyang tawagin ni Jesus sa baybayin ng Dagat ng Galilea, itinanong ni Jesus: “Simon Bar-Jonas, susunod ka ba sa Akin?” Sabi ni Pedro, “Kailangan kong sumunod sa kanya na isinugo ng Ama sa langit. Kailangan kong kilalanin siya na pinili ng Banal na Espiritu. Susunod ako sa Iyo.” Sa panahong iyon, nabalitaan na ni Pedro ang isang lalaking nagngangalang Jesus—ang pinakadakila sa mga propeta at minamahal na Anak ng Diyos—at noon pa man ay palagian nang inasam ni Pedro na matagpuan si Jesus at inasahang magkaroon ng pagkakataong makita si Jesus (dahil iyan ang paraan ng paggabay sa kanya noon ng Banal na Espiritu). Bagama’t hindi pa nakita ni Pedro si Jesus kailanman at narinig lamang niya ang mga bali-balita tungkol kay Jesus, unti-unting lumago ang pananabik at paghanga kay Jesus sa kanyang puso, at madalas niyang pinanabikan na balang araw ay masilayan niya si Jesus. At paano tinawag ni Jesus si Pedro? Narinig na rin Niya ang tungkol sa isang lalaking tinatawag na Pedro, subalit hindi ang Banal na Espiritu ang nagtagubilin sa Kanya na: “Pumunta Ka sa Dagat ng Galilea, kung saan may isang tinatawag na Simon Bar-Jonas.” Narinig ni Jesus na sinabi ng isang tao na may isang taong tinatawag na Simon Bar-Jonas, at na narinig na ng mga tao ang kanyang sermon, na ipinangaral niya rin ang ebanghelyo ng kaharian ng langit, at na pawang napaluha ang mga taong nakarinig sa kanya. Nang marinig ito, sinundan ni Jesus ang taong iyon sa Dagat ng Galilea; nang tanggapin ni Pedro ang tawag ni Jesus, sumunod siya kay Jesus.

Noong panahong sumusunod siya kay Jesus, bumuo ng maraming opinyon si Pedro tungkol kay Jesus at palagi niyang hinusgahan si Jesus mula sa sarili niyang pananaw. Bagama’t may kaunting pagkaunawa si Pedro tungkol sa Espiritu, medyo malabo ang kanyang pagkaunawa, kaya sinabi niya, “Kailangan kong sumunod sa kanya na isinugo ng Ama sa langit. Kailangan kong kilalanin siya na pinili ng Banal na Espiritu.” Hindi niya naunawaan ang mga bagay na ginawa ni Jesus at hindi malinaw sa kanya ang mga iyon. Matapos sumunod kay Jesus nang ilang panahon, lumago ang interes ni Pedro sa kung ano ang ginawa at sinabi ni Jesus, at kay Jesus Mismo. Nadama niya na pinukaw ni Jesus ang kapwa pagmamahal at paggalang; ginusto niyang makasama Siya at manatili sa Kanyang tabi, at ang pakikinig sa mga salita ni Jesus ay nagbigay sa kanya ng panustos at tulong. Sa panahong sumunod siya kay Jesus, minasdan at isinapuso ni Pedro ang lahat tungkol sa buhay ni Jesus: ang mga kilos, salita, galaw, at mga ekspresyon ni Jesus. Nagtamo siya ng malalim na pagkaunawa na si Jesus ay hindi katulad ng mga ordinaryong tao. Bagama’t ang Kanyang anyo bilang tao ay labis na normal, puno Siya ng pagmamahal, awa, at pagpaparaya sa tao. Lahat ng Kanyang ginawa o sinabi ay malaking tulong sa iba, at nakita at natamo ni Pedro ang mga bagay mula kay Jesus na hindi pa niya nakita o nataglay kahit kailan. Nakita niya na bagama’t walang mataas na tikas ni pambihirang pagkatao si Jesus, mayroon Siyang dating na talagang pambihira at di-pangkaraniwan. Bagama’t hindi ito lubos na maipaliwanag ni Pedro, nakita niya na iba ang kilos ni Jesus sa lahat ng iba pa, sapagkat ang mga bagay na ginawa ni Jesus ay ibang-iba sa mga ginawa ng normal na tao. Mula sa panahon ng kanyang pakikipag-ugnayan kay Jesus, nakita rin ni Pedro na ang personalidad ni Jesus ay iba sa isang ordinaryong tao. Palaging mahinahon si Jesus at hindi kailanman nagmamadali kung kumilos, hindi kailanman pinalaki o minaliit ang isang paksa, at namuhay si Jesus sa isang paraan na nagbunyag ng isang personalidad na kapwa normal at kahanga-hanga. Sa pakikipag-usap, malaya at kaaya-ayang magsalita si Jesus, palaging masayahin subalit sa mahinahong paraan—subalit hindi nawala kailanman ang Kanyang dignidad samantalang isinasagawa ang Kanyang gawain. Nakita ni Pedro na kung minsan ay walang imik si Jesus, samantalang sa ibang mga pagkakataon naman ay wala Siyang tigil sa pagsasalita. Kung minsan ay napakasaya Niya na para Siyang isang kalapati, maliksi at masiglang lumulukso-lukso, at sa ibang mga pagkakataon naman ay napakalungkot Niya kaya hindi man lamang Siya nagsalita, nagmumukhang puno ng dalamhati na para bang isa Siyang ina na nagtiis ng napakaraming paghihirap. Kung minsan, galit na galit Siya na parang isang matapang na sundalo na lumulusob para patayin ang isang kaaway o, sa ilang pagkakataon, mukha pa nga Siyang isang umuungal na leon. Kung minsan, tumatawa Siya; kung minsan naman, nagdarasal Siya at umiiyak. Paano man kumilos si Jesus sa buhay Niya, lumago ang walang-hanggang pagmamahal at paggalang ni Pedro para sa Kanya. Ang pagtawa ni Jesus ay nagpuspos kay Pedro ng kaligayahan, ang kalungkutan ni Jesus ay nagsadlak sa kanya sa pighati, ang galit ni Jesus ay ikinatakot niya, samantalang ang habag, pagpapatawad, at mahihigpit na kahilingan ni Jesus sa mga tao ay naging dahilan para tunay niyang mahalin si Jesus at magkaroon ng tunay na takot at pananabik kay Jesus. Siyempre pa, unti-unti lamang natanto ni Pedro ang lahat ng ito pagkatapos niyang mamuhay kasama ni Jesus sa loob ng ilang taon.

Si Pedro ay isang tao na may namumukod-tanging katwiran, isinilang na may likas na talino, subalit gumawa siya ng maraming kahangalan habang sumusunod kay Jesus. Sa simula pa lamang, may ilang kuru-kuro siya tungkol kay Jesus. Itinanong niya, “Sabi ng mga tao, isa Kang propeta, kaya noong walong taong gulang Ka at nagsimula Kang makaunawa sa mga bagay-bagay, alam Mo ba na Ikaw ang Diyos? Alam Mo ba na ipinaglihi Ka ng Banal na Espiritu?” Tumugon si Jesus: “Hindi, hindi Ko alam. Hindi ba Ako mukhang isang lubhang normal na tao sa iyo? Kapareho Ako ng sinumang normal na tao. Ang taong isinusugo ng Ama ay isang normal na tao, hindi isang pambihirang tao. At, bagama’t ang gawaing ginagawa Ko ay kumakatawan sa Aking Ama sa langit, ang Aking wangis, ang Aking persona, at ang katawang-taong ito ay hindi maaaring lubos na kumatawan sa Aking Ama sa langit—isang bahagi lamang Niya. Bagama’t nanggaling Ako sa Espiritu, isa pa rin Akong normal na tao, at isinugo Ako ng Aking Ama sa mundong ito bilang isang normal na tao, hindi isang pambihirang tao.” Nang marinig na ito ni Pedro, saka lamang siya nagkaroon ng bahagyang pagkaunawa tungkol kay Jesus. At matapos siyang dumaan sa napakaraming gawain ni Jesus, ng Kanyang pagtuturo, Kanyang pagpapastol, at Kanyang pag-alalay, saka lamang nagtamo si Pedro ng mas malalim na pagkaunawa. Noong si Jesus ay nasa ika-30 taon Niya, sinabi Niya kay Pedro na malapit na Siyang ipako sa krus at na naparito Siya upang gawin ang isang yugto ng gawain—ang gawaing pagpapapako sa krus—upang tubusin ang buong sangkatauhan. Sinabi rin ni Jesus kay Pedro na tatlong araw pagkaraang ipako Siya sa krus, ang Anak ng tao ay muling babangon, at na matapos bumangon, Siya ay magpapakita sa mga tao sa loob ng 40 araw. Pagkarinig sa mga salitang ito, nalungkot si Pedro at palaging isinasapuso ang mga salitang ito; mula noon, lalo pa siyang napalapit kay Jesus. Matapos makaranas nang ilang panahon, natanto ni Pedro na lahat ng ginawa ni Jesus ay iyong sa pagiging Diyos ng Diyos, at naisip niya na lubhang kaibig-ibig si Jesus. Nang magkaroon siya ng ganitong pagkaunawa, saka lamang siya binigyang-liwanag ng Banal na Espiritu sa kanyang kalooban. Noon bumaling si Jesus sa Kanyang mga disipulo at iba pang mga tagasunod at nagtanong: “Juan, sino Ako sa tingin mo?” Tumugon si Juan: “Ikaw si Moises.” Pagkatapos ay bumaling si Jesus kay Lucas: “At ikaw, Lucas, sino Ako sa tingin mo?” Tumugon si Lucas: “Ikaw ang pinakadakila sa mga propeta.” Pagkatapos ay tinanong ni Jesus ang isang sister, at tumugon ito: “Ikaw ang pinakadakila sa mga propeta na nangungusap ng maraming salita mula sa kawalang-hanggan hanggang sa kawalang-hanggan. Walang kaninumang propesiya ang kasindakila ng sa Iyo, ni walang kaninumang kaalaman ang hihigit sa Iyo; Ikaw ay isang propeta.” Pagkatapos ay bumaling si Jesus kay Pedro at nagtanong: “Pedro, sino Ako sa tingin mo?” Tumugon si Pedro: “Ikaw ang Cristo, ang Anak ng buhay na Diyos. Ikaw ay mula sa langit. Hindi Ka nabibilang sa lupa. Hindi Ka katulad ng mga nilikha. Kami ay nasa lupa at kasama Ka namin dito, ngunit Ikaw ay nabibilang sa langit, hindi sa mundo, at hindi sa lupa.” Sa pamamagitan ng karanasan niyang ito siya niliwanagan ng Banal na Espiritu, na nagbigay-kakayahan sa kanya na matamo ang pagkaunawang ito. Pagkatapos ng kaliwanagang ito, lalo pa niyang hinangaan ang lahat ng nagawa ni Jesus, inisip na lalo pang kaibig-ibig si Jesus, at sa kanyang puso ay ayaw niyang mapahiwalay kay Jesus. Kaya, sa unang pagkakataong inihayag ni Jesus ang Kanyang Sarili kay Pedro matapos Siyang ipako sa krus at mabuhay na mag-uli, sumigaw si Pedro nang may pambihirang kaligayahan, “Panginoon! Nagbangon Ka!” Pagkatapos, nananangis, nahuli ni Pedro ang isang napakalaking isda, niluto ito at inihain ito kay Jesus. Ngumiti si Jesus, ngunit hindi nagsalita. Bagama’t alam ni Pedro na nabuhay na mag-uli si Jesus, hindi niya naunawaan ang kahiwagaan nito. Nang ibigay niya kay Jesus ang isda para kainin, hindi ito tinanggihan ni Jesus, ngunit hindi Siya nagsalita o umupo para kumain. Sa halip, bigla Siyang nawala. Labis itong ikinagulat ni Pedro, at noon lamang niya naunawaan na ang nabuhay na mag-uling Jesus ay iba sa dating Jesus. Nang matanto niya ito, nagdalamhati si Pedro, ngunit naaliw rin siya dahil natapos na ng Panginoon ang Kanyang gawain. Nabatid niya na natapos na ni Jesus ang Kanyang gawain, at sa gayon ay tapos na ang panahon na nakasama Niya ang tao, at na kakailanganin ng tao na tahakin ang sarili nitong landas mula noon. Minsan ay sinabi sa kanya ni Jesus: “Kailangang uminom ka rin mula sa mapait na saro na Aking nainuman (ito ang Kanyang sinabi matapos ang muling pagkabuhay). Kailangan mo ring tahakin ang landas na Aking tinahak. Kailangan mong ialay ang buhay mo para sa Akin.” Hindi katulad ngayon, ang gawain noong panahong iyon ay hindi sa anyo ng harapang pag-uusap. Sa Kapanahunan ng Biyaya, ang gawain ng Banal na Espiritu ay tagong-tago, at dumanas ng maraming hirap si Pedro. Kung minsan, umabot ito sa punto na sasabihin niya, “O Diyos! Walang-wala ako maliban sa buhay na ito. Bagama’t hindi ito gaanong mahalaga sa Iyo, nais kong ilaan ito sa Iyo. Bagama’t hindi karapat-dapat ang tao na mahalin Ka, at ang kanyang pagmamahal at puso ay walang halaga, naniniwala ako na alam Mo ang mga intensiyon ng tao. At kahit hindi katanggap-tanggap sa Iyo ang laman ng tao, hinihiling kong tanggapin Mo ang puso ko.” Ang pagbigkas ng ganitong mga panalangin ay nagbigay sa kanya ng lakas ng loob, lalo na nang ipagdasal niyang, “Handa akong ilaan ang puso ko nang buong-buo sa Diyos. Kahit na wala akong magawang anuman para sa Diyos, handa akong tapat na palugurin ang Diyos at magkaroon ng iisang puso at isipan para sa Kanya. Naniniwala ako na tiyak na sisiyasatin ng Diyos ang puso ko.” Sabi niya, “Wala akong hinihiling sa buhay ko kundi ang tanggapin ng Diyos ang aking mga kaisipan ng pagmamahal sa Diyos at ang ninanais ng puso ko. Napakatagal kong kapiling ang Panginoong Jesus, subalit hindi ko Siya minahal kailanman; iyon ang pinakamalaki kong pagkukulang. Kahit nanatili ako sa piling Niya, hindi ko Siya kilala, at nagsalita pa ako ng ilang bagay na hindi angkop nang lingid sa kaalaman Niya. Ang pag-iisip sa mga bagay na ito ay nagpapadama sa akin na mas malaki ang pagkukulang ko sa Panginoong Jesus.” Palagi siyang nagdarasal tungkol dito. Sabi niya, “Mas hamak pa ako sa alikabok. Wala akong magagawa kundi ilaan ang tapat na pusong ito sa Diyos.”

May rurok sa mga karanasan ni Pedro, noong halos lupaypay at mahina ang kanyang katawan, ngunit pinalakas pa rin ni Jesus ang kanyang loob. At minsan, nagpakita si Jesus kay Pedro. Noong matindi ang pagdurusa ni Pedro at nadama niyang wasak ang kanyang puso, tinagubilinan siya ni Jesus: “Ikaw ay kasama Ko sa lupa, at Ako ay kasama mo rito. At bagama’t magkasama tayo noon sa langit, iyon naman ay nasa espirituwal na mundo pa rin. Ngayon ay bumalik Ako sa espirituwal na mundo, at ikaw ay nasa lupa, sapagkat hindi Ako nabibilang sa lupa, at bagama’t hindi ka rin nabibilang sa lupa, kailangan mong gampanan ang iyong papel sa lupa. Dahil ikaw ay isang lingkod, kailangan mong tuparin ang iyong tungkulin.” Nang marinig ni Pedro na maaari siyang bumalik sa tabi ng Diyos, naaliw siya. Noon, lubhang nasasaktan si Pedro na halos maratay siya sa banig; nakadama siya ng pagsisisi hanggang sa sabihin niyang, “Napakatiwali ko kaya hindi ko mapalugod ang Diyos.” Nagpakita si Jesus sa kanya at nagsabi: “Pedro, nalimutan mo kaya ang matibay na pagpapasyang ginawa mong minsan sa Aking harapan? Talaga bang nalimutan mo na kung ano ang sinabi Ko? Nalimutan mo na ba ang matibay na pagpapasyang ginawa mo sa Akin?” Nang makitang si Jesus iyon, bumangon si Pedro mula sa kanyang higaan, at pinanatag siya ni Jesus nang ganito: “Hindi Ako nabibilang sa lupa, sinabi Ko na sa iyo—kailangan mo itong maunawaan, ngunit nalimutan mo na ba ang isa pang sinabi Ko sa iyo? ‘Hindi ka rin nabibilang sa lupa, hindi nabibilang sa mundo.’ Ngayon mismo, may gawaing kailangan mong gawin. Hindi ka maaaring magdalamhati nang ganito. Hindi ka maaaring magdusa nang ganito. Bagama’t ang tao at ang Diyos ay hindi maaaring umiral nang magkasama sa iisang mundo, mayroon Akong gawain at mayroon kang sa iyo, at balang araw kapag natapos ang gawain mo, tiyak na magkakasama tayo sa isang dako, at aakayin kita para makasama mo Ako magpakailanman.” Naaliw at muling napanatag si Pedro nang marinig ang mga salitang ito. Alam niya na ang pagdurusang ito ay isang bagay na kinailangan niyang tiisin at maranasan, at mula noon, nagkaroon siya ng inspirasyon. Sadyang nagpakita sa kanya si Jesus sa bawat mahalagang sandali, binibigyan siya ng espesyal na kaliwanagan at patnubay, at maraming ginawa si Jesus na gawain sa kanya. At ano ang bagay na higit na pinagsisihan ni Pedro? Hindi pa natatagalan matapos sabihin ni Pedro na “Ikaw ang Anak ng buhay na Diyos,” nagpahayag ng isa pang tanong si Jesus kay Pedro (bagama’t hindi ito nakatala sa Bibliya sa ganitong paraan). Tinanong siya ni Jesus: “Pedro! Minahal mo na ba Ako kahit minsan?” Naunawaan ni Pedro ang ibig Niyang sabihin, at sinabi: “Panginoon! Minsa’y minahal ko ang Ama sa langit, ngunit inaamin ko na hindi Kita minahal kailanman.” Pagkatapos ay sinabi ni Jesus: “Kung hindi minamahal ng mga tao ang Ama sa langit, paano nila mamahalin ang Anak sa lupa? At kung hindi minamahal ng mga tao ang Anak na isinugo ng Diyos Ama, paano nila mamahalin ang Ama sa langit? Kung tunay na minamahal ng mga tao ang Anak sa lupa, tunay nilang minamahal ang Ama sa langit.” Nang marinig ni Pedro ang mga salitang ito, natanto niya ang kanyang naging pagkukulang. Lagi siyang nagsisisi at umiiyak dahil sa kanyang mga salitang “Minsan ay minahal ko ang Ama sa langit, ngunit hindi Kita minahal kailanman.” Pagkaraan ng muling pagkabuhay at pag-akyat sa langit ni Jesus, nakadama siya ng higit na pagsisisi at dalamhati sa mga salitang ito. Kapag naaalala niya ang kanyang nakaraang gawain at kasalukuyang tayog, madalas siyang lumalapit sa harap ni Jesus sa panalangin, laging nakadarama ng pagsisisi at pagkukulang dahil sa hindi niya natugunan ang mga layunin ng Diyos at hindi siya umabot sa mga pamantayan ng Diyos. Ang mga isyung ito ang naging pinakamalaki niyang pasanin. Sabi niya, “Balang araw ilalaan ko sa Iyo ang lahat ng mayroon ako at lahat ng kung ano ako, at ibibigay ko sa Iyo ang anumang pinakamahalaga.” Sabi niya, “O Diyos! Iisa lamang ang aking pananalig at iisa lamang ang aking pagmamahal. Walang halaga ang aking buhay, at walang halaga ang aking katawan. Iisa lamang ang aking pananalig at iisa lamang ang aking pagmamahal. May pananalig ako sa Iyo sa aking isipan at pagmamahal sa Iyo sa aking puso; ang dalawang bagay na ito lamang ang tanging maibibigay ko sa Iyo at wala nang iba pa.” Lubhang lumakas ang loob ni Pedro sa mga salita ni Jesus, dahil bago ipinako si Jesus sa krus, sinabi Niya kay Pedro: “Hindi Ako nabibilang sa mundong ito, at hindi ka rin nabibilang sa mundong ito.” Kalaunan, nang umabot si Pedro sa punto ng matinding pasakit, pinaalalahanan siya ni Jesus: “Pedro, nalimutan mo na ba? Hindi Ako nabibilang sa mundo, at lumisan lamang Ako nang mas maaga para sa Aking gawain. Hindi ka rin nabibilang sa mundo, nalimutan mo na ba talaga? Dalawang beses Ko nang sinabi sa iyo, hindi mo ba natatandaan?” Nang marinig ito ni Pedro, sinabi niya, “Hindi ko nalimutan!” Pagkatapos ay sinabi ni Jesus: “Minsan ka nang gumugol ng isang masayang pakikipagtipon sa Akin sa langit at isang panahon sa Aking tabi. Nangungulila ka sa Akin, at nangungulila Ako sa iyo. Bagama’t hindi karapat-dapat na banggitin ang mga nilikha sa Aking paningin, paanong hindi Ko mamahalin iyong walang-malay at kaibig-ibig? Nalimutan mo na ba ang Aking pangako? Kailangan mong tanggapin ang Aking atas sa lupa; kailangan mong tuparin ang gawaing ipinagkatiwala Ko sa iyo. Balang araw tiyak na aakayin kita patungo sa Aking tabi.” Matapos itong marinig, mas lumakas ang loob ni Pedro at nakatanggap siya ng mas malaki pang inspirasyon, kaya, nang siya ay nasa krus, nasabi niyang: “O Diyos! Hindi ko magawang mahalin Ka nang sapat! Kahit hilingin Mong mamatay ako, hindi pa rin Kita kayang mahalin nang sapat. Saan Mo man akayin ang aking kaluluwa, tuparin Mo man o hindi ang dati Mong mga pangako, anuman ang gawin Mo pagkatapos, mahal Kita at nananampalataya ako sa Iyo.” Ang kanyang pinanghawakan ay ang kanyang pananalig, at tunay na pagmamahal.

Isang gabi, nasa bangkang pangisda ang ilan sa mga disipulo, pati na si Pedro, kasama si Jesus, at tinanong ni Pedro si Jesus ng isang napakawalang kamuwang-muwang na katanungan: “Panginoon! May itatanong ako sa Iyo na napakatagal ko nang gustong itanong.” Sumagot si Jesus: “Kung gayo’y pakitanong mo na!” Sa gayo’y nagtanong si Pedro: “Ikaw ba ang gumawa ng gawaing ginawa noong Kapanahunan ng Kautusan?” Ngumiti si Jesus, na para bang sinasabing: “Batang ito, sobrang walang kamuwang-muwang!” Pagkatapos ay nagpatuloy Siya nang may layunin: “Hindi iyon Akin. Ginawa iyon nina Jehova at Moises.” Narinig ito ni Pedro at ibinulalas niya, “Ah! Hindi pala Ikaw ang gumawa.” Nang sabihin ito ni Pedro, hindi na nagsalita si Jesus. Inisip ni Pedro sa kanyang sarili: “Hindi Ikaw ang gumawa niyon, kaya Ka pala naparito para buwagin ang kautusan, dahil hindi Ikaw ang gumawa niyon.” Gumaan din ang kanyang puso. Pagkatapos, natanto ni Jesus na labis na walang-muwang si Pedro, ngunit dahil wala siyang pagkaunawa sa panahong iyon, wala nang iba pang sinabi si Jesus o hindi Niya ito tuwirang pinabulaanan. Minsa’y nangaral si Jesus sa isang sinagoga kung saan maraming tao ang naroon, pati na si Pedro. Sa Kanyang sermon, sinabi ni Jesus: “Siya na darating mula sa kawalang-hanggan hanggang sa kawalang-hanggan ang gagawa ng gawain ng pagtubos sa Kapanahunan ng Biyaya upang tubusin ang buong sangkatauhan mula sa kasalanan, ngunit hindi Siya malilimitahan ng anumang regulasyon sa pag-akay sa tao na lumaya sa kasalanan. Lalabas Siya ng kautusan at papasok sa Kapanahunan ng Biyaya. Tutubusin Niya ang buong sangkatauhan. Hahakbang Siya pasulong mula sa Kapanahunan ng Kautusan tungo sa Kapanahunan ng Biyaya, subalit walang sinumang nakakakilala sa Kanya, Siya na nagmula kay Jehova. Ang gawaing ginawa ni Moises ay ipinagkaloob ni Jehova; inilatag ni Moises ang kautusan dahil sa gawaing nagawa ni Jehova.” Pagkasabi nito, nagpatuloy Siya: “Iyong mga magpapawalang-bisa sa mga kautusan ng Kapanahunan ng Biyaya sa Kapanahunan ng Biyaya ay daranas ng kapahamakan. Tiyak na tatayo sila sa templo at tatanggap ng pagwasak ng Diyos, at may mga araw na darating ang apoy sa kanila.” Medyo nagkaroon ng epekto kay Pedro ang pagkarinig ng mga salitang ito, at sa buong panahon ng kanyang karanasan, pinastulan at inalalayan ni Jesus si Pedro, na kinakausap siya nang masinsinan, na nagbigay kay Pedro ng medyo mas malinaw na pagkaunawa kay Jesus. Nang maalala ni Pedro ang ipinangaral ni Jesus noong araw na iyon at ang itinanong niya kay Jesus noong sila ay nasa bangkang pangisda, ang tugon na ibinigay ni Jesus, pati na ang pagngiti ni Jesus, sa wakas ay naunawaan ni Pedro ang lahat. Pagkatapos, binigyang-liwanag ng Banal na Espiritu si Pedro, at noon lamang niya naunawaan na si Jesus ang Anak ng buhay na Diyos. Ang pag-unawa ni Pedro ay nagmula sa kaliwanagan ng Banal na Espiritu, ngunit may proseso sa kanyang pag-unawa. Sa pamamagitan ito ng pagtatanong, pakikinig sa isa sa mga sermon ni Jesus, at pagkatapos ay pagtanggap sa espesyal na pagbabahagi ni Jesus at sa Kanyang espesyal na pagpapastol, na napagtanto ni Pedro na si Jesus ang Anak ng buhay na Diyos. Hindi iyon nakamtan sa loob ng isa o dalawang araw; iyon ay isang proseso, at naging tulong iyon sa kanya sa kanyang mga karanasan kalaunan. Bakit hindi ginawa ni Jesus ang gawain ng pagpeperpekto sa ibang mga tao, kundi kay Pedro lamang? Dahil si Pedro lamang ang nakaunawa na si Jesus ang Anak ng buhay na Diyos; wala nang iba pang nakaalam nito. Bagama’t maraming disipulong maraming alam noong panahon nila sa pagsunod sa Kanya, mababaw ang kanilang kaalaman. Ito ang dahilan kaya pinili ni Jesus si Pedro bilang uliran ng magawang perpekto. Ang sinabi ni Jesus kay Pedro noon ay siyang sinasabi Niya sa mga tao ngayon, na ang kaalaman at buhay pagpasok ay kailangang umabot sa naabot ni Pedro. Gagawing perpekto ng Diyos ang lahat ng tao alinsunod sa hinihinging ito at sa landas na ito. Bakit hinihingi sa mga tao ngayon na magkaroon ng tunay na pananalig at tunay na pagmamahal? Kailangan din ninyong maranasan ang naranasan ni Pedro; ang mga resultang natamo ni Pedro sa pamamagitan ng kanyang mga karanasan ay kailangan ding maipamalas sa inyo; at kailangan din ninyong maranasan ang pasakit na dinanas ni Pedro. Ang landas na inyong tinatahak ay iyon ding tinahak ni Pedro. Ang pasakit na inyong dinaranas ay iyon ding pasakit na dinanas ni Pedro. Kapag nakamit ninyo ang kaluwalhatian at kapag isinabuhay ninyo ang totoong buhay ng tao, isinasabuhay ninyo ang wangis ni Pedro. Ang landas ay pareho, at ginagawang perpekto ang isang tao sa pamamagitan ng pagtahak dito. Gayunman, ang inyong kakayahan ay medyo kulang kumpara doon sa kay Pedro, sapagkat nagbago na ang mga panahon, at gayundin ang kalubhaan ng katiwalian ng tao, at dahil ang Judea ay isang kaharian na may matagal at sinaunang kultura. Dahil dito, dapat ninyong gawin ang lahat ng makakaya ninyo upang paghusayin ang inyong kakayahan.

Si Pedro ay isang napakatinong tao, matalas sa lahat ng ginagawa niya, at labis din siyang matapat. Nagdanas siya ng maraming kabiguan. Una niyang nakaugnayan ang lipunan sa edad na 14, kung kailan pumasok siya sa paaralan at nagpunta rin sa sinagoga. Napakasigasig niya at laging handang dumalo sa mga pagtitipon. Sa panahong iyon, hindi pa opisyal na sinimulan ni Jesus ang Kanyang gawain; nagsisimula pa lamang noon ang Kapanahunan ng Biyaya. Nagsimula si Pedro na makaugnayan ang mga relihiyosong tao noong siya ay 14; pagsapit niya sa edad na 18, nakaugnayan niya ang mga kilalang relihiyoso, ngunit nang makita niya ang kaguluhan sa likod ng mga tagpong panrelihiyon, tinalikuran niya iyon. Nakikita ang baliko, mapanlinlang, at mapagpakanang mga bagay na ginagawa ng mga tao, nagkaroon si Pedro ng sukdulang pagkasuklam sa kanila (ganito gumawa ang Banal na Espiritu sa panahong iyon, para gawing perpekto si Pedro. Lalo Niyang inantig si Pedro at gumawa Siya ng ilang espesyal na gawain kay Pedro), kaya nga tumalikod siya mula sa sinagoga sa edad na 18. Inusig siya ng kanyang mga magulang at hindi siya hinayaang manampalataya (sila ay mga diyablo at hindi mananampalataya). Sa huli, nilisan ni Pedro ang kanilang tahanan at naglakbay sa lahat ng dako, na nangingisda at nangangaral sa loob ng dalawang taon, kung kailan inakay rin niya ang marami-raming tao. Dapat ay malinaw mo nang makita ngayon kung ano mismo ang landas na tinahak ni Pedro. Kung malinaw mong nakikita ang landas ni Pedro, makatitiyak ka sa gawaing ginagawa ngayon, kaya, hindi ka magrereklamo o magiging negatibo, o mananabik sa anuman. Dapat mong maranasan ang lagay ng isipan ni Pedro noong panahong iyon: Labis siyang namighati, hindi na siya humiling ng partikular na kinabukasan o ng anumang mga pagpapala, at hindi niya hinangad ang makamundong kasikatan, pakinabang, kaligayahan, kayamanan, o katayuan; hinangad lamang niyang isabuhay ang pinakamakabuluhang buhay, na nangangahulugan ng pagsukli sa pagmamahal ng Diyos at paglalaan ng itinuring niyang ganap na pinakamahalaga sa Diyos. Sa gayon ay malulugod siya sa kanyang puso. Madalas siyang manalangin kay Jesus sa mga salitang: “Panginoong Jesucristo, minsan Kitang minahal, ngunit hindi Kita tunay na minahal. Bagama’t sinabi kong may pananalig ako sa Iyo, kailanma’y hindi Kita minahal nang taos-puso. Tumingala lamang ako sa Iyo, nagpitagan sa Iyo, at nangulila sa Iyo, ngunit hindi Kita minahal kailanman ni hindi ako talaga nagkaroon ng pananalig sa Iyo.” Palagi siyang nanalangin upang matibay siyang makapagpasya, at palagi siyang nabibigyan ng lakas ng loob ng mga salita ni Jesus at humugot siya ng motibasyon mula sa mga iyon. Kalaunan, pagkaraan ng isang panahon ng karanasan, sinubok siya ni Jesus, na pumukaw sa kanya na higit pang manabik kay Jesus. Sinabi niya, “Panginoong Jesucristo! Labis akong nangungulila sa Iyo, at nananabik akong masilayan Ka. Labis akong nagkukulang, at hindi ko matumbasan ang Iyong pagmamahal. Nagmamakaawa akong kunin Mo na ako kaagad. Kailan Mo ako kakailanganin? Kailan Mo ako kukunin? Kailan ko muling masisilayan ang Iyong mukha? Ayaw ko nang mabuhay sa laman na ito, magpatuloy sa pagiging tiwali, ni hindi ko nais na maghimagsik pa. Handa akong ilaan sa Iyo ang lahat ng mayroon ako sa lalong madaling panahon, at ayaw kong palungkutin Ka pa.” Ganito siya nanalangin, ngunit hindi niya alam noong panahong iyon kung ano ang gagawing perpekto ni Jesus sa kanya. Habang nasa matinding paghihirap sa kanyang pagsubok, nagpakitang muli si Jesus sa kanya at sinabing: “Pedro, nais Kong gawin kang perpekto, hanggang sa ikaw ay maging isang piraso ng bunga, na siyang kristalisasyon ng Aking pagpeperpekto sa iyo, at siyang ikasisiya Ko. Kaya mo bang tunay na magpatotoo para sa Akin? Nagawa mo ba ang ipinagawa Ko sa iyo? Naisabuhay mo ba ang mga salitang binigkas Ko? Minsan mo Akong minahal, ngunit kahit minahal mo Ako, naisabuhay mo ba Ako? Ano ang nagawa mo para sa Akin? Kinikilala mo na hindi ka karapat-dapat sa Aking pagmamahal, ngunit ano ang nagawa mo para sa Akin?” Nakita ni Pedro na wala siyang nagawa para kay Jesus at naalala niya ang dating panata na iaalay niya ang kanyang buhay para sa Diyos. At kaya, hindi na siya nagreklamo, at ang kanyang mga panalangin pagkatapos niyon ay mas bumuti pa. Nanalangin siya, sinasabing, “Panginoong Jesucristo! Minsan Kitang iniwan, at minsan Mo rin akong iniwan. Gumugol tayo ng panahon na magkahiwalay, at ng panahon na magkasama. Subalit minamahal Mo ako nang higit sa lahat. Paulit-ulit akong naghimagsik laban sa Iyo at paulit-ulit Kitang pinagdalamhati. Paano ko malilimutan ang gayong mga bagay? Lagi kong isinasaisip at hindi ko kinalilimutan ang gawaing ginawa Mo sa akin at ang ipinagkatiwala Mo sa akin. Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko para sa gawaing ginawa Mo sa akin. Alam Mo kung ano ang kaya kong gawin, at higit Mong alam kung anong papel ang kaya kong gampanan. Nais kong magpasailalim sa Iyong mga pamamatnugot, at ilalaan ko sa Iyo ang lahat ng mayroon ako. Ikaw lamang ang nakakaalam kung ano ang kaya kong gawin para sa Iyo. Bagama’t labis akong nilinlang ni Satanas at naghimagsik ako laban sa Iyo, naniniwala ako na hindi Mo tinatandaan ang mga pagsalangsang ko dahil dito, at hindi Mo binabatay rito ang Iyong pagtrato sa akin. Nais kong ilaan ang buong buhay ko sa Iyo. Wala akong hinihiling, ni wala akong ibang mga inaasam o mga plano; nais ko lamang kumilos ayon sa Iyong mga layunin at sumunod sa Iyong kalooban. Iinom ako mula sa Iyong mapait na saro, at magpapasailalim ako sa Iyong mga pamamatnugot.”

Kailangang maging malinaw sa inyo ang landas na inyong tinatahak; kailangang maging malinaw sa inyo ang landas na inyong tatahakin sa hinaharap, kung ano ang gagawing perpekto ng Diyos, at kung ano ang ipinagkatiwala sa inyo. Balang araw, marahil, susubukin kayo, at pagdating ng panahong iyon, kung makakakuha kayo ng inspirasyon mula sa mga karanasan ni Pedro, ipapakita nito na talagang tumatahak kayo sa landas ni Pedro. Sinang-ayunan ng Diyos si Pedro dahil sa kanyang tunay na pananalig at pagmamahal, at dahil sa kanyang katapatan sa Diyos. At ginawa siyang perpekto ng Diyos dahil sa kanyang pagkamatapat at taos-pusong pananabik sa Diyos. Kung totoong katulad ng kay Pedro ang taglay mong pagmamahal at pananalig, tiyak na gagawin kang perpekto ni Jesus.