504. Ang pagbabago ng disposisyon ng tao ay nakakamit sa pamamagitan ng maraming iba’t ibang uri ng gawain ng Diyos; kung wala ang gayong mga pagbabago sa kanyang disposisyon, hindi magagawa ng tao na magpatotoo sa Diyos at umayon sa mga layunin ng Diyos. Ang pagbabago ng disposisyon ng tao ay nagpapahiwatig na napalaya na ang tao mula sa pagkagapos ni Satanas at mula sa impluwensiya ng kadiliman, at tunay nang naging isang huwaran at uliran ng gawain ng Diyos, isang saksi ng Diyos, at isang taong umaayon sa mga layunin ng Diyos. Ngayon, naparito na sa lupa ang Diyos na nagkatawang-tao upang gawin ang Kanyang gawain, at hinihingi Niya sa tao na magkamit ng pagkakilala sa Kanya, magpasakop sa Kanya, at magpatotoo sa Kanya—kailangang makilala ng tao ang praktikal at normal na gawain ng Diyos, kailangang magpasakop ng tao sa lahat ng Kanyang salita at gawain na hindi naaayon sa mga kuru-kuro ng tao, at kailangang magpatotoo ng tao sa lahat ng gawaing Kanyang ginagawa upang iligtas ang tao, pati na sa lahat ng gawa Niya ng paglupig sa tao. Yaong mga nagpapatotoo sa Diyos ay kailangang magkaroon ng pagkakilala sa Diyos; ang ganitong uri lamang ng patotoo ang tumpak at praktikal, at ang ganitong uri lamang ng patotoo ang maaaring magbigay-kahihiyan kay Satanas. Ginagamit ng Diyos ang mga taong nakakilala na sa Kanya sa pamamagitan ng pagsailalim sa Kanyang paghatol, pagkastigo, at pagpupungos, upang magpatotoo sa Kanya. Ginagamit Niya yaong mga nagawang tiwali ni Satanas upang magpatotoo sa Kanya. Ginagamit Niya yaong ang mga disposisyon ay nagbago na, at sa gayon ay nagkamit na ng Kanyang mga pagpapala, upang magpatotoo sa Kanya. Hindi Niya kailangang purihin Siya ng tao sa salita nito, ni hindi rin Niya kailangan ang papuri at patotoo ng kauri ni Satanas, na hindi Niya iniligtas. Yaon lamang mga nakakakilala sa Diyos ang kalipikadong magpatotoo sa Kanya, at yaon lamang mga nabago na ang kanilang disposisyon ang kalipikadong magpatotoo sa Kanya. Hindi papayagan ng Diyos ang tao na sadyang bigyang-kahihiyan ang Kanyang pangalan.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Nakakakilala Lamang sa Diyos ang Maaaring Magpatotoo sa Diyos

505. Hindi mababago ng mga tao mismo ang mga disposisyon ng mga tao; kailangan silang dumaan sa paghatol at pagkastigo, at sa mga pagsubok at pagpipino, ng mga salita ng Diyos, o sa pagkakapungos at pagdidisiplina ng Kanyang mga salita. Saka lamang sila magkakamit ng pagpapasakop at katapatan sa Diyos, at hindi na magiging pabasta-basta sa Kanya. Sa ilalim ng pagpipino ng mga salita ng Diyos nagbabago ang disposisyon ng mga tao. Sa pamamagitan lamang ng pagsisiwalat, paghatol, pagdidisiplina, at pagpupungos ng Kanyang mga salita sila hindi na mangangahas na kumilos nang walang pakundangan kundi sa halip ay magiging matatag at mahinahon sila. Ang pinakamahalagang punto ay na magagawa nilang magpasakop sa pinakabagong mga salita ng Diyos, at sa Kanyang gawain. Kahit hindi ito nakaayon sa mga kuru-kuro ng tao, magagawa nilang bitiwan ang mga kuru-kurong ito at kusang magpasakop. Noong araw, ang usapan tungkol sa mga pagbabago sa disposisyon ay pangunahing tumukoy sa paghihimagsik laban sa sarili, pagpapahintulot na magdusa ang laman, pagdidisiplina sa katawan, at pag-aalis sa sarili ng mga makalamang kagustuhan—na isang uri ng pagbabago sa disposisyon. Ngayon, alam ng lahat na ang tunay na pagpapakita ng pagbabago sa disposisyon ay pagpapasakop sa pinakabagong mga salita ng Diyos at tunay na pagkakilala sa Kanyang bagong gawain. Sa ganitong paraan, maaaring mapawi ang dating batay-sa-kuru-kurong kaalaman ng mga tao tungkol sa Diyos, at makapagtatamo sila ng tunay na pagkilala at pagpapasakop sa Diyos—ito lamang ang tunay na pagpapamalas ng isang pagbabago sa disposisyon.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Taong Nagbago Na ang Disposisyon ay Yaong mga Nakapasok Na sa Realidad ng mga Salita ng Diyos

506. Ang pagbabago ng disposisyon ng tao ay dapat na magsimula sa pagkakilala sa kanyang diwa at sa pamamagitan ng mga pagbabago sa kanyang pag-iisip, kalikasan, at pangkaisipang pananaw—sa pamamagitan ng mga pundamental na pagbabago. Sa ganitong paraan lamang makakamtan ang mga tunay na pagbabago sa disposisyon ng tao. Ang pinag-ugatan ng mga tiwaling disposisyon na lumilitaw sa tao ay ang panlilihis, pagtitiwali, at panlalason ni Satanas. Ang tao ay iginapos at kinontrol ni Satanas, at ang kanyang pag-iisip, moralidad, kabatiran, at katwiran ay pawang labis na pininsala ni Satanas. Sumasalungat ang tao sa Diyos at hindi matanggap ang katotohanan dahil mismo nagawa nang tiwali ni Satanas ang mga pundamental na bagay ng tao, at lubhang hindi na katulad ng orihinal na pagkakalikha ng Diyos sa kanila. Sa gayon, para magkaroon ng mga pagbabago sa disposisyon ng tao, ang unang dapat gawin ay baguhin ang kanyang pagkakilala sa Diyos at kanyang pagkakilala sa katotohanan sa usapin ng kanyang pag-iisip, kabatiran, at katwiran.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Manatiling Hindi Nagbabago sa Disposisyon ay Pagiging Kaaway ng Diyos

507. Sa kanyang buhay, kung nais ng tao na malinis at makamtan ang mga pagbabago sa kanyang disposisyon, kung nais niya na isabuhay ang isang makabuluhang buhay, at tuparin nang maayos ang kanyang tungkulin bilang isang nilikha, kung gayon dapat niyang tanggapin ang pagkastigo at paghatol ng Diyos, at hindi dapat hayaan ang pagdisiplina ng Diyos at paghampas ng Diyos na lumisan mula sa kanya, upang palayain niya ang kanyang sarili mula sa pagmamanipula at impluwensiya ni Satanas, at mamuhay sa liwanag ng Diyos. Dapat mong malaman na ang pagkastigo at paghatol ng Diyos ay ang liwanag, at ang liwanag ng kaligtasan ng tao, at na walang higit na mabuting pagpapala para sa tao, at walang mas dakilang biyaya o mas mahusay na proteksyon. Ang tao ay nabubuhay sa ilalim ng impluwensiya ni Satanas, at umiiral sa laman; kung hindi siya nalilinis at hindi nakatatanggap ng proteksyon ng Diyos, kung gayon ang tao ay lalong magiging masama. Kung nais niyang ibigin ang Diyos, kung gayon dapat siyang malinis at maligtas. Nanalangin si Pedro, “Diyos ko, kapag pinakikitunguhan Mo ako nang may-kabaitan ay nalulugod ako, at nabibigyang-alo; kapag kinakastigo Mo ako, nakadarama ako ng higit pang pag-alo at kagalakan. Bagaman ako ay mahina, at nagtiis ng di-mailarawang pagdurusa, bagaman mayroon akong mga luha at pighati, batid Mo na ang pighating ito ay dahil sa aking paghihimagsik, at dahil sa aking kahinaan. Tumatangis ako dahil hindi ko natutugunan ang Iyong mga layunin, nakadarama ako ng pighati at pagsisisi dahil hindi ako sapat para sa Iyong mga hinihingi, ngunit handa akong abutin ang antas na ito, handa akong gawin ang lahat ng kaya ko upang Ikaw ay mapalugod. Ang Iyong pagkastigo ay nagsilbing proteksiyon sa akin, at ang pinakamainam na pagliligtas para sa akin; ang Iyong paghatol ay nangingibabaw sa Iyong pagpaparaya at pagtitiis. Kung wala ang Iyong pagkastigo at paghatol, hindi ko matatamasa ang Iyong awa at mapagmahal na kabaitan. Ngayon, lalo kong nakikita na ang Iyong pag-ibig ay nakalampas sa mga kalangitan at hinigitan ang lahat ng iba pang bagay. Ang Iyong pag-ibig ay hindi lamang awa at mapagmahal na kabaitan; higit pa riyan, ito ay pagkastigo at paghatol. Napakarami kong nakamit mula sa Iyong pagkastigo at paghatol. Kung wala ang Iyong pagkastigo at paghatol, walang isa mang taong malilinis, at walang isa mang taong makararanas ng pag-ibig ng Lumikha.”

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol

508. Kung nais mong maperpekto, kailangan mo munang makuha ang pagsang-ayon ng Diyos, sapagkat pineperpekto Niya yaong mga tinatrato Niya nang may pabor at nakaaayon sa Kanyang mga layunin. Kung nais mong umayon sa mga layunin ng Diyos, kailangan mong magkaroon ng pusong nagpapasakop sa Kanyang gawain, kailangan mong gawin ang lahat ng iyong makakaya para hangarin ang katotohanan, at kailangan mong tanggapin ang pagsisiyasat ng Diyos sa lahat ng bagay. Sumailalim na ba ang lahat ng ginagawa mo sa pagsisiyasat ng Diyos? Tama ba ang iyong intensyon? Kung tama ang iyong intensyon, sasang-ayunan ka ng Diyos; kung mali ang iyong intensyon, ipinapakita nito na ang minamahal ng puso mo ay hindi ang Diyos, kundi ang laman at si Satanas. Kung gayon, kailangan mong gamitin ang panalangin bilang isang paraan upang tanggapin ang pagsisiyasat ng Diyos sa lahat ng bagay. Kapag nagdarasal ka, bagamat hindi Ako personal na nakatayo sa iyong harapan, sumasaiyo ang Banal na Espiritu, at nagdarasal ka pareho sa persona Ko at sa Espiritu ng Diyos. Bakit ka nananampalataya sa katawang-taong ito? Nananampalataya ka dahil taglay Niya ang Espiritu ng Diyos. Mananampalataya ka ba sa taong ito kung wala sa Kanya ang Espiritu ng Diyos? Kapag nananampalataya ka sa taong ito, nananampalataya ka sa Espiritu ng Diyos. Ang pagkatakot mo sa taong ito ay pagkatakot mo sa Espiritu ng Diyos. Ang pananalig sa Espiritu ng Diyos ay pananalig sa taong ito, at ang pananalig sa taong ito ay pananalig din sa Espiritu ng Diyos. Kapag nagdarasal ka, nadarama mong sumasaiyo ang Espiritu ng Diyos at na ang Diyos ay nasa iyong harapan, at sa gayon ay nagdarasal ka sa Kanyang Espiritu. Sa panahong ito, karamihan sa mga tao ay takot na dalhin ang kanilang mga kilos sa harap ng Diyos; bagama’t maaari mong linlangin ang Kanyang katawang-tao, hindi mo malilinlang ang Kanyang Espiritu. Ang anumang bagay na hindi makatiis sa pagsisiyasat ng Diyos ay hindi alinsunod sa katotohanan, at nararapat na isantabi; kung hindi ay pagsalungat iyon sa Diyos. Kaya, nagdarasal, nagsasalita at nagbabahagi ka man sa iyong mga kapatid, o gumagawa ng iyong tungkulin at tinatapos ang mga bagay-bagay, dapat mong ilahad ang iyong puso sa harap ng Diyos. Kapag ginagampanan mo ang iyong gampanin, sumasaiyo ang Diyos, at hangga’t tama ang iyong intensyon at iyon ay para sa gawain ng sambahayan ng Diyos, tatanggapin Niya ang lahat ng ginagawa mo; dapat mong buong sinserong tuparin ang iyong papel. Kapag nagdarasal ka, dapat mayroon kang mapagmahal-sa-Diyos na puso at hanapin mo ang pangangalaga, proteksiyon, at pagsisiyasat ng Diyos. Kung ang mga ito ang mga intensiyon mo, magiging epektibo ang iyong mga dalangin. Halimbawa, kapag nagdarasal ka sa mga pagtitipon, kung bubuksan mo ang iyong puso at magdarasal ka sa Diyos at sasabihin mo sa Kanya kung ano ang nasa puso mo nang hindi ka nagsisinungaling, siguradong magiging epektibo ang iyong mga dalangin. Kung mayroon kang maalab na mapagmahal-sa-Diyos na puso, manumpa ka sa Diyos: “Diyos ko, na nasa kalangitan at sa lupa at sa lahat ng bagay, isinusumpa ko sa Iyo: Nawa’y siyasatin ng Iyong Espiritu ang lahat ng ginagawa ko at protektahan at pangalagaan ako sa lahat ng oras, nang sa gayon ang lahat ng ginagawa ko ay makakapanindigan sa Iyong presensiya. Kung sakaling hindi Ka mahalin ng puso ko o ipagkanulo Ka nito, kastiguhin at isumpa Mo ako nang matindi. Huwag Mo akong patawarin sa buhay na ito o sa mundong darating!” Nangangahas ka bang manumpa nang gayon? Kung hindi, ipinapakita nito na ikaw ay duwag, at na mahal mo pa rin ang iyong sarili. May ganito ba kayong pagpapasya? Kung ito talaga ang inyong pagpapasya, dapat ninyong gawin ang panunumpang ito. Kung may determinasyon ka at gumagawa ka ng gayong panunumpa, tutuparin ng Diyos ang iyong determinasyon. Kapag nanunumpa ka sa Diyos, nakikinig Siya. Tinutukoy ng Diyos kung ikaw ay makasalanan o matuwid batay sa iyong panalangin at iyong pagsasagawa. Ngayon, nasa proseso kayo ng pagiging perpekto, at kung talagang may pananalig ka na magagawang perpekto, dadalhin mo ang lahat ng iyong ginagawa sa harap ng Diyos at tatanggapin ang Kanyang pagsisiyasat. Kung gagawa ka ng isang bagay na labis na mapanghimagsik o kung ipagkakanulo mo ang Diyos, gagawin Niyang magkatotoo ang iyong panunumpa; sa puntong iyon, maharap ka man sa perdisyon o maharap sa pagkastigo, magiging sariling kagagawan mo ito. Ikaw ang nanumpa, kaya dapat mong tuparin ito. Kung ikaw ay nanumpa, ngunit hindi mo ito tinupad, masasadlak ka sa perdisyon. Yamang ikaw ang nanumpa, tutuparin ng Diyos ang iyong panunumpa. Natatakot ang ilan pagkatapos nilang manalangin, at nagsasabi, “Tapos na ang lahat! Wala na ang pagkakataon kong maging mapagpalayaw; ang pagkakataon kong gumawa ng masasamang bagay ay wala na; wala na ang pagkakataon kong magpakalulong sa aking mga makamundong pagnanasa!” Gustung-gusto pa rin ng mga taong ito ang mundo at kasalanan, at tiyak na masasadlak sila sa perdisyon.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pineperpekto ng Diyos ang mga Nakaaayon sa Kanyang mga Layunin

509. Mayroong isang panuntunan sa pagperpekto ng Diyos sa mga tao, na kung saan binibigyang-liwanag ka Niya sa pamamagitan ng paggamit ng isang positibong bahagi mo upang magkaroon ka ng landas ng pagsasagawa at maihihiwalay mo ang sarili mo mula sa lahat ng negatibong kalagayan, na tumutulong sa iyong mapalaya ang iyong espiritu, at idinidulot na magawa mong mas mahalin Siya. Sa ganitong paraan, magagawa mong iwaksi ang iyong mga satanikong tiwaling disposisyon. Kung simple at bukas ka, handang kilalanin ang sarili mo at isagawa ang katotohanan, natural na pagpapalain ka ng Diyos, at kapag ikaw ay mahina at negatibo, bibigyang-liwanag ka Niya nang doble, tinutulungan kang mas makilala ang sarili mo, maging mas handang makaramdam ng pagsisisi sa iyong puso, at mas maisasagawa ang mga bagay na dapat mong isagawa. Sa ganitong paraan lamang magiging payapa at panatag ang iyong puso. Ang isang taong karaniwang nagbibigay-pansin sa pagkilala sa Diyos, sa pagkilala sa kanyang sarili, at sa kanyang sariling pagsasagawa, ay madalas na makatatanggap ng gawain ng Diyos, maging ng Kanyang patnubay at kaliwanagan. Kahit negatibo ang kalagayan ng taong iyon, nagagawa niyang ituwid kaagad ang mga bagay-bagay, maging dulot man ito ng epekto ng konsensiya o ng kaliwanagan mula sa mga salita ng Diyos. Ang pagbabago sa disposisyon ng isang tao ay palaging natatamo kapag nakikilala niya ang kanyang sariling aktuwal na kalagayan at ang disposisyon at gawain ng Diyos. Ang isang taong handang kilalanin ang kanyang sarili at maging bukas ay makakayang isagawa ang katotohanan. Ang ganitong klaseng tao ay isang taong tapat sa Diyos. Ang isang taong tapat sa Diyos ay may pagkaunawa tungkol sa Diyos, malalim man o mababaw ang pagkaunawang ito, kakaunti o sagana. Ito ang katuwiran ng Diyos, at isang bagay ito na natatamo ng mga tao; sarili nilang ani ito. Ang isang taong may pagkakilala sa Diyos ay isang taong may pundasyon, may pangitain. Ang ganitong klaseng tao ay nakatitiyak tungkol sa katawang-tao ng Diyos, at nakatitiyak tungkol sa mga salita at gawain ng Diyos. Paano man gumagawa o nagsasalita ang Diyos, o paano man nagsasanhi ng kaguluhan ang ibang mga tao, kaya nilang manindigan, at manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Kapag lalong ganito ang isang tao, lalo niyang maisasagawa ang katotohanang kanyang nauunawaan. Dahil palagi niyang isinasagawa ang mga salita ng Diyos sa ganitong paraan, nagtatamo siya ng higit na kauunawaan sa Diyos, at nagtataglay ng determinasyon na manindigan sa kanyang patotoo para sa Diyos magpakailanman.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging ang mga Nakatuon sa Pagsasagawa ang Mapeperpekto

510. Sa paniniwala sa Diyos, kung nais ng mga tao na baguhin ang kanilang disposisyon, hindi nila dapat ihiwalay ang kanilang sarili mula sa tunay na pamumuhay. Sa tunay na pamumuhay, kailangan mong kilalanin ang iyong sarili, maghimagsik laban sa ang iyong sarili, isagawa ang katotohanan, at matutuhan din ang mga prinsipyo, sentido kumon, at mga panuntunan ng sariling pag-uugali sa lahat ng bagay bago mo makamit ang unti-unting pagbabago. Kung pagtutuunan mo lamang ang teoretikal na kaalaman at mamumuhay ka lamang sa isang buhay ng mga relihiyosong ritwal nang hindi lubusang pumapasok sa realidad, nang hindi pumapasok sa tunay na pamumuhay, hindi mo kailanman mapapasok ang realidad, hindi mo kailanman makikilala ang iyong sarili, ang katotohanan, o ang Diyos, at magiging bulag at mangmang ka magpakailanman. Ang gawain ng pagliligtas ng Diyos sa mga tao ay hindi upang tulutan silang mamuhay nang normal pagkaraan ng maikling panahon, ni hindi para baguhin ang kanilang mga maling kuru-kuro at doktrina. Sa halip, ang Kanyang layunin ay baguhin ang dati nilang mga disposisyon, baguhin ang kabuuan ng dati nilang paraan ng pamumuhay, at baguhin ang lahat ng kanilang atrasadong pag-iisip at kanilang mentalidad. Hindi mababago ng pagtutuon lamang sa buhay-iglesia ang mga dating gawi ng mga tao sa buhay o ang mga pamamaraan ng pamumuhay na nakasanayan nila sa mahabang panahon. Anuman ang mangyari, hindi dapat mahiwalay ang mga tao mula sa tunay na pamumuhay. Hinihiling ng Diyos na mamuhay nang normal bilang tao ang mga tao sa tunay na pamumuhay, hindi lamang sa buhay-iglesia; na isabuhay nila ang katotohanan sa tunay na pamumuhay, hindi lamang sa buhay-iglesia; at na tuparin nila ang kanilang mga tungkulin sa tunay na pamumuhay, hindi lamang sa buhay-iglesia. Upang makapasok sa realidad, kailangang ibaling ng isang tao ang lahat sa tunay na pamumuhay. Kung, sa paniniwala sa Diyos, hindi makilala ng mga tao ang kanilang sarili sa pamamagitan ng pagpasok sa tunay na pamumuhay, at kung hindi sila makapamuhay nang normal bilang tao sa tunay na pamumuhay, mabibigo sila. Ang mga naghihimagsik laban sa Diyos ay pawang mga taong hindi makakapasok sa tunay na pamumuhay. Silang lahat ay mga taong nagsasalita tungkol sa pagkatao, ngunit isinasabuhay ang likas na pagkatao ng mga demonyo. Silang lahat ay mga taong nagsasalita tungkol sa katotohanan, ngunit isinasabuhay naman ang mga doktrina. Ang mga hindi makayang isabuhay ang katotohanan sa tunay na pamumuhay ay ang mga naniniwala sa Diyos, ngunit itinatakwil Niya. Kailangan mong isagawa ang iyong pagpasok sa tunay na pamumuhay, alamin ang iyong mga kakulangan, paghihimagsik, at kahangalan, at alamin ang iyong abnormal na pagkatao at mga kahinaan. Sa gayong paraan, ang iyong kaalaman ay isasama sa iyong aktuwal na kalagayan at mga suliranin. Ang ganitong klase lang ng kaalaman ang tunay at maaaring magtulot sa iyo na tunay na maarok ang iyong sariling kalagayan at makamit ang pagbabago sa disposisyon.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pagtalakay sa Buhay Iglesia at sa Tunay na Buhay

511. Ang pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos, pagsasanay sa panalangin, pagtanggap sa pasanin ng Diyos, at pagtanggap sa mga atas na ipinagkakatiwala Niya sa iyo—lahat ng ito ay para magkaroon ka ng landas pasulong. Kapag mas mabigat ang pasanin mo para sa atas ng Diyos, mas madali ka Niyang mapeperpekto. Ayaw pa ngang makipagtulungan ng ilan sa iba sa paglilingkod sa Diyos kapag sila ay tinatawag; ang mga ito ay mga taong tamad na nag-iimbot ng kaginhawahan. Kapag mas hinihingi sa iyo na makipagtulungan sa iba para maglingkod, magkakaroon ka ng mas maraming karanasan. Dahil mas marami kang pasanin at karanasan, magkakaroon ka ng mas maraming pagkakataong maperpekto. Samakatwid, kung kaya mong paglingkuran nang sinsero ang Diyos, magiging mapagsaalang-alang ka sa pasanin ng Diyos; dahil diyan, magkakaroon ka ng mas maraming pagkakataong maperpekto ng Diyos. Ang gayong grupo ng mga tao ay kasalukuyang pineperpekto. Kapag lalo kang inaantig ng Banal na Espiritu nang mas matindi, mas isasaalang-alang mo ang pasanin ng Diyos, mas mapeperpekto ka ng Diyos, at mas makakamit ka Niya—hanggang, sa bandang huli, magiging isang tao ka na kinakasangkapan ng Diyos. Sa kasalukuyan, may ilan na walang dinadalang pasanin para sa iglesia. Ang mga taong ito ay tamad at matamlay, at ang tanging pinahahalagahan nila ay ang sarili nilang laman. Ang gayong mga tao ay masyadong makasarili, at bulag din sila. Kung hindi malinaw sa iyo ang bagay na ito, hindi ka magdadala ng anumang pasanin. Kapag mas isinasaalang-alang mo ang mga layunin ng Diyos, mas mabigat ang pasaning ibinibigay Niya sa iyo. Ang mga makasarili ay ayaw magtiis ng gayong mga bagay; ayaw nilang bayaran ang halaga, at, dahil dito, mawawalan sila ng mga pagkakataong maperpekto ng Diyos. Hindi ba nila sinasaktan ang kanilang sarili? Kung ikaw ay isang tao na isinasaalang-alang ang mga layunin ng Diyos, magkakaroon ka ng tunay na pasanin para sa iglesia. Sa katunayan, sa halip na tawagin itong pasanin na dinadala mo para sa iglesia, mas mainam na tawagin itong pasanin na dinadala mo para sa iyong sariling buhay, dahil nagkakaroon ka ng pasanin para sa iglesia nang sa gayon ay maaari kang gawing perpekto ng Diyos sa pamamagitan ng gayong mga karanasan. Samakatwid, sinuman ang nagdadala ng pinakamabigat na pasanin para sa iglesia, sinuman ang nagdadala ng pasanin para sa buhay pagpasok—sila ang mga taong ginagawang perpekto ng Diyos. Malinaw mo ba itong nakita? Kung ang iglesiang kinabibilangan mo ay nakakalat na parang buhangin, ngunit hindi ka nag-aalala at naliligalig, at nagbubulag-bulagan ka pa nga kapag hindi normal na nakakakain at nakakainom ng mga salita ng Diyos ang iyong mga kapatid, kung gayon, isa itong pagpapamalas ng hindi pagkakaroon ng pasanin. Ang gayong mga tao ay hindi ang mga minamahal ng Diyos. Ang mga taong minamahal ng Diyos ay nagugutom at nauuhaw para sa katuwiran at isinasaalang-alang nila ang mga layunin ng Diyos. Sa gayon, dapat kayong maging mapagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos, ngayon mismo; hindi ninyo dapat hintaying ibunyag ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon sa di-mabilang na tao bago kayo maging mapagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos. Hindi ba magiging huli na ang lahat sa oras na iyon? Ngayon ay isang magandang pagkakataon upang maperpekto ng Diyos. Kung hahayaan mong makalampas ang pagkakataong ito, pagsisisihan mo iyon habambuhay, gaya noong si Moises ay hindi nagawang pumasok sa magandang lupain ng Canaan at pinagsisihan niya ito habambuhay, at namatay nang may taos na pagsisisi. Kapag naibunyag na ang matuwid na disposisyon ng Diyos sa di-mabilang na mga tao, mapupuspos ka ng pagsisisi. Kahit hindi ka kastiguhin ng Diyos, kakastiguhin mo ang iyong sarili dahil sa sarili mong pagsisisi. Hindi kumbinsido rito ang ilan, ngunit kung hindi ka naniniwala rito, maghintay ka lang at makikita mo. Ang ilang tao ay mismong iyong mga makakakita na nagkakatotoo ang mga salitang ito sa kanilang sarili. Handa ka bang gawin ang iyong sarili na isang sakripisyo para sa mga salitang ito?

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maging Mapagsaalang-alang sa mga Layunin ng Diyos Para Makamit ang Pagiging Perpekto

512. Ang Banal na Espiritu ay may isang landas na tatahakin sa bawat tao, at binibigyan ang bawat tao ng pagkakataon na maperpekto. Sa iyong pagiging negatibo ay nakikilala mo ang sarili mong katiwalian, at sa pagwawaksi ng pagiging negatibo ay makasusumpong ka ng landas ng pagsasagawa; lahat ito ay paraan kung saan ginagawa kang perpekto. Bukod diyan, patuloy kang binibigyan ng panloob na paggabay at pagtanglaw sa pamamagitan ng ilang positibong bagay, tinutulutan ka na aktibo mong tuparin ang iyong papel, at lumago sa kabatiran at magkamit ng pagkilatis. Kapag maganda ang iyong kondisyon, lalong handa kang basahin ang mga salita ng Diyos, at lalong handa kang manalangin sa Diyos, at maiuugnay mo ang mga sermon na iyong naririnig sa iyong sariling kalagayan. Sa gayong mga pagkakataon binibigyang-liwanag at tinatanglawan ng Diyos ang iyong kalooban, kaya natatanto mo ang ilang bagay mula sa positibong aspekto. Ganito ka pineperpekto sa positibong aspekto. Sa mga negatibong kalagayan, ikaw ay mahina at negatibo; pakiramdam mo ay wala ang Diyos sa puso mo, subalit tinatanglawan ka ng Diyos, tinutulungan kang makahanap ng isang landas ng pagsasagawa. Ang paglabas dito ay ang pagtatamo ng pagkaperpekto sa negatibong aspekto. Mapeperpekto ng Diyos ang tao kapwa sa positibo at negatibong mga aspekto. Nakasalalay ito sa kung nagagawa mong makaranas, at kung hinahangad mong maperpekto ng Diyos. Kung tunay mong hinahangad na maperpekto ng Diyos, ang negatibo ay hindi ka pagdadanasin ng kawalan, kundi tiyak na maghahatid sa iyo ng mga bagay na mas totoo, at magagawa kang mas makilala yaong kakulangan sa loob mo, mas magawang maarok ang iyong tunay na kalagayan, at makikita na walang kahit ano ang tao, at siya ay walang halaga; kung hindi ka makararanas ng mga pagsubok, hindi mo makikilala, at palagi mong madarama na nakahihigit ka sa iba at mas mahusay ka kaysa sa lahat ng iba pa. Sa lahat ng ito makikita mo na ang lahat ng nauna ay ginawa ng Diyos at pinrotektahan ng Diyos. Dahil sa pagpasok sa mga pagsubok, nawawalan ka ng pagmamahal o pananalig, kulang ka sa panalangin at hindi mo nagagawang umawit ng mga himno, at hindi mo namamalayan, sa gitna nito ay nakikilala mo ang iyong sarili. Maraming paraan ang Diyos para maperpekto ang tao. Gumagamit Siya ng lahat ng uri ng sitwasyon para pungusan ang mga tiwaling disposisyon ng tao, at gumagamit ng iba’t ibang bagay upang ibunyag ang tao; sa isang banda, pinupungusan Niya ang tao, sa isa pa, ibinubunyag Niya ang tao, at sa isa pa, isinisiwalat Niya ang tao, hinuhukay at isinisiwalat ang “mga hiwaga” sa kaibuturan ng puso ng tao, at ipinakikita sa tao ang kanyang kalikasan sa pamamagitan ng pagsisiwalat sa marami sa mga kalagayan nito. Pineperpekto ng Diyos ang tao sa pamamagitan ng maraming pamamaraan—sa pamamagitan ng pagsisiwalat, sa pamamagitan ng pagpupungos sa tao, sa pamamagitan ng pagpipino, at sa pamamagitan ng pagkastigo—para makilala ng tao na ang Diyos ay praktikal.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging ang mga Nakatuon sa Pagsasagawa ang Mapeperpekto

513. Sa kasalukuyan, ang pangunahing dapat ninyong hangarin ay ang magawang perpekto ng Diyos sa lahat ng bagay, at magawang perpekto ng Diyos sa pamamagitan ng lahat ng tao, pangyayari, at bagay na hinaharap ninyo, at higit na pagkikintal Niya sa inyo ng kung ano ang Diyos. Kailangan muna ninyong tanggapin ang pamana ng Diyos sa lupa; saka lamang kayo magiging karapat-dapat na magmana ng mas marami, at higit pang mga pagpapala mula sa Diyos. Ang mga ito ang lahat ng bagay na dapat ninyong hangarin, at na dapat muna ninyong unawain bago ang lahat. Kapag mas hinahangad ninyong magawang perpekto ng Diyos sa lahat ng bagay, mas magagawa ninyong makita ang kamay ng Diyos sa lahat ng bagay, at bunga nito ay, sa pamamagitan ng iba’t ibang pananaw at sa iba’t ibang usapin, aktibo ninyong hahangarin na makapasok sa kung ano ang salita ng Diyos at makapasok sa realidad ng salita Niya. Hindi kayo maaaring masiyahan sa mga negatibong kalagayan gaya ng hindi lang paggawa ng kasalanan, o walang mga kuru-kuro, walang pilosopiya para sa mga makamundong pakikitungo, at walang pantaong kalooban. Ginagawang perpekto ng Diyos ang tao sa napakaraming paraan; may posibilidad na magawa kang perpekto sa lahat ng usapin, at magagawa ka Niyang perpekto hindi lamang sa positibong mga aspekto kundi pati sa negatibong mga aspekto, upang gawing mas masagana ang makakamit mo. Bawat isang araw ay may mga pagkakataong magawang perpekto at mga okasyong makakamtan ng Diyos. Matapos maranasan ang ganito sa loob ng ilang panahon, lubos kang mababago, at likas na makikita mo nang malinaw ang maraming bagay na dati ay hindi mo nauunawaan. Hindi na kakailanganin ang tagubilin mula sa iba; lingid sa kaalaman mo, liliwanagan ka ng Diyos, upang makatanggap ka ng kaliwanagan sa lahat ng bagay at makapasok sa lahat ng detalye ng mga karanasan mo. Tiyak na gagabayan ka ng Diyos upang hindi ka gumawi sa kaliwa o sa kanan, at sa gayon ay tatapak ka sa landas ng pagpeperpekto Niya.

… Kung nais ninyong gawing perpekto ng Diyos, dapat ninyong matutuhan kung paano danasin ang lahat ng bagay, at makamit ang kaliwanagan sa lahat ng nangyayari sa inyo. Mabuti man ito o masama, dapat itong magdala ng kapakinabangan sa iyo, at dapat hindi ka gawing negatibo. Anupaman, dapat magawa mong tingnan ang mga bagay habang nakatayo sa panig ng Diyos, at hindi suriin o aralin ang mga ito mula sa pananaw ng tao. (Ito ay magiging isang paglihis sa karanasan mo.) Kung daranasin mo ang mga bagay sa ganitong paraan, mapupuno ang puso mo ng mga pasanin ng buhay mo; palagi kang mamumuhay sa liwanag ng mukha ng Diyos, at malamang na hindi ka magkakaroon ng mga paglihis sa pagsasagawa mo. May magandang kinabukasan ang ganitong mga tao sa hinaharap. Mayroong napakaraming pagkakataong magawang perpekto ng Diyos. Nakasalalay ang lahat ng ito sa kung kayo ay mga taong tunay na nagmamahal sa Diyos at kung taglay ninyo ang kapasyahang gawing perpekto ng Diyos, makamit ng Diyos, at magmana ng mga pagpapala at tumanggap ng pamana Niya. Hindi sapat ang kapasyahan lamang; dapat mayroon kayong maraming kaalaman, kung hindi, palagi kayong magkakaroon ng mga paglihis sa pagsasagawa ninyo. Handa ang Diyos na gawing perpekto ang bawat isa sa inyo. Sa kasalukuyan, bagama’t napakatagal nang tinanggap ng karamihan ng tao ang gawain ng Diyos, nilimitahan nila ang mga sarili nila sa pagtatamasa lamang sa biyaya ng Diyos, at handa lamang na hayaan ang Diyos na bigyan sila ng kaunting ginhawa ng laman, subalit ayaw nilang tumanggap ng mas marami, at mas matataas na paghahayag. Ipinapakita nitong palagi pa ring nasa labas ang puso ng tao. Bagama’t ang gawain ng tao, ang paglilingkod niya, at ang kanyang mapagmahal-sa-Diyos na puso ay may mas kaunting karumihan, kung ang panloob na diwa niya at ang paurong na pag-iisip niya ang pag-uusapan, palagi pa ring hinahangad ng tao ang kapayapaan at kasiyahan ng laman, at walang pakialam sa kung anu-ano ang mga kondisyon at mga layunin ng Diyos para sa pagpeperpekto sa tao. Kaya naman, bulgar at nabubulok pa rin ang buhay ng karamihan ng tao. Hindi nagbago kahit katiting ang mga buhay nila; sadyang hindi nila itinuturing na isang mahalagang bagay ang pananalig sa Diyos, na para bang may pananalig lamang sila alang-alang sa iba, wala sa loob ang kanilang ginagawa, ginagawa lang ang pinakamababang kailangan, at pinatatagal nila ang isang kahiya-hiyang pag-iral. Kakaunti lamang yaong mga nagagawang maghangad na makapasok sa salita ng Diyos sa lahat ng bagay, na nagkakamit ng mas higit at mas masasaganang bagay, nagiging mga taong may mas higit na kayamanan sa sambahayan ng Diyos ngayon, at tumatanggap ng mas higit pang mga pagpapala ng Diyos. Kung hinahangad mong magawang perpekto ng Diyos sa lahat ng bagay, at nagagawang manahin ang ipinangako ng Diyos sa lupa, kung hinahangad mong maliwanagan ng Diyos sa lahat ng bagay at hindi hinahayaang lumipas ang mga taon nang nakatunganga, ito ang pinakamainam na landas na aktibong mapapasok. Sa ganitong paraan ka lamang magiging kalipikado at karapat-dapat na gawing perpekto ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Pangako sa Yaong mga Naperpekto

514. Ang Banal na Espiritu ay hindi lamang gumagawa sa ilang taong ginagamit ng Diyos, kundi, higit pa rito, sa iglesia. Maaaring gumagawa Siya sa sinuman. Maaaring gumagawa Siya sa iyo sa loob ng kasalukuyang panahon, at mararanasan mo ang gawaing ito. Sa susunod na yugto, maaari Siyang gumawa sa ibang tao, kung gayon dapat kang magmadaling makasunod; kapag mas mahigpit mong sinusundan ang kasalukuyang liwanag, mas lalago ang buhay mo. Kahit na ano pang uri ang isang tao, kung gumagawa sa kanya ang Banal na Espiritu, dapat kang sumunod. Habang ikaw mismo ay dumaranas ng mga bagay-bagay, nagkakaroon ng tunay na karanasan sa mga pinagdaanan niya, at tatanggap ka ng mas mataas pang mga bagay. Sa pamamagitan ng ganitong uri ng pagsasagawa, mas mabilis kang uunlad. Ito ang landas ng pagkaperpekto para sa tao at isang paraan kung saan lalago ang buhay. Ang landas ng pagiging perpekto ay naaabot sa pamamagitan ng pagpapasakop mo sa gawain ng Banal na Espiritu. Hindi mo alam kung sa pamamagitan ng anong uri ng tao gagawa ang Diyos upang gawin kang perpekto, o sa pamamagitan ng anong tao, pangyayari, o bagay ka Niya hahayaang makamit at makita ang mga bagay. Kung makatatapak ka sa tamang landas na ito, ipinakikita nito na mayroong malaking pag-asang magawa kang perpekto ng Diyos. Kung hindi mo magagawa, ipinakikita nitong mapanglaw at walang liwanag ang kinabukasan mo. Kapag nagsimula ka sa tamang landas, makakamit mo ang paghahayag sa lahat ng bagay. Kahit na ano pa man ang ibinubunyag ng Banal na Espiritu sa iba, kung magpapatuloy ka batay sa kaalaman nila para maranasan ang mga bagay sa sarili mo, kung gayon ay magiging bahagi ito ng buhay mo, at magagawa mong tustusan ang iba mula sa karanasang ito. Ang mga nagtutustos sa iba sa pamamagitan ng paggaya sa mga salita ay mga taong walang anumang mga karanasan; dapat mong matutunang humanap, sa pamamagitan ng kaliwanagan at pagtanglaw ng iba, ng isang paraan ng pagsasagawa bago ka magsimulang magsalita tungkol sa sarili mong aktuwal na karanasan at kaalaman. Ito ay may higit na pakinabang sa sarili mong buhay. Dapat mong maranasan ang ganito, na nagpapasakop sa lahat ng nagmumula sa Diyos. Dapat mong hanapin ang mga layunin ng Diyos sa lahat ng bagay at matuto ka ng mga aral sa lahat ng bagay, nang lumago ang buhay mo. Ang ganitong pagsasagawa ay nagbibigay ng pinakamabilis na pag-unlad.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Nagpapasakop sa Diyos Nang may Taos na Puso ay Tiyak na Makakamit ng Diyos

515. Tunay bang handa kang magawang perpekto? Kung talagang handa kang magawang perpekto ng Diyos, magkakaroon ka ng lakas ng loob na talikuran ang laman mo, at maisasagawa mo ang mga salita ng Diyos, at hindi ka magiging negatibo o mahina. Magagawa mong magpasakop sa lahat ng nagmumula sa Diyos, at magagawa mong iprisinta ang lahat ng kilos mo—ginagawa man ang mga ito sa harap ng iba o kapag nakatalikod ang mga ito—sa Diyos. Kung kumikilos ka bilang isang matapat na tao, at isinasagawa ang katotohanan sa lahat ng bagay, kung gayon ay magiging isa kang taong nagawang perpekto. Ang mapanlinlang na mga taong kumikilos sa isang paraan sa harap ng iba at sa ibang paraan sa likuran nila ay hindi handang magawang perpekto. Lahat sila ay mga anak ng perdisyon at mga anak ng paglipol; sila ay kay Satanas, at hindi sila hinirang ng Diyos. Hindi hinihirang ng Diyos ang gayong mga tao! Kung ang mga kilos at pag-uugali mo ay hindi maihaharap sa Diyos o masisiyasat ng Espiritu ng Diyos, patunay itong mayroong mali sa iyo. Kailangan mong tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, at tutukan ang pagbabago ng disposisyon mo; saka ka lang makakaapak sa landas ng magawang perpekto. Kung tunay na handa kang maperpekto ng Diyos at sumunod sa kalooban ng Diyos, kung gayon ay dapat kang magpasakop sa lahat ng gawain ng Diyos, nang walang kahit isang salita ng pagdaing, nang walang ginagawang basta-bastang paghusga o kongklusyon tungkol sa gawain ng Diyos. Ito ang pinakamabababang hinihingi para maperpekto ng Diyos. Ang mahalagang hinihingi sa mga naghahangad na maperpekto ng Diyos ay ito: Kumilos nang may mapagmahal-sa-Diyos na puso sa lahat ng mga bagay. Ano ang kahulugan ng kumilos nang may mapagmahal-sa-Diyos na puso? Ibig sabihin nito ay ang lahat ng mga kilos at pag-uugali mo ay maihaharap sa Diyos. At sapagkat mayroon kang mga tamang intensiyon, tama man o mali ang mga kilos mo, hindi ka natatakot na ipakita ang mga ito sa Diyos o sa mga kapatid mo, at nangangahas kang sumumpa sa harap ng Diyos. Dapat mong ilahad ang bawat intensiyon, iniisip, at ideya mo sa harap ng Diyos para sa pagmamasid Niya; kung nagsasagawa at pumapasok ka sa ganitong paraan, magiging mabilis ang pag-unlad sa buhay mo.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Nagpapasakop sa Diyos Nang may Taos na Puso ay Tiyak na Makakamit ng Diyos

516. Kung gusto mong magamit at maperpekto ng Diyos, kailangan mong taglayin ang bawat aspekto ng katotohanan: ang determinasyong magdusa, pananalig, pagtitiis, pagpapasakop, at kakayahang hanapin ang katotohanan at maunawaan ang mga layunin ng Diyos, ang kakayahang maging mapagsaalang-alang sa Kanyang pighati at masisidhing layunin, at iba pa. Hindi madaling gawing perpekto ang isang tao, at bawat isang pagpipinong nararanasan mo ay nangangailangan ng iyong pananalig at pagmamahal. Kung gusto mong magawang perpekto ng Diyos, hindi sapat ang magparoo’t parito lamang, ni hindi sapat ang gugulin lamang ang iyong sarili para sa Diyos. Kailangan mong magtaglay ng maraming bagay upang maging isang tao na ginawang perpekto ng Diyos. Kapag nahaharap ka sa pagdurusa, kailangan mong magawang isantabi ang iyong pagsasaalang-alang sa laman at hindi magreklamo laban sa Diyos. Kapag itinatago ng Diyos ang Kanyang Sarili mula sa iyo, kailangan mong magkaroon ng pananalig na sumunod sa Kanya, na mapanatili ang iyong dating pagmamahal nang hindi ito hinahayaang magbago o maglaho. Anuman ang gawin ng Diyos, kailangang hayaan mo Siyang mamatnugot ayon sa Kanyang kagustuhan, at dapat mas gustuhin mong isumpa ang iyong sariling laman kaysa magreklamo laban sa Kanya. Kapag nahaharap ka sa mga pagsubok, kailangan mong piliing tiisin ang sakit ng pagbitiw sa mga bagay na minamahal mo at tumangis nang may pait, kaysa mabigong mapalugod ang Diyos. Ito lamang ang tunay na pagmamahal at tunay na pananalig. Anuman ang aktuwal mong tayog, kailangan mo munang kapwa taglayin ang determinasyong ito na magdusa at ang tunay na pananalig. Kailangan mo ring magkaroon ng determinasyong maghimagsik laban sa laman; kailangan ay mas gustuhin mong magdusa at dumanas ng mga kawalan sa iyong personal na mga interes, kaysa mabigong matugunan ang mga layunin ng Diyos. Dapat magawa mo ring makaramdam ng pagsisisi sa puso mo: Noong araw, hindi mo nagawang mapalugod ang Diyos, at ngayon, kaya mo nang magsisi. Hindi ka dapat magkulang sa alinman sa mga aspektong ito—sa pamamagitan ng mga bagay na ito, gagawin kang perpekto ng Diyos. Kung hindi mo natutugunan ang mga kondisyong ito, hindi ka magagawang perpekto.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Iyong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino

517. Ang pagbabago sa disposisyon ay pangunahing tumutukoy sa pagbabago sa kalikasan ng isang tao. Ang mga bagay na likas sa kalikasan ng isang tao ay hindi makikita mula sa kanyang panlabas na mga pag-uugali. Ang mga ito ay tuwirang may kinalaman sa halaga at kabuluhan ng pag-iral ng indibidwal na iyon, at sa kanyang pananaw sa buhay at sa kanyang mga pinahahalagahan; may kaugnayan ang mga ito sa mga bagay na nasa kaibuturan ng kanyang kaluluwa, at ng kanyang diwa. Kung ang isang tao ay hindi kayang tumanggap ng katotohanan, hindi siya sasailalim sa pagbabago sa mga aspektong ito. Sa pamamagitan ng pagdanas sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos at pagkakaroon ng pagkakilala sa Diyos, saka lamang tunay na mauunawaan ng mga tao ang katotohanan. Nagsisimulang magbago ang kanilang mga perspektiba sa mga bagay-bagay, at ang kanilang mga pananaw sa pag-iral at mga pinahahalagahan. Ang kanilang mga pananaw sa mga bagay-bagay ay umaayon sa katotohanan at nagiging tugma sa salita ng Diyos, at nagkakaroon sila ng kakayahang tunay na magpasakop sa Diyos at maging tapat sa Kanya sa paggampan ng kanilang tungkulin. Tanging ito ang pagbabago sa disposisyon. Sa kasalukuyan, kung hindi makakamit ng mga tao ang pag-unawa sa katotohanan, bagama’t sa panlabas ay maaaring nagsisikap sila nang kaunti at dumaranas ng kaunting paghihirap sa paggampan ng kanilang tungkulin, at maaaring nagagawa nilang isakatuparan ang mga pagsasaayos ng gawain mula sa ang Itaas, at gumawa ng ilang simpleng gampanin, at maaaring mukhang mayroon silang kaunting pagpapasakop, kapag nakatagpo sila ng isang bagay na hindi kaayon sa kanilang mga kuru-kuro, muling lilitaw ang kanilang paghihimagsik. Halimbawa, kapag pinungusan ka, makikipagtalo ka at susubukan mong ipagtanggol ang iyong sarili, at kapag may dumating na natural o gawa-ng-tao na sakuna, magrereklamo at dadaing ka tungkol sa Diyos. Ibinubunyag nito na hindi ka isang tao na tunay na nagpapasakop sa Diyos. Samakatwid, ang kaunting panlabas na pagpapasakop at pagbabagong iyon ay isa lamang pagbabago sa pag-uugali; hindi ito umaabot sa pagbabago sa disposisyon. Maaaring nagagawa mong magparoo’t parito, magdusa ng maraming paghihirap, at magtiis ng matinding kahihiyan; maaaring pakiramdam mo ay napakalapit mo sa Diyos, at maaaring gumawa ng ilang gawain sa iyo ang Banal na Espiritu. Gayumpaman, kapag hinihingi ng Diyos sa iyo na gumawa ng isang bagay na hindi umaayon sa iyong mga kuru-kuro, nagagawa mong tumangging magpasakop, magpalusot, maghimagsik at lumaban sa Diyos, at sa malulubhang kaso ay kuwestiyunin at kalabanin pa nga Siya. Isa itong mabigat na problema! Ipinapakita nito na mayroon ka pa ring kalikasan na lumalaban sa Diyos, na hindi mo tunay na nauunawaan ang katotohanan, at na wala ka man lang pinagdaanang pagbabago sa iyong buhay disposisyon. Matapos silang matanggal o mapaalis, umaabot pa nga ang ilang tao sa puntong hinuhusgahan nila ang Diyos at sinasabing hindi matuwid ang Diyos. Nakikipagtalo pa nga sila sa Diyos at lumalaban, saanman sila magpunta ay ipinagkakalat nila ang kanilang mga kuru-kuro tungkol sa Diyos at kawalang-kasiyahan sa Diyos. Ang ganitong mga tao ay tunay na masasamang diyablo na lumalaban sa Diyos. Ang mga taong may kalikasan ng isang masamang diyablo ay hinding-hindi magbabago at dapat silang abandonahin. Tanging ang mga kayang hanapin ang katotohanan sa lahat ng sitwasyon, tanggapin ang katotohanan, at magpasakop sa gawain ng Diyos, ang may pag-asang makamit ang katotohanan at matamo ang pagbabago sa disposisyon. Sa mga karanasan mo, dapat kang matutong kumilatis ng mga kalagayan na sa panlabas ay mukhang normal. Maaari kang mapahikbi at mapaiyak habang nagdarasal, o pakiramdam mo ay mahal na mahal ng puso mo ang Diyos, at napakalapit nito sa Diyos, subalit gawain lamang ng Banal na Espiritu ang mga kalagayang ito at hindi nangangahulugan na isa kang taong nagmamahal sa Diyos. Kung nagagawa mo pa ring mahalin ang Diyos at magpasakop sa Kanya kahit hindi gumagawa ang Banal na Espiritu, o kapag gumagawa ang Diyos ng mga bagay na hindi umaayon sa sarili mong mga kuru-kuro, saka ka lamang isang taong tunay na nagmamahal sa Diyos, isang taong nagtataglay ng katotohanang realidad, at isang tao na nagbago na ang buhay disposisyon.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Dapat Malaman Tungkol sa Pagbabago ng Disposisyon

518. Ang pagbabago ng disposisyon ng isang tao ay hindi pagbabago ng pag-uugali, o pakunwaring panlabas na pagbabago o pansamantalang pagbabago na bunsod ng sigasig. Gaano man kabuti ang mga pagbabagong ito, hindi mapapalitan ng mga ito ang mga pagbabago sa buhay disposisyon. Ang dahilan sa lahat ng ito ay na ang mga panlabas na pagbabagong ito ay maaaring makamtan sa pamamagitan ng mga pagsisikap ng tao, pero hindi makakamtan ang mga pagbabago sa buhay disposisyon sa pamamagitan lang ng sariling pagsisikap ng isang tao. Kailangang maranasan ang paghatol, pagkastigo, mga pagsubok, at pagpipino ng Diyos para makamtan ito, gayundin ang pagpeperpekto ng Banal na Espiritu. Kahit nagpapakita ng ilang mabubuting pag-uugali ang mga taong nananampalataya sa Diyos, wala ni isa man sa kanila ang tunay na nagpapasakop sa Diyos, tunay na nagmamahal sa Diyos, o nakasusunod sa kalooban ng Diyos. Bakit ganito? Ito ay dahil kailangan nito ng pagbabago sa buhay disposisyon, at ang pagbabago lang sa ugali ay hinding-hindi sasapat. Ang pagbabago sa disposisyon ay nangangahulugan na mayroon kang pagkakilala at karanasan sa katotohanan, at na naging buhay mo na ang katotohanan, na maaari nitong patnubayan at pangibabawan ang iyong buhay at lahat ng tungkol sa iyo. Ito ay isang pagbabago sa buhay disposisyon mo. Ang mga tao lamang na nagtataglay ng katotohanan bilang buhay ang mga taong nagbago na ang mga disposisyon. Dati, maaaring mayroong ilang katotohanan na hindi mo maisagawa noong naunawaan mo ang mga iyon, pero ngayon naisasagawa mo na ang anumang aspekto ng katotohanang nauunawaan mo nang walang mga sagabal o paghihirap. Kapag isinasagawa mo ang katotohanan, natutuklasan mong napupuno ka ng kapayapaan at kaligayahan, pero kung hindi mo maisagawa ang katotohanan, nagdurusa ka at nababagabag ang konsensiya. Nakapagsasagawa ka ng katotohanan sa lahat ng bagay, nabubuhay ayon sa mga salita ng Diyos, at mayroon kang pundasyon sa buhay. Nangangahulugan ito na nagbago na ang iyong disposisyon. Madali mo nang napapakawalan ngayon ang iyong mga kuru-kuro at imahinasyon, ang iyong mga kagustuhan at hangarin ng laman, at ang mga bagay na hindi mo mapakawalan dati. Nadarama mo na ang mga salita ng Diyos ay totoong mabuti, at na ang pagsasagawa ng katotohanan ang pinakamainam na gawin. Nangangahulugan ito na nagbago na ang iyong disposisyon. Parang napakasimple ng pagbabago sa disposisyon ng isang tao, pero ang totoo ay isang proseso ito na kinabibilangan ng maraming karanasan. Sa panahong ito, kailangang magtiis ng maraming pagdurusa ang mga tao—kailangan nilang supilin ang kanilang katawan at maghimagsik laban sa kanilang laman, kailangan din nilang tiisin ang pagdurusa ng paghatol, pagkastigo, pagpupungos, mga pagsubok, at pagpipino, at kailangan din nilang dumanas ng maraming kabiguan at pagbagsak, at tiisin ang pagdurusa ng mga panloob na pakikibaka at paghihirap. Pagkatapos nilang maranasan ang mga ito, saka lang magkakaroon ng kaunting pagkaunawa ang mga tao sa sarili nilang kalikasan, pero ang kaunting pagkaunawa ay hindi agad-agad na nagbubunga ng lubos na pagbabago; kailangan nilang dumaan sa mahabang proseso ng mga pagsubok, pagpipino, at pagpupungos, at kailangan nilang patuloy na hanapin ang katotohanan at isagawa ang katotohanan, saka lang nila magagawang iwaksi nang paunti-unti ang kanilang mga tiwaling disposisyon. Kaya nga kinakailangan ng habambuhay para mabago ang disposisyon ng isang tao. Halimbawa, kung nagbubunyag ka ng katiwalian sa isang bagay, maisasagawa mo ba kaagad ang katotohanan kapag natanto mo iyon? Hindi. Sa yugtong ito ng pagkaunawa, pinupungusan ka ng iba, at pagkatapos, ang iyong kapaligiran ay pumipilit sa iyong kumilos ayon sa mga katotohanang prinsipyo. Kung minsan, labag pa rin sa iyong kalooban na gawin iyon, at sinasabi mo sa sarili mo, “Kailangan ko bang gawin ito nang ganito? Bakit hindi ko ito puwedeng gawin sa paraang gusto ko? Bakit laging hinihingi sa akin na isagawa ang katotohanan? Ayaw kong gawin ito, wala akong lakas para dito!” Ang pagdanas ng gawain ng Diyos ay nangangailangan ng pagdaan sa sumusunod na proseso: mula sa pag-aatubiling isagawa ang katotohanan, tungo sa kahandaang isagawa ang katotohanan; mula sa pagiging negatibo at mahina, tungo sa kalakasan at kakayahang maghimagsik laban sa laman. Kapag naabot ng mga tao ang isang tiyak na punto ng karanasan at pagkatapos ay dumaan sa ilang pagsubok, pagpipino, at sa huli ay naunawaan ang mga layunin ng Diyos at ilang katotohanan, medyo magiging masaya na sila at handang kumilos ayon sa mga katotohanang prinsipyo. Sa pasimula, isinasagawa ng mga tao ang katotohanan nang may kaunting pag-aatubili. Gawing halimbawa ang debotong paggampan sa mga tungkulin: May kaunti kang pagpapasakop sa paggampan sa iyong mga tungkulin, kaunting kaalaman sa ibig sabihin ng pagiging deboto sa Diyos, at mayroon kang kaunting pagkaunawa sa katotohanan, subalit kailan mo magagawang maging ganap na deboto at magagampanan ang iyong mga tungkulin sa salita at gawa? Mangangailangan ito ng proseso. Sa prosesong ito, maaaring dumanas ka ng maraming hirap. Maaaring pungusan ka ng ilang tao, at maaaring punahin ka ng iba. Matutuon ang lahat ng mata sa iyo, sisiyasatin ka ng mga ito, at doon mo lamang masisimulang matanto na ikaw ay nasa mali at na ikaw ang may kasalanan, na hindi katanggap-tanggap ang kakulangan ng debosyon sa paggampan sa iyong tungkulin, at hindi ka dapat maging pabasta-basta. Bibigyang-liwanag ka ng Banal na Espiritu mula sa loob, at sasawayin ka kapag ikaw ay nagkamali. Sa prosesong ito, mauunawaan mo ang ilang mga bagay tungkol sa iyong sarili, at malalaman mo na masyado kang maraming karumihan, nagkikimkim ka ng napakaraming personal na motibo, at may napakaraming labis-labis na pagnanais habang ginagampanan ang iyong mga tungkulin. Sa sandaling naunawaan mo na ang diwa ng mga bagay na ito, kung magagawa mong lumapit sa Diyos sa panalangin at magkaroon ng tunay na pagsisisi, malilinis ka mula sa mga tiwaling bagay na iyon. Kung, sa ganitong paraan, madalas mong hinahanap ang katotohanan upang malutas ang iyong mga totoong problema, unti-unting tatapak ka sa tamang landas ng pananalig; magsisimula kang magkaroon ng mga tunay na karanasan sa buhay, at magsisimulang unti-unting malinis ang iyong mga tiwaling disposisyon. Kapag mas nalilinis ang iyong mga tiwaling disposisyon, mas magbabago ang iyong buhay disposisyon.

Kahit maraming tao ang gumaganap na ngayon sa kanilang tungkulin, sa diwa, ilang tao ang iniraraos lang ang kanilang tungkulin? Ilang tao ang kayang tumanggap sa katotohanan at gumanap sa kanilang mga tungkulin ayon sa mga katotohanang prinsipyo? Ilang tao ang gumagampan sa kanilang mga tungkulin ayon sa mga hinihingi ng Diyos matapos magbago ang kanilang mga disposisyon? Sa pamamagitan ng higit na pagsusuri sa mga bagay na ito, malalaman mo kung talagang pasok ka sa pamantayan sa paggampan sa iyong tungkulin, at makikita mo rin nang malinaw kung nagbago na ang iyong disposisyon. Ang pagkakamit ng pagbabago sa disposisyon ng isang tao ay hindi isang simpleng bagay; hindi ito nangangahulugan ng pagkakaroon lamang ng ilang mga pagbabago sa pag-uugali, pagkakamit ng kaunting pagkakilala sa katotohanan, kakayahang makapagsabi nang kaunti ukol sa karanasan sa bawat aspekto ng katotohanan, o pagkakaroon ng kaunting pagbabago at bahagyang pagiging mapagpasakop pagkatapos madisiplina. Ang mga bagay na ito ay hindi bumubuo sa pagbabago ng buhay disposisyon ng isang tao. Bakit Ko sinasabi ito? Bagama’t maaaring medyo nagbago ka na, hindi ka pa rin tunay na nagpapasakop. Maaaring minsan ay naisasagawa mo ang katotohanan dahil angkop ang kapaligiran o dahil may nangangasiwa sa iyo, at saka ka lamang nakapagpapasakop nang kaunti. Dagdag pa rito, kapag maganda ang lagay ng loob mo at normal ang iyong kalagayan, o kapag nasa iyo ang gawain ng Banal na Espiritu, naisasagawa mo ang katotohanan. Pero kung nasa gitna ka ng isang pagsubok—kapag nagdurusa ka na tulad ni Job sa panahon ng isang pagsubok, o kapag nahaharap ka sa pagsubok ng kamatayan—magagawa mo pa rin bang isagawa ang katotohanan at manindigan sa patotoo? Magagawa mo bang sabihin ang tulad ng sinabi ni Pedro, “Kahit mamatay ako matapos Kang makilala, paanong hindi ko magagawa iyon nang may galak at saya?” Ano ang pinahalagahan ni Pedro? Ang pinahalagahan ni Pedro ay ang pagpapasakop, at itinuring niyang pinakamahalagang bagay ang pagkilala sa Diyos, kaya nagawa niyang magpasakop hanggang kamatayan. Ang pagbabago sa disposisyon ay hindi nangyayari sa loob ng magdamag; kinakailangan ng habambuhay na karanasan para makamtan ito. Medyo mas madaling maunawaan ang katotohanan, pero mahirap maisagawa ang katotohanan sa iba’t ibang konteksto. Bakit palaging may ilang paghihirap sa pagsasagawa ng katotohanan, samantalang wala namang paghihirap kapag sumusunod sa sariling kalooban? Ipinapakita nito na kapag isinasagawa ng mga tao ang katotohanan, palagi silang ginugulo ng kanilang mga tiwaling disposisyon; wala itong gaanong kinalaman sa panlabas na kapaligiran. Kaya, ang pinakamalaking paghihirap ng mga tao sa pagsasagawa ng katotohanan ay ang sarili nilang mga tiwaling disposisyon. Anumang uri ng paghihirap ito, direktang may kaugnayan ito sa mga tiwaling disposisyon ng isang tao; ang lahat ng paghihirap ay dahil umaatake at nagdudulot ng mga hadlang ang kanyang mga tiwaling disposisyon. Samakatwid, para maisagawa ang katotohanan, mahalagang maghimagsik laban sa laman at maghimagsik laban sa mga tiwaling disposisyon ng isang tao; kinakailangang magdusa at magbayad ng halaga ang mga tao bago nila maisagawa ang katotohanan. Kung wala silang mga tiwaling disposisyon, hindi nila kakailanganing magdusa at magbayad ng halaga para maisagawa ang katotohanan. Hindi ba ito isang malinaw na katunayan? Minsan, mukhang isinasagawa mo ang katotohanan, ngunit ang totoo, ang kalikasan ng ikinikilos mo ay hindi ang pagsasagawa ng katotohanan. Sa pagsunod sa Diyos, maraming tao ang nagagawang talikuran ang kanilang pamilya at propesyon at gawin ang kanilang mga tungkulin, na dahil dito naniniwala silang isinasagawa nila ang katotohanan. Gayumpaman, hindi nila kailanman nagagawang magbigay ng tunay na patotoong batay sa karanasan. Ano ba talaga ang nangyayari dito? Kung susukatin sila ayon sa mga kuru-kuro ng tao, mukhang isinasagawa nila ang katotohanan, subalit hindi kinikilala ng Diyos ang ginagawa nila bilang pagsasagawa ng katotohanan. Ito ay dahil ang lahat ng ginagawa nila ay hindi para palugdan ang Diyos, kundi para magkamit ng mga pagpapala at gantimpala. Kung ang mga bagay na ginagawa mo ay narurumihan ng iyong mga personal na motibo, malamang na lumihis ka sa mga prinsipyo, at hindi masasabing nagsasagawa ka ng katotohanan; isa lamang itong uri ng pag-asal. Sa mahigpit na pananalita, malamang na kondenahin ng Diyos ang ganitong klase ng pag-asal mo; hindi Niya ito sasang-ayunan o tatandaan. Kung mas hihimayin pa ang diwa at pinagmulan nito, makikitang nagmumula ito sa kalikasan ni Satanas. Kung gayon, ginagawa ka nitong isang taong gumagawa ng masama, at ang asal mong ito ay bumubuo ng paglaban sa Diyos. Mula sa perspektiba ng tao, marahil ay sasabihin ng ilang tao na walang pagkilatis, “Hindi ito maituturing na paggawa ng kasamaan, ni hindi ito maituturing na pagdudulot ng mga paggambala at panggugulo, at wala itong naidulot na anumang pinsala. Mukhang lohikal at makatwiran din ang sinabi at ginawa.” Ngunit ang hindi makita ng mga tao ay na ang mga karumihan at motibo sa loob nila ay masasamang elemento, kaya ang kanilang mga kilos ay itinuturing na masasamang gawa, at itinuturing na paglaban sa Diyos. Samakatwid, dapat matukoy mo kung mayroon nang pagbabago sa iyong disposisyon at kung isinasagawa mo ang katotohanan gamit ang mga salita ng Diyos, at sa pamamagitan ng pagtingin sa mga motibo sa likod ng iyong mga pagkilos. Hindi iyon nakasalalay sa kung ang mga kilos mo ba ay umaayon sa mga imahinasyon at ideya ng tao, o kung ito ba ay angkop sa iyong panlasa; hindi ito nakasalalay sa mga bagay na ito. Bagkus, nakadepende iyon sa sinasabi ng Diyos kung ikaw ba ay alinsunod o hindi sa Kanyang mga layunin, kung ang iyong mga kilos ay mayroong katotohanang realidad o wala, at kung tumutugon ang mga ito o hindi sa Kanyang mga hinihinging pamantayan. Ang pagsukat lamang ng iyong sarili ayon sa mga hinihingi ng Diyos ang tumpak. Ang pagbabago sa disposisyon at pagsasagawa ng katotohanan ay hindi kasingpayak at kasindali ng inaakala ng tao. Nauunawaan na ba ninyo ito ngayon? May karanasan ba kayo rito? Pagdating sa diwa ng usaping ito, maaaring hindi ninyo ito maunawaan; labis na mababaw ang inyong pagpasok. Paroo’t parito kayo sa maghapon, mula bukang-liwayway hanggang takipsilim, bumabangon nang maaga at natutulog nang gabing-gabi na, subalit hindi pa ninyo nakakamit ang pagbabago sa inyong buhay disposisyon, at hindi ninyo maarok kung ano ang disposisyonal na pagbabago. Ibig sabihin ay napakababaw ng inyong pagpasok, hindi ba? Gaano katagal man kayo nananampalataya sa Diyos, maaaring hindi ninyo madama ang mga esensyal at malalalim na bagay na may kinalaman sa pagbabago sa disposisyon. Masasabi bang nagbago na ang inyong disposisyon? Paano ninyo malalaman kung sinasang-ayunan kayo ng Diyos o hindi? Kahit papaano, makakaramdam ka ng labis na kapanatagan hinggil sa lahat ng iyong ginagawa, at mararamdaman mo na ginagabayan at binibigyang-liwanag ka ng Banal na Espiritu at gumagawa Siya sa iyo habang ginagampanan mo ang iyong mga tungkulin, ginagawa ang anumang gawain sa sambahayan ng Diyos, o sa iyong pang-araw-araw na buhay. Makikita mo kung paano tumutugma sa mga salita ng Diyos ang iyong mga kilos, aayon ang mga ito sa mga katotohanang prinsipyo, at kapag nakaranas ka na ng mga bagay-bagay hanggang sa isang partikular na antas, mararamdaman mo na medyo angkop kung paano ka kumilos noon. Gayunman, kung makaraang danasin ang mga bagay sa loob ng ilang panahon, nadarama mo na hindi angkop ang ilan sa mga bagay na ginawa mo dati, at hindi ka nasisiyahan sa mga iyon, at nadarama mo na hindi naaayon ang mga ito sa katotohanan, pinatutunayan nito, kung gayon, na ang lahat ng iyong nagawa ay ginawa bilang paglaban sa Diyos. Katunayan ito na ang iyong paglilingkod ay puno ng paghihimagsik, paglaban, at mga paraan ng pagkilos ng tao, at na lubos kang nabigong makamtan ang mga pagbabago sa disposisyon.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Dapat Malaman Tungkol sa Pagbabago ng Disposisyon

519. Kahit gaano karaming mabubuting gawa ang isakatuparan ng isang tao, hindi iyon nangangahulugan na taglay niya ang mga katotohanang realidad. Ang pagsasagawa sa katotohanan at pagkilos ayon sa mga prinsipyo ang nangangahulugan ng pagtataglay ng mga katotohanang realidad. Ang matakot sa Diyos at umiwas sa kasamaan ang nangangahulugan ng pagtataglay ng mga katotohanang realidad. May mga tao na masigasig, kayang magsalita ng doktrina, sumunod sa mga regulasyon, at gumawa ng maraming mabubuting bagay, pero ang masasabi lang tungkol sa kanila ay may taglay lamang silang kaunting pagkatao. Ang mga kayang magsalita ng doktrina at palaging sumunod sa mga regulasyon ay hindi tiyak na kayang magsagawa ng katotohanan. Kahit tama ang sinasabi nila at parang walang mga problema ang mga iyon, wala silang masabi sa mga bagay na may kinalaman sa diwa ng katotohanan. Samakatwid, gaano man karaming doktrina ang kayang sabihin ng isang tao, hindi iyon nangangahulugan na nauunawaan niya ang katotohanan, at gaano man karaming doktrina ang nauunawaan niya, hindi niya malulutas ang anumang mga problema. Maipaliliwanag ng lahat ng teorista tungkol sa relihiyon ang Bibliya, pero sa huli, bumabagsak silang lahat, dahil hindi nila tinatanggap ang anumang katotohanang ipinahayag ng Diyos. Ang mga taong nakaranas ng pagbabago sa kanilang disposisyon ay naiiba; naunawaan na nila ang katotohanan, nakikilatis nila ang lahat ng usapin, alam nila kung paano kumilos alinsunod sa mga layunin ng Diyos, kung paano kumilos alinsunod sa katotohanang prinsipyo, at kung paano kumilos upang mapalugod ang Diyos, at nauunawaan nila ang kalikasan ng katiwalian na kanilang ibinubunyag. Kapag ang kanilang sariling mga ideya at mga kuru-kuro ay naibubunyag, nagagawa nilang kumilatis at maghimagsik laban sa laman. Ganito naipapamalas ang isang pagbabago sa disposisyon. Ang pangunahing pagpapamalas ng mga taong dumaan sa pagbabago ng disposisyon ay nagagawa nilang maunawaan nang malinaw ang katotohanan, at kapag ipinatutupad ang mga bagay, isinasagawa nila ang katotohanan nang may relatibong katumpakan at hindi sila kasingdalas na nagbubunyag ng katiwalian. Karaniwan, ang mga nagbago na ang disposisyon ay mukhang partikular na makatwiran at nakakakilatis, at dahil sa kanilang pagkaunawa sa katotohanan, hindi sila gaanong nagbubunyag ng pagmamagaling o kayabangan. Nauunawaan nila nang malinaw at nakikilatis ang marami sa katiwaliang nabunyag sa kanila, kaya hindi sila nagiging mayabang. Nagagawa nilang magkaroon ng isang maingat na pagkaarok sa kung anong posisyon ang dapat nilang kunin, kung ano ang dapat nilang gawin para maituring na isang tao na may katwiran, kung paano manatiling tapat sa tungkulin, kung ano ang sasabihin at kung ano ang hindi sasabihin, at kung ano ang sasabihin at kung ano ang gagawin sa aling partikular na mga tao. Kaya, ang mga taong nagbago ang mga disposisyon ay medyo makatwiran, at ang ganoong mga tao lamang ang tunay na nagsasabuhay ng wangis ng tao. Dahil nauunawaan nila ang katotohanan, nagagawa nilang magsalita at tingnan ang mga usapin alinsunod sa katotohanan, at sa lahat ng ginagawa nila, may prinsipyo sila, hindi sila nasasailalim sa impluwensiya ng sinumang tao, anumang pangyayari o bagay, at may sarili silang mga pananaw, at kaya nilang itaguyod ang mga katotohanang prinsipyo. Ang kanilang disposisyon ay medyo matatag, hindi sila sala sa init at sala sa lamig, at anuman ang kanilang sitwasyon, alam nila kung paano gawin nang maayos ang kanilang mga tungkulin at kung paano kumilos sa paraang nakalulugod sa Diyos. Iyong mga nagbago ang mga disposisyon ay hindi nagtutuon ng pansin sa kung ano ang gagawin sa panlabas upang maging maganda ang tingin sa kanila ng iba; malinaw sa puso nila kung ano ang gagawin para mapalugod ang Diyos. Kung gayon, sa panlabas maaaring tila hindi sila gaanong masigasig o hindi nakagawa ng maraming dakilang bagay, ngunit ang lahat ng kanilang ginagawa ay makahulugan, mahalaga, at nagbubunga ng mga tunay na resulta. Iyong mga nagbago ang mga disposisyon ay tiyak na nagtataglay ng napakaraming katotohanang realidad, at ito ay mapapatunayan sa pamamagitan ng kanilang mga pananaw sa mga bagay at sa kanilang mga prinsipyo ng pagkilos. Ang mga hindi nagkamit ng katotohanan ay talagang hindi nagkamit ng anumang pagbabago sa buhay disposisyon. Paano ba talaga nakakamit ang pagbabago sa disposisyon? Lubhang nagawang tiwali ni Satanas ang mga tao, lahat sila ay lumalaban sa Diyos, at lahat sila ay may kalikasang lumalaban sa Diyos. Ang pagliligtas ng Diyos sa tao ay nangangahulugan ng pagbabago sa mga may kalikasang lumalaban sa Diyos at kayang lumaban sa Diyos tungo sa mga kayang magpasakop at matakot sa Diyos. Iyon ang mga taong may disposisyong nagbago na. Gaano man katiwali ang isang tao o gaano man karaming tiwaling disposisyon ang mayroon siya, basta’t kaya niyang tanggapin ang katotohanan, tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, at tanggapin ang iba’t ibang pagsubok at pagpipino, magkakaroon siya ng tunay na pagkaunawa sa Diyos, at kasabay nito ay malinaw niyang makikita ang sarili niyang kalikasang diwa. Kapag tunay niyang nakikilala ang kanyang sarili, magagawa niyang kamuhian ang kanyang sarili at si Satanas, at magiging handa siyang maghimagsik laban kay Satanas at ganap na magpasakop sa Diyos. Kapag may ganitong determinasyon na ang isang tao, hahangarin niya ang katotohanan. Kapag may tunay na pagkakilala sa Diyos ang isang tao, kapag nalinis na ang kanyang satanikong disposisyon, at nag-ugat na ang mga salita ng Diyos sa loob niya, at naging buhay na niya at batayan ng kanyang pag-iral, kapag kaya na niyang mamuhay ayon sa mga salita ng Diyos, at lubusan nang nagbago at naging isang bagong tao, saka lamang siya nakaranas na ng pagbabago sa buhay disposisyon. Ang pagbabago sa disposisyon ay hindi nangangahulugan ng pagkakaroon ng hinog at bihasang pagkatao o na mukhang mas maamo ang disposisyon ng mga tao kaysa dati—mula sa pagiging mayabang noon tungo sa pagiging may kakayahang magsalita nang may katwiran ngayon, o na dati ay wala silang pinakikinggan ngunit ngayon ay kaya na nilang makinig sa iba nang kaunti. Hindi masasabi na ang mga panlabas na pagbabagong ito ay mga pagbabago sa disposisyon. Siyempre pa, ang mga pagbabago sa disposisyon ay kinapapalooban ng mga ganoong pagpapamalas, ngunit ang pinakakritikal na sangkap ay na nagbago na ang panloob na buhay ng isang tao. Ito ay lubos na dahil nag-ugat na ang mga salita ng Diyos at ang katotohanan sa loob nila, naghari sa loob nila, at naging buhay na nila. Nagbago na rin ang kanilang mga pananaw sa mga bagay-bagay. Malinaw nilang nakikita ang mundo at ang sangkatauhan. Ganap nilang nakikilatis kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, kung paano nilalabanan ng malaking pulang dragon ang Diyos, at ang diwa ng malaking pulang dragon. Kaya nilang kamuhian ang malaking pulang dragon at si Satanas sa puso nila, at kaya nilang lubos na bumaling at sumunod sa Diyos. Nangangahulugan ito na nagbago na ang kanilang buhay disposisyon, at nakamit na sila ng Diyos. Ang mga pagbabago sa buhay disposisyon ay mga pundamental na pagbabago, samantalang ang mga pagbabago sa pag-uugali ay mababaw. Ang mga nagkamit lang ng mga pagbabago sa buhay disposisyon ang mga nagkamit ng katotohanan, at sila lang ang nakamit ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi

520. Kung nais mong malinis sa katiwalian mo at dumanas ng pagbabago sa buhay disposisyon mo, kailangan mong magkaroon ng pagmamahal sa katotohanan at magawa mong tanggapin ang katotohanan. Ano ang ibig sabihin ng tanggapin ang katotohanan? Ang pagtanggap sa katotohanan ay nangangahulugan na anumang tiwaling disposisyon ang mayroon ka, o alinman sa mga lason ng malaking pulang dragon—mga lason ni Satanas—ang nasa iyong kalikasan, kapag inilantad ng mga salita ng Diyos ang mga bagay na ito, dapat mong aminin ang mga ito at magpasakop ka, hindi ka maaaring gumawa ng ibang pagpili, at dapat mong kilalanin ang iyong sarili ayon sa mga salita ng Diyos. Ang ibig sabihin nito ay magawang tanggapin ang mga salita ng Diyos at tanggapin ang katotohanan. Ipagpalagay na, anuman ang sabihin ng Diyos, gaano man kabagsik ang mga salita Niya, at anumang mga salita ang ginagamit Niya, matatanggap mo ang mga ito basta’t katotohanan ang sinasabi Niya, at kaya mong kilalanin ang mga ito basta’t umaayon ang mga ito sa realidad. Kaya mong magpasakop sa mga salita ng Diyos gaano man kalalim ang pagkaunawa mo sa mga ito, at kahit pa mga kapatid ang nagbabahagi ng liwanag ng kaliwanagan ng Banal na Espiritu, kaya mo pa ring tanggapin ito at magpasakop dito. Kapag umabot na sa isang partikular na punto ang paghahangad sa katotohanan ng gayong tao, kaya niyang makamit ang katotohanan at matamo ang pagbabago ng kanyang disposisyon. Kahit pa may kaunting pagkatao ang mga taong hindi nagmamahal sa katotohanan, kayang gumawa ng ilang mabubuting bagay, at kayang tumalikod at gumugol para sa Diyos, naguguluhan sila at hindi sila metikuloso tungkol sa katotohanan, kaya hindi nagbabago kailanman ang mga buhay disposisyon nila. Makikita mo na ang pagkatao ni Pedro at ang sa iba pang mga disipulo ay halos magkapareho, pero ang isang prominenteng katangian ni Pedro ay ang katunayan na partikular niyang hinangad ang katotohanan. Anuman ang sinabi ni Jesus, taimtim niya itong pinagbulayan, pinagninilayan ang kanyang sarili sa pamamagitan ng mga salitang ito at hinahanap ang mga layunin ng Diyos. Nagtanong si Jesus, “Simon Barjona, mahal mo ba Ako?” Matapat na sumagot si Pedro, “Ang Ama na nasa langit lamang ang mahal ko, subalit hindi ko minahal ang Panginoon sa lupa.” Kalaunan ay naunawaan niya, naisip na, “Hindi tama ito, ang Diyos sa lupa ay ang Diyos sa langit. Hindi ba’t mayroon lang iisang Diyos na ito sa langit at sa lupa? Kung ang Diyos sa langit lamang ang mahal ko, hindi praktikal ang pagmamahal ko. Kailangan kong mahalin ang Diyos sa lupa, at saka lamang magiging praktikal ang aking pagmamahal.” Sa gayon, naunawaan ni Pedro ang tunay na kahulugan ng salita ng Diyos mula sa itinanong ni Jesus. Ang pagmamahal ng isang tao sa Diyos ay praktikal lamang kung minamahal niya ang Diyos na nagkatawang-tao sa lupa. Ang mahalin ang malabo at di-nakikitang Diyos ay hindi makatotohanan ni praktikal, samantalang ang mahalin ang praktikal at nakikitang Diyos ay katotohanan. Mula sa mga salita ni Jesus, natamo ni Pedro ang katotohanan at naunawaan ang layunin ng Diyos. Malinaw na ang pananampalataya ni Pedro sa Diyos ay nakatuon lamang sa paghahangad sa katotohanan. Sa bandang huli, nagawa niyang mahalin ang praktikal na Diyos—ang Diyos sa lupa. Napakamasigasig ni Pedro sa kanyang paghahangad sa katotohanan. Sa bawat pagkakataon na binigyan siya ni Jesus ng payo, taimtim niyang pinagnilayan ang mga salita ni Jesus. Marahil ay nagnilay-nilay siya nang ilang buwan, isang taon, o ilang taon pa nga bago siya binigyang-liwanag ng Banal na Espiritu at naunawaan niya ang diwa ng mga salita ng Diyos. Sa ganitong paraan, pumasok si Pedro sa katotohanan, at sa kanyang pagpasok, nagbago at napanibago ang kanyang buhay disposisyon.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao

521. Ang susi sa pagkakamit ng pagbabago sa disposisyon ay ang makilala ang sariling kalikasan, at dapat itong gawin ayon sa paglalantad ng Diyos. Sa mga salita lamang ng Diyos makikilala ng isang tao ang kanyang kasuklam-suklam na kalikasan, ang iba’t ibang lason ni Satanas na nasa loob ng kanyang kalikasan, ang kanyang kahangalan at kamangmangan, at ang marurupok at negatibong mga elemento sa kanyang kalikasan. Pagkatapos mong lubusang makilala ang mga bagay na ito, at tunay mo nang kayang kamuhian ang iyong sarili, maghimagsik laban sa laman, magpursigi sa pagsasagawa ng mga salita ng Diyos, magpursigi sa paghahangad sa katotohanan habang ginagawa ang iyong tungkulin para makamit ang pagbabago sa disposisyon, at maging isang taong tunay na nagmamahal sa Diyos, matatahak mo na ang landas ni Pedro. Kung walang biyaya ng Diyos o ang kaliwanagan at paggabay mula sa Banal na Espiritu, magiging mahirap na tahakin ang landas na ito, sapagkat kung walang katotohanan, hindi kayang maghimagsik ng mga tao laban sa kanilang sarili. Ang pagtahak sa landas ni Pedro ng pagiging perpekto ay pangunahing nakadepende sa pagkakaroon ng kapasyahan, pagkakaroon ng pananalig, at pagsandig sa Diyos. Dagdag pa rito, dapat magpasakop ang isang tao sa gawain ng Banal na Espiritu at hindi kailanman lumihis mula sa mga salita ng Diyos sa lahat ng bagay. Ito ang mahahalagang aspektong hindi kailanman maaaring labagin. Sa takbo ng kanilang mga karanasan, napakahirap na makilala ang sarili, at kung walang gawain ng Banal na Espiritu, walang mga resultang darating. Para tahakin ang landas ni Pedro, dapat pagtuunan ng isang tao ang pagkilala sa sarili at ang pagbabago sa kanyang disposisyon. Ang landas ni Pablo ay hindi paghahangad sa buhay o pagtuon sa pagkilala sa sarili, kundi isang landas na may partikular na pagtuon sa paggawa ng gawain at sa kadakilaan at katanyagan ng gawaing ginampanan. Ang kanyang intensyon ay ang ipagpalit ang kanyang gawain at pagdurusa para sa mga pagpapala at gantimpala ng Diyos. Mali ang intensyong ito. Hindi tumuon si Pablo sa buhay, ni hindi niya pinahalagahan ang pagbabago ng kanyang disposisyon. Tumuon lamang siya sa mga gantimpala. Mali ang layong hinangad niya; kaya natural, mali rin ang landas na tinahak niya. Idinulot ito ng kanyang mapagmataas at palalong kalikasan. Malinaw na hindi nagtaglay si Pablo ng kahit katiting na katotohanan, ni wala siyang anumang konsensiya o katwiran. Sa pagliligtas at pagbabago sa mga tao, pangunahing binabago ng Diyos ang kanilang mga disposisyon. Ang layunin ng mga salita ng Diyos ay ang magdulot ng pagbabago sa mga disposisyon ng mga tao, at bigyan sila ng kakayahang makilala Siya at magpasakop sa Kanya, at magawang sambahin Siya sa isang normal na paraan. Ito ang layunin ng mga salita at gawain ng Diyos. Ang paraan ng paghahangad ni Pablo ay direktang sumalungat at kumontra sa mga layunin ng Diyos. Ito ay ganap na kasalungat ng mga ito. Gayumpaman, ang paraan ng paghahangad ni Pedro ay ganap na naaayon sa mga layunin ng Diyos. Tumuon si Pedro sa buhay at sa mga pagbabago sa disposisyon, na siyang mismong nais ng Diyos na maidulot sa mga tao sa pamamagitan ng Kanyang gawain. Samakatwid, ang landas ni Pedro ay pinagpala at sinang-ayunan ng Diyos, habang ang landas ni Pablo ay ang mismong kinasuklaman at isinumpa ng Diyos dahil ito ay salungat sa Kanyang mga layunin.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi

522. Karamihan sa mga tao ay may napakababaw na pagkaunawa sa kanilang sarili. Hindi talaga nila malinaw na nakikilala ang mga bagay sa loob ng kanilang kalikasan. May kaalaman lamang sila sa iilang tiwaling kalagayan na ibinubunyag nila, sa mga bagay na malamang na gawin nila, o kung anong mga pagkukulang ang mayroon sila, at dahil dito ay iniisip nilang kilala na nila ang kanilang sarili. Kung susunod sila sa ilang regulasyon, titiyakin na hindi sila magkakamali sa ilang partikular na larangan, at magagawang iwasan ang paggawa ng ilang pagsalangsang, nag-aakala na nagtataglay sila ng realidad sa kanilang pananampalataya sa Diyos at ipinapalagay na maliligtas na sila. Ito ay pawang mga imahinasyon lamang ng tao. Kung susundin mo ang mga bagay na iyon, tunay ka bang makakaiwas sa pagsalangsang? Tunay mo bang makakamit ang pagbabago sa iyong disposisyon? Talaga bang maisasabuhay mo ang wangis ng isang tao? Tunay mo bang mapapalugod ang Diyos? Talagang hindi. Tiyak ito. Kailangang magkaroon ang mga tao ng mataas na pamantayan sa kanilang pananampalataya sa Diyos: Kailangan nilang makamit ang katotohanan at sumailalim sa ilang pagbabago sa kanilang buhay disposisyon. Una itong nangangailangan na magsikap ang mga tao na kilalanin ang kanilang sarili. Kung masyadong mababaw ang pagkakilala ng isang tao sa kanyang sarili, hindi nito malulutas ang anumang problema, at tiyak na hindi magbabago ang kanyang buhay disposisyon. Dapat mong kilalanin ang iyong sarili sa isang malalim na antas. Nangangahulugan ito ng pagkilala sa iyong kalikasan, at pag-alam kung anong mga elemento ang nilalaman nito, kung saan nagmumula ang mga bagay na ito, at kung saan nanggagaling ang mga ito. Dagdag pa rito, kaya mo ba talagang kamuhian ang mga bagay na ito? Nakita mo na ba ang sarili mong pangit na kaluluwa at ang iyong buktot na kalikasan? Kung tunay mong makikita ang katotohanan tungkol sa iyong sarili, kamumuhian mo ang iyong sarili. Kapag kinamumuhian mo ang iyong sarili at pagkatapos ay sinusubukan mong isagawa ang mga salita ng Diyos, magagawa mong maghimagsik laban sa laman at magkamit ng lakas para isagawa ang katotohanan, at hindi na ito magiging parang isang pagsisikap nang husto. Bakit maraming tao ang kumikilos ayon sa mga kagustuhan ng kanilang laman? Dahil itinuturing nilang napakabuti ng kanilang sarili, at pakiramdam nila na ang kanilang mga kilos ay labis na angkop at makatwiran, na walang anumang pagkakamali, at ganap na tama pa nga, kaya kumikilos sila nang may tiwala sa sarili. Kapag tunay na nilang nakilala kung ano talaga ang kanilang kalikasan—kung gaano ito kapangit, kakasuklam-suklam, at kakaawa-awa—hindi na magiging masyadong mataas ang tingin nila sa sarili at hindi na sila magiging sobrang mayabang, at hindi na sila gaanong matutuwa sa kanilang sarili. Iisipin nila, “Kailangan kong isagawa ang ilang salita ng Diyos nang praktikal. Kung hindi, hindi ako aabot sa pamantayan ng pagiging tao, at mahihiya akong mabuhay sa presensya ng Diyos.” Tunay nilang makikita ang kanilang sarili bilang maliit at tunay na walang-halaga. Sa puntong ito, magiging madali para sa kanila na isagawa ang katotohanan, at magmumukha silang medyo tulad ng isang tunay na tao. Tanging kapag tunay na kinamumuhian ng isang tao ang kanyang sarili saka niya kayang maghimagsik laban sa laman. Kung hindi niya kinamumuhian ang kanyang sarili, hindi niya kayang maghimagsik laban sa laman. Ang tunay na pagkamuhi sa sarili ay hindi isang simpleng bagay. Hinihingi nito sa isang tao na maunawaan ang ilang katotohanan: Una, dapat magtaglay siya ng pagkakilala tungkol sa kanyang kalikasan. Pangalawa, dapat niyang makita na siya ay dukha at kaawa-awa, na siya ay napakaliit at labis na walang-halaga, at dapat niyang makita ang kanyang kaawa-awa at maruming kaluluwa. Kapag lubusan na niyang nakita kung ano talaga siya—kapag nakamit na ang resultang ito—tunay siyang nagkakamit ng pagkakilala tungkol sa kanyang sarili, at masasabing tumpak na tumpak ang pagkakilala niya sa kanyang sarili. Tanging sa puntong ito niya magagawang kamuhian ang kanyang sarili, at magagawang sumpain pa nga ang kanyang sarili, tunay na nararamdaman na ang mga tao ay lubhang ginawang tiwali ni Satanas kaya’t wala na silang anumang wangis ng tao. Isang araw, kung tunay siyang maharap sa banta ng kamatayan, iisipin niya, “Ito ang matuwid na kaparusahan ng Diyos. Tunay ngang matuwid ang Diyos. Nararapat akong mamatay!” Sa puntong ito, hindi siya magpapahayag ng kanyang mga hinaing, lalong hindi siya magrereklamo tungkol sa Diyos—mararamdaman lamang niya na siya ay lubhang dukha, kaawa-awa, marumi, at tiwali, at na dapat siyang itiwalag at lipulin ng Diyos, at mararamdaman niya na ang isang kaluluwang tulad ng sa kanya ay hindi karapat-dapat na mabuhay sa lupa. Samakatwid, hindi siya magrereklamo o lalaban sa Diyos, lalong hindi niya ipagkakanulo ang Diyos. Ngunit kung hindi niya kilala ang kanyang sarili, at itinuturing pa rin niya ang kanyang sarili na napakabuti, kapag nalalapit na ang banta ng kamatayan, iisipin niya, “Napakabuti ng nagawa ko sa aking pananalig. Hinangad ko nang husto ang katotohanan, napakarami kong isinakripisyo, at labis akong nagdusa, pero sa huli, hinahayaan akong mamatay ng diyos. Hindi ko alam kung nasaan ang pagiging matuwid ng diyos. Bakit niya ako hinahayaang mamatay? Kung kahit ang isang tulad ko ay kailangang mamatay, sino ang maliligtas? Hindi ba’t tapos na ang buong sangkatauhan?” Una sa lahat, magkakaroon siya ng mga kuru-kuro tungkol sa Diyos. Pangalawa, magrereklamo siya tungkol sa Kanya at wala siyang anumang pagpapasakop. Katulad na katulad siya ni Pablo, na hindi kilala ang sarili, kahit noong malapit na siyang mamatay. Kapag dumating na sa kanya ang kaparusahan ng Diyos, huli na ang lahat.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ikatlong Bahagi

523. Kapag nagsimulang tumahak ang mga tao sa landas ng pagkaperpekto, ang dati nilang mga disposisyon ay may kakayahang magbago. Bukod dito, patuloy na lumalago ang kanilang buhay, at unti-unti silang pumapasok nang mas malalim sa katotohanan. Nagagawa nilang kamuhian ang mundo at lahat ng hindi naghahangad ng katotohanan. Sa partikular, hindi lang sila namumuhi sa kanilang sarili, ngunit higit pa riyan, malinaw nilang nakilala ang kanilang sarili. Handa silang mamuhay ayon sa katotohanan, ginagawa nilang kanilang layon na hangarin ang katotohanan, at ayaw nilang mamuhay sa loob ng mga kaisipan ng sarili nilang isipan. Nakararamdam sila ng pagkasuklam sa pag-aakalang mas matuwid kaysa sa iba, kahambugan, at kapalaluan ng tao, nagsasalita sila nang may matinding pagpapahalaga sa kagandahang-asal, may pagkilatis at karunungan kapag nahaharap sa mga bagay, at matapat at mapagpasakop sa Diyos. Kung nakararanas sila ng isang pagkakataon ng pagkastigo at paghatol, hindi lamang sila hindi nagiging negatibo o mahina, kundi nagpapasalamat pa sila para sa pagkastigo at paghatol na ito ng Diyos, naniniwala na hindi maaaring wala silang pagkastigo at paghatol ng Diyos, na pinoprotektahan sila nito. Hindi sila nagsisikap na maghangad ng pananalig na magkaroon ng kapayapaan at kagalakan at maghangad na makinabang hangga’t nais. Ni hindi rin sila naghahangad ng pansamantalang pagtamasa ng laman. Ito ang tinataglay ng mga ginawang perpekto.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Totoong Kuwentong Nakapaloob sa Gawain ng Paglupig (4)

524. Kung ang isang tao ay kayang bigyang-kasiyahan ang Diyos habang ginagawa ang kanyang tungkulin, may prinsipyo sa mga salita at kilos niya, at pumapasok sa realidad ng lahat ng aspekto ng katotohanan, siya ay isang taong ginawang perpekto ng Diyos. Masasabi na ang gawain at mga salita ng Diyos ay lubos na nagkamit ng epekto sa kanya: Ang mga salita ng Diyos ay naging buhay niya, at nakamit niya ang katotohanan at nagagawa niyang mamuhay alinsunod sa mga salita ng Diyos. Pagkatapos nito, ang kalikasan ng kanyang laman—iyon ay, ang orihinal na pundasyon ng kanyang pag-iral—ay mayayanig at mabubuwal. Pagkatapos taglayin ng mga tao ang mga salita ng Diyos bilang kanilang buhay, saka lamang sila magiging mga bagong tao. Kung ang mga salita ng Diyos ay maging buhay ng mga tao, kung ang pangitain ng gawain ng Diyos, ang Kanyang mga paglalantad at hinihingi mula sa sangkatauhan, at ang mga pamantayan para sa buhay ng tao na hinihingi ng Diyos na matugunan ng mga tao ay maging buhay nila, kung namumuhay ang mga tao alinsunod sa mga salita at katotohanang ito, sila ay pineperpekto sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos. Muling isinilang ang gayong mga tao at naging mga bagong tao na sila sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos. Ito ang landas ng paghahangad ni Pedro sa katotohanan. Ito ang landas ng magawang perpekto. Ginawang perpekto si Pedro ng mga salita ng Diyos, at nagkamit siya ng buhay mula sa mga salita ng Diyos, ang katotohanan na ipinahayag ng Diyos ay naging kanyang buhay, at saka lang siya naging isang tao na nagkamit ng katotohanan.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Paano Tahakin ang Landas ni Pedro

525. Kapag may tunay na pagkaunawa ang mga tao sa disposisyon ng Diyos, kapag nakikita nila na totoo ang disposisyon ng Diyos, na ito ay talagang banal, at talagang matuwid, at kapag napupuri nila mula sa puso ang kabanalan at pagiging matuwid ng Diyos, talagang makikilala nila ang Diyos, at makakamit nila ang katotohanan. Ang mga nakakakilala lamang sa Diyos ang namumuhay sa liwanag. Ang tuwirang epekto ng tunay na pagkakilala sa Diyos ay ang magawang tunay na magmahal at magpasakop sa Diyos. Kapag ang mga tao ay tunay na nakakikilala sa Diyos, nakakaunawa sa katotohanan, at nakakamit ang katotohanan, nagkakaroon ng tunay na pagbabago sa kanilang pananaw sa mundo at pagtingin sa buhay, kasunod nito, isang tunay na pagbabago rin ang nagaganap sa kanilang buhay disposisyon. Kapag ang mga tao ay may mga tamang layon sa buhay, nagagawang hangarin ang katotohanan, at umaasal ayon sa katotohanan, kapag ganap silang nagpapasakop sa Diyos at namumuhay ayon sa Kanyang mga salita, kapag panatag at maliwanag ang pakiramdam nila sa kaibuturan ng kanilang puso, at walang kadiliman sa kanilang puso, at kapag nakakapamuhay sila nang lubos na malaya at napalaya sa presensya ng Diyos, saka lamang sila nagkakamit ng tunay na buhay ng tao, at tanging ang gayong mga tao ang nagtataglay ng katotohanan at pagkatao. Bukod pa rito, ang lahat ng katotohanang naunawaan at nakamit mo ay mula sa mga salita ng Diyos at mula sa Diyos Mismo. Kapag nakamit mo ang pagsang-ayon ng Kataas-taasang Diyos—ang Lumikha, at sinabi Niyang isa kang nilikha na pasok sa pamantayan, at na isinasabuhay mo ang wangis ng tao, saka lamang magiging pinakamakabuluhan ang iyong buhay.

—Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao

526. Kung, sa pananampalataya ng tao sa Diyos, siya ay hindi seryoso tungkol sa mga bagay-bagay ng buhay, hindi naghahangad ng pagpasok sa katotohanan, hindi naghahangad ng mga pagbabago sa kanyang disposisyon, at lalong hindi naghahangad ng pagkakilala sa gawain ng Diyos, kung gayon hindi siya magagawang perpekto. Kung gusto mo na magawang perpekto, kung gayon ay dapat mong maunawaan ang gawain ng Diyos. Sa partikular, dapat mong maunawaan ang kabuluhan ng Kanyang pagkastigo at paghatol, at bakit ang gawaing ito ay isinasagawa sa tao. Kaya mo bang tanggapin ang gawaing ito? Sa panahon ng ganitong uri ng pagkastigo, kaya mo bang makamit ang mga karanasan at pagkakilala na kapareho ng kay Pedro? Kung naghahangad ka ng pagkakilala sa Diyos at sa gawain ng Banal na Espiritu, at kung naghahangad ka ng mga pagbabago sa iyong disposisyon, kung gayon mayroon kang pagkakataong magawang perpekto.

Para sa mga gagawing perpekto, ang hakbang na ito ng gawain ng pagiging nalupig ay kailangang-kailangan; sa sandaling nalupig ang tao ay saka pa lamang siya makararanas ng gawain ng pagpeperpekto. Walang malaking kahalagahan sa paggampan lamang ng papel ng pagiging nalupig, hindi ito magtutulot sa iyo na maging angkop na gamitin ng Diyos. Hindi ka magkakaroon ng paraan na gampanan ang iyong bahagi kapag lumaganap ang ebanghelyo, sapagkat hindi mo hinahangad ang buhay, at hindi mo hinahangad ang mga pagbabago at pagpapanibago ng iyong sarili, kung kaya’t wala kang praktikal na karanasan sa buhay. Sa panahon ng gawaing ito nang paisa-isang hakbang, gumanap ka nang minsan bilang tagapagserbisyo at bilang isang hambingan, ngunit kung sa huli ay hindi mo hinahangad ang pagiging Pedro, at ang iyong paghahangad ay hindi kaayon sa landas kung saan si Pedro ay ginawang perpekto, kung gayon, natural, hindi ka makararanas ng mga pagbabago sa iyong disposisyon. Kung ikaw ay isang taong naghahangad na magawang perpekto, nagpatotoo ka na, at sasabihin mo, “Sa hakbang-hakbang na gawaing ito ng Diyos, natanggap ko ang gawain ng pagkastigo at paghatol ng Diyos, at bagaman nakapagtiis ako ng matinding pagdurusa, nakilala ko kung paano ginagawang perpekto ng Diyos ang tao, nakamit ko ang gawaing ginawa ng Diyos, nagkaroon ako ng pagkakilala sa pagiging matuwid ng Diyos, at ang Kanyang pagkastigo ay nagligtas sa akin. Ang Kanyang matuwid na disposisyon ay dumating sa akin, at nagdala sa akin ng mga pagpapala at biyaya; ang Kanyang paghatol at pagkastigo ang nagprotekta at naglinis sa akin. Kung hindi ako nakastigo at nahatulan ng Diyos, at kung ang Kanyang mahihigpit na salita ay hindi dumating sa akin, hindi ko sana nakilala ang Diyos, at ni hindi sana ako naligtas. Nakikita ko ngayon: Bilang isang nilikha, hindi lamang tinatamasa ng isang tao ang lahat ng bagay na nilikha ng Lumikha, ngunit, mas mahalaga, na lahat ng nilikha ay dapat magtamasa ng matuwid na disposisyon ng Diyos at ng Kanyang matuwid na paghatol, sapagkat ang disposisyon ng Diyos ay karapat-dapat sa pagtatamasa ng tao. Bilang isang nilikhang nagawang tiwali ni Satanas, dapat tamasahin ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Sa Kanyang matuwid na disposisyon ay mayroong pagkastigo at paghatol, at, higit pa riyan, mayroong dakilang pag-ibig. Bagaman hindi ko kayang lubos na matamo ang pag-ibig ng Diyos sa ngayon, nagkaroon naman ako ng mabuting kapalarang makita ito, at dahil dito ako ay pinagpala.” Ito ang landas na nilakaran niyaong mga nakakaranas na magawang perpekto at ito ang pagkakilala na sinasabi nila. Ang gayong mga tao ay pareho kay Pedro; mayroon silang mga karanasan na pareho sa mga karanasan ni Pedro. Ang gayong mga tao ay ang mga nakatamo rin ng buhay, at nagtataglay ng katotohanan. Kapag nararanasan nila hanggang sa katapus-tapusan, magagawa nilang ganap na iwaksi sa kanilang sarili ang impluwensiya ni Satanas sa gitna ng paghatol ng Diyos, at makamit ng Diyos.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol

527. Ang nais Ko ay mga taong tulad ni Pedro, mga taong naghahangad na magawang perpekto. Ang katotohanan sa ngayon ay ipinagkakaloob sa mga nananabik at naghahanap dito. Ang biyayang nagliligtas na ito ay ipinagkakaloob sa mga nananabik na mailigtas ng Diyos. Ang biyayang nagliligtas na ito ay hindi lamang para tumanggap kayo; tinutulutan din nito na makamit kayo ng Diyos—nakakamit ninyo ang Diyos upang maaari kayong makamit ng Diyos. Ngayon ay winika Ko ang mga salitang ito sa inyo, at narinig ninyo ang mga iyon, at dapat kayong magsagawa ayon sa mga salitang ito. Sa huli, kung isinagawa ninyo ang mga salitang ito, makakamit Ko kayo sa pamamagitan ng mga salitang ito; kasabay nito, ay inyo ring makakamit ang mga salitang ito, na ibig sabihin, matatanggap na ninyo ang napakalaking biyayang nagliligtas na ito. Sa sandaling kayo ay nalinis, kayo ay magiging mga tunay na tao na. Kung hindi mo kayang isabuhay ang katotohanan, o isabuhay ang wangis ng isang taong nagawa nang perpekto, kung gayon ay masasabing ikaw ay hindi isang tao, kundi isang naglalakad na bangkay, isang hayop, dahil wala sa iyo ang katotohanan, na ibig sabihin ay wala sa iyo ang hininga ni Jehova, sa gayon ikaw ay isang patay na tao na walang espiritu! Bagaman posibleng magpatotoo pagkatapos malupig, ang natanggap mo lamang ay kaunting biyayang nagliligtas, at hindi ka pa naging isang buhay na taong nilalang na may taglay na espiritu. Bagaman nakaranas ka ng pagkastigo at paghatol, ang iyong disposisyon ay hindi napanibago o nabago bilang resulta; ikaw ay ang dati mo pa ring sarili, ikaw ay kay Satanas, at ikaw ay hindi isang tao na nalinis. Tanging iyong mga nagawang perpekto ang may halaga, at ang ganitong mga tao lamang ang nakatamo ng isang tunay na buhay.

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol

528. Sa landas ng iyong paglilingkod sa hinaharap, paano mo matutugunan ang mga layunin ng Diyos? Ang isang mahalagang punto ay ang hangarin ang buhay pagpasok, patuloy na sikaping magkaroon ng pagbabago sa disposisyon, at patuloy na sikaping mas lalong makapasok sa katotohanan—ito ang landas tungo sa pagtatamo ng pagpeperpekto at pagiging nakamit ng Diyos. Lahat kayo ay tumatanggap ng tagubilin ng Diyos, ngunit anong klaseng tagubilin? Nauugnay ito sa susunod na hakbang ng gawain; ang susunod na hakbang ng gawain ay magiging mas dakilang gawaing isinasagawa sa buong sansinukob, kaya ngayon, dapat ninyong patuloy na sikaping baguhin ang inyong disposisyon sa buhay, upang sa hinaharap ay talagang maging patunay kayo ng pagtatamo ng Diyos ng kaluwalhatian sa pamamagitan ng Kanyang gawain, at maaaring gagawin kayong mga uliran para sa Kanyang gawain sa hinaharap. Ang patuloy na pagsisikap ngayon ay lubos na para sa paglalatag ng pundasyon para sa gawain sa hinaharap, upang gamitin kayo ng Diyos at makapagpatotoo kayo sa Kanya. Kung gagawin mo itong mithiin ng iyong paghahangad, makakamit mo ang presensya ng Banal na Espiritu. Kapag mas mataas ang itinatakda mong mithiin ng iyong patuloy na pagsisikap, mas magagawa kang perpekto. Kapag mas patuloy mong pinagsisikapang matamo ang katotohanan, mas gumagawa ang Banal na Espiritu. Kapag mas masigla ka sa iyong patuloy na pagsisikap, mas marami kang mapapala. Pineperpekto ng Banal na Espiritu ang mga tao ayon sa panloob nilang kalagayan. Sinasabi ng ilang tao na hindi sila handang gamitin ng Diyos o gawin Niyang perpekto, na nais lamang nilang manatiling ligtas ang kanilang laman at hindi dumanas ng anumang kamalasan. Ang ilang tao ay ayaw pumasok sa kaharian subalit handang bumaba sa walang hanggang kalaliman. Kung gayon, ipagkakaloob din ng Diyos ang iyong nais. Anuman ang iyong hinahangad, papangyarihin iyon ng Diyos. Kaya ano ang hinahangad mo sa ngayon? Iyon ba ay ang magawang perpekto? Ang kasalukuyan mo bang mga kilos at pag-uugali ay para magawang perpekto ng Diyos at makamit Niya? Kailangan mong palagiang sukatin ang iyong sarili sa ganitong paraan sa iyong pang-araw-araw na buhay. Kung buong puso mong patuloy na pinagsisikapang makamtan ang isang mithiin, tiyak na gagawin kang perpekto ng Diyos. Gayon ang landas ng Banal na Espiritu. Ang landas kung saan ginagabayan ng Banal na Espiritu ang mga tao ay nakakamit sa pamamagitan ng kanilang paghahangad. Kapag mas nauuhaw kang magawang perpekto at makamit ng Diyos, mas gagawa ang Banal na Espiritu sa iyong kalooban. Kapag mas bigo kang maghangad, at mas negatibo ka at bumabalik sa dati, mas kakaunti ang mga pagkakataong kailangang gumawa ang Banal na Espiritu; habang lumalaon, pababayaan ka ng Banal na Espiritu. Nais mo bang magawang perpekto ng Diyos? Nais mo bang makamit ng Diyos? Nais mo bang kasangkapanin ka ng Diyos? Dapat ninyong patuloy na sikaping gawin ang lahat para magawa kayong perpekto, makamit, at kasangkapanin ng Diyos, upang makita ng sansinukob at ng lahat ng naroroon ang mga kilos ng Diyos na naipapamalas sa inyo. Kayo ang panginoon ng lahat ng bagay, at sa gitna ng lahat ng naroroon, magtamasa ang Diyos ng patotoo at kaluwalhatian sa pamamagitan ninyo. Ito lang ang nagpapatunay na kayo ang pinakapinagpala sa lahat ng henerasyon!

—Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Taong Nagbago Na ang Disposisyon ay Yaong mga Nakapasok Na sa Realidad ng mga Salita ng Diyos