Naisagawa Ko na ang napakaraming gawain sa daigdig at nakapagparoo’t parito na sa piling ng sangkatauhan nang napakaraming taon, subalit bihirang magkaroon ng kaalaman ang mga tao tungkol sa Aking wangis at Aking disposisyon, at kakaunting tao lang ang lubos na nakapagpapaliwanag sa gawaing Aking ginagawa. Napakaraming kulang sa mga tao, kailanman ay walang nakakaunawa sa Aking ginagawa, at ang mga tao ay palaging mapagbantay sa kanilang puso na para bang labis na natatakot na ilagay Ko sila sa isa pang sitwasyon at pagkatapos ay pabayaan Ko na sila. Sa gayon, ang mga saloobin ng mga tao sa Akin ay palaging maligamgam at masyadong maingat. Ito ay dahil umabot sa kasalukuyan ang mga tao nang hindi nauunawaan ang gawaing ginagawa Ko, at lalo na, nalilito sila sa mga salitang sinasambit Ko sa kanila. Hawak nila ang Aking mga salita sa kanilang mga kamay, hindi nila alam kung dapat ba silang maging matatag sa pananampalataya sa mga ito o kung dapat ba nilang piliing mag-alinlangan at kalimutan ang mga ito. Hindi nila alam kung dapat ba nilang isagawa ang mga ito, o dapat silang magmasid habang naghihintay, kung dapat ba nilang iwaksi ang lahat at matapang na sumunod, o patuloy na kaibiganin ang mundo tulad ng dati. Napakakomplikado ng mga panloob na mundo ng mga tao, at napakatuso nila. Dahil hindi malinaw o lubos na maunawaan ng mga tao ang Aking mga salita, marami sa kanila ang nahihirapang isagawa ang mga iyon at nahihirapang ilagay ang kanilang puso sa Aking harapan. Lubos Kong nauunawaan ang inyong mga paghihirap. Maraming kahinaan ang hindi maiiwasan kapag nabubuhay sa laman, at maraming obhetibong salik ang lumilikha ng mga paghihirap para sa inyo. Pinapakain ninyo ang inyong pamilya, ginugugol ang inyong mga araw nang nagpapakasipag, at lumilipas ang mga buwan at taon sa paghihirap. Maraming paghihirap sa pamumuhay sa laman—hindi Ko ito ikinakaila, at siyempre ang mga hinihingi Ko sa inyo ay alinsunod sa inyong mga paghihirap. Ang mga hinihingi Ko sa gawaing Aking ginagawa ay pawang nakabatay sa inyong aktuwal na tayog. Marahil dati, ang mga hinihingi sa inyo ng mga tao sa kanilang gawain ay may halong mga elemento ng kalabisan, ngunit dapat ninyong malaman na hindi Ako kailanman humingi sa inyo nang sobra-sobra sa Aking sinasabi at ginagawa. Lahat ng hinihingi ay batay sa kalikasan, laman, at pangangailangan ng mga tao. Dapat ninyong malaman, at masasabi Ko sa inyo nang napakalinaw, na hindi Ko sinasalungat ang ilang makatwirang paraan ng pag-iisip ng mga tao, at hindi Ko sinasalungat ang angking kalikasan ng sangkatauhan. Dahil lamang hindi nauunawaan ng mga tao kung ano talaga ang Aking mga hinihinging pamantayan, ni hindi nila nauunawaan ang orihinal na kahulugan ng Aking mga salita, na nag-aalinlangan pa rin ang mga tao sa Aking mga salita hanggang ngayon, at wala pa sa kalahati ng mga tao ang naniniwala sa Aking mga salita. Ang nalalabi ay mga hindi mananampalataya, at lalong marami ang mga gustong marinig Akong “magkuwento.” Dagdag pa rito, maraming natutuwang panoorin ito. Binabalaan Ko kayo: Marami sa Aking mga salita ang nabuksan na sa mga nananampalataya sa Akin, at iyong mga nagtatamasang tingnan ang magandang tanawin ng kaharian ngunit napagsarhan ng tarangkahan nito ay itiniwalag Ko na. Hindi ba masasamang damo lamang kayo na itinataboy Ko? Paano ninyo nagawang masdan ang pag-alis Ko at pagkatapos ay masayang salubungin ang Aking pagbalik? Sinasabi Ko sa inyo, matapos marinig ng mga tao sa Ninive ang galit na mga salita ni Jehova, agad silang nagsisi nang nakadamit-panluksa at may mga abo. Dahil nanampalataya sila sa Kanyang mga salita kung kaya puno sila ng kilabot at pangamba at sa gayon ay nagsisi nang nakadamit-panluksa at may mga abo. Patungkol sa mga tao sa panahong ito, bagama’t naniniwala rin kayo sa Aking mga salita at higit pa riyan, naniniwala kayo na muling naparito si Jehova sa gitna ninyo ngayon, puro kawalang-pitagan ang inyong saloobin, na para bang inoobserbahan lang ninyo si Jesus na isinilang sa Judea libo-libong taon na ang nakalilipas at bumaba na ngayon sa gitna ninyo. Lubos Kong nauunawaan ang panlilinlang na umiiral sa inyong puso; sumusunod sa Akin ang karamihan sa inyo dahil sa pagkamausisa at naparito kayo upang hanapin Ako dahil sa kahungkagan. Kapag nadurog ang inyong ikatlong kahilingan—ang kahilingan ninyo para sa isang mapayapa at masayang buhay—napapawi rin ang inyong pag-uusisa. Nalalantad ang panlilinlang na umiiral sa puso ng bawat isa sa inyo sa pamamagitan ng inyong mga salita at gawa. Sa deretsahang pagsasalita, nag-uusisa lamang kayo tungkol sa Akin, ngunit hindi kayo natatakot sa Akin; hindi kayo nag-iingat sa inyong pananalita, at lalo nang hindi ninyo pinipigilan ang inyong pag-uugali. Kung gayon ay anong klase ba talaga ang inyong pananampalataya? Tunay ba iyon? Ginagamit lamang ninyo ang Aking mga salita para mawala ang inyong mga pag-aalala at mabawasan ang inyong pagkabagot, para punan ang mga puwang sa buhay mo. Sino sa inyo ang nagsagawa na ng Aking mga salita? Sino ang may tunay na pananampalataya? Patuloy ninyong isinisigaw na ang Diyos ay isang Diyos na nagmamasid sa kaloob-looban ng puso ng mga tao, ngunit paano naging magkaayon sa Akin ang Diyos na inyong ipinagsisigawan sa puso ninyo? Yamang sumisigaw kayo nang ganito, bakit ganyan kayong kumilos? Maaari kayang ito ang pagmamahal na nais ninyong isukli sa Akin? Hindi kakatiting ang dedikasyon sa inyong mga labi, ngunit nasaan ang inyong mga sakripisyo, at ang inyong mabubuting gawa? Kung hindi dahil sa inyong mga salita na nakararating sa Aking mga tainga, paano Ko kayo labis na kamumuhian? Kung tunay kayong nananampalataya sa Akin, paano kayo nasadlak sa gayong kahiya-hiyang kalagayan? May lumbay sa inyong mukha na para bang kayo ay nililitis sa Hades. Wala kayo ni katiting na sigla, at walang sigla kayong magsalita tungkol sa tinig sa inyong kalooban; puno pa nga kayo ng mga reklamo at sumpa. Matagal na kayong nawalan ng pananalig sa Aking ginagawa at naglaho na maging ang inyong orihinal na pananalig, kaya paano kayo posibleng makakasunod hanggang sa huli? Dahil dito, paano kayo maliligtas?

Bagama’t malaking tulong sa inyo ang Aking gawain, ang Aking mga salita ay laging walang epekto sa inyo at hindi naisagawa sa inyo. Mahirap makahanap ng mga pakay na gagawin Kong perpekto, hanggang sa punto na ngayon, muntik na Akong mawalan ng pag-asa sa inyo. Ilang taon na Akong naghanap sa gitna ninyo, ngunit mahirap makahanap ng isang taong maaari Kong maging katapatang-loob. Pakiramdam Ko parang wala Akong tiwala na patuloy na gumawa sa inyo, at wala na Akong pagmamahal na magagamit para patuloy pa kayong mahalin. Dahil ito sa matagal na Akong nasusuklam sa inyong “mga nakamit,” na napakaliit at kahabag-habag; para bang hindi pa Ako kailanman nakapangusap sa gitna ninyo at nakagawa sa inyo. Masyadong nakakasuka ang inyong mga nakamit. Lagi ninyong sinisira at pinahihiya ang inyong sarili, at halos wala kayong halaga. Nahihirapan Akong makahanap ng wangis ng isang tao sa inyo, ni hindi Ko maamoy ang bakas ng isang tao. Nasaan ang inyong sariwang samyo? Nasaan ang halagang ibinayad ninyo sa loob ng maraming taon, at nasaan ang mga resulta? Wala pa ba kayong nakitang anuman kailanman? Ang Aking gawain ngayon ay may bagong panimula, isang bagong simula. Isasagawa Ko ang Aking mga dakilang plano, naglulunsad ng mas dakila pang gawain, subalit kayo ay tiwali pa rin na nakalublob sa putik gaya ng dati, namumuhay sa maruruming tubig ng nakaraan, at halos hindi ninyo mapalaya ang inyong sarili mula sa inyong orihinal na masamang kalagayan. Samakatwid, wala pa rin kayong natamong anuman mula sa Aking mga salita. Hindi pa rin ninyo napapalaya ang inyong sarili mula sa orihinal na lugar ninyo na putikan at maruming tubig, at ang alam lamang ninyo ay ang Aking mga salita, ngunit sa katunayan hindi pa kayo nakapasok sa daigdig ng kalayaan ng Aking mga salita, kaya hindi pa kailanman nabuksan ang Aking mga salita sa inyo; para silang isang aklat ng propesiya na libo-libong taon nang selyado. Nagpapakita Ako sa inyo sa inyong buhay ngunit palaging hindi ninyo iyon namamalayan. Ni hindi ninyo Ako kilala. Halos kalahati ng mga salitang Aking sinasabi ay para hatulan kayo, at nakakamit ng mga ito ang kalahati ng mga epekto, kaya kayo ay napapatigagal at hindi ninyo alam ang gagawin. Ang natitirang kalahati ay binubuo ng mga salita upang turuan kayo tungkol sa buhay at kung paano kayo aasal. Gayunman, mukhang pagdating sa inyo ay hindi man lang umiiral ang mga salitang ito, o parang nakikinig kayo sa mga salita ng mga bata, mga salitang lagi ninyong pinakikitaan ng tagong ngiti, ngunit hindi ninyo ginagawa kailanman. Hindi kayo naging interesado kailanman tungkol sa mga bagay na ito; palaging dahil gusto ninyong mag-usisa kaya ninyo inobserbahan ang Aking mga kilos, kaya ngayon ay nasadlak na kayo sa kadiliman at hindi ninyo makita ang liwanag, kaya nga tumatangis kayo sa dilim. Ang nais Ko ay ang inyong pagpapasakop, ang inyong walang-kondisyong pagpapasakop, at higit pa riyan, hinihingi Kong ganap kayong maging tiyak sa lahat ng sinasabi Ko. Hindi kayo dapat magkaroon ng saloobin na pabaya at lalo nang hindi kayo dapat mamili sa mga bagay na sinasabi Ko, ni ipagwalang-bahala ang Aking mga salita at Aking gawain, gaya ng inyong nakagawian. Isinasagawa ang Aking gawain sa gitna ninyo at napakarami sa Aking mga salita ang naipagkaloob Ko na sa inyo, ngunit kung tatratuhin ninyo Ako nang pabasta-basta sa ganitong paraan, maibibigay Ko na lamang sa mga pamilyang Hentil iyong hindi ninyo natamo o naisagawa. Sino sa lahat ng nilikha ang hindi Ko hawak sa Aking mga kamay? Karamihan sa inyo ay “matandang matanda na,” at wala kayong lakas na tanggapin ang klaseng ito ng Aking gawain. Palagi kayong parang isang ibong Hanhao,^[a] na bahagya lamang nakakaraos sa buhay, at hindi ninyo sineryoso kailanman ang Aking mga salita. Ang mga kabataan ay masyadong hambog at mapagpalayaw sa sarili at lalong hindi inaalintana ang Aking gawain. Wala silang interes na tikman ang masasarap na pagkain sa Aking piging; para silang isang munting ibon na nakalipad palabas ng kulungan nito upang makipagsapalaran sa malayo. Paanong magiging kapaki-pakinabang sa Akin ang ganitong klaseng mga kabataan at matatanda? Ang matatanda na ay handang gamitin ang Aking mga salita bilang isang sustento hanggang sa mailibing sila, para pagkamatay nila ay makakaakyat ang kanilang kaluluwa sa langit, at sapat na ito para sa kanila. Sa gayon, ang matatandang ito ay palaging nagkikimkim ngayon ng “mga dakilang ambisyon” at “matatag na pananalig”. Kahit malaki ang pagtitiyaga nila para sa Aking gawain at taglay nila ang kalidad ng matatanda na pagiging matuwid at matatag, na ayaw makaladkad palayo o matalo ng sinuman o ng anuman—tunay ngang sila ay parang kutang hindi mapapasok—ngunit hindi ba nababalot ng mapamahiing patay na atmospera ang pananalig ng mga taong ito? Nasaan ang kanilang landas? Para sa kanila, hindi ba napakahaba at napakalayo ng kanilang landas? Paano nila malalaman ang Aking mga layunin? Kahit kapuri-puri ang kanilang pananalig, ilan sa matatandang ito ang hindi sumusunod nang nalilito, kundi talagang naghahangad ng buhay? Ilan ang tunay na nakauunawa sa tunay na kabuluhan ng Aking gawain? Sino ba sa mundo ngayon ang hindi motibo ang sumunod sa Akin para hindi sila bumaba sa Hades sa nalalapit na hinaharap kundi madala Ko sa isa pang mundo? Palagay ba ninyo napakasimpleng bagay ang inyong hantungan? Bagama’t parang mga batang leon kayong lahat na kabataan, bihira kayong magkaroon ng tunay na daan sa inyong puso. Hindi kayo nabibigyan ng higit na karapatan sa mas marami sa Aking gawain nang dahil sa inyong kabataan; bagkus, lagi ninyong pinupukaw ang Aking pagtutol sa inyo. Kahit bata pa kayo, wala kayong sigla o kaya naman ay wala kayong ambisyon, at lagi kayong walang malinaw na opinyon tungkol sa inyong kinabukasan; parang wala kayong pakialam pero lagi ninyo itong pinag-iisipan. Masasabi na ang sigla, mga adhikain, at paninindigang dapat matagpuan sa mga kabataan, ay talagang hindi matagpuan sa inyo; kayo, na ganitong klaseng kabataan, ay walang paninindigan at walang kakayahang tukuyin kung alin ang wasto at di-wasto, mabuti at masama, maganda at pangit. Imposibleng makahanap ng anumang mga elemento ninyo na sariwa. Kayo ay halos ganap na makaluma, at kayo, na ganitong klaseng kabataan, ay natuto ring sumunod sa agos, na maging walang katinuan. Hindi ninyo malinaw na natutukoy kailanman ang tama sa mali, hindi ninyo nakikita ang pagkakaiba sa pagitan ng tunay at huwad, hindi kayo nagsusumikap kailanman na maging mahusay, ni hindi ninyo kayang masabi kung ano ang wasto at ano ang di-wasto, ano ang katotohanan at ano ang pagpapaimbabaw. Mas mabigat at mas matindi ang amoy ng relihiyon sa inyo kaysa sa matatanda. Kayo ay mapagmalaki, dominante, hindi makatwiran, at lubha pa ngang mapagkompetensiya, at ang inyong pagiging palaaway ay napakatindi—paano magtataglay ng katotohanan ang ganitong klaseng kabataan? Paano maaaring manindigan sa kanyang patotoo ang isang taong hindi kayang panghawakan ang kanyang paninindigan? Paano matatawag na kabataan ang isang taong walang abilidad na matukoy ang kaibahan sa pagitan ng tama at mali? Paano matatawag na tagasunod Ko ang isang taong walang sigla, lakas, kasariwaan, kahinahunan, at katatagan ng isang kabataan? Paano magiging karapat-dapat na maging tagapagpatotoo Ko ang isang taong walang taglay na katotohanan, walang pagpapahalaga sa katarungan, ngunit mahilig makipaglaro at makipaglaban? Ang mga kabataan ay hindi dapat puno ng panlilinlang, o puno ng mga tingin na may diskriminasyon sa ibang tao. Hindi sila dapat magsagawa ng mapanira at karumal-dumal na mga gawain. Hindi sila dapat walang mga adhikain, sigasig, at ng isang masiglang espiritung nagpupunyagi pataas. Hindi sila dapat panghinaan ng loob tungkol sa kanilang kinabukasan, at ni hindi sila dapat mawalan ng pag-asa sa buhay o ng pananalig sa hinaharap. Dapat silang magkaroon ng pagpupursiging magpatuloy sa daan ng katotohanan na pinili na nila ngayon—upang maisakatuparan ang kanilang naising gugulin ang kanilang buong buhay para sa Akin. Hindi sila dapat walang katotohanan, ni hindi nila dapat pagtakpan ang pagiging mapagpaimbabaw at pagiging di-matuwid—dapat silang maging matatag sa kanilang wastong paninindigan; hindi sila dapat sumunod sa agos, kundi dapat silang magkaroon ng espiritung may tapang na magsakripisyo at makibaka para sa katarungan at sa katotohanan. Dapat silang magkaroon ng katapangang huwag sumuko sa pang-aapi ng mga puwersa ng kadiliman at baguhin ang kabuluhan ng kanilang pag-iral. Hindi nila dapat tanggapin ang mga bagay-bagay nang hindi pumapalag, kundi ang mas dapat nilang gawin ay magkaroon ng diwa ng sinseridad at pagiging prangka, at ng pagpapatawad sa kanilang mga kapatid. Siyempre, ito ang mga hinihingi Ko sa lahat, at ang Aking mga panghihikayat sa lahat. Ngunit higit pa riyan, ito ang Aking mga salitang magpapaginhawa sa lahat ng kabataan. Dapat kayong magsagawa ayon sa Aking mga salita. Lalo na, ang mga kabataan ay hindi dapat walang determinasyon na malinaw na kilatisin ang totoong kalagayan ng mga bagay-bagay at maghanap ng katarungan at katotohanan. Dapat ninyong hangarin ang lahat ng bagay na maganda at mabuti, at dapat ninyong makamit ang realidad ng lahat ng positibong bagay. Higit pa rito, dapat kayong maging responsable para sa inyong sariling buhay, at hindi ninyo dapat ito ipagwalang-bahala. Bihira para sa mga tao, na naparito sa mundo, na makatagpo Ako, at bihira ding magkaroon ng oportunidad na hanapin at matamo ang katotohanan. Bakit hindi ninyo pahalagahan ang magandang panahong ito bilang tamang landas na hahangarin sa buhay na ito? At bakit ninyo binabalewala palagi ang katotohanan at katarungan? Bakit ninyo palaging niyuyurakan at sinisira ang inyong sarili para sa kawalang-katuwiran at karumihang pinaglalaruan ang mga tao? At bakit kayo kumikilos na katulad ng matatandang iyon na gumagawa ng ginagawa ng mga hindi matuwid? Bakit ninyo ginagaya ang mga lumang paraan ng mga lumang bagay? Dapat mapuno ng katarungan, katotohanan, at kabanalan ang inyong buhay; hindi kayo dapat natiwali nang napakaaga, at sa gayon ay mahulog sa Hades. Hindi ba ninyo nadarama na ito ay magiging isang kakila-kilabot na kasawian? Hindi ba ninyo nadarama na magiging lubha itong hindi makatarungan para sa inyo?

Lahat kayo ay dapat gumawa ng lubos na perpektong gawain ninyo at ialay ito sa Aking altar, at gawin itong ang nag-iisa—at ang pinakamaganda—na alay na inihahandog ninyo sa Akin. Dapat kayong maging matatag na lahat sa inyong sariling paninindigan at huwag magpatangay sa bawat nagdaraang ihip ng hangin na gaya ng mga ulap sa himpapawid. Nagtatrabaho kayo nang husto sa kalahati ng inyong buhay, kaya bakit hindi ninyo hanapin ang hantungang nararapat sa inyo? Nagpapakahirap kayo sa kalahati ng inyong buong buhay, subalit hinahayaan ninyo ang inyong parang baboy at asong mga magulang na kaladkarin sa libingan ang katotohanan at kabuluhan ng inyong personal na pag-iral. Palagay mo ba hindi ito malaking kawalan ng katarungan laban sa iyo? Hindi mo ba nadarama na mas walang kabuluhan ang ganitong paraan ng pamumuhay kaysa sa ibang paraan? Ang paghahanap sa katotohanan at sa tamang landas sa ganitong paraan ay maghahatid ng mga problema kaya nababalisa ang mga kapitbahay at nalulungkot ang buong pamilya, at hahantong ito sa nakamamatay na mga sakuna. Kung ganito ang iyong pamumuhay, hindi ba’t katumbas ito ng isang buhay na pinakawalang halaga? Kaninong buhay ang maaaring mas masuwerte kaysa sa iyo, at kaninong buhay ang maaaring mas katawa-tawa kaysa sa iyo? Hindi mo ba Ako hinahanap para matamo ang Aking kagalakan at mga salita ng pag-alo para sa iyo? Ngunit matapos kang magparoo’t parito sa loob ng kalahati ng iyong buong buhay, ginagalit mo Ako hanggang sa mapuno na Ako ng galit at hindi na kita pansinin o hindi na kita sang-ayunan—hindi ba ito nangangahulugan na nawalan ng kabuluhan ang iyong buong buhay? Paano ka nangangahas na humarap sa mga kaluluwa ng mga banal na iyon sa nagdaang mga kapanahunan na napalaya na mula sa purgatoryo? Maligamgam ka sa Akin at sa huli ay pinupukaw mo ang isang nakamamatay na sakuna—mas mabuti pang samantalahin ang oportunidad na ito at masayang maglayag patawid ng malawak na karagatan at pagkatapos ay sundin ang Aking “ipinagagawa.” Sinabi Ko na sa inyo noon pa: Iyong mga maligamgam—gaya mo ngayon—subalit ayaw umalis ay matatakpan at malalamon sa huli ng mga alon na nilikha Ko. Kaya ba ninyo talagang protektahan ang inyong sarili? May tiwala ka ba talaga na matitiyak ng iyong kasalukuyang paraan ng paghahangad na gawin kang perpekto? Hindi ba’t matigas ang puso mo? Ang ganitong klaseng pagsunod, ganitong klaseng paghahangad, ganitong klaseng buhay, at ganitong klaseng karakter—paano nito matatamo ang Aking pagsang-ayon?

Talababa:

a. Ang kuwento ng ibong Hanhao ay labis na kapareho ng pabula ni Aesop tungkol sa langgam at tipaklong. Pinili ng ibong Hanhao na matulog sa halip na gumawa ng isang pugad habang ang panahon ay mainit, sa kabila ng paulit-ulit na mga babala mula sa kanyang kapitbahay, na isang magpie. Nang dumating ang taglamig, ang ibon ay nanigas sa lamig hanggang mamatay.