Kabanata 30
Gising, mga brother! Gising, mga sister! Hindi maaantala ang Aking araw; ang oras ay buhay, at ang bawiin ang oras ay pagsasagip ng buhay! Hindi na malayo ang panahon! Ibagsak ang pagsusulit sa pagpasok sa kolehiyo at maaari kayong mag-aral para dito nang paulit-ulit. Gayumpaman, hindi na maaantala ang Aking araw. Tandaan! Tandaan! Ang mga ito ang Aking mabubuting salita ng panghihikayat. Nalantad na ang kalalabasan ng mundo sa harap mismo ng inyong mga mata, at malapit nang dumating ang malalaking kalamidad. Ang inyong buhay ba ang napakahalaga, o ang inyong pagtulog, ang inyong pagkain at inumin at kasuotan ang mahalaga? Dumating na ang oras para timbangin ninyo ang mga bagay na ito! Huwag nang magduda pa! Hindi ka naglalakas-loob na seryosohin ang mga bagay na ito, hindi ba?
Napakakahabag-habag! Napakadukha! Napakabulag! Napakalupit ng tao! Talagang nagbibingi-bingihan kayo sa Aking salita—nagsasalita ba Ako sa inyo nang walang saysay? Napakabagal pa rin ninyo—bakit? Bakit ganoon? Hindi ba talaga ninyo ito naisip kailanman? Para kanino Ko sinasabi ang mga bagay na ito? Maniwala sa Akin! Ako ang inyong Tagapagligtas! Ako ang inyong Makapangyarihan sa lahat! Magbantay! Magbantay! Ang panahong nawala ay hindi na kailanman darating muli—tandaan ito! Walang gamot sa mundo ang nakapaghihilom sa panghihinayang! Ano pa ba ang posible Kong masabi sa inyo? Hindi ba’t karapat-dapat ang Aking salita sa inyong maingat na pagbubulay-bulay, sa inyong paulit-ulit na pagbubulay-bulay? Napakapabaya ninyo sa Aking mga salita at napakairesponsable sa inyong buhay; papaano Ko ito matitiis? Papaano Ko ito matitiis?
Bakit hindi nagkaroon ng wastong buhay iglesia sa gitna ninyo sa buong panahong ito? Ito ay dahil kulang kayo ng pananalig; ayaw ninyong magbayad ng halaga, na ihandog ang inyong sarili, na gugulin ang inyongsarili sa harapan Ko. Gising, Aking mga anak! Maniwala sa Akin, Aking mga anak! Aking minamahal, bakit hindi kayo mapagsaalang-alang sa puso Ko?