Gising, mga lalaking kapatid! Gising, mga babaeng kapatid! Hindi maaantala ang Aking araw; ang oras ay buhay, at ang bawiin ang nasayang na panahon ay pagliligtas ng buhay! Hindi na malayo ang panahon! Kung hindi kayo makapasa sa pagsusulit sa pagpasok sa kolehiyo, maaari kayong mag-aral para dito nang paulit-ulit. Gayumpaman, hindi na maaantala ang Aking araw. Tandaan! Tandaan! Ang mga ito ang Aking mabubuting salita ng panghihikayat. Nalantad na ang kalalabasan ng mundo sa harap mismo ng inyong mga mata, at malapit nang dumating ang malalaking sakuna. Alin ang mas mahalaga: ang buhay ninyo, o ang inyong pagtulog, ang inyong pagkain at inumin at kasuotan? Dumating na ang oras para timbangin ninyo ang mga bagay na ito! Huwag nang magduda pa! Masyado kayong natatakot na seryosohin ang mga bagay na ito, hindi ba?

Napakakahabag-habag! Napakadukha! Napakabulag! Napakalupit ng tao! Talagang nagbibingi-bingihan kayo sa Aking salita—nagsasalita ba Ako sa inyo nang walang saysay? Napakabagal pa rin ninyo—bakit? Bakit ganoon? Hindi ba talaga ninyo ito naisip kailanman? Para kanino Ko sinasabi ang mga bagay na ito? Maniwala sa Akin! Ako ang inyong Tagapagligtas! Ako ang inyong Makapangyarihan sa lahat! Magbantay! Magbantay! Ang panahong nawala ay hindi na kailanman darating muli—tandaan ito! Walang gamot sa mundo ang nakapaghihilom sa panghihinayang! Kaya, ano pa ba ang posible Kong masabi sa inyo? Hindi ba karapat-dapat ang Aking salita sa inyong maingat na pagbubulay-bulay, sa inyong paulit-ulit na pagbubulay-bulay? Napakapabaya ninyo sa Aking mga salita at napakairesponsable sa inyong buhay; papaano Ko matitiis ito? Papaano Ko ito magagawa?

Bakit hindi nagkaroon ng wastong buhay iglesia sa inyo sa buong panahong ito? Ito ay dahil kulang kayo ng pananalig; ayaw ninyong magbayad ng halaga, na ihandog ang inyong mga sarili, na gugulin ang inyong mga sarili sa harapan Ko. Gising, Aking mga anak! Maniwala sa Akin, Aking mga anak! Aking minamahal, bakit hindi kayo mapagsaalang-alang sa puso Ko?