Isang Permanenteng Desisyon

Marso 8, 2021

Namatay ang papa ko sa isang sakit noong kinse anyos ako at nawalan ng sandigan ang pamilya ko. Hindi ko iyon matanggap. Pakiramdam ko pinagsakluban ako ng langit at lupa. Hindi rin ito matanggap ng mama ko at nagkasakit siya nang malubha, nagkalagnat siya nang mataas sa loob ng limang araw. Walang kamag-anak ang dumating upang bisitahin kami, takot na tulungan kami. Dinala ko ang maysakit kong mama sa ospital at hinimatay siya sa isang upuan. Walang sinuman ang dumating para tumulong, kaya nawalan ako ng pag-asa. Naisip ko, “Kakamatay lang ng papa ko. Kapag may nangyari sa mama ko, ano ang gagawin namin ng kapatid kong babae?” Kalaunan, may taong nangaral ng ebanghelyo ng Panginoong Jesus sa amin. Sa biyaya ng Panginoon, umigi ang mama ko pagkatapos lang dumalo sa dalawang pagtitipon. Ganoon kami simulang nanampalataya sa Panginoon. Noong nakita ko kung paano Siya ipinako upang tubusin ang sangkatauhan, naantig ako ng dakilang pag-ibig ng Diyos. Sinabi ng Panginoon sa Kanyang mga alagad: “Magsisunod kayo sa hulihan ko” (Mateo 4:19). “Ang mga bagay na ito ay sinalita ko sa inyo, upang kayo’y magkaroon sa akin ng kapayapaan. Sa sanglibutan ay mayroon kayong kapighatian: nguni’t laksan ninyo ang loob; aking dinaig ang sanglibutan” (Juan 16:33). Labis akong inaliw ng mga salitang ito. Lalo na noong narinig ko ang tungkol sa mga misyonaryo mula sa Kanluran na inalay ang kanilang mga buhay sa Panginoon, Naging inspirado ako, kaya gumawa ako ng pagpapasya sa Panginoon na igugol ang aking sarili para sa Kanya at sa pangangaral ng ebanghelyo! Noon, parang walang anuman sa buhay ang may kabuluhan. Tanging pagsunod sa Panginoon, paggawa para sa Kanya, at pag-aakay ng mga tao sa Kanyang harapan ang may kabuluhan at mahalaga. Inaabangan ko ang araw na maaari akong umalis ng bahay para mangaral at gumawa para sa Panginoon. Sa isang prayer meeting, nanalangin ako sa Panginoon, at sinabi sa Kanya ang hiling ko. Naroon ang mama ko noon. Nang umuwi kami, pinagalitan niya ako, “Bakit napakahangal mo? Bakit mo sinabi iyon? Ayos lang maniwala ka sa Panginoon, pero ’di ka maaaring tumigil sa pag-aaral mo. Kailangan mong magpokus sa high school. Tataas lang ang tingin ng mga kamag-anak natin sa iyo kung matagumpay ka.” Nagdalawang-isip ako dahil dito. Naisip ko, “Tama siya. Ang mga pag-asa ng pamilya ko ay nakaatang sa akin. Kapag tumigil ako sa aking pag-aaral para mangaral ng ebanghelyo, labis na masasaktan ang mama ko. Naging labis na mahirap ang pagsuporta sa amin, ’di ko siya maaaring saktan pa lalo.” Kaya nga patuloy akong pumapasok sa eskwelahan at dumadalo sa mga pagtitipon at nangangaral din, at ibinaon ko ang pagnanais kong mangaral ng ebanghelyo at gumawa para sa Panginoon.

Noong Hulyo 2001, Kakakuha ko lang ng entrance exam sa kolehiyo nang may makilala akong ilang mga taong ikinakalat ang ebanghelyo ng kaharian ng langit. Binasa namin ng kapatid kong babae ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at nalaman na Siya ang Panginoong nagbalik upang ipahayag ang katotohanan at gawin ang gawain ng paghatol simula sa bahay ng Diyos, at upang ganap nang linisin at iligtas ang tao. Natuwa ako. Ang Panginoon na matagal ko nang hinihintay ay nagbalik na sa wakas at ang marinig ang Kanyang sariling tinig at personal na akayin at iligtas Niya, ito ang Kanyang dakilang biyaya! Naiinggit ako dati sa mga alagad ng Panginoon tuwing nagbabasa ako ng Biblia dahil naririnig nila ang Kanyang mga turo kahit anong oras. Di ko naisip na magiging sing-swerte nila ako. Noong inisip ko ang lahat ng taong nanabik sa pagpapakita ng Panginoon pero hindi alam na nagbalik na Siya, at na narinig ko ang magandang balitang ito bago sila, alam ko na kailangan kong ipangaral ang ebanghelyo ng kaharian ng langit. Naisip ko: “Mabuti kung ’di ako makakapasok sa kolehiyo. Kung ganoon, magkakaroon ako ng magandang dahilan na sabihin kay mama na mangangaral ako at maglilingkod sa Diyos.”

Pagkalipas ng mahigit isang linggo, nagpunta ako para kunin ang mga resulta ng exam ko. Masayang sinabi ng titser ko na nakapasa ako sa isang magandang kolehiyo. Pinuri ako ng mga kaklase ko, sinasabing, “Sampu lamang ang pinili mula sa libo-libo galing sa ating probinsiya. Talagang sobrang ginalingan mo para makapasa sa kolehiyong iyan.” Nang narinig ko ang titser ko at mga kaklase na sinasabi ang lahat ng ito, Parang nahati ako, dahil inakala ko na kapag ’di ako nakapasa sa exam, maaari akong mangaral ng ebanghelyo. Pero ngayon na nalaman ng mama ko na nakapasa ako sa kolehiyo, mas magiging tutol siya sa ideyang iyon. Nang umuwi ako, ’di mapigilan ang pagngiti ng mama ko, pero terible ang naramdaman ko. Inaabangan ko sa mahabang panahon ang pagbabalik ng Panginoon upang dalhin tayo sa langit. Ngayon na dumating na Siya, personal na ipinapahayag ang katotohanan upang iligtas tayo, ayokong mapalampas ang ganoon kapambihirang pagkakataon. Noong nalaman ng mga kamag-anak namin ang tungkol sa exam ko, nagpunta silang lahat upang batiin ako at magsabi ng mga kapuri-puring bagay. Pero naisip ko: “Mga peke silang lahat. Noong namatay ang papa ko, wala ni isa sa kanila ang pumunta para bisitahin kami. Ngayong nakapasok ako sa kolehiyo, narito lahat sila. Umaasa lang sila na kapag nagtagumpay ako balang araw, magiging maganda ang tingin sa kanila dahil dito.” Habang mas pinagmamasdan ko ang kanilang “pag-aalala” sa akin, mas nakikita ko na mga pabago-bagong tao sila. Pero ang mama ko ay masayang nakikipag-usap sa kanila, alam ko na ipinagmamalaki niya ako dahil nakapasok ako sa kolehiyo at nirerespeto na siya ng mga tao ngayon dahil sa akin. Kapag pinili ko na ’wag magkolehiyo, labis na sasama ang loob ng mama ko at bababa uli ang tingin sa amin ng mga kamag-anak namin. Noong naisip ko kung paano nagdusa ang mama ko dahil sa pagtrato sa amin ng mga kamag-anak namin, naisip ko: “Ang pagpapalaki sa amin ay naging sobrang hirap para kay mama. Kapag ’di ko ginawa ang gusto niya, talagang bibiguin ko siya. Nais ng puso ko na bigyang kasiyahan ang Diyos, pero ’di ko maaaring saktan ang mama ko nang ganoon.” Kaya, naramdaman ko na wala akong magagawa: kailangan kong magkolehiyo. Noong nagsimula akong magkolehiyo, nadiskubre ko ang malaking agwat sa pagitan ng mga mahihirap at mayayamang estudyante. Ang mga mula sa mayayamang pamilya ay mababa ang tingin sa mga mahihirap at inuutusan sila. Pagkatapos lang ng dalawang linggo ng military training, dalawang instructor ang nagsimula sa pakikipagligawan sa ilang magagandang babae sa klase. At kapag kaarawan ng isang kaklase lahat ay sinusubukang higitan ang mga regalo ng bawat isa. Kumakain sila ng mga mahal na pagkain at sa tingin ko nililinlang at ginagamit lang ng mga kaklase ko ang isa’t isa. Walang tunay na pagkakaibigan doon. Namuhi ako sa lahat ng ito. Di ko lubos maisip kung magiging ano ako pagkatapos ng apat na taong pag-aaral doon. Sa panahong iyon, nag-umpisa akong mas manabik sa buhay-simbahan at sa ibang mga miyembro ng simbahan. Gusto kong iwan ang kolehiyo at balikan sila.

Pagkatapos ng paghihirap ng tatlong buwan pa sa kolehiyo, panahon na ng bakasyon sa taglamig. Nagpasya ako na harapin ang mama ko kapag umuwi ako at sabihin sa kanya na titigil na ako sa pag-aaral. Sa unang araw sa bahay, nagpatugtog ako ng isang himno ng mga salita ng Diyos: “Dalisay na Pag-ibig na Walang Dungis.” “Ang ‘pag-ibig,’ ay tumutukoy sa isang damdaming dalisay at walang dungis, kung saan ginagamit mo ang iyong puso upang magmahal, makaramdam, at maging maalalahanin. Sa pag-ibig walang mga kondisyon, walang mga balakid, at walang agwat. Sa pag-ibig walang paghihinala, walang pandaraya, at walang katusuhan. Sa pag-ibig walang kalakalan at walang karumihan. Kung nagmamahal ka, hindi ka manlilinlang, magrereklamo, magkakanulo, maghihimagsik, mangunguha, o hihiling na tumanggap ng anumang bagay o magtamo ng magkano mang halaga.

Ang ‘pag-ibig’ ay tumutukoy sa isang damdaming dalisay at walang dungis, kung saan ginagamit mo ang iyong puso upang magmahal, makaramdam, at maging maalalahanin. Sa pag-ibig walang mga kondisyon, walang mga balakid, at walang agwat. Sa pag-ibig walang paghihinala, walang pandaraya, at walang katusuhan. Sa pag-ibig walang kalakalan at walang karumihan. Kung nagmamahal ka, malugod mong itatalaga ang iyong sarili, malugod na magtitiis ng paghihirap, magiging kasundo ka ng Diyos, tatalikuran mo ang lahat ng iyo para sa Diyos, isusuko mo ang iyong pamilya, ang iyong hinaharap, ang iyong kabataan, at ang iyong pag-aasawa. Kung hindi, ang iyong pag-ibig ay hindi talagang pag-ibig, bagkus ay panlilinlang at pagkakanulo!” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Pinukaw ng mga salita ng Diyos ang loob ko. Nanabik ako, pero nagsisi rin. Nagpasya na ako na sundin ang Diyos sa buong buhay ko, na hangaring makilala at mahalin ang Diyos. Sa pag-ibig, walang panlilinlang o pagtataksil. Kung tunay ko Siyang minahal, inilaan ko dapat ang sarili ko sa Kanya at isinuko ang lahat para sa Kanya. Pero lahat ay naging puro mga salita lamang. Sa huli, inisip ko lang ang pamilya ko at ang kanilang damdamin. Hindi ko minahal ang Diyos. Nilinlang at pinagtaksilan ko Siya.

Pagkatapos ay binasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Para sa bawat isa na naghahangad na ibigin ang Diyos, walang katotohanang hindi matatamo at walang katarungan na hindi nila mapaninindigan. Paano ka ba dapat mamuhay? Paano mo ba dapat ibigin ang Diyos, at gamitin ang pag-ibig na ito para bigyang-kasiyahan ang Kanyang kagustuhan? Walang bagay na hihigit pa sa iyong buhay. Higit sa lahat, ikaw ay dapat magkaroon ng ganitong mga hangarin at pagtitiyaga, at hindi dapat maging tulad ng mga walang gulugod, mga mahihinang nilalang. Dapat mong matutunan kung paano maranasan ang isang makahulugang buhay, at maranasan ang makahulugang mga katotohanan, at hindi dapat ituring ang iyong sarili na walang sigla sa ganitong paraan. Ang iyong buhay ay lilipas nang hindi mo namamalayan. At pagkatapos, magkakaroon ka pa ba ng isa pang pagkakataon para ibigin ang Diyos? Maaari bang ibigin ng tao ang Diyos pagkatapos niyang bawian ng buhay? Dapat kang magkaroon ng mga hangarin at ng konsensya na katulad ng kay Pedro. Ang buhay mo ay dapat na maging makahulugan, at hindi mo dapat pinaglalaruan ang iyong sarili. Bilang isang tao, at bilang isang tao na naghahangad sa Diyos, dapat mong magawang maingat na isaalang-alang kung paano mo itinuturing ang iyong buhay, kung paano mo dapat ihandog ang iyong sarili sa Diyos, kung paano ka magkakaroon ng isang mas makabuluhang pananampalataya sa Diyos, at paano, dahil sa iniibig mo ang Diyos, mo Siya dapat ibigin sa paraang mas dalisay, mas mainam, at mas mabuti” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Naramdaman ko ang mga inaasahan ng Diyos mula sa tao sa Kanyang mga salita. Napakabihirang makilala ang Diyos sa ating mga buhay. Dalawang libong taon na ang nakalipas, nakilala ng mga alagad ng Panginoon ang Diyos, at ngayon binibigyan ako ng pambihirang pagkakataon ng Diyos upang sundin Siya, at hangaring makilala at mahalin Siya. Kung hindi ko kayang mapagtagumpayan ang aking relasyon sa pamilya, takot na masaktan ang aking mama, at patuloy na hinahangad ang makamundong landas ni Satanas, hindi ko ba inaaksaya ang oras ko? Hindi hinihintay ng gawain ng Diyos ang sinumang tao, at gumagawa Siya sa mundo sa sandaling panahon lang. Kung palalampasin ko ito, ’di ko na uli ito matatagpuan. Naisip ko si Pedro. Nais ng mga magulang niya na maging opisyal siya pero ’di siya natali ng relasyon niya sa pamilya. Pinili niyang sundin ang Diyos at hinangad na mahalin ang Diyos at ginawa siyang perpekto ng Panginoon. Kahit na ’di ako maikukumpara kay Pedro, alam kong dapat kong hangaring makilala at mahalin ang Diyos na gaya niya. Iyon ang magiging pinakamakabuluhang buhay! ’Di ko na naramdaman na natatali ako ng relasyon sa pamilya pagkatapos noon at nagpasya ako na piliing bigyang kasiyahan ang Diyos ngayon!

Sa araw bago magsimula uli ang eskwela, buong seryoso kong sinabi kay mama na ’di na ako babalik. Pinagalitan niya ako, sinasabing “Alam ko na gusto mong tumigil mag-aral para sa Diyos, pero hindi pwede, kaya kalimutan mo na lang ang ideyang iyan!” Sinabi ko, “Ginawa tayong lahat ng Diyos. Dapat natin Siyang sambahin. Ito ang tama at nararapat. Itinuturo rin sa atin ng Biblia: ‘Huwag ninyong ibigin ang sanglibutan, ni ang mga bagay na nasa sanglibutan. Kung ang sinoman ay umiibig sa sanglibutan, ay wala sa kaniya ang pagibig ng Ama’ (1 Juan 2:15). Ang mga mananampalataya sa Diyos ay ’di dapat lumakad sa makamundong landas ng paghahangad ng mga pagkakataon sa hinaharap. Di iyon ang kalooban ng Diyos. Gusto kong sundin ang Diyos at gawin ang aking tungkulin.” Pagkatapos, sinabi ng mama ko, “Mas maraming pera ang ibang pamilya kaysa sa atin. Maaari nilang gugulin ang lahat ng kanilang panahon upang paglingkuran ang Panginoon kung gusto nila. Maagang namatay ang papa mo, wala tayong pera, at mababa ang tingin sa atin ng mga kamag-anak natin. Para sa ano ba ako nagdusa sa mahabang panahon? Ginawa ko ito dahil gusto kong makapag-aral ka sa kolehiyo, magtagumpay, at magkaroon ng maayos na buhay! Naging napakahirap nito. Halos nasa finish line ka na pero gusto mong tumigil sa karera. Pa’no mo ko nasasaktan nang ganito?” Nagsimula akong manghina noong sinabi niya ito. Naisip ko: “Tama siya. Kapag nagkolehiyo ako, magkakaroon ako ng magandang trabaho at magkakapera kami, at ’di na magiging mababa ang tingin kay mama.” Pero naisip ko: “Maaari akong mabuhay ng maayos na materyal na buhay at tingalain ng iba, pero kapag tapos na ang gawain ng Diyos, ang mundong ito ni Satanas ay mawawasak at tanging ang kaharian ni Cristo ang matitira. Lahat ng kasiyahan at walang kabuluhan ay papailanlang sa usok.” Kaya sinabi ko kay mama, “Mga bisita lang tayo sa mundong ito. Gaano man tayo mabuhay nang maayos, kapag tapos na ang gawain ng pagliligtas ng Diyos, ang mga malalaking sakuna ay darating at ang mga buhay natin ay mawawasak. Walang anumang magagawang kaibahan ang pera. Sabi ng Panginoong Jesus, ‘Sapagka’t ano ang pakikinabangin ng tao, kung makamtan niya ang buong sanglibutan at mawawalan siya ng kaniyang buhay? o ano ang ibibigay ng tao na katumbas sa kaniyang buhay?’ (Mateo 16:26).” Pinatigil ako ng mama ko, sinasabing, “Hindi ako tumututol sa iyong pagsampalataya sa Diyos. ’Wag ka lang maging sobrang seryoso. Manampalataya ka sa Diyos, sige, pero ’wag mong isuko ang mundo, dahil kung hindi, pa’no ka magkakaroon ng masayang buhay? Pa’no ko kayong dalawa pinalaki na ’di kumikita ng pera?” Noong sinabi niya ito, napagtanto ko na ang pananampalataya niya ay mga salita lang. Namamangka siya sa dalawang ilog, ninanais niya ang mga pagpapalang mula sa Diyos at ang mundo rin. Nagpatuloy ako, sinasabing, “Kung wala ang pagpapala ng Diyos, hindi maaaring kumita ng pera ang mga tao gaano man sila magtrabaho. Ang Diyos ang nagdedesisyon kung gaanong halaga ng pera ang magkakaroon tayo sa buhay, at kung walang katotohanan, lahat ng mga ito ay walang kabuluhan.” Pero ayaw niyang makinig at determinado siyang tutulan ang mga gusto ko. Pagkatapos tinawagan niya ang mga pinsan at tita ko, at hiniling sa kanilang kausapin ako. Ang makita ang mama ko na ’di pumapayag ay talagang nakalungkot sa akin. Naisip ko: “Bakit ’di niya ito naiintindihan?” Wala akong ideya kung anong susunod na mangyayari, kaya nanalangin ako nang tahimik sa Diyos hinihiling sa Kanya na panatilihin akong matatag na nakatayo anuman ang dumating.

Pinapunta ng mama ko sa bahay ang lahat ng mga kamag-anak na matagpuan niya. Sa sandaling dumating ang tito ko, galit niyang sinabi, “Ano ba itong tungkol sa Diyos? Napakabata mo pa para maging labis na mapamahiin!” Sinabi ng tita ko, “Gusto lang ng mama mo kung ano ang makakabuti sa iyo.” Lahat sila ay pinagsabihan ako tungkol dito. Alam ko na mga ateista sila at ’di sila makikinig sa akin, kundi mas lalapastanganin lang ang Diyos kapag nagsalita ako, kaya ’di ako nagsalita. Biglang tumalikod ang tito ko at sinabi sa mama ko, “Nananampalataya siya sa Diyos dahil takot siyang mamatay sa mga sakuna, kaya hayaan mo siyang mamatay bago ang mga sakuna. Tawagin mo ang mga pulis at hayaan mo silang hampasin siya ng mga de-kuryenteng batuta, tingnan mo kung manampalataya pa rin siya!” Di ko inakala na ang sarilli kong tito ay makakayang sabihin ang gayong bagay. Naisip ko: “Kamag-anak ko ba ito o isang diyablo?” Sa gulat ko, pumanig sa kanila ang mama ko at sumabat, sinasabing, “Kailangan niya ng disiplina, napakamasuwayin niya!” Nang makita ko siyang pumapanig sa kanila, na handa akong pwersahin na isuko ang pananampalataya ko, naghinagpis ang puso ko. Pagkatapos nagsalita ang pinsan ko sinasabing, “Kapag tumigil ka sa pananampalataya at magpokus sa pagtatapos sa kolehiyo, tutulungan ka namin. Kami ang mag-aalaga sa mama mo at tutulungan namin ang kapatid mo na makahanap ng maayos na trabaho Pero kung itutuloy mo ang pananampalataya mo, puputulin namin ang lahat ng kaugnayan namin sa iyong pamilya, at mula ngayon, anuman ang mangyari, di namin tutulungan ang sinuman sa inyo. Hindi na tayo magiging magkamag-anak. Mag-isip ka nang mabuti!” Gusto niyang akitin ako palayo sa pagsunod kay Cristo. At noong nag-aaral ako sa high school, walang sinuman sa kanila ang tumulong sa amin! Ngayon na gusto kong sundin ang Diyos at maglakad sa tamang landas, nagpunta silang lahat upang pigilan ako, sinasabi ang mga “magagandang” bagay upang tuksuhin ako. Ito ang pakana ni Satanas, at ’di ako mahuhulog dito. Pero naisip ko: “Kapag ’di talaga ako bumalik sa kolehiyo, labis na masasaktan ang mama ko. Labis na ang pinagdusahan niya. Paano ako mabubuhay kung ako ang magiging dahilan ng higit pa niyang paghihirap?” Pagkatapos nanalangin ako nang tahimik sa Diyos, “Mahal na Diyos, ayokong iwan Ka. Alam ko po na ang pagsunod sa Iyo at paghahangad ng katotohanan ay ang tamang landas, pero nahihirapan ako kapag naiisip ko si mama. Hindi ko alam ang gagawin ko. Pakiusap, tulungan Mo ako.” Pagkatapos, naisip ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos na sinasabi: “Ang dami ng dapat ipagdusa ng isang indibidwal at ang layo ng dapat nilang lakarin sa kanilang landas ay itinakda ng Diyos, at walang sinuman ang tunay na makatutulong sa kaninuman” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Bigla kong naunawaan. “Tama,” naisip ko. “Nagpapasya ang Diyos kung gaano magdurusa ang isang tao. Hindi depende sa atin, at ’di ko maaaring pigilan ang pagdurusa ni mama sa pamamagitan lang ng pagkita ng maraming pera at pagbigay nito sa kanya. Ang ugat ng ating paghihirap ay ang katiwalian ni Satanas at ang lahat ng mga satanikong lason at mga makamundong pagnanasa na nasa atin. Kung hindi sasambahin ng mga tao ang Diyos ngayon at tatanggapin ang Kanyang paghatol upang malinis, hindi sila kailanman lalaya mula sa mga paghihirap. Ngunit kung mananampalataya ang mga tao sa Diyos at hahangarin ang katotohanan, kung ganoon, kahit mahirap ang buhay nila, kasama ang Diyos at ang Kanyang mga pagpapala, magkakaroon sila ng napakasayang buhay.” Dati iniisip ko na ang pag-aaral nang mabuti, pagkita ng maraming pera, at pagtamo ng paggalang ng iba ay babawas sa pagdurusa ng mama ko. Pero iyon ay kahangalan lang. Muntikan na akong mahulog sa bitag ni Satanas. Sa mga kaisipang ito, mas tumibay ang pasya ko. Gaano man nila nilapastangan at siniraan ang Diyos, nanatiling tahimik ang puso ko sa harapan ng Diyos, tumatawag sa Kanya sa buong panahong iyon. Nang makitang hindi ako nagsasalita, talagang nagalit ang mama ko. Itinulak niya ako at napahiga ako sa kama ko. Nagulat ako na kaya niyang gawin ito sa akin. Talagang sumama ang loob ko at nagsimula akong umiyak. Pero patuloy akong nanalangin nang tahimik sa Diyos, hinihiling sa Kanya na panatilihing matatag ang puso ko upang magawa kong tumayong saksi para sa Kanya at ’wag sumuko. Naisip ko ang sinabi minsan ng Panginoon: “Ang hindi nagpapasan ng kaniyang krus at sumusunod sa akin, ay hindi karapatdapat sa akin” (Mateo 10:38). At sinasabi ng Makapangyarihang Diyos, “Dapat magkaroon ang mga kabataan ng pagtitiyagang magpatuloy sa landas ng katotohanan na ngayon ay pinili nila—upang matanto ang kanilang naising gugulin ang kanilang buong buhay para sa Akin. Hindi sila dapat mawalan ng katotohanan, ni hindi sila dapat maging mapagpaimbabaw at makasalanan—dapat silang maging matatag sa wastong paninindigan. Hindi sila dapat magpatangay na lamang, kundi dapat silang magkaroon ng espiritung may tapang na magsakripisyo at makibaka para sa katarungan at katotohanan. Ang mga kabataan ay dapat magkaroon ng katapangang huwag sumuko sa pang-aapi ng mga puwersa ng kadiliman at baguhin ang kabuluhan ng kanilang pag-iral” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng pananampalataya at lakas at ng pagtitiwala na manatili sa landas na pinili ko.

Hindi nagtrabaho ang mama ko sa palengke kundi nanatili siya sa bahay para bantayan kaming mabuti ng kapatid kong babae. Hinanap niya sa mga gamit ko ang libro ko ng mga salita ng Diyos at mga cassette ng himno at galit na sinabi, “Simula ngayon, pareho kayong hindi pwedeng pumunta sa mga pagtitipon. Sasamahan ko kayo saanman kayo magpunta. Hahanapin ko ang lugar n’yo ng pagtitipon.” Naramdaman ko na parang nasa house arrest ako. Nawalan ako ng kalayaan sa sarili kong tahanan. Hindi ako makapagbasa ng mga salita ng Diyos at ’di ko tinangkang kausapin ang kapatid ko tungkol sa aming pananampalataya, lalo na ang mamuhay ng buhay-iglesia. Sobrang nakakalungkot ito. Nagpatuloy ako sa pananalangin sa Diyos, hinihiling sa Kanya na ipakita sa amin ang solusyon. Matapos ang ilang araw, nasa banyo ang mama ko, kaya habang pinagtatakpan ako ng kapatid ko, kinuha ko ang libro ko ng mga salita ng Diyos at mga cassette ng himno at mabilis akong nagpunta sa bahay ni Sister Tang, na lider ng simbahan namin. Sinabi ko sa kanya ang mga nangyari at ang mga iniisip ko tungkol dito. Sinabi ko, “Alam ko mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na ang pagsunod sa Diyos ay ang landas ng liwanag tungo sa kaligtasan. Gusto kong gawin ang aking tungkulin sa bahay ng Diyos, pero pinipigilan ako ng mama ko. Hindi kami maaaring dumalo ng kapatid ko sa mga pagtitipon. Bakit nangyayari sa amin ang lahat ng ito?” Pagkatapos, matiyagang nagbahagi si Sister Tang, sinasabing, “Sa katunayan, ang pressure mula sa mga miyembro ng pamilya ay isang labanan sa espirituwal na mundo. Gusto nating gumugol para sa Diyos, pero ginagamit ni Satanas ang ating mga pamilya upang pigilan tayo at ang ating mga kahinaan upang atakehin tayo upang ’wag tayong maligtas. Dapat tayong magtiwala sa Diyos upang makita ang mga pakana nito.” Pagkatapos ay binasahan niya ako ng isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at nangangailangan sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao. Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan. … Kapag naglalaban sa espirituwal na dako ang Diyos at si Satanas, paano mo dapat bigyang-kasiyahan ang Diyos, at paano ka dapat manindigan sa iyong patotoo sa Kanya? Dapat mong malaman na ang lahat ng nangyayari sa iyo ay isang malaking pagsubok at ang oras na kailangan ka ng Diyos na magpatotoo” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Ipinakita sa akin ng mga salitang ito na kung gusto kong sundan si Cristo sa madilim at masamang mundong ito, kung ganoon hindi ito magiging madali. Mapupuno ito ng mga espirituwal na mga labanan at mahihirap na mga pagpipilian. Ginagawa ngayon ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng paghatol, ang huling yugto, at ang pinakamahalagang yugto, ng paglilinis at pagliligtas ng mga tao. Inaasahan ng Diyos na ang lahat ay magtatamo ng Kanyang katotohanan at buhay, maliligtas at mananatiling buhay. Pero ’di Niya pinipilit ang mga tao, kundi hinahayaan tayong mamili para sa ating mga sarili. Gusto ng mama ko na magkolehiyo ako, upang mag-aral at magtagumpay. Pero ’di niya naunawaan ang katotohanan. Nilinlang siya ng mga lason ni Satanas at ’di niya makita ang kahungkagan ng gayong mga hangarin. Di ako pwedeng makinig sa kanya at piliin ang maling landas. Nagpatuloy si Sister Tang, sinasabing, “Nakikita mo kung gaano walang kabuluhan ang hangarin ang kaalaman at nagpasya ka na na gumugol para sa Diyos at pinili mo ang landas sa paghahangad ng katotohanan. Katanggap-tanggap ito sa Diyos. Pero kung ano ang pipiliin mo para sa iyong sariling landas sa buhay ay depende sa iyo, at dapat kang manalangin at mas maghanap.” Naisip ko: “Maaaring nagpasya akong sundin si Cristo, pero binabantayan akong mabuti ng mama ko, sinasabi na gusto niyang hanapin ang mga lugar ng pagtitipon namin. Kapag ’di ako bumalik sa kolehiyo, tiyak na gagawa siya ng problema para sa mga kapatid.” Kaya sinabi ko sa kanya na babalik ako sa kolehiyo.

Pagdating ko roon, nag-apply ako para ipa-suspindi ang pag-aaral ko at naaprubahan ito. Hindi siya pumayag. Umiyak lang siya at sinabi kung gaano siya nagdusa, at kung gaano kahirap ang palakihin kami ng kapatid ko. Nang makita ko siyang ganito, talagang nalungkot ako, at naisip ko, “Talagang nahirapan ang mama ko upang palakihin kami at ’di ko pa siya nasusuklian. Kapag ’di ko ginawa ang gusto niya, hindi ba’t magiging walang utang na loob na anak ako?” Agad-agad akong nanalangin sa Diyos, “Mahal na Diyos, ano’ng dapat kong gawin? Pakiusap, tulungan Mo po ako.” Bigla na lang isang sipi ng mga salita ng Diyos ang naisip ko: “Kapag dumating ang init ng tagsibol at namukadkad ang mga bulaklak, kapag lahat ng nasa silong ng kalangitan ay luntian at lahat ng bagay sa lupa ay nasa lugar, unti-unting papasok ang lahat ng tao at bagay sa pagkastigo ng Diyos, at sa panahong iyan lahat ng gawain ng Diyos sa lupa ay magwawakas. Hindi na gagawa o maninirahan ang Diyos sa lupa, sapagkat ang dakilang gawain ng Diyos ay natupad na. Wala bang kakayahan ang mga tao na isantabi ang kanilang laman sa maikling panahong ito? Anong mga bagay ang makakasira sa pagmamahalan sa pagitan ng tao at ng Diyos? Sino ang makapaghihiwalay sa pagmamahalan sa pagitan ng tao at ng Diyos? Ang mga magulang ba, mga asawang-lalaki, magkakapatid na babae, mga asawang-babae, o ang masakit na pagpipino? Mapapawi ba ng mga damdamin ng konsiyensya ang larawan ng Diyos sa kalooban ng tao? Sariling kagagawan ba ng mga tao ang pagkakautang at mga kilos nila tungo sa isa’t isa? Malulunasan ba ng tao ang mga iyon? Sino ang makakaprotekta sa kanilang sarili? Natutustusan ba ng mga tao ang kanilang sarili? Sino ang malalakas sa buhay? Sino ang nagagawang iwan Ako at mabuhay sa kanilang sarili?” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na pinamumunuan ng Diyos at itinatalaga ang buhay ng bawat isa sa atin. Parang animo’y ang mama ko ang nagpalaki sa akin pero ang totoo ang mga buhay natin ay mula sa Diyos. Ang Diyos ang nagtutustos sa atin at nagpapalaki sa atin. Ang pagpapalaki sa anak ay isang obligasyon lang na ginagawa ng mga magulang, at walang sinuman ang may utang kaninuman. Ibinigay ng Diyos ang lahat ng kinailangan ko at isinaayos Niya ang lahat ng uri ng mga tao at bagay upang akayin ako sa Kanya upang tanggapin ang Kanyang kaligtasan. Napakadakila ng pag-ibig ng Diyos! Labis ang tinanggap ko mula sa Diyos pero ’di ko pa Siya nasusuklian. Dahil sa nangyari, ang pangakong ginawa ko sa Diyos ay naging isang panlilinlang. Sa Diyos, ang Lumikha, ako may utang. Dahil naisip ko kung gaanong ang kasalukuyang gawain ng Diyos sa mundo ay napakaiksi, gaya ng naging gawain ng Panginoong Jesus, kailangan kong pahalagahan ang pambihirang pagkakataong ito upang suklian ang pag-ibig ng Diyos sa pamamagitan ng paggawa ng aking tungkulin bilang Kanyang nilalang. At kung kailan nagdesisyon na akong sundin si Cristo, di inaasahang nagbago ang mga bagay-bagay. Narinig ng mama ko na kapag masyado akong maraming naging pagliban sa klase, patatalsikin ako at natakot siya na ’di na ako makakapagkolehiyo pa, kaya pumayag siya sa pag-uwi ko. Nang umuwi ako, binalaan niya ako, sinasabi, “Hindi ka na mananampalataya sa Diyos. Kailangan mong maghanap ng trabaho rito at magtrabaho ng isang taon, pagkatapos mag-aral ka uli sa kolehiyo.” Nangako ako sa kanya na gagawin ko, pero sa loob ko naisip ko, “Itinalaga ng Diyos na sundin ko si Cristo, at ito ang pinili ko. Hindi ako agad susuko.”

Kaya naghanap ako ng trabaho, at nagtrabaho ako at dumalo sa mga pagtitipon ng simbahan, at ipinangaral ko ang ebanghelyo sa iba sa libreng oras ko. Sa pamamagitan ng pagsasagawa ng mga salita ng Diyos, unti-unti kong naunawaan ang ilang mga katotohanan at naunawaan ko na tanging ang paghahangad sa katotohanan ang makabuluhang buhay. Ang pagtitiwala kong sumunod sa Diyos ay lumago. ’Di ko namalayan na panahon na para bumalik sa eskwelahan at kailangan kong gumawa ng huling desisyon: pinili ko ang Diyos. Nanalangin ako nang tahimik sa Diyos, “Mahal na Diyos, pakiusap bigyan Mo po ako ng pananampalataya upang tumayong saksi sa pagsubok na ito.” Pagkatapos ng pagtitipon ko sa araw na iyon, umuwi ako at nadatnang nag-iimpake ang mama ko ng kanyang mga gamit. Nalaman ko na may isang kapitbahay ang nagpakilala ng isang lalaki sa mama ko at siya’y magpapakasal sa kanya. Nagulat ako at nasaktan, iniisip na: “Aalis si mama? Sinong mag-aalaga sa amin?” Tinanong ko siya kung ayaw na niya sa amin. Sinabi niya, “Hindi ako ang may ayaw sa inyo. Determinado kayong manampalataya sa Diyos at ’di ko na kayo maaasahan pa. Bibigyan kita ng huling pagkakataon. Ito ang phone number ng pakakasalan ko. Kapag bumalik ka sa eskwelahan, tawagan mo ang numerong iyan kapag bumisita ka sa bahay at susunduin ka namin. Pero kung pareho n’yong ipipilit na ipagpatuloy ang pananampalataya n’yo, kung ganoon, ’di na ako mananatili pa para tulungan kayo.” Nakakasama ng loob na marinig siyang sinasabi ito. Determinado akong sundin ang landas ng pananampalataya, pero ’di na kami tatanggapin ni mama. Bata pa ako at kasama ko ang nakababata kong kapatid. Saan kami titira? Bago ko pa ito mapag-isipan, dinala kami ni mama sa bus papuntang eskwelahan. Sa daan, naisip ko ang tungkol sa mga nangyayari. Sa loob lang ng isang araw, ako at ang kapatid ko ay naging mga palaboy na walang tirahan. Talagang ang hirap nito. Walang magawang sinabi ng kapatid ko, “’Di na tayo gusto ni mama. Anong gagawin natin kapag ’di ka bumalik sa eskwelahan?” Tumagos sa puso ko ang mga salita ng kapatid ko. Naisip ko, “Oo, laging nariyan si mama upang suportahan kami dati. Ngayon wala kaming mga kaibigan o pamilya, at si mama ay mag-aasawa ng iba. Paano kami mabubuhay kapag pinanatili ko ang aking pananampalataya sa Diyos? Sa’n kami dapat pumunta? Anong dapat kong gawin?” Talagang nasaktan ako at nanghina noon, kaya nanalangin ako sa Diyos, “Mahal na Diyos, ’di ko na po kaya. Gusto Kitang bigyang kasiyahan, pero nawawalan na ako ng pananampalataya at lakas upang magpatuloy. Alam ko po na labis-labis ang ginawa Mo para sa akin pero napakahina ko. Di ako karapat-dapat maligtas.”

Biglang isang sipi ng mga salita ng Diyos ang naisip ko: Sabi ng Diyos, “Kapag dumating na ang araw para ang gawaing ito ay lumaganap, at nakita mo ang kabuuan nito, magsisisi ka, at sa sandaling yaon ikaw ay matitigilan. Mayroong mga pagpapala, gayunman ay hindi mo alam kung paano magtamasa sa mga yaon, at naroon ang katotohanan, gayunman ay hindi mo ito hinahabol. Hindi ka ba nagdadala ng sumpa sa iyong sarili? … Wala nang hihigit pa ang kamangmangan kaysa mga yaong nakakita sa kaligtasan ngunit hindi hinangad na makamit ito; sila ay mga taong nagpapakabusog sa laman at nasisiyahan kay Satanas” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Naisip ko, “Tama. Malapit na matapos ang gawain ng Diyos at nakita ko na ang tunay na daan. Kung pipiliin ko na bigyang kasiyahan ang laman ko dahil ’di ko matiis ang makalamang pagdurusa, kapag natapos ang gawain ng Diyos, napalampas ko na ang pambihirang pagkakataong ito na makamit ang katotohanan, at wala akong matatamo kundi panghihinayang.” Pinag-isipan ko ang nakaraang taon na ginugol ko sa paggawa ng tungkulin ko sa simbahan. Kahit na nagmula sa iba-ibang dako ang mga kapatid, lahat sila ay mapagmahal at tapat sa isa’t isa. May pagmamahal nilang sinabi ang mga tiwaling disposisyon ng bawat isa at nagbahagi sila sa katotohanan upang suportahan ang isa’t isa, gaya ng isang pamilya. Matapos diligan at tustusan ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko ang ilang katotohanan at unti-unting naunawaan ang maraming bagay tungkol sa mundo. Nakita ko na tanging ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang maaaring maglinis at magligtas ng mga tao at ang pagsunod kay Cristo ay ang landas ng liwanag tungo sa kaligtasan. Kailangan kong magdesisyon. Nagmula sa Diyos ang buhay ko at ibinigay Niya sa akin ang lahat. Ang paggawa sa tungkulin ko bilang isang nilalang ay ganap na makatwiran! Di sinuportahan ni mama ang aking pananampalataya kundi gusto niyang hangarin ko ang kaalaman at maging matagumpay. Kung ginawa ko ang gusto niya at pinili ang maling landas, mas lalo lang akong gagawing tiwali ni Satanas at sa huli ay parurusahan at mawawasak. Di ako mapapalaya sa aking mga tiwaling disposisyon o malilinis ng kaalaman. Tanging Diyos ang maaaring magligtas sa atin. Kung ’di ako gusto ng aking pamilya, kasama ko pa rin ang Diyos. Kung babalikan ang lahat ng nangyari, nanghina ako nang maraming beses, pero sinuportahan ako, tinulungan, at binigyan ng lakas ng mga salita ng Diyos. Sa aking pinakamahinang sandali na gusto kong iwan ang Diyos, pinukaw ng mga salita ng Diyos ang puso ko. Hindi Niya ako kailanman iniwan. Ang pag-ibig ng Diyos para sa akin ang pinakatunay na bagay sa mundo! Nang maisip ko ito, napagtanto ko na malaki ang utang ko sa Diyos at ang pagtitiwala ko ay bumalik. Pinahid ko ang mga luha ko at sinabi sa kapatid ko, “Ang Diyos ang Siyang tanging maaasahan natin at gagabayan Niya tayo. Bumalik tayo sa simbahan.” Kinabukasan, sumakay kami sa bus pabalik sa bahay at sinimulang gawin ang aming mga tungkulin sa simbahan. Salamat sa Diyos! Inakay ako ng mga salita ng Diyos upang mapagtagumpayan ang makalamang kahinaan at piliin ang pinakamalinaw na landas.

Madalas nang mangyari ngayon ang mga sakuna. Paano natin masasalubong ang Panginoon at paano tayo maililigtas ng Diyos bago ang malalaking sakuna? Magkasama tayong magsiyasat upang mahanap ang landas.

Kaugnay na Nilalaman

Kasisimula Ko pa Lamang Tahakin ang Tamang Landas ng Buhay

Inaalala ang sakit at kapighatian na dulot sa akin ng katanyagan, tagumpay, at katayuan, pagkatapos ang gawain ng kaligtasan na ginawa sa akin ng Diyos, tunay na nagpapasalamat ako at may utang na loob sa Diyos. Upang iligtas ako mula sa pagkaalipin ng katanyagan, tagumpay, at katayuan, isinaayos nang mabuti ng Diyos ang iba’t ibang kapaligiran