Kailangang magkaroon kayo ng kakayahang mabuhay nang mag-isa, makakain at makainom ng mga salita ng Diyos nang mag-isa, maranasan ang mga salita ng Diyos nang mag-isa, at mamuhay ng isang normal na espirituwal na buhay nang hindi pinamumunuan ng iba. Kailangang magawa ninyong umasa sa mga salitang ipinapahayag ng Diyos ngayon para mabuhay, makapasok sa tunay na karanasan, at magtamo ng tunay na mga kabatiran. Sa paggawa lamang nito kayo makapaninindigan. Ngayon, maraming taong hindi lubos na nauunawaan ang mga kapighatian at pagsubok sa hinaharap. Sa hinaharap, daranas ang ilang tao ng mga kapighatian, at daranas ang ilan ng kaparusahan. Ang kaparusahang ito ay magiging mas matindi; ito ang magiging pagdating ng mga katunayan. Ngayon, lahat ng iyong nararanasan, isinasagawa, at ipinapamalas ay naglalatag ng pundasyon para sa pagdanas ng mga pagsubok sa hinaharap, at kahit paano, kailangang magawa mong mabuhay nang mag-isa. Ngayon, ang kondisyon ng karamihan ng nasa iglesia ay ang mga sumusunod: Kung may mga lider at manggagawang gagawa ng gawain, masaya sila, at kung wala, hindi sila masaya. Hindi nila pinapansin ang gawain ng iglesia at hindi pinahahalagahan ang sarili nilang espirituwal na buhay, walang ni katiting na pasanin—nangangapa na kagaya ng mga ibong Hanhao.^[a] Sa totoo lang, ang gawaing Aking nagawa sa maraming tao ay gawain lamang ng paglupig, sapagkat marami ang sadyang hindi karapat-dapat na gawing perpekto. Maliit na bahagi lamang ng mga tao ang maaaring gawing perpekto. Kung, matapos marinig ang mga salitang ito, iniisip mo na, “Dahil ang gawaing ginagawa ng Diyos ay para lamang lupigin ang mga tao, susunod lamang Ako nang walang interes,” paano magiging katanggap-tanggap ang gayong saloobin? Kung talagang mayroon kang konsensiya, kailangan kang magkaroon ng pasanin, at makadama ng responsabilidad. Kailangan mong sabihing: “Lulupigin man ako o gagawing perpekto, kailangan kong magpatotoo nang maayos sa hakbang na ito.” Para ganap na malupig ng Diyos ang isang nilikha, at sa huli, mapalugod nito ang Diyos, sinusuklian ang pagmamahal ng Diyos ng isang mapagmahal-sa-Diyos na puso at sa ganap na paglalaan ng sarili sa Diyos—ito ang responsabilidad ng tao, at ang tungkuling dapat gampanan ng tao; dapat buhatin ng tao ang pasaning ito at tapusin ang atas na ito. Saka lamang siya tunay na nananampalataya sa Diyos. Ngayon, natupad mo ba ang iyong responsabilidad sa kung ano ang ginagawa mo sa iglesia? Depende ito sa kung ikaw ay may pasanin, at depende ito sa sarili mong kaalaman. Sa pagdanas sa gawaing ito, kung ang tao ay nalupig at may tunay na kaalaman, makakaya niyang magpasakop anuman ang kanyang sariling mga inaasam o kapalaran. Sa ganitong paraan, ang dakilang pagsasagawa ng Diyos ay lubusang maisasakatuparan, sapagkat kayong mga tao ay walang kakayahang higit pa rito, at hindi ninyo kayang tumupad ng anumang mas malalaking kahilingan. Subalit sa hinaharap, ang ilang tao ay gagawing perpekto. Ang kanilang kakayahan ay huhusay, sa kanilang espiritu ay magkakaroon sila ng mas malalim na kaalaman, at ang kanilang buhay ay lalago…. Subalit ganap na walang kakayahan ang ilan na makamit ito, kaya nga hindi maliligtas. May dahilan kaya Ko sinasabi na hindi sila maliligtas. Sa hinaharap, ang ilan ay lulupigin, ang ilan ay ititiwalag, ang ilan ay gagawing perpekto, at ang ilan ay kakasangkapanin—kaya nga ang ilan ay daranas ng mga kapighatian, ang ilan ay daranas ng kaparusahan (kapwa mga kalamidad na dulot ng kalikasan at mga sakunang gawa ng tao), ang ilan ay ititiwalag, at ang ilan ay makaliligtas. Ito ang ibig sabihin ng pagkakabukod-bukod ng bawat isa ayon sa kanilang urii, na bawat grupo ay kumakatawan sa isang uri ng tao. Hindi lahat ng tao ay ititiwalag, ni hindi lahat ng tao ay gagawing perpekto. Ito ay dahil ang kakayahan ng mga Tsino ay napakahina, at iilan lamang sa kanila ang nagtataglay ng kamalayan sa sarili na kagaya ni Pablo. Sa inyo, iilan ang may determinasyong tulad ni Pedro na mahalin ang Diyos o may pananalig na kagaya ni Job. Halos walang sinuman sa inyo ang natatakot at naglilingkod kay Jehova na tulad ng ginawa ni David, na may parehong antas ng katapatan. Kaawa-awa kayo!

Ngayon, ang usapang magawang perpekto ay isang aspekto lamang. Ano’t anuman, kailangang pasanin ninyo nang maayos ang hakbang na ito ng patotoo. Kung hinilingan kayong maglingkod sa Diyos sa templo, paano ninyo ito dapat gawin? Kung hindi ka isang pari, at wala ka sa katayuan ng mga panganay na anak o ng mga anak ng Diyos, makakaya mo pa rin bang maging deboto? Makakaya mo pa rin bang gugulin ang lahat ng iyong pagsisikap sa gawain ng pagpapalawak ng kaharian? Makakaya mo pa rin bang gawin nang maayos ang gawain ng atas ng Diyos? Gaano man ang naiunlad ng iyong buhay, lubos na makukumbinsi ng gawain sa ngayon ang iyong kalooban, at magagawang bitiwan ang lahat ng iyong kuu-kuro. Taglay mo man o hindi ang kinakailangan para magtagumpay sa buhay, lubos kang makukumbinsi ng gawain ng Diyos. Sinasabi ng ilang tao: “Naniniwala lang ako sa Diyos, at hindi ko nauunawaan ang ibig sabihin ng magtagumpay sa buhay.” At sinasabi ng ilan, “Litong-lito ako sa aking pananampalataya sa Diyos. Alam ko na hindi ako maaaring gawing perpekto, kaya nga handa akong makastigo.” Kahit ang mga taong kagaya nito, na handang makastigo o lipulin, ay kailangan ding kilalanin na ang gawain sa ngayon ay isinasagawa ng Diyos. Sinasabi rin ng ilang tao: “Hindi ko hinihiling na magawang perpekto, ngunit, ngayon, handa akong tanggapin ang lahat ng pagsasanay ng Diyos, at handa akong isabuhay ang normal na pagkatao, paghusayin ang aking kakayahan, at magpasakop sa lahat ng pagsasaayos ng Diyos….” Dito, nalupig din sila at nakapagpatotoo, na nagpapatunay na may kaunting kaalaman tungkol sa gawain ng Diyos sa kalooban ng mga taong ito. Ang yugtong ito ng gawain ay naisagawa nang napakabilis, at sa hinaharap, isasagawa ito nang mas mabilis sa ibang bansa. Sa ngayon, halos hindi makapaghintay ang mga tao sa ibang bansa, patuloy silang nagmamadali papuntang Tsina—kaya nga kung hindi kayo magagawang ganap, paghihintayin ninyo ang mga tao sa ibang bansa. Sa oras na iyon, gaano man kahusay kayo nakapasok o anuman ang inyong pagkatao, pagdating ng panahon ay magwawakas at makokompleto ang Aking gawain. Hindi puwedeng maantala ang Aking gawain dahil sa inyo. Ginagawa Ko ang gawain ng buong sangkatauhan, at hindi Ko kailangang gumugol pa ng mas mahabang panahon sa inyo! Masyado kayong nakakadismaya, walang-wala kayong kamalayan sa sarili! Maliit ang halaga sa paggawang perpekto sa inyo—halos wala kayong anumang potensiyal! Sa hinaharap, kahit magpatuloy ang mga tao sa pagiging sobrang pabaya at matamlay, at manatiling walang kakayahan na paghusayin ang kanilang kakayahan, hindi nito mahahadlangan ang gawain ng buong sansinukob. Pagdating ng panahon na dapat matapos ang gawain ng Diyos, matatapos ito, at pagdating ng panahon na dapat itiwalag ang mga tao, ititiwalag sila. Mangyari pa, ang mga dapat gawing perpekto, at karapat-dapat na gawing perpekto, ay gagawin ding perpekto—ngunit kung wala talaga kayong pag-asa, hindi maghihintay sa inyo ang gawain ng Diyos! Sa huli, kung ikaw ay nalupig, maaari din itong ituring na pagkakaroon ng patotoo. May mga limitasyon ang hinihingi ng Diyos sa inyo; ano man ang taas ng tayog na kayang makamit ng tao, gayon din ang taas ng patotoong hinihingi sa kanya. Hindi iyon katulad ng iniisip ng tao na kailangang mararating ng gayong patotoo ang pinakamataas na mga limitasyon at na kailangang maging matunog ito—walang paraan para sa mga Tsino na matamo ito. Nakipag-ugnayan Ako sa inyo sa buong panahong ito, at nakita ninyo mismo ito: sinabi Ko na sa inyo na huwag lumaban, huwag maging suwail, huwag gumawa ng mga bagay na nakakagulo o nakakagambala habang nakatalikod Ako. Tinukoy Ko ang mga bagay na ito nang maraming beses sa harap ninyo mismo, ngunit kahit iyon ay hindi gumagana—sa sandaling tumalikod kayo, nagbabagyo kayo, habang ang ilan ay lihim na lumalaban nang hindi nagpapakita ng kahit kaunting malasakit. Palagay mo ba wala Akong alam tungkol dito? Palagay mo ba puwede mo Akong kontrahin at walang kahihinatnan iyon? Palagay mo ba hindi Ko alam kapag tinatangka mong sirain ang Aking gawain habang nakatalikod Ako? Palagay mo ba ang iyong maliit na katusuhan ay maaaring humalili sa iyong integridad? Palagi kang parang mapagpasakop ngunit palihim kang nanlilinlang, nagtatago ka ng masasamang saloobin sa puso mo, at maging ang kamatayan ay hindi sapat na kaparusahan para sa mga taong kagaya mo! Palagay mo ba mapapalitan ng ilang maliit na gawain ng Banal na Espiritu sa iyo ang iyong pagkatakot sa Akin? Palagay mo ba nagtamo ka ng kaliwanagan sa pamamagitan ng pagtawag sa Langit? Wala kang kahihiyan! Napakawalang-halaga mo! Palagay mo ba nakararating sa Langit ang iyong “mabubuting gawa,” at na, kapalit nito ay itinangi at pinagkalooban ka Niya ng kaunting talento, na ginagawa kang magaling magsalita, tinutulutan kang linlangin ang iba, at linlangin Ako? Talagang wala kang katwiran! Alam mo ba kung saan nanggagaling ang iyong kaliwanagan? Hindi mo ba alam kung kaninong pagkain ang iyong kinain habang lumalaki ka? Wala kang konsensiya! Ni hindi pa nagbabago ang ilan sa inyo pagkaraan ng apat o limang taon ng pagpupungos, at malinaw sa inyo ang mga bagay na ito. Dapat maging malinaw sa inyo ang inyong kalikasan, at hindi kayo magkaroon ng mga pagtutol kapag, isang araw, kayo ay inabandona. Ang ilan, sa kanilang paglilingkod, na nanlilinlang sa mga nasa itaas nila at nagtatago ng mga bagay-bagay mula sa mga nasa ibaba nila, ay pinungusan na nang maraming beses; ang ilan, dahil gahaman sila sa salapi, ay pinungusan na rin nang husto; ang ilan, dahil hindi sila nagpanatili ng malilinaw na hangganan sa pagitan ng mga lalaki at mga babae, ay pinungusan na rin nang madalas; ang ilan, dahil sila ay tamad, iniisip lamang ang tawag ng laman, at hindi kumikilos ayon sa mga prinsipyo kapag bumibisita sila sa mga iglesia, ay pinungusan na nang maraming beses; ang ilan, dahil bigo silang magpatotoo saanman sila magpunta, ay kumikilos nang pasaway at walang pakundangang gumagawa ng masasamang gawa, at sinasadya pa nga nilang gumawa ng mali, ay maraming beses nang binalaan tungkol dito; ang ilan na nangungusap lamang ng mga salita at doktrina sa mga oras ng pagtitipon, kumikilos na parang nakahihigit sa lahat at walang kahit katiting na katotohanang realidad, at nagpapakana laban sa sa kanilang mga kapatid at nakikipagkompetensiya sa mga ito, ay madalas na nalantad dahil dito. Naipahayag Ko na sa inyo ang mga salitang ito nang maraming beses, at ngayon, hindi na Ako magsasalita tungkol dito—gawin ninyo ang gusto ninyo! Gumawa kayo ng sarili ninyong mga desisyon! Maraming tao ang sumailalim sa ganitong pagpupungos sa loob ng higit pa sa isa o dalawang taon, para sa ilan ito ay tatlo o apat na taon, samantalang ang ilan ay naranasan ito nang mahigit sa isang dekada, na sumasailalim sapagpupungos nang sila ay maging mga mananampalataya, ngunit hanggang sa ngayon ay kakaunti lamang ang ipinagbago nila. Hindi mo ba naiisip na may kalikasan ka ng isang baboy? Maaari kayang hindi patas sa iyo ang Diyos? Huwag ninyong isipin na hindi matatapos ang gawain ng Diyos kung hindi ninyo kayang maabot ang isang partikular na antas. Maghihintay pa rin ba sa inyo ang Diyos kung hindi ninyo kayang tuparin ang Kanyang mga hinihingi? Sinasabi sa iyo nang may buong katotohanan—hindi ito ganoon. Huwag kang magkaroon ng gayon kagandang pananaw sa mga bagay-bagay! May takdang panahon sa gawain sa ngayon, at hindi nakikipaglaro sa iyo ang Diyos! Dati-rati, pagdating sa pagdanas ng pagsubok ng mga tagapagsilbi, inakala ng mga tao na kung sila ay maninindigan sa kanilang patotoo para sa Diyos at malulupig Niya, kailangang umabot sila sa isang partikular na antas—kailangang maging tagapagsilbi sila nang kusa at masaya, at kailangang purihin nila ang Diyos araw-araw, at kahit katiting ay huwag mawalan ng pagpipigil o maging pabasta-basta. Inakala nila na sa gayon lamang sila magiging isang totoong tagapagserbisyo sa pinakatunay na kahulugan ng termino, ngunit ganoon nga ba? Noon, iba’t ibang uri ng mga tao ang ibinunyag; nagpakita sila ng lahat ng klase ng mga pag-uugali. Ang ilan ay nagreklamo, ang ilan ay nagpakalat ng mga haka-haka, ang ilan ay tumigil sa pagdalo sa mga pagtitipon, at hinati pa nga ng ilan ang pera ng iglesia. Nagbalak ang mga kapatid laban sa isa’t isa. Tunay na isang malaking “emansipasyon iyon.” Ang tanging bagay na karapat-dapat purihin ay na walang umatras ni isa. Ito ang pinakamagandang katangian. Nagbigay sila ng isang hakbang ng patotoo sa harap ni Satanas dahil dito, at kalaunan ay natamo nila ang pagkakakilanlan ng mga tao ng Diyos at nakatagal hanggang sa ngayon. Ang gawain ng Diyos ay hindi isinasagawa na tulad ng iyong iniisip, sa halip, kapag tapos na ang oras, magwawakas ang gawain, anuman ang katangiang naabot mo. Maaaring sabihin ng ilang tao: “Sa pagkilos nang ganito hindi Mo inililigtas ang mga tao o minamahal sila—hindi Ikaw ang matuwid na Diyos.” Sinasabi Ko sa iyo nang may buong katotohanan: Ang pinakamahalagang aspekto ng Aking gawain ngayon ay ang lupigin ka at hikayatin kang magpatotoo. Pandagdag na lamang ang pagliligtas sa iyo; maliligtas ka man o hindi ay nakasalalay sa iyong sariling paghahangad, at walang kinalaman sa Akin. Subalit kailangang lupigin kita; huwag mong palaging subukang paikutin Ako—ngayon ay gumagawa Ako at inililigtas Kita, hindi ang kabaligtaran!

Ngayon, ang nagawa ninyong maunawaan ay mas mataas kaysa kaninumang tao sa buong kasaysayan na hindi ginawang perpekto. Ang kaalaman mo man sa mga pagsubok o ang paniniwala mo sa Diyos, lahat ng iyon ay mas mataas kaysa kaninumang nananampalataya sa Diyos. Ang mga bagay na inyong nauunawaan ang siyang nalalaman ninyo bago kayo sumailalim sa mga pagsubok ng mga sitwasyon, ngunit hindi tumutugma ang mga ito sa inyong tunay na tayog kahit kaunti. Ang inyong nalalaman ay mas mataas kaysa inyong isinasagawa. Bagama’t sinasabi ninyo na ang mga taong nananampalataya sa Diyos ay dapat mahalin ang Diyos, at hindi dapat maghanap ng mga pagpapala kundi para lamang matugunan ang mga layunin ng Diyos, ang ipinapakita sa inyong buhay ay napakalayo rito, at narungisan na nang husto. Karamihan sa mga tao ay nananampalataya sa Diyos alang-alang sa kapayapaan at iba pang mga pakinabang. Kung hindi ka makikinabang, hindi ka mananampalataya sa Diyos, at kung hindi ka makatatanggap ng mga biyaya ng Diyos, nagmamaktol ka. Paano magiging iyong tunay na tayog ang nasabi mo? Pagdating sa di-maiiwasang mga pangyayari sa pamilya tulad ng pagkakasakit ng mga anak, pagkaospital ng mga mahal sa buhay, mahinang ani ng mga pananim, at pag-uusig ng mga kapamilya, kahit ang mga bagay na ito na nangyayari araw-araw ay mabigat para sa iyo. Kapag nangyayari ang gayong mga bagay, palagi kang natataranta, hindi alam kung ano ang gagawin—at kadalasan, nagrereklamo ka tungkol sa Diyos. Inirereklamo mo na nilinlang ka ng mga salita ng Diyos, na ginulo ka ng gawain ng Diyos. Wala ba kayong gayong mga saloobin? Palagay mo ba bihira lamang mangyari sa inyo ang gayong mga bagay? Ginugugol ninyo ang bawat araw sa pamumuhay sa gitna ng gayong mga kaganapan. Hindi ninyo pinag-iisipan kahit kaunti kung paano kayo maaaring magtagumpay sa inyong pananampalataya sa Diyos, ni kung paano ninyo maaaring matugunan ang mga layunin ng Diyos. Ang inyong tunay na tayog ay napakaliit, mas maliit pa kaysa sa isang munting sisiw. Kapag nalugi ang negosyo ng inyong pamilya nagrereklamo kayo tungkol sa Diyos, kapag natatagpuan ninyo ang inyong sarili sa isang sitwasyon na walang proteksyon ng Diyos nagrereklamo pa rin kayo tungkol sa Diyos, at nagrereklamo kayo kahit kapag namatay ang isa sa inyong mga sisiw o nagkasakit ang isang matandang baka sa kulungan. Nagrereklamo kayo kapag panahon na para mag-asawa ang inyong anak na lalaki ngunit walang sapat na pera ang inyong pamilya; nais ninyong gawin ang tungkulin ng pagpapatuloy sa bahay, ngunit hindi ninyo kayang gastusan iyon, at pagkatapos ay nagrereklamo ka rin. Punong-puno ka ng mga reklamo, at kung minsan ay hindi ka dumadalo sa mga pagtitipon o kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos dahil dito, at nananatili kang negatibo sa loob ng di-malamang haba ng panahon. Walang nangyayari sa iyo ngayon na may kinalaman sa iyong kinabukasan o kapalaran; ang mga bagay na ito ay mangyayari din kahit hindi ka nanampalataya sa Diyos, ngunit ngayon ay ipinapasa mo sa Diyos ang responsabilidad para sa mga ito, at pilit mong sinasabi na itiniwalag ka na ng Diyos. Kumusta ang pananampalataya mo sa Diyos? Naialay mo ba talaga ang iyong buhay? Kung isasailalim kayo sa parehong mga pagsubok na dinanas ni Job, walang isa man sa inyo na sumusunod sa Diyos ngayon ang makakayang manindigan, lahat kayo ay babagsak. At sa totoo lang, napakalaki ng pagkakaiba ninyo kay Job. Ngayon, kung makukumpiska ang kalahati ng inyong mga ari-arian, mangangahas kayong itanggi ang pag-iral ng Diyos; kung kukunin mula sa inyo ang inyong anak na lalaki o anak na babae, lalabas kayo sa mga kalsada nang nagmumura; kung mahahadlangan ang tanging paraan ninyo para kumita ng ikabubuhay, susubukan ninyong makipagtuos sa Diyos, at itatanong ninyo kung bakit Ako nagsalita ng napakaraming salita sa simula para takutin kayo. Walang anumang bagay na hindi kayo mangangahas na gawin sa gayong mga oras. Mula rito, malinaw na wala kayong tunay na kabatiran, ni anumang tunay na tayog. Samakatwid, ang mga pagsubok na sumasapit sa inyo ay napakalaki, dahil masyado kayong maraming nalalaman, pero ang tunay ninyong nauunawaan ay wala pa sa ikasanlibong bahagi ng nalalaman ninyo. Hindi ninyo dapat limitahan ang inyong sarili sa pag-alam at pag-arok lang. Sa halip, pinakamabuting tingnan mo kung ilang katotohanan na ang aktuwal mong naisagawa, alin sa mga katotohanang alam mo ang hindi mo pa naisasagawa, aling mga bahagi ng kaliwanagan at pagtanglaw ng Banal na Espiritu ang nakamit mo sa pamamagitan ng pawis ng sarili mong pagsisikap, kung natupad ba ang determinasyon mong hangarin ang katotohanan, kung gaano na kalayo ang narating mo sa paghahangad mong magawang perpekto, at kung mayroon ka bang tunay na espirituwal na tayog para mapagtagumpayan ang mga tukso ni Satanas. Dapat kang maging metikuloso at magbayad ng halaga pagdating sa tunay mong tayog at sa patotoong dapat mong ibigay. Sa pananampalataya sa Diyos, huwag mong isipin kung anong mga pagpapala ang makakamit mo o kung ano ang maaari mong tamasahin sa hinaharap. Sa huli, kung makakamit mo ba ang katotohanan at makakamit ang buhay ay nakasalalay lahat sa personal mong paghahangad.

Talababa:

a. Ang kuwento ng ibong Hanhao ay kaparehong-kapareho ng pabula ni Aesop tungkol sa langgam at tipaklong. Mas gustong matulog ng ibong Hanhao sa halip na gumawa ng isang pugad habang mainit ang panahon, sa kabila ng paulit-ulit na mga babala mula sa kanyang kapitbahay, na isang magpie. Nang sumapit ang taglamig, nanigas ang ibon hanggang sa mamatay.