Ang pagtangan sa mga salita ng Diyos at magawang ipaliwanag ang mga ito nang mapangahas ay hindi nangangahulugan na taglay mo ang realidad; ang mga bagay ay hindi kasing-simple ng iyong iniisip. Ang pagtataglay ng realidad ay hindi isang bagay na sinasabi mo, kundi isang bagay na isinasabuhay mo. Kapag naging buhay at likas na pagbubunyag mo ang mga salita ng Diyos, saka lamang masasabi na taglay mo ang realidad, at saka ka lamang maituturing na nagkamit ng tunay na pagkaunawa at aktuwal na tayog. Ang magawang matagalan ang mga pagsubok sa loob ng mahabang panahon, at ang isabuhay ang wangis na tumutugon sa mga hinihingi ng Diyos—hindi pumopostura, kundi natural itong ibinubunyag—ito lang ang maituturing na tunay na pagtataglay ng realidad, at pagkakaroon ng buhay. Hayaan mong gumamit Ako ng halimbawa ng pagsubok sa mga tagapagserbisyo na pamilyar sa lahat: Maaaring ipresenta ng sinuman ang pinakamatatayog na teorya tungkol sa mga tagapagserbisyo, at lahat ay may maayos na pagkaunawa tungkol sa paksa; pinag-uusapan nila iyon at bawat pananalita ay mas magaling kaysa sa nauna, na para bang isang paligsahan iyon. Gayunman, kung hindi pa sumailalim ang tao sa isang malaking pagsubok, napakahirap sabihin na may maibabahagi siyang magandang patotoo. Sa madaling salita, ang isinasabuhay ng tao ay nananatiling napakahina, lubos na salungat sa kanyang pagkaunawa. Kung gayon, hindi pa ito nagiging totoong tayog ng tao, at hindi pa ito buhay ng tao. Dahil hindi pa nadadala sa realidad ang pagkaunawa ng tao, para pa ring kastilyong itinayo sa buhangin ang kanyang tayog, na umuuga at nasa bingit ng pagguho. Lubhang kakaunti ang taglay na realidad ng tao; halos imposibleng makahanap ng anumang realidad sa tao. Napakakakaunti ng realidad sa kung ano ang likas na ibinubunyag ng tao; ang isinasabuhay niya ay pawang sapilitan. Iyan ang dahilan kaya Ko sinasabi na walang taglay na realidad ang tao. Bagama’t sinasabi ng mga tao na hindi nagbabago ang kanilang mapagmahal-sa-Diyos na puso kailanman, ito lamang ang sinasabi nila bago sila humarap sa anumang mga pagsubok. Balang araw, kapag bigla silang naharap sa mga pagsubok, muling lubos na magiging salungat sa realidad ang mga bagay na sinasabi nila, at minsan pa itong magpapatunay na walang taglay na realidad ang tao. Masasabi na tuwing nahaharap ka sa mga bagay na hindi akma sa iyong mga kuru-kuro at na humihingi sa iyo na bitawan ang sarili mo, ang mga bagay na iyon ang mga pagsubok sa iyo. Bago maipamalas ang layunin ng Diyos, lahat ay nagdaraan sa isang mahigpit na pagsusulit at napakalaking pagsubok. Naaarok mo ba ito? Kapag gusto ng Diyos na subukin ang mga tao, palagi Niya silang hinahayaang pumili bago ihayag ang aktuwal na katunayan. Ibig sabihin nito, kapag isinasailalim ka ng Diyos sa mga pagsubok, hindi Niya kailanman sasabihin sa iyo ang katunayan; sa ganyang paraan nahahayag ang mga tao. Isang paraan ito ng pagsasagawa ng Diyos ng Kanyang gawain, upang makita kung kilala mo ang Diyos ngayon, at kung nagtataglay ka ng anumang realidad. Talaga bang wala kang mga pagdududa tungkol sa gawain ng Diyos? Magagawa mo bang tunay na manindigan kapag dumating sa iyo ang isang matinding pagsubok? Sino ang nangangahas na magsabing, “Ginagarantiyahan ko na walang magiging mga problema”? Sino ang nangangahas na igiit na, “Maaaring may mga pagdududa ang iba, pero hindi ako kailanman”? Kagaya lamang noong isailalim si Pedro sa mga pagsubok: Palagi siyang nagyayabang bago mahayag ang katunayan. Hindi natatangi kay Pedro ang personal na kapintasang ito; ito ang pinakamalaking hirap na kasalukuyang kinakaharap ng bawat tao. Kung bibisitahin Ko ang ilang lugar o ang ilang kapatid upang tingnan kung ano ang inyong pagkaunawa sa gawain ng Diyos ngayon, tiyak na marami kayong masasabi tungkol sa inyong kaalaman, at magmumukhang wala kayong anumang pagdududa. Kung tatanungin kita, “Matitiyak mo ba talaga na ang gawain ngayon ay ginagampanan ng Diyos Mismo? Nang walang anumang pagdududa?” tiyak na isasagot mong, “Walang anumang pagdududa, ito ang gawaing isinasagawa ng Espiritu ng Diyos.” Kapag nakasagot ka na sa gayong paraan, tiyak na hindi ka makararamdam ni katiting na pagdududa, at labis kang masisiyahan, na iniisip na nagkamit ka na ng kaunting realidad. Yaong mga may tendensiyang makaunawa sa mga bagay-bagay sa ganitong paraan ay mga taong nagtataglay ng mas kaunting realidad; habang lalong iniisip ng isa na nakamit na niya ito, lalong hindi niya magagawang manindigan kapag nahaharap siya sa mga pagsubok. Sa aba ang mayayabang at palalo, at sa aba ang mga hindi nakakakilala sa kanilang sarili; ang gayong mga tao ay pinakamagaling magsalita, subalit sila ang pinakamahina kapag ginagawa ang sinasabi nila. Sa pinakamaliit na kaguluhan, nagsisimulang magkaroon ng mga pagdududa ang mga taong ito, at sumasagi sa kanilang isipan ang pagsuko. Wala silang taglay na anumang realidad; ang tanging mayroon sila ay mga teorya na mas matayog pa sa relihiyon, nang walang anumang realidad na hinihingi ngayon ng Diyos. Ang pinakakinasusuklaman Ko sa lahat ay iyong mga bumabanggit lamang ng mga teorya nang walang anumang taglay na realidad. Sila ang pinakamalakas sumigaw kapag nagsasagawa ng kanilang gawain, ngunit sa sandaling nahaharap sila sa realidad, nalulugmok sila. Hindi ba ito nagpapakita na walang realidad ang mga taong ito? Gaano man kabagsik ang hangin at mga alon, kung nakakaya mong manatiling nakatayo nang wala ni katiting na pagdududang pumapasok sa iyong isipan, at nakakaya mong manindigan at manatiling malaya sa pagkakaila, kahit wala nang iba pang natitira, ituturing kang mayroong totoong pagkaunawa at tunay na nagtataglay ng realidad. Kung magpapatangay ka sa ihip ng hangin—kung susundan mo ang karamihan, at matututo kang ulitin ang pananalita ng iba—gaano ka man kahusay magsalita, hindi iyan nangangahulugan na taglay mo ang realidad. Kung gayon, iminumungkahi Ko na huwag kang maging masyadong maaga sa pagsigaw ng hungkag na mga salita. Alam mo ba kung ano ang gagawin ng Diyos? Huwag kumilos na parang isa ka pang Pedro, kung hindi ay magdudulot ka ng kahihiyan sa iyong sarili at hindi ka na makapagtataas ng ulo; hindi iyon makabubuti kahit kanino. Karamihan sa mga tao ay walang totoong tayog. Bagama’t napakarami nang nagawang gawain ang Diyos, hindi pa sumapit sa mga tao ang anumang realidad kahit kaunti; para mas eksakto, hindi pa Niya nakastigo nang personal ang sinuman kailanman. Ang ilang tao ay nahayag na sa gayong mga pagsubok, ang kanilang makasalanang mga kamay ay umaabot palayo nang palayo, iniisip na puwedeng samantalahin ang Diyos, at ginagawa ang anumang gusto nila. Yamang hindi nila kayang matagalan maging ang ganitong uri ng pagsubok, lalo na ang mas mahihirap pa na pagsubok para sa kanila, gayon din ang pagtataglay ng realidad. Hindi ba sinusubukan lamang nilang lokohin ang Diyos? Ang pagkakaroon ng realidad ay hindi isang bagay na maaaring dayain, ni hindi isang bagay ang realidad na makakamit mo sa pamamagitan ng pag-alam dito. Depende iyon sa iyong aktuwal na tayog, gayon din kung kaya mong matagalan ang lahat ng pagsubok o hindi. Nauunawaan mo ba?

Hindi lamang kakayahang magsalita tungkol sa realidad ang hinihingi ng Diyos sa mga tao; napakadali sana niyan, hindi ba? Kung gayon, bakit binabanggit ng Diyos ang buhay pagpasok? Bakit Siya nagsasalita tungkol sa pagbabago? Kung ang kaya lamang ng mga tao ay hungkag na pananalita tungkol sa realidad, magkakamit ba sila ng pagbabago sa kanilang disposisyon? Ang pagsasanay ng isang grupo para maging mabubuting kawal ng kaharian ay hindi nangangahulugan ng pagsasanay sa kanila upang maging mga tao na kaya lamang magsalita tungkol sa realidad o na kayang magyabang; sa halip, nangangahulugan ito ng pagsasanay sa kanila para maging mga tao na kayang isabuhay ang mga salita ng Diyos sa lahat ng oras, manatiling hindi sumusuko anumang mga dagok ang kinakaharap nila, at mamuhay sa lahat ng oras ayon sa mga salita ng Diyos at hindi bumalik sa mundo. Ito ang realidad na sinasabi ng Diyos; ito ang hinihingi ng Diyos sa tao. Sa gayon, huwag ituring na napakasimple ng realidad na binabanggit ng Diyos. Ang kaliwanagan lamang mula sa Banal na Espiritu ay hindi katumbas ng pagtataglay ng realidad. Hindi gayon ang tayog ng tao—ito ang biyaya ng Diyos, kung saan walang iniaambag ang tao. Bawat tao ay kailangang tiisin ang mga pagdurusa ni Pedro, at, higit pa rito, taglayin ang kaluwalhatian ni Pedro, na kanilang isinasabuhay matapos nilang matamo ang gawain ng Diyos. Ito lamang ang matatawag na realidad. Huwag isipin na taglay mo ang realidad dahil lamang sa kaya mong magsalita tungkol dito; maling kaisipan iyan. Ang ganitong pag-iisip ay hindi naaayon sa mga layunin ng Diyos at walang aktuwal na kahalagahan. Huwag mong sabihin ang gayong mga bagay sa hinaharap—pawiin ang gayong mga pananalita! Lahat ng may kakatwang pagkaunawa sa mga salita ng Diyos ay mga walang pananampalataya. Wala silang anumang tunay na kaalaman, lalo nang walang anumang totoong tayog; sila ay mga taong walang kabatiran at realidad. Sa madaling salita, lahat ng nabubuhay sa labas ng diwa ng mga salita ng Diyos ay mga walang pananampalataya. Yaong mga itinuturing ng mga tao na walang pananampalataya ay mga hayop sa mga mata ng Diyos, at yaong mga itinuturing ng Diyos na mga walang pananampalataya ay mga taong walang mga salita ng Diyos bilang kanilang buhay. Kung gayon ay masasabi na yaong mga hindi nagtataglay ng realidad ng mga salita ng Diyos at bigong isabuhay ang Kanyang mga salita ay mga walang pananampalataya. Ang kalooban ng Diyos ay ipasabuhay sa lahat ang realidad ng Kanyang mga salita—hindi lamang basta mapagsalita ang lahat tungkol sa realidad, kundi, higit pa riyan, bigyang kakayahan ang lahat na isabuhay ang realidad ng Kanyang mga salita. Ang realidad na nahihiwatigan ng tao ay napakababaw; wala itong halaga at hindi nito matutugunan ang mga layunin ng Diyos. Napakaaba nito at ni hindi nararapat banggitin. Kulang na kulang ito at napakalayo sa mga pamantayang hinihingi ng Diyos. Bawat isa sa inyo ay isasailalim sa isang matinding pagsisiyasat upang makita kung sino sa inyo ang nakaaalam lamang kung paano magsalita tungkol sa inyong pagkaunawa nang hindi nagagawang ituro ang landas, gayundin upang matuklasan kung sino sa inyo ang mga walang-silbing basura. Tandaan ito mula ngayon! Huwag magsalita tungkol sa hungkag na kaalaman; magsalita lamang tungkol sa landas ng pagsasagawa at tungkol sa realidad. Lumipat mula sa tunay na kaalaman tungo sa tunay na pagsasagawa, at pagkatapos ay lumipat mula sa pagsasagawa tungo sa tunay na pagsasabuhay. Huwag pangaralan ang iba, at huwag magsalita tungkol sa tunay na kaalaman. Kung ang iyong pagkaunawa ay isang landas, puwede mo itong ipahayag; kung hindi, mangyaring itikom mo ang bibig mo at tumigil ka sa pagsasalita! Walang silbi ang sinasabi mo. Nagsasalita ka ng ilang salita ng pagkaunawa upang lokohin ang Diyos at kainggitan ka ng iba. Hindi ba iyon ang ambisyon mo? Hindi ba sadya mong pinaglalaruan ang iba? Mayroon bang anumang halaga ito? Kung nagsasalita ka tungkol sa pag-unawa pagkatapos mo iyong maranasan, hindi ka makikita bilang nagyayabang. Kung hindi, isa kang taong nagsasalita ng mayayabang na salita. Maraming bagay sa iyong aktuwal na karanasan na hindi mo madaig, at hindi mo kayang maghimagsik laban sa sarili mong laman; palagi mong ginagawa ang gusto mo, hindi mo natutugunan kailanman ang mga layunin ng Diyos—subalit malakas pa rin ang loob mong magsalita tungkol sa teoretikal na pag-unawa. Wala kang kahihiyan! May lakas ng loob ka pa ring magsalita tungkol sa iyong pagkaunawa sa mga salita ng Diyos. Wala kang pakundangan! Ang pagsasalita nang matayog at pagyayabang ay naging kalikasan mo, at nakasanayan mo nang gawin iyon. Tuwing nanaisin mong magsalita, ginagawa mo iyon nang madali, ngunit pagdating sa pagsasagawa, nagpapanggap ka. Hindi ba ito isang paraan ng panloloko sa iba? Maaaring nagagawa mong lansihin ang iba, ngunit hindi maloloko ang Diyos. Ang tao ay walang kamalayan at walang pagkilatis, ngunit seryoso ang Diyos tungkol sa gayong mga bagay, at hindi ka Niya palalampasin. Maaaring suportahan ka ng iyong mga kapatid, pinupuri ka nang husto dahil sa iyong pagkaunawa at humahanga sila sa iyo, ngunit kung wala kang realidad, hindi ka palalampasin ng Banal na Espiritu. Marahil ay hindi ka hahanapan ng mali ng praktikal na Diyos, ngunit hindi ka papansinin ng Espiritu ng Diyos, at sapat ang hirap niyon para pasanin mo. Naniniwala ka ba rito? Magsalita ka pa tungkol sa realidad ng pagsasagawa; nalimutan mo na ba? Magsalita ka pa tungkol sa praktikal na mga landas; nalimutan mo na ba? “Huwag gaanong magsalita tungkol sa matatayog na teorya at walang-halaga at pinalaking usapan; ang pinakamabuting gawin ay magsimulang magsagawa mula ngayon.” Nalimutan mo na ba ang mga salitang ito? Ni hindi mo man lamang ba nauunawaan? Wala ka bang pag-unawa tungkol sa mga layunin ng Diyos?