Ano ba talaga ang layon ng pananampalataya sa Diyos? Magulo pa rin ang isip ng karamihan ng mga tao pagdating sa tanong na ito, at palagi silang may dalawang ganap na magkaibang pananaw tungkol sa praktikal na Diyos at sa Diyos sa langit. Ipinapakita nito na nananampalataya ang tao sa Diyos hindi para magpasakop sa Diyos, kundi para makatanggap ng ilang pakinabang, o para matakasan ang pagdurusa sa mga sakuna; saka lang siya nagiging medyo mapagpasakop. Ang ganitong uri ng pagpapasakop ay pawang may kondisyon, ito ay pawang pagpapasakop na nakabatay sa personal na kinabukasan, at ito ay pawang dahil walang ibang magagawa. Kaya, ano ba talaga ang layon ng pananampalataya mo sa Diyos? Kung ito ay para lang sa kapakanan ng kinabukasan mo, para sa kapakanan ng kapalaran mo, mas mabuti pang huwag ka na lang manampalataya. Ang ganitong “pananampalataya” ay panloloko sa sarili mo; ito ay pagpapanatag sa sarili mo, at paghanga sa sarili mo. Kung ang pananampalataya mo sa Diyos ay hindi naitayo sa pundasyon ng pagpapasakop sa Diyos, sa huli ay parurusahan ka dahil sa paglaban sa Kanya. Ang lahat ng nananampalataya sa Diyos nang hindi naghahangad ng pagpapasakop sa Kanya ay mga taong lumalaban sa Diyos. Hinihingi ng Diyos sa tao na hanapin ang katotohanan, mauhaw sa Kanyang mga salita, kumain at uminom ng Kanyang mga salita, at isagawa ang Kanyang mga salita, ang lahat ng ito ay para makamit ng tao ang pagpapasakop sa Diyos. Kung ganito talaga ang intensiyon mo, tiyak na itataas ka ng Diyos, tiyak na magiging mabiyaya ang Diyos sa iyo. Walang sinuman ang magagawang pagdudahan ito, at walang sinuman ang makakapagbago rito. Kung ang intensiyon mo ay hindi ang magpasakop sa Diyos, at mayroon kang ibang mga pakay, kung gayon, ang lahat ng sinasabi at ginagawa mo—maging ang mga dasal mo sa harap ng Diyos, at higit pa rito, ang bawat kilos mo—ay katumbas ng paglaban sa Diyos. Kahit pa malumanay ang mga salita mo at mahinahon ang kilos mo, kahit pa ang bawat kilos mo at ang ekspresyon mo ay tila wasto sa iba, na para bang isa kang mapagpasakop na tao, pagdating sa intensiyon mo, at pagdating sa mga pananaw mo tungkol sa pananampalataya sa Diyos, ang lahat ng ginagawa mo ay paglaban sa Diyos, at ang lahat ng ginagawa mo ay masama. Ang mga taong mukhang kasingmasunurin ng mga tupa, pero nagkikimkim ng masasamang intensiyon ang mga puso nila, ay mga lobo na nagbabalat-tupa, at iyong mga direktang gumagawa ng pagkakasala laban sa Diyos. Hindi palalampasin ng Diyos ang kahit isa sa kanila, at ihahayag ng Banal na Espiritu ang bawat isa sa kanila, hinahayaang makita ng lahat ng tao na ang lahat ng mapagpaimbabaw ay tiyak na itataboy ng Banal na Espiritu. Walang sinuman ang dapat mainip: isa-isa silang pananagutin ng Diyos at isa-isa silang liligpitin.

Kung hindi mo kayang tumanggap ng bagong liwanag mula sa Diyos, at hindi ka naghahanap kapag hindi mo makita nang malinaw kung ano ang ginagawa ng Diyos ngayon, at pinagdududahan mo ito, hinuhusgahan ito, o sinisiyasat at sinusuri ito, kung gayon ay hindi ka isang tao na sadyang nagpapasakop sa Diyos. Kung pinapahalagahan mo pa rin ang liwanag ng kahapon at nilalabanan ang bagong gawain ng Diyos kapag lumilitaw ang kasalukuyang liwanag, ang mga taong tulad nito ay ganap na baligho, at sila ang mga sadyang lumalaban sa Diyos. Ang susi sa pagpapasakop sa Diyos ay ang magawang tanggapin ang pinakabagong liwanag, at ang magawang tanggapin ito at isagawa ito. Ito ay tunay na pagpapasakop. Ang mga walang determinasyong manabik sa Diyos ay walang kakayahang sadyang magpasakop sa Kanya, at maaari lang lumaban sa Diyos bilang resulta ng kanilang pagkakontento sa kasalukuyang kalagayan. Ang dahilan kung bakit hindi makapagpasakop ang tao sa Diyos ay dahil okupado siya ng mga bagay na nauna na. Ang mga bagay na nauna na ay nakabuo ng lahat ng uri ng kuru-kuro at iba’t ibang imahinasyon ng tao tungkol sa Diyos sa loob ng tao, at ang lahat ng ito ay naging imahe ng diyos sa isipan ng tao. Kaya, ang pinaniniwalaan ng tao ay ang sarili niyang mga kuru-kuro, at ang mga pamantayan ng sarili niyang imahinasyon. Sinusukat mo ang Diyos na praktikal na gumagawa ngayon laban sa diyos ng sarili mong imahinasyon, kaya ang pananampalataya mo ay nagmumula kay Satanas, at ito ay pananampalataya sa Diyos gamit ang sarili mong mga kagustuhan—hindi gusto ng Diyos ang ganitong uri ng pananampalataya. Pagdating sa sinumang may ganitong uri ng pananampalataya sa Diyos, gaano man kataas ang kanilang mga kalipikasyon, at anuman ang kanilang mga paggugol—kahit pa ginugol nila ang buong buhay na pagsisikap sa paggawa para sa Kanya, at umabot pa sa punto ng pagiging martir—hindi sinasang-ayunan ng Diyos ang mga taong nananampalataya sa Kanya sa ganitong paraan. Binibigyan lang Niya sila ng kaunting biyaya at pinapahintulutan silang tamasahin ito nang pansamantala. Imposibleng isagawa ng mga taong tulad nito ang katotohanan. Hindi gumagawa ang Banal na Espiritu sa kanila, at isa-isa silang ititiwalag ng Diyos. Bata man o matanda, ang lahat ng nananampalataya sa Diyos nang hindi nagpapasakop sa Kanya, at may mga maling intensiyon, ay iyong mga lumalaban at nanggagambala; ang gayong mga tao, walang duda, ay pawang mga puntirya ng pagtitiwalag. Ang mga walang kahit katiting na pagpapasakop sa Diyos, na kinikilala lang ang Kanyang pangalan at may kaunting pakiramdam sa pagiging madaling lapitan at pagiging kaibig-ibig ng Diyos, ngunit nabibigong makasabay sa mga hakbang ng Banal na Espiritu, at hindi kayang magpasakop sa kasalukuyang gawain at mga salita ng Banal na Espiritu—ang gayong mga tao ay namumuhay sa gitna ng biyaya ng Diyos, at hindi makakamit ng Diyos, hindi Niya magagawang perpekto. Ginagawang perpekto ng Diyos ang tao sa pamamagitan ng pagpapasakop ng tao, sa pamamagitan ng pagkain, pag-inom, at pagtamasa ng tao sa mga salita ng Diyos, at sa pamamagitan ng pagdurusa at pagpipino sa buhay ng tao. Tanging sa pamamagitan ng pananampalataya sa Diyos sa ganitong paraan maaaring magbago ang mga disposisyon ng tao, maaaring magtaglay ang tao ng tunay na pagkakilala sa Diyos. Ang hindi pagkakontento sa pamumuhay sa gitna ng biyaya ng Diyos, at sa halip ay aktibong pananabik at paghahanap sa katotohanan, at paghahangad na makamit ng Diyos—ito ang ibig sabihin ng sadyang pagpapasakop sa Diyos, at ito mismo ang uri ng pananampalataya sa Diyos na gusto Niya. Ang mga taong nagtatamasa lamang ng biyaya ng Diyos ay hindi magagawang perpekto at hindi mababago; maaari lamang silang magtaglay ng paimbabaw na pagpapasakop, paimbabaw na kabanalan, at paimbabaw na pagmamahal at pasensiya. Ang mga nagtatamasa lamang ng biyaya ng Diyos ay hindi tunay na makakakilala sa Diyos, at kahit na kilala nga nila ang Diyos, mababaw ang kanilang pagkakilala, at nagsasabi sila ng mga bagay tulad ng “Minamahal ng Diyos ang tao,” o “May awa ang Diyos sa tao.” Hindi ito kumakatawan sa buhay ng tao, at hindi nangangahulugan na tunay na kilala ng tao ang Diyos. Kapag pinipino ng mga salita ng Diyos ang mga tao, o kapag sumasapit sa kanila ang Kanyang mga pagsubok, hindi sila makapagpasakop, at nagdududa rin sila, at bumabagsak pa nga—ang gayong mga tao ay talagang walang bakas ng pagpapasakop sa loob nila. Sa loob nila, mayroon lamang maraming panuntunan at paghihigpit tungkol sa pananampalataya sa Diyos, at maging ang matagal nang karanasan na nakuha nila mula sa maraming taon ng pananampalataya sa Diyos, o iba’t ibang regulasyon na ang prinsipyo ay batay sa Bibliya. Makakapagpasakop ba sa Diyos ang mga taong tulad nito? Ang mga taong ito ay ganap na inookupa ng mga bagay ng tao—paano sila makakapagpasakop sa Diyos! Ang kanilang “pagpapasakop” ay pawang nakabatay sa kanilang mga personal na kagustuhan—gugustuhin ba ng Diyos ang ganitong pagpapasakop? Ito ay pagsunod sa mga regulasyon, hindi pagpapasakop sa Diyos; ito ay pagbibigay-kasiyahan sa kanilang sarili, at ito ay pagpapalubag sa kanilang sarili. Kung sasabihin mo na ito ay pagpapasakop sa Diyos, hindi ba’t nilalapastangan mo Siya? Ikaw ay isang Faraon ng Ehipto, ikaw ay isang taong gumagawa ng kasamaan, at ikaw ay isang taong partikular na nakikibahagi sa gawain ng “paglaban sa Diyos”—gugustuhin ba ng Diyos ang ganitong uri ng paglilingkod? Ipinapayo Ko na pinakamainam para sa iyo na magsisi sa lalong madaling panahon at magkamit ng kaunting kamalayan sa sarili, o pinakamainam para sa iyo na sumuko na at bumalik sa iyong sariling bayan; mas makabubuti iyon sa iyo kaysa sa iyong “paglilingkod sa Diyos.” Ang hindi pagdudulot ng mga paggambala o panggugulo, ang pananatili sa loob ng iyong mga hangganan, at ang pamumuhay nang maayos—hindi ba’t mas mabuti iyon? Para hindi mo labanan ang Diyos at maparusahan ka!