Kabanata 43
Hindi ba’t napaalalahanan Ko na kayo? Huwag lubhang mag-alala; hindi lang kayo nakikinig sa Akin, mga pabayang tao kayo! Kailan ninyo magagawang maunawaan ang Aking puso? Araw-araw mayroong bagong kaliwanagan, at araw-araw mayroong bagong liwanag. Ilang beses na ninyo mismo naarok ito? Hindi ba’t Ako Mismo ang nagsabi sa inyo? Pasibo pa rin kayo, tulad ng mga insektong gumagalaw lang kapag sinundot, at hindi ninyo magawang magkusang makipagtulungan sa Akin at magpakita ng pagsasaalang-alang sa Aking pasanin. Nais Kong makita ang lahat ng inyong masisigla at kaibig-ibig na mga ngiti, makita ang aktibo at masiglang galaw ng Aking mga anak, pero hindi Ko magawa. Sa halip, kayo ay mahina ang isip—mapurol ang utak at hangal. Dapat magkusa kayong maghanap. Matapang na maghangad! Buksan lang ang inyong mga puso at hayaan Akong manahan sa loob ninyo. Maging maingat! Maging mapagmatyag! Inililigaw ng ilang tao sa iglesia ang mga tao, at dapat lagi ninyong seryosohin ang mga salitang ito, nang hindi maapektuhan ang mga buhay ninyo o dumanas kayo ng kawalan. Makatitiyak kayo na hangga’t mayroon kayong lakas ng loob na manindigan at magsalita para sa Akin, papasanin Ko ang lahat ng pasanin nito at bibigyan kita ng kapangyarihan! Hangga’t pinalulugod mo ang puso Ko, palagi Kong ipakikita sa iyo ang Aking ngiti at ang Aking mga layunin. Hangga’t mayroon kang matibay na gulugod at isinasabuhay mo ang disposisyon ng batang lalaki, susuportahan kita at ilalagay kita sa isang mahalagang posisyon. Kapag pumupunta ka sa harapan Ko, lumapit ka lang sa Akin. Huwag kang matakot kung hindi ka makapagsalita. Hangga’t mayroon kang pusong naghahanap, ibibigay Ko sa iyo ang mga salita. Hindi Ko kailangan ng mabulaklak na mga salita, at hindi Ko kailangan ng iyong pambobola; kinamumuhian Ko ang ganitong uri ng bagay nang higit sa lahat. Kinasusuklaman Ko ang ganitong uri ng tao higit sa lahat. Katulad sila ng isang bubog sa Aking mata o tinik sa Aking laman na dapat maalis. Kung hindi, hindi maaaring gumamit ng kapangyarihan para sa Akin ang Aking mga anak at mapasasailalim sila sa nakasasakal na limitasyon. Bakit Ako dumating? Ito mismo ay para suportahan at palakasin ang loob ng Aking mga anak, upang mawala na magpakailanman ang mga araw na nagtitiis sila ng paniniil, pang-aapi, malalamig na tingin, at pang-aabuso!
Maging matapang. Palagi Akong maglalakad kasama mo, mamumuhay kasama mo, kakausapin ka at kikilos kasama mo. Huwag matakot. Huwag mag-atubiling magsalita. Palagi kayong nagkakaroon ng mga damdamin sa mga tao at palagi kayong duwag at matatakutin. Dapat alisin yaong mga walang pakinabang sa pagtatayo ng iglesia. Nabibilang dito yaong mga nasa iglesia na hindi maayos ang mga kalagayan at hindi kayang kumilos nang ayon sa Aking mga salita, lalo na ang inyong di-nananampalatayang ina at ama. Ayaw Ko sa mga bagay na iyon. Dapat silang puksain, at walang dapat matira. Kalagan lang ang mga gapos na nasa iyong mga kamay at mga paa. Hangga’t sinisiyasat mo ang sarili mong mga intensiyon at walang kinalaman ang mga ito sa mga pakinabang at kawalan, ni sa kasikatan at pakinabang, ni sa mga pansariling ugnayan, sasamahan kita, at sa lahat ng oras ay ituturo Ko ang mga bagay-bagay sa iyo, ituturo ito nang malinaw.
O, mga anak Ko! Ano ang dapat Kong sabihin? Bagaman sinasabi Ko ang mga bagay na ito, hindi pa rin ninyo isinasaalang-alang ang Aking puso at napakaduwag pa rin ninyo. Ano ang kinatatakutan ninyo? Bakit nagagapos pa rin kayo ng mga batas at ng mga regulasyon? Pinakawalan Ko na kayo, pero wala pa rin kayong kalayaan. Bakit ganito? Higit na makipagbahaginan sa Akin at sasabihin Ko sa iyo. Huwag Akong subukin. Praktikal Ako. Wala Akong anumang mga kabulaanan; praktikal ang lahat! Ang sinasabi Ko ay iyon na. Kailanman ay hindi Ako sumisira sa Aking salita.