Ni Marie, Côte d’Ivoire

Dati ay hindi ko sineseryoso ang aking mga tungkulin, madalas akong nagpapakatamad, at napakapabasta-basta akong gumagawa ng mga bagay-bagay. Mag-iimbita ako ng mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo para makinig sa mga sermon, pero hindi ako nakahandang makipag-usap sa kanila o tanungin sila kung ano ang palagay nila sa kanilang napakinggan. Akala ko na ang pag-iimbita ng maraming tao para makinig ay nangangahulugang ginagawa ko nang mabuti ang aking tungkulin. Isa pa, mas madali ito para sa akin. Nahihirapan akong makipag-usap sa kanila; hindi lang iyon kumakain ng maraming oras, kinakailangan din ng pagsisikap ang pagsagot sa mga tanong nila, kaya ayokong makisalamuha sa kanila. Akala ko ay kakausapin sila ng mga manggagawa sa ebanghelyo at magiging sapat na iyon, na hindi mahalaga kung hindi ko alam ang sitwasyon nila. Sa isang pagtitipon, sinabi ng lider na, “Kapag nag-iimbita tayo ng mga tao para pumunta at makinig ng mga sermon, kailangan nating malaman kung ano ang nangyayari sa kanila pagkatapos, tingnan kung pumupunta sila sa mga pagtitipon, kung nauunawaan nila ang nabanggit, at kung mayroon ba silang anumang kuru-kuro. Kailangan nating gawin ang ating makakaya para tulungan sila dala ng pagmamahal, at responsabilidad din natin ito.” Pero sa tingin ko ay isa iyong abala, kaya hindi ako masyadong nagsakripisyo o nagtiis ng malaking paghihirap. Tinahak ko ang pinakamadaling landas, at hindi inisip kung nagkamit ako ng mga resulta. Minsan, sinabi ng lider na may ilang tao na nag-imbita ng maraming tagapakinig, pero kaunting-kaunti sa kanila ang tunay na naghanap o nagsiyasat. Alam kong isa ako sa mga taong ito; naging abala lang ako sa mababaw na gawain, at hindi nakakuha ng tunay na mga resulta. Pagkatapos, pumunta ang lider para suriin ang aking gawain, at sinabi na, “Kumusta na ngayon itong mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo?” Nahiya ako, at hindi ko alam ang sasabihin ko. Hindi ako nakipag-ugnayan sa marami sa kanila, at hindi ako nagbigay ng suporta sa ilang tao na hindi pumupunta para makinig sa mga sermon. Pinabayaan ko sila nang ganoon-ganoon lang.

Nagsimula akong magnilay pagkatapos makausap ang lider. Nakita ko na sinasabi ng Diyos na: “Ang tanging hinihingi ng Diyos na gawin ng mga tao, at ang lahat ng iba’t ibang uri ng gawain sa sambahayan ng Diyos—ay mga bagay na kailangang gawin ng mga tao—ang mga ito ay pawang maituturing bilang mga tungkulin ng mga tao. Kahit ano pang gawain ang gawin ng mga tao, ito ang tungkuling dapat nilang gampanan. Napakalaganap ng saklaw ng mga tungkulin, at kinapapalooban ng maraming aspekto, pero kahit ano pang tungkulin ang ginagampanan mo, sa madaling sabi, ito ay obligasyon mo at isang bagay na dapat ginagawa mo. Basta’t ginagampanan mo ito nang mabuti at nang may puso, sasang-ayunan ka ng Diyos, at kikilalanin ka Niya bilang isang taong tunay na nananampalataya sa Diyos. Kahit sino ka pa, kung lagi mo na lang sinusubukang iwasan o pagtaguan ang iyong tungkulin, may problema nga. Sa magaan na pananalita, masyado kang tamad, masyadong tuso, batugan ka, at mahilig ka sa kalayawan at namumuhi ka sa paggawa. Sa mas seryosong pananalita, ayaw mong gampanan ang iyong tungkulin, at wala kang debosyon o pagpapasakop. Kung hindi mo man lang kayang pasanin ang gawain ng pisikal na pagsisikap, ano ang kaya mong gawin? Ano ang kaya mong gawin nang wasto? Kung ang isang tao ay tunay na deboto at may pagpapahalaga sa responsabilidad sa kanyang tungkulin, kung gayon, hangga’t hinihingi ito ng Diyos, at hangga’t kailangan ito ng sambahayan ng Diyos, gagawin niya ang anumang hilingin sa kanya, nang hindi namimili ng gusto niya. Hindi ba’t isa sa mga prinsipyo ng paggampan sa isang tungkulin ay ang gawin nang mabuti at pasanin ang anumang makakaya at nararapat gawin ng isang tao? (Oo.)” (Ang Salita, Vol. IV. Paglalantad sa mga Anticristo. Ikasampung Aytem (Ikaapat na Bahagi)). “Kung ikaw ay mapagpasakop at sinsero, kapag gumampan ka ng isang trabaho, hindi ka magiging pabaya, at hindi ka magiging tamad nang may panlilinlang, sa halip, ibubuhos mo ang iyong buong puso at lakas dito. Kung ang panloob na kalagayan ng isang tao ay mali, at ang negatibong damdamin ay lumitaw sa kanya, mawawala ang kanyang sigasig at ginugusto niyang maging pabaya. Kung alam na alam niya sa puso niya na hindi tama ang kanyang kalagayan, ngunit hindi pa rin niya ito sinusubukang lutasin sa pamamagitan ng paghahangad sa katotohanan, kung gayon, ang ganitong uri ng tao ay walang pagmamahal sa katotohanan—bahagya lamang niyang gustong gampanan ang kanyang tungkulin, pero ayaw niyang magsikap o magdusa ng hirap at palagi nilang sinusubukang magpakatamad nang may panlilinlang. Sa katunayan, nasiyasat na ng Diyos ang lahat ng ito—kaya bakit hindi Niya pinapansin ang mga taong ito? Ang Diyos ay naghihintay lamang na ang Kanyang hinirang na mga tao ay magising, na kilatisin at ilantad ang mga taong iyon, at itiwalag ang mga iyon” (Ang Salita, Vol. IV. Paglalantad sa mga Anticristo. Ikasampung Aytem (Ikaapat na Bahagi)). Sa mga salita ng Diyos, nalaman ko na ang mga tao na responsable sa tungkulin nila ay hindi nangangailangan ng pangangasiwa ng iba para matapos nila ang gawain; inilalagay nila ang puso nila sa tungkulin nila. Pero ang mga taong hindi seryoso sa tungkulin nila ay nagkukunwari lang at iniraraos lang ang gawain. Kahit na sa tingin ng mga tao ay marami silang nagawa, panlabas lang iyon, at hindi nagkamit ng anumang tunay na resulta. Nanlilinlang sila ng mga tao. Inilantad ng mga salita ng Diyos ang aking kalagayan. Masaya ako nang mag-imbita ako ng mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo para pumunta sa mga sermon dahil kapag nakita ng lahat kung gaano karaming tao ang naimbita ko, iisipin nila na isa akong responsableng tao. Pero sa totoo lang, nang kailangan kong malaman kung ano ang nangyayari sa kanila pagkatapos, ayaw kong magbayad ng halaga, o gumugol ng mas maraming panahon at pagsisikap. Gusto ko lang na ipasa ang gawain sa mga manggagawa sa ebanghelyo. Hilig kong piliin ang pinakamadaling paraan. Alinmang paraan ang may mas kaunting paghihirap at pinakakomportable, iyon ang ginawa ko. Gumagamit ako ng mga mas madaling paraan kapag nagiging mahirap ang mga bagay-bagay. Gusto kong sumuko kapag may isang bagay na mukhang mahirap o kailangan kong gumugol ng maraming pagsisikap. Napakatamad ko! Hindi ako nag-aabalang alamin kung ano ang mga katanungan ng mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo pagkatapos nilang makinig sa mga sermon, kung patuloy silang pumupunta sa mga pagtitipon, at kung hindi, bakit wala sila roon, at iba pa. Napaka-iresponsable ko sa aking tungkulin, at hindi ko ginugol ang aking sarili, gayunpaman, gusto kong palabasin na epektibo ako sa aking tungkulin. Napakatuso at mapanlinlang ko, hindi ako karapat-dapat pagkatiwalaan. Naalala ko ang isa ko pang dating karanasan. Noong nag-aaral ako at nakakuha ako ng mabababang grado, kinailangan kong kuhanin ulit ang klaseng iyon, pero kahit noon ay hindi pa rin ako nag-aral nang mabuti. Noon pa man ay mas gusto ko ang madaling gawain sa mahirap na gawain, at naging tamad ako. Bahagi ito ng aking kalikasan. Matapos itong mapagtanto, sinimulan kong mas pag-isipan ang aking gawain, binabago ang aking ugali, at nakikipag-usap sa mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo. Nakipag-usap din ako sa mga manggagawa sa ebanghelyo at hiningi ang tulong nila. Nang gawin ko ito, naging mas epektibo ako nang kaunti.

Kalaunan, ipinasa ko sa mga tagadilig ang mga taong handa nang tumanggap sa tunay na daan, pero hindi pa rin marami ang mga taong nagpapatuloy na pumunta sa mga pagtitipon. May isang tao na masyadong abala sa trabaho para pumunta sa mga pagtitipon. Isa pa, kamamatay lang ng nanay niya. Nagdadalamhati siya, at lumalayo sa mundo. Hindi ko alam kung paano magbabahagi sa kanya bukod sa paghahanap ng ilang simpleng salita na sasabihin. At nang makaharap ang ilang tao ng mga problema, hindi ko mahanap ang mga angkop na salita ng Diyos para makapagbahagi sa kanila at malutas ang kanilang mga problema. Mahirap ito para sa akin. Mas gusto kong mag-imbita ng mga tao para makinig ng mga sermon, dahil mas madali iyon. Hindi ko talaga gustong makipag-usap sa kanila; natakot ako na magtanong sila ng mga hindi ko kayang sagutin, kaya pinili kong iwasan o pabayaan sila. Pagkalipas ng mga kalahating taon, nakita ko na anim lang sa mga inimbita ko ang tumanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, samantalang maraming tao ang napagbalik-loob ng ibang mga kapatid. Nahiya ako at napuno ng pagsisisi. Naging pabaya ako sa aking mga tungkulin sa anim na buwang ito. Kung maibabalik ko ang oras, hindi ako magiging pabaya. Ang katunayan na nakapagdala na ang iba ng napakaraming tao sa harapan ng Diyos ay nagpapakita na hindi mahirap ipalaganap ang ebanghelyo, na kailangan lang dito ng kaunting tiyaga, at na posibleng magkaroon ng mga resulta sa tungkuling ito. Nakita ko na sinasabi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Sa pangangaral ng ebanghelyo, dapat mong tuparin ang iyong responsabilidad at makitungo nang taimtim sa bawat potensyal na tatanggap ng ebanghelyo. Inililigtas ng Diyos ang tao sa abot ng makakaya, at dapat kang maging mapagsaalang-alang sa mga layunin ng Diyos, hindi mo dapat palampasin nang walang ingat ang sinumang naghahanap at nagsisiyasat sa tunay na daan. Bukod pa riyan, sa pangangaral sa ebanghelyo, dapat mong maarok ang mga prinsipyo. Sa bawat taong nagsisiyasat sa tunay na daan, dapat mong obserbahan, unawain, at arukin ang mga bagay gaya ng kanilang pinagmulang relihiyon, kung mahusay ba ang kanilang kakayahan o hindi, at ang kanilang karakter. Kung may nakita kang tao na nauuhaw sa katotohanan, na kayang makaarok sa mga salita ng Diyos, at kayang tanggapin ang katotohanan, ang taong iyon ay paunang itinadhana ng Diyos. Dapat mong gawin ang lahat ng makakaya mo para makapagbahagi sa kanya tungkol sa katotohanan at makamit siya, maliban kung mahina ang kanyang pagkatao at napakasama ng karakter niya, at nagkukunwari lamang siyang nauuhaw, at nakikipagtalo siya nang walang katapusan, at kumakapit nang mahigpit sa kanyang mga kuru-kuro—sa ganoong kaso, dapat ay isantabi mo siya at sukuan siya. Ang ilang taong nagsisiyasat sa tunay na daan ay may abilidad na makaarok at may mahusay na kakayahan, ngunit masyado silang mayabang at nag-aakalang mas matuwid kaysa sa iba, at mahigpit silang sumusunod sa mga kuru-kurong panrelihiyon. Sa mga sitwasyong ito, dapat kang makipagbahaginan sa kanila tungkol sa katotohanan nang may pagmamahal at pagpapasensiya para makatulong na lutasin ang mga kuru-kurong ito. Maaari ka lang sumuko kapag hindi nila tinatanggap ang katotohanan paano mo man ito ibahagi sa kanila—kung magkagayon, natupad mo na ang obligasyon mo at nagpakita ka ng labis na kabaitan. Sa madaling salita, huwag basta-basta susukuan ang sinuman na kayang kumilala at tumanggap sa katotohanan. Hangga’t handa siyang siyasatin ang tunay na daan at kayang hanapin ang katotohanan, dapat mong gawin ang lahat ng iyong makakaya para mabasahan pa siya ng mga salita ng Diyos at mabahaginan pa siya ng katotohanan, at mapatotohanan ang gawain ng Diyos at malutas ang kanyang mga kuru-kuro at katanungan, upang makamit mo siya at madala sa harapan ng Diyos. Ito ay naaayon sa mga prinsipyo ng pangangaral sa ebanghelyo. Kaya paano siya makakamit? Kung, sa proseso ng pakikipag-usap mo sa kanya, natitiyak mo na may mahusay na kakayahan at mabuting pagkatao ang taong ito, kailangan mong gawin ang lahat ng makakaya mo para tuparin ang iyong responsabilidad; kailangan mong magbayad ng partikular na halaga, at gumamit ng partikular na mga kaparaanan, at hindi mahalaga kung anong mga pamamaraan ang ginagamit mo hangga’t ang mga ito ay ginagamit alang-alang sa pagkakamit ng taong iyon. Sa kabuuan, upang makamit siya, kailangan mong tuparin ang iyong responsabilidad, at gumamit ng pagmamahal, at gawin ang lahat ng iyong makakaya. Kailangan mong magbahagi tungkol sa lahat ng katotohanang nauunawaan mo at gawin ang lahat ng bagay na dapat mong gawin. Kahit hindi makamit ang taong ito, magiging malinis ang konsensiya mo. Nagawa mo na ang lahat ng makakaya mo. Kung hindi mo ibabahagi nang malinaw ang katotohanan, at patuloy pa ring kumakapit ang taong iyon sa kanyang mga kuru-kuro, at kung maubos ang iyong pasensiya, at kusa mo siyang susukuan, ito ay pagpapabaya sa iyong responsabilidad, at para sa iyo, magiging pagsalangsang at mantsa ito. Sabi ng ilang tao, ‘Ang pagkakaroon ba ng mantsa na ito ay nangangahulugang kinondena na ako ng Diyos?’ Ang gayong mga bagay ay nakasalalay sa kung sinasadya o nakasanayan bang gawin ng mga tao ang mga bagay na ito. Hindi kinokondena ng Diyos ang mga tao nang dahil sa paminsan-minsang mga pagsalangsang; kailangan lamang nilang magsisi. Ngunit kapag sadya silang gumagawa ng mali at ayaw nilang magsisi, kinokondena sila ng Diyos. Paanong hindi sila kokondenahin ng Diyos samantalang alam na alam nila ang tunay na daan subalit sadya pa rin silang nagkakasala? Kung titingnan ayon sa mga katotohanang prinsipyo, ito ay pagiging iresponsable at pabasta-basta, at sa pinakamababa, hindi natupad ng mga taong ito ang kanilang responsabilidad; ganito hinahatulan ng Diyos ang kanilang mga pagkakamali. Kung ayaw nilang magsisi, kokondenahin sila. Kaya nga, para mabawasan o maiwasan ang gayong mga pagkakamali, dapat gawin ng mga tao ang lahat ng magagawa nila para matupad ang kanilang mga responsabilidad, na aktibong sinisikap na tugunan ang lahat ng tanong ng mga taong nagsisiyasat sa tunay na daan, at talagang hindi ipinagpapaliban o inaantala ang mahahalagang katanungan” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Pangangaral sa Ebanghelyo ay ang Tungkuling Hindi Mahihindian ng Lahat ng Mananampalataya). Talagang napaisip ako sa mga salita ng Diyos, at labis akong naantig. Ang pagpapalaganap ng ebanghelyo ay responsabilidad ko at layunin ng Diyos, dapat ay ibinibigay ko ang lahat ng aking makakaya, pero hindi ako nakahandang magsakripisyo sa aking tungkulin para magdala ng mga tao sa Diyos. Napakatamad ko, at masyado akong pabasta-basta sa aking tungkulin. Hindi ko ginawa ang sinabi ng Diyos at hindi ibinigay ang masusing pansin sa lahat ng nagsisiyasat sa tunay na daan, o ginampanan ang aking mga responsabilidad. Akala ko ay sapat nang mag-imbita lang ng maraming tao para pumunta at makinig, at na ang susunod na mangyayari ay hindi ko na trabaho. Sa tingin ko, responsabilidad na sila ng mga tagadilig, at pumunta man sila sa mga pagtitipon o hindi ay hindi ko na problema o responsabilidad. Kaya nang hindi sila pumunta sa mga pagtitipon, hindi ko ginawa ang makakaya ko para makahanap ng mga salita mula sa Diyos para tulungan sila. Akala ko ay mahirap para sa akin na lutasin ang mga problema nila, kaya gusto ko silang sukuan. Pero ang totoo, hangga’t pasok sila sa mga prinsipyo sa pangangaral ng ebanghelyo, dapat ko silang bigyan ng seryosong pansin, at ako ang nag-imbita sa kanila na makinig. Sa karaniwang mga sitwasyon, kailangan kong ipagpatuloy ang pakikipag-usap sa kanila pagkatapos, pero hindi ko ginawa. Ipinasa ko lang sila sa mga tagadilig at iyon na iyon. Talagang wala akong pagpapahalaga sa responsabilidad, ni pagsasaalang-alang sa mga layunin ng Diyos. Sa sandaling malaman ko ang aking problema, determinado na akong baguhin ang aking saloobin, pero alam ko na hindi ko iyon magagawa nang mag-isa. Kailangan kong magdasal at hingin ang tulong ng Diyos. Pagkatapos, kapag nakikipagkita ako sa mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo, madalas akong nagdarasal sa Diyos na tulungan akong dalhin sila sa Kanya, at magkaroon ako ng gana na magsikap at gumawa ng tunay na mga sakripisyo, hindi maging pabaya sa aking tungkulin gaya ng dati. Tinanong ko rin ang aking lider kung paano mahihikayat ang mga tao na tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Nagbahagi siya ng ilang paraan sa akin, at nagsimula akong magnilay para makita kung ano ang hindi ko pa ginagawa. Napagtanto ko na hindi ko hinahanap ang katotohanan sa aking gawain, at hindi ako natututo mula sa aking mga kapatid. Kapag hindi pumupunta ang ilang tao sa mga pagtitipon, hindi ko gustong malaman kung bakit, at pinipili ko na lang na sukuan sila. Masyadong pabasta-basta ang saloobin ko sa aking tungkulin.

Matapos mapagtanto ang mga ito, naisip ko kung paanong sinasabi ng Diyos na: “Lubhang mahalaga kung paano mo dapat ituring ang mga atas ng Diyos. Isa itong napakaseryosong bagay. Kung hindi mo kayang tapusin ang ipinagkatiwala ng Diyos sa iyo, hindi ka angkop na mamuhay sa Kanyang presensiya at dapat mong tanggapin ang iyong kaparusahan. Ganap na likas at may katwiran na tapusin ng mga tao ang mga atas na ipinagkakatiwala ng Diyos sa kanila. Ito ang pinakamataas na responsabilidad ng tao, at kasinghalaga nito ang kanyang mismong buhay. Kung kaswal mo lang na tinatrato ang mga atas ng Diyos, ito ay isang napakalubhang pagkakanulo sa Diyos. Sa paggawa nito, mas kahabag-habag ka kaysa kay Hudas, at dapat kang sumpain. Dapat matamo ng mga tao ang lubos na pagkaunawa sa kung paano tatratuhin ang mga atas ng Diyos at kahit papaano, dapat nilang maunawaan: ang pagkakatiwala ng Diyos sa tao ng mga atas ay ang Kanyang pagtataas sa tao, at isang uri ng espesyal na biyaya na ipinapakita Niya sa tao, ito ang pinakamaluwalhati sa lahat ng bagay, at ang lahat ng iba pang bagay ay maaaring abandonahin—maging ang sariling buhay ng isang tao—pero dapat makompleto ang mga atas ng Diyos” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao). Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, nahiya ako. Bilang isa sa mga nilikha ng Diyos, dapat kong gampanan nang mabuti ang aking tungkulin. Ito ang aking misyon at ang halaga ng aking pag-iral. Kung hindi ko ito magagawa, mawawala ang silbi ko kung bakit ako nilikha, at hindi ako magiging karapat-dapat na mamuhay sa harapan ng Diyos. Sa huli ay kamumuhian at ititiwalag ako ng Diyos. Ang pagpapalaganap ng ebanghelyo ng kaharian ang pinakaagarang kahilingan ng Diyos, at nais ng Diyos na ibigay natin ang lahat ng ating makakaya para sa pagpapalaganap ng ebanghelyo at pagpapatotoo sa Kanya. Hindi tayo puwedeng maging pabasta-basta sa paggawa ng mga bagay na ito. Naisip ko noong tawagin ng Diyos si Noe para gawin ang arko. Kahit na isa iyong napakahirap na gawain, hindi sumuko si Noe. Hindi niya tinanong ang Diyos kung kailan matatapos ang arko, o kung kailan darating ang baha. Sinunod lang niya ang mga tagubilin ng Diyos at ginawa ang arko. Matapos itong maunawaan, napagtanto ko na kailangan kong baguhin ang saloobin ko sa aking tungkulin, tularan ang halimbawa ni Noe, at gawin ang makakaya ko kapag ginagampanan ang aking tungkulin. Minsan sa isang pagtitipon, nagbabahagi ang iba ng mga karanasan nila sa pangangaral, at kung paano nila ginamit ang mga salita ng Diyos para lutasin ang mga problema ng mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo. Labis akong naantig matapos silang pakinggan. Ayaw ko nang maging tamad. Gusto ko nang maging responsable at ibuhos ang lahat ng aking lakas sa aking tungkulin.

Pagkatapos niyon, madalas kong inoobserbahan kung sinong mga tao ang hindi pumupunta sa mga pagtitipon, agad na nakikipag-ugnayan sa mga wala roon, at nagbabahagi sa kanila ng mga salita ng Diyos. Nang ilagay ko ang aking puso sa pag-aasikaso sa bawat tao, karamihan sa kanila ay regular nang pumupunta sa mga pagtitipon. Naalala ko na may isang taong hindi nakapunta nang ilang araw. Pinadalhan ko siya ng text, pero nang hindi siya tumugon nang ilang araw, nagsimula akong mag-alala. Tinawagan ko si Brother Derly, isang tagadilig, at nalaman kong naharap ito sa mga paghihirap sa trabaho, at nagbahagi rito si Derly ng ilan sa mga salita ng Diyos. Matapos itong marinig, pakiramdam ko ay kulang pa iyon, kaya sinabi ko kay Brother Derly na tawagan ito at magbahagi rito sa telepono. Sa gulat ko, pagkatapos magbahagi, pumayag itong dumalo sa pagtitipon sa mismong araw na iyon, at humingi ng pasensya sa hindi pagpunta noong nakaraan. Hindi nagtagal, umanib ito sa iglesia. Napakasaya ng aking puso. Labis ang pagpapasalamat ko sa Diyos! Nakita ko na sinasabi ng mga salita ng Diyos na: “Kung tunay kang nagtataglay ng konsensiya at katwiran, kapag ginagawa mo ang mga bagay-bagay, mas isasapuso mo ang mga ito, at lalakipan mo ng kaunti pang mabuting kalooban, responsabilidad, at pagsasaalang-alang, at magagawa mong mas magsikap pa. Kapag kaya mong mas magsikap, gaganda ang mga resulta ng tungkuling ginagampanan mo. Gaganda ang mga resulta mo at masisiyahan kapwa ang ibang mga tao at ang Diyos” (Ang Salita, Vol. III. Ang mga Diskurso ni Cristo ng mga Huling Araw. Ang Buhay Pagpasok ay Nagsisimula sa Paggampan ng Tungkulin). “Dapat kang magkamit ng pagpasok mula sa positibong anggulo. Kung pasibo ka lamang na naghihintay, negatibo ka pa rin. Dapat kang maging maagap sa pakikipagtulungan sa Akin; maging masigasig at huwag maging tamad. Palaging makipagbahaginan sa Akin at magkamit ng mas malalim pang malapit na ugnayan sa Akin. Kung hindi mo nauunawaan, huwag kang mainip para sa mabilisang mga resulta. Hindi naman sa hindi Ko sasabihin sa iyo; nais Ko lamang makita kung aasa ka sa Akin sa Aking presensya, at kung mayroon kang pananalig na umasa sa Akin. Dapat palagi kang lumapit sa Akin, at ilagay ang lahat ng bagay sa Aking mga kamay. Huwag umatras nang walang ibinubunga. Kung lalapit ka sa Akin nang ganito sa loob ng ilang panahon, ang Aking mga layunin ay ibubunyag sa iyo bago mo ito mamalayan. Kung maaarok mo ang mga ito, tunay na makakaharap mo Ako—tunay mong matatagpuan ang Aking mukha. Sa loob mo, magtataglay ka ng konsiderableng kalinawan at katatagan, at magkakaroon ka ng isang bagay na maaasahan, kalakasan, pananalig, at ng isang landas pasulong. Ang lahat ay magiging madali sa iyo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 9). Hinihingi ng Diyos na tayo ay maging aktibo sa pagganap ng ating mga tungkulin. Hindi tayo maaaring maging pasibo. Kapag nakatatagpo tayo ng mga problema o paghihirap, dapat tayong manalangin sa Diyos at lalo pang hanapin ang katotohanan, at tutulungan tayo ng Diyos at gagabayan tayo na maunawaan ang mga katotohanang prinsipyo. Dati, pasibo ako sa aking tungkulin at wala akong kusa. Basta-basta kong pinababayaan ang mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo. Ipinaunawa sa akin ng patnubay mula sa mga salita ng Diyos na napakahalaga ng nasa loob ng ating puso. Kapag tinatrato natin ang mga tao nang may pagmamahal, at nagbabahagi tayo nang may sinseridad, makikita natin ang patnubay ng Diyos. Matapos itong maunawaan, nagdasal ako sa Diyos, hinihiling sa Kanya na tulungan akong gampanan nang mabuti ang tungkulin ko, at sadyang isagawa ang Kanyang mga salita.

Pagkatapos, maagap na ako sa pakikipag-usap sa mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo na iyon, at patuloy kong inaalam ang kanilang sitwasyon at matiyagang ibinabahagi sa kanila ang mga salita ng Diyos hanggang sa tanggapin nila ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Nang gawin ko ito, naramdaman ko na unti-unti akong pinapatnubayan ng Diyos, tinutulungan akong maunawaan kung paano gawin ang aking tungkulin nang maayos, at nakadama ako ng labis na kapanatagan sa puso ko. Salamat sa Diyos!