Maraming tao ang nag-iisip na pagkatapos ipako sa krus at mabuhay muli mula sa mga patay ang Panginoong Jesus, naging isa na Siyang maluwalhating espirituwal na katawan at umakyat na sa langit; kaya naman, pagbalik ng Panginoon, dapat Siyang magpakita at gumawa sa Kanyang nabuhay na muling espirituwal na katawan. Kaya, nagtatanong sila: Bakit kailangang magkatawang-tao muli ang Diyos bilang Anak ng tao para gawin ang gawain ng paghatol sa mga huling araw? Alam nating lahat na sa Kapanahunan ng Biyaya, nagpakita at gumawa ang Panginoong Jesus sa pamamagitan ng pagkakatawang-tao bilang Anak ng tao para makihalubilo sa mga tao, para mamuhay kasama nila, at para ipahayag ang katotohanan para akayin sila. Sa huli, ipinako Siya sa krus para akuin ang mga kasalanan ng sangkatauhan, bilang handog para sa kasalanan para sa tao. Ang pinakamagandang paraan para magpakita ang Diyos, gawin ang gawain ng pagtubos, at magsilbing handog para sa kasalanan ay ang magkatawang-tao; hindi lang napahiya si Satanas, kundi nagkamit din ng kaluwalhatian ang Diyos. Malinaw na ang pagpili ng Diyos na gumawa bilang isang pagkakatawang-tao ay ganap na nakabatay sa mga pangangailangan ng gawain; hindi Niya tinukoy ang paraan ng Kanyang pagpapakita ayon sa mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao. Kung gayon, bakit kailangang magkatawang-tao muli ang Diyos para gawin ang gawain ng paghatol sa mga huling araw? Nakabatay rin ito sa mga pangangailangan ng tiwaling sangkatauhan; kailangan ng tiwaling sangkatauhan ang pagliligtas ng nagkatawang-taong Diyos. Ang gawain ng Diyos na pagliligtas sa mga tao ay hindi kasingsimple ng iniisip ng mga tao—hindi ito parang sapat na ang ganap Niyang ipahayag ang katotohanan, at pagkatapos ay babasahin na lang ng mga tao mismo ang mga salita ng Diyos, magtitipon para magbahaginan, at isasagawa at mararanasan ang mga ito. Hindi iyon magkakamit ng anumang resulta. May praktikal na proseso para sa bawat yugto ng gawain ng Diyos, na kinapapalooban ng maraming detalye. Sa partikular, ang gawain ng paghatol ng Diyos para linisin ang mga tao sa mga huling araw ay nangangailangan ng pangmatagalang pakikihalubilo sa mga tao; sa loob nito, ipinapahayag Niya ang katotohanan sa isang tiyak na paraan para hatulan at ilantad ang mga tao ayon sa iba’t ibang tiwaling kalagayan at sa paghihimagsik at paglaban na ibinubunyag nila. Nangangailangan din ito na maranasan ng mga tao ang iba’t ibang pagsubok at pagpipino, na nagbubunyag sa kanila. Nangangailangan ito na magkatawang-tao ang Diyos at mamuhay kasama ng mga tao para gawin ang Kanyang gawain. Kaya naman, ang nagkatawang-taong Diyos ay dapat may normal na pagkatao. Dahil dito, mas madali para sa Kanya na makihalubilo sa mga tao, at makakapamuhay nang may kalayaan at paglaya ang mga tao sa harap ng Diyos, nang walang anumang pagpigil, malayang nagsasalita at natural na kumikilos tulad ng ginagawa nila kapag nakikihalubilo sa ibang tao. Dahil dito, mas madali para sa Diyos na ipahayag ang katotohanan para linisin at iligtas ang mga tao. Kung nagpakita Siya bilang isang espirituwal na katawan, hindi magiging madaling makihalubilo sa mga tao. Isipin niyo ito: Kung biglang magpapakita ang espirituwal na katawan ng Diyos sa harap ng mga tao, ano kaya ang mararamdaman nila? Masisindak sila at matataranta. Ang isa o dalawang beses na pakikihalubilo sa Espiritu ng Diyos ay mag-iiwan sa mga tao na palaging natatakot—matatakot sila na hindi nila alam kung kailan maaaring dumating ang Diyos, at hindi nila malalaman kung paano haharapin ang Diyos. Kaya sabihin niyo sa akin, makakamit ba ng gawain ng pagliligtas sa mga tao ang mga resulta kung dumating ang Diyos bilang isang espirituwal na katawan para gawin ito? Hindi. Kung nanginginig sa takot ang puso ng mga tao, at puno sila ng sindak, pagiging depensibo, at pag-iwas, hindi nila mabubuksan ang kanilang puso sa Diyos. Kung gayon, paano maipapahayag ng Diyos ang katotohanan para iligtas ang mga tao? Isa pa, sa harap ng Kanyang espirituwal na katawan, wala talagang magiging anumang kuru-kuro ang mga tao; manginginig lang sila sa takot, hindi nangangahas na magpakita ng kahit kaunting paghihimagsik o paglaban. At lalong hindi sila mangangahas na kumilos ayon sa sarili nilang kagustuhan. Kung ganoon, mananatiling nakatago ang mga tiwaling disposisyon ng mga tao at hindi malilinis. Pinapatunayan nito na ang paggawa ng Diyos bilang isang espirituwal na katawan ay hindi nakakatulong sa pagliligtas sa mga tao. Gayumpaman, kapag nagkatawang-tao ang Diyos bilang isang ordinaryong tao, mas madali para sa Kanya na gawin ang Kanyang gawain. Kapag nakikita ng mga tao na isang ordinaryong tao si Cristo, madali para sa kanila na mapalapit sa Diyos at buksan ang kanilang puso sa Kanya. At kapag nagpapahayag ang Diyos ng mga salita para ilantad ang mga tao, madali rin para sa kanila na tanggapin ang mga ito. Kaya kung nagkatawang-tao ang Diyos bilang isang pambihirang pigura o isang sikat na tao, makakamit ba ang resultang ito? Mararamdaman ng mga tao na hindi nila maabot ang Diyos, at magkakaroon ng distansya sa pagitan nila at ng Diyos. Pero kung magkakatawang-tao ang Diyos bilang isang ordinaryong tao, makakalapit ang mga tao sa Diyos, makakapagsalita mula sa kanilang puso, at anumang tiwaling disposisyon na mayroon sila ay mabubunyag. Ginagawa rin nitong madali para sa anumang kuru-kuro at imahinasyon na mayroon sila na mailantad. Sa ganitong paraan, maginhawa at madali para sa Diyos na ilantad at hatulan ang mga tao. Kaya naman, sa Kanyang gawain sa mga huling araw, kailangang magkatawang-tao ang Diyos bilang isang ordinaryong tao. Ang wangis ng katawang-taong ito ay hindi puwedeng maging masyadong pambihira. Sa ganitong paraan lang magiging handa ang mga tao na makihalubilo sa Diyos tulad lang ng pakikihalubilo nila sa isang ordinaryong tao. Magiging malaya at nakalaya sila sa kanilang pagsasalita at pagkilos, at simple at bukas silang makakapagsalita sa Diyos mula sa kanilang puso. Bukod pa rito, sa harap ng nagkatawang-taong Diyos, natural ding mabubunyag ang paghihimagsik at katiwalian ng mga tao. Sa pamamagitan ng paghatol, paglalantad, at pagpupungos ng Diyos, magiging handa ang mga tao na magsisi sa harap ng Diyos, magpahayag ng kanilang determinasyon sa Kanya, at ibigay ang kanilang puso sa praktikal na Diyos. Kapag ganap nang naunawaan ng mga tao ang katotohanan, makakapagpasakop na sila sa praktikal na Diyos sa kanilang puso at masasamba ang praktikal na Diyos. Ang mga nagkakamit ng katotohanan ay magiging kaisa sa isipan ng praktikal na Diyos, mamahalin ang Diyos nang lubusan, at magpapasakop hanggang kamatayan. Sa ganitong paraan, magagawang ganap at makakamit ng nagkatawang-taong Diyos ang isang grupo ng mga tao. Gaya ng sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: “Kapag gumagawa ang Diyos sa katawang-tao, sa katunayan, nakikipaglaban Siya kay Satanas sa katawang-tao. Kung gumagawa Siya sa katawang-tao, ginagawa Niya ang Kanyang gawain ng espirituwal na mundo, at ginagawa Niyang tunay sa lupa ang kabuuan ng Kanyang gawain sa espirituwal na mundo. Tao ang nalulupig, tao na mapaghimagsik sa Kanya, at ang nagagapi ay ang pinakalarawan ni Satanas (mangyari pa, ito ay tao rin), na kaaway Niya, at tao rin ang naliligtas sa dakong huli. Kaya, higit pang kinakailangan para sa Diyos na maging isang tao na may panlabas na anyo ng isang nilikha, upang magawa Niya ang aktuwal na pakikipaglaban kay Satanas, upang malupig ang tao, na mapaghimagsik sa Kanya at nagtataglay ng panlabas na kaanyuan na katulad ng sa Kanya, at upang mailigtas ang tao, na may panlabas na kaanyuan na tulad Niya at napinsala na ni Satanas. Tao ang Kanyang kaaway, tao ang layon ng Kanyang paglupig, at tao, na nilikha Niya, ang layon ng Kanyang pagliligtas. Kaya’t dapat Siyang maging tao, at sa ganitong paraan, nagiging higit na madali ang Kanyang gawain—nagagawa Niyang gapiin si Satanas at lupigin ang sangkatauhan, at higit pa rito ay nagagawang iligtas ang sangkatauhan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mas Higit ang Pangangailangan ng Tiwaling Sangkatauhan sa Pagliligtas ng Diyos na Nagkatawang-tao). “Para sa mga tiwaling tao, tanging ang gawain na nagbibigay ng tumpak na mga salita at malilinaw na layon na dapat hangarin, at nakikita at nahahawakan, ay ang pinakamahalagang uri ng gawain. Tanging ang makatotohanang gawain at napapanahong gabay ang angkop sa panlasa ng tao, at tanging praktikal na gawain ang makapagliligtas sa tao mula sa kanyang tiwali at napakasamang disposisyon. Maaari lamang itong makamit ng Diyos na nagkatawang-tao; tanging ang Diyos na nagkatawang-tao ang makapagliligtas sa tao mula sa kanyang dating tiwali at napakasamang disposisyon. Bagama’t ang Espiritu ang likas na diwa ng Diyos, ang gawaing tulad nito ay maaari lamang gawin ng Kanyang katawang-tao. Kung ang Espiritu ay gumawa nang nag-iisa, hindi posible sa gayon na maging mabisa ang Kanyang gawain—ito ay isang payak na katotohanan. Bagama’t karamihan ng mga tao ay naging mga kaaway na ng Diyos dahil sa katawang-tao na ito, kapag winakasan ng katawang-taong ito ang Kanyang gawain, iyong mga taong laban sa Kanya ay hindi lamang hihinto sa pagiging mga kaaway Niya, bagkus ay magiging mga saksi Niya. Magiging mga saksi sila na Kanya nang nalupig, mga saksi na kaayon Niya at hindi maihihiwalay sa Kanya. Magsasanhi Siya na malaman ng tao ang kahalagahan ng gawain ng katawang-tao sa tao, at malalaman ng tao ang kahalagahan ng katawang-tao na ito sa kahulugan ng pag-iral ng tao, malalaman ang Kanyang praktikal na halaga tungkol sa paglago ng buhay ng tao, at, mas lalo na, malalaman na ang katawang-tao na ito ay talagang magiging isang buhay na bukal ng buhay kung saan hindi makakaya ng tao na mapahiwalay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mas Higit ang Pangangailangan ng Tiwaling Sangkatauhan sa Pagliligtas ng Diyos na Nagkatawang-tao). “Samakatwid, higit na kinakailangan ng tiwaling sangkatauhan ang pagliligtas ng nagkatawang-taong Diyos, at higit na kinakailangan ang tuwirang gawain ng nagkatawang-taong Diyos. Kinakailangan ng sangkatauhan ang Diyos na nagkatawang-tao para magpastol sa kanya, alalayan siya, diligan siya, pakainin siya, hatulan at kastiguhin siya, at nangangailangan siya ng higit na biyaya at lalong higit na pagtubos mula sa Diyos na nagkatawang-tao. Tanging ang Diyos sa katawang-tao ang makakayang maging katiwalang-loob ng tao, ang pastol ng tao, ang laging handang sumaklolo sa tao, at ang lahat ng ito ay ang pangangailangan ng pagkakatawang-tao ngayon at sa mga lumipas na panahon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mas Higit ang Pangangailangan ng Tiwaling Sangkatauhan sa Pagliligtas ng Diyos na Nagkatawang-tao).