Ngayon ay nakapagsimula na kayong lahat na tumuon sa paghahangad sa katotohanan sa inyong pananampalataya sa Diyos, kaya saan ninyo ibinabatay ang inyong pag-asal? Sa konsensiya, sa pamantayan ng pag-asal ng tao, at sa moralidad. Gaano kalayo ang mga bagay na ito sa katotohanan? May kaugnayan ba sa katotohanan ang konsensiya, ang batayang pamantayan sa pag-asal ng tao, at ang moralidad? Malayo ang mga ito sa katotohanan. Sa pinakamainam, maaari kang maging isang mabuting tao sa pamamagitan ng pag-asal batay sa konsensiya, ngunit malayong-malayo ito sa hinihingi ng Diyos. Ang hinihingi ng Diyos ay ang umasal ang mga tao batay sa katotohanan at ang mamuhay sila ayon sa Kanyang mga salita. Kapag ang isang taong sumasampalataya sa Diyos ay kayang intindihin ang katotohanan, maunawaan at isagawa ang katotohanan, at pigilan ang kanyang sarili ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan, umunlad na siya. Kung hindi niya hinahangad ang katotohanan, kailanman ay hindi siya uunlad. May ilang taong nakapagsimula nang maghangad sa katotohanan, at may determinasyon sila, sinasabing, “Dapat kong gawin ang lahat ng makakaya ko upang magsikap tungo sa katotohanan at magsumikap na magsagawa alinsunod sa mga salita ng Diyos at sa katotohanan, upang gawin ang mga bagay alinsunod sa mga panuntunan, upang kumilos nang may mga prinsipyo at limitasyon, at upang umiwas sa paggawa ng mga bagay na nakalalabag sa disposisyon ng Diyos o na nagkakasala laban sa Diyos, nang hindi kinakailangan ng sinumang mamamahala, pipigil, o susubaybay sa akin upang magawa iyon. Bagama’t walang sumusubaybay sa akin, kung ang paggawa ng isang bagay ay makalalabag sa disposisyon ng Diyos, magpapakita ng kawalan ng pusong may takot sa Diyos, at magkakasala sa Diyos, talagang hindi ko ito gagawin. Kahit na nasa puso ko ang ideyang iyon, kaya kong pigilan ang sarili ko—hindi ko ito dapat isakatuparan.” Aktibo at positibo ang kalagayang ito. Halimbawa, sabihin nang hinihingi ng sambahayan ng Diyos sa isang tao na ingatan ang isang bagay na may halaga, at iilang tao lang ang nakakaalam tungkol dito. Kapag may ibang taong nakaalam tungkol sa bagay na ito, nagagawa ng taong pinaghabilinan na alagaan nang mabuti ang bagay na ito, na magkaroon ng malasakit dito, at na iwasang mawala, mapinsala, manakaw, o masira ito. Kasabay niyon, naiiwasan din niyang maging sakim at mapang-angkin, at sa kanyang puso, lubusan niyang itinuturing na banal ang bagay na ito. Hindi ba’t isa itong mabuting tao? Mula sa kasalukuyang perspektiba, masasabing isa siyang mabuting tao dahil wala siyang mga ideya o kaisipan na kurakutin ang bagay na ito. Higit pa rito, nagagawa niyang ingatan ang bagay na ito nang may buong katapatan sa kanyang posisyon, at pasanin ang responsabilidad na ito nang buong puso at sa abot ng kanyang makakaya, at masasabing ibinibigay niya ang kanyang buong puso rito, at ginagawa nang maayos ang kanyang trabaho. Ngunit isang araw ay nagbabago ang mga bagay-bagay. Ang ilan sa mga taong nakakaalam tungkol sa bagay na ito ay naaaresto at nakukulong, at ang ilan ay inililipat sa iba’t ibang lugar. Ang taong iyon na lang ang natitirang nakakaalam tungkol sa bagay na ito. Sa mga sitwasyong ito, hindi ba’t nagbago na ang kanyang kapaligiran? Oo, nagbago na ang kanyang kapaligiran, at dumating na ang pagsubok. Sa simula, nananatiling hindi natitinag ang kanyang puso, at seryoso at responsable pa rin niyang iniingatan ang bagay na ito nang walang ibang naiisip. Kalaunan, nababalitaan niyang naglaho na ang mga taong nakakaalam tungkol dito. Magkagayunman, iniisip pa rin niya, “Hindi ako pwedeng bumuo ng mga plano tungkol sa bagay na ito; dapat kong ipagpatuloy ang pag-iingat dito nang mabuti. Kahit na hindi alam ng mga tao ang tungkol dito, alam naman ito ng Diyos!” Hindi ba’t isa siyang mabuting tao? (Sa kasalukuyan ay mukha pa rin siyang isang mabuting tao.) Bakit ganoon? Dahil, kapag sinukat batay sa mga pamantayan ng pagiging isang mabuting tao, kung maaabot ng isang tao ang antas na ito, napakabuti na niya. Ngunit isang araw, nagkaroon ng isang malaking krisis sa kanyang pamilya, kagyat siyang nangangailangan ng pera, at hindi sapat ang hawak niyang pera. Nagbago na naman ang kapaligiran niya, at kapag nagbabago ang kapaligiran, dumarating na naman ang oras upang siya ay subukin. Sa umpisa, pinag-iisipan pa rin niyang mangutang, ngunit pagkatapos ng dalawa o tatlong bigong pagtatangka, nagsisimulang mapukaw ang kanyang puso: “Hindi ba’t nasa akin ang isang bagay na may halaga? Hindi ba’t kalokohan na mangutang ako, gayong mayroon naman akong bagay na may halaga sa mismong harapan ko? Walang nakakaalam na iniingatan ko ang bagay na ito. Isa pa, naaalikabukan lang dito ang bagay na ito. Hindi ba’t tama lang namang gamitin ko ito? Mabuti pa nga!” Pagkatapos ay may naiisip siyang mas maganda, mas lohikal, “Hindi ba’t inihanda ito ng Diyos para sa akin? Pinakikitaan ako ng Diyos ng biyaya, salamat sa Diyos!” Habang mas pinag-iisipan niya ito, lalo niyang nararamdaman na ito ang nararapat na gawin. Pagkatapos mag-isip-isip nang dalawa o tatlong araw, napapanatag na ang kanyang puso, at hindi na siya inuusig ng kanyang konsensiya. Sa wakas, nagpapasya siya, “Gagamitin ko na lang ang perang ito!” Ano ang nangyari? (Nagsimulang magkaroon ng pagbabago sa kanyang pag-iisip.) Paano naganap ang pagbabagong ito sa kanyang pag-iisip? (Idinulot ito ng kapaligiran.) Kaya, may problema ba sa kapaligiran? Binago ba siya ng kapaligiran? (Hindi.) Kung gayon ay paano natin ito tumpak na mailalarawan? Nang dalawang beses na magbago ang kanyang kapaligiran noon, bakit hindi natinag ang kanyang puso noon? (Hindi pa iyon panahon ng matinding kahirapan at kabiguan.) Bago umabot sa puntong ito, hindi malalantad ang mga tunay na saloobin at mga tunay na disposisyon ng isang tao. Sa panahong iyon, masasabi ba nating matapat sa Diyos ang taong ito? O na minamahal niya ang katotohanan? Masasabi natin iyon, dahil nang iningatan niya ang handog, nagawa niya ito nang buong puso at lakas niya, nang walang ibang ideya o aktibong naiisip. Kailanman ay hindi siya bumuo ng anumang plano tungkol sa bagay na iyon—kay dakila niya! Gayunpaman, nang magbago ang kapaligiran ng kanyang pamumuhay at maramdaman niyang nasusukol siya at imposibleng makatakas, lumabas ang mga aktibo niyang kaisipan, at nagsimula siyang bumuo ng mga plano tungkol sa handog. Ang totoo, hindi sa hindi niya naisip ang mga ito noon, bagkus ay itinago niya ang mga isiping ito sa kanyang puso. Nang maharap sa angkop na kapaligiran, ang mga kaisipan niya ay likas na bumulwak na parang tubig sa bukal. Sa huli, nakahanap pa siya ng mga “batayan” para dito, sinasabing inihanda ito ng Diyos para sa kanya. Nang mahanap ang mga “batayan” na ito, hindi ba’t nalantad ang kanyang buktot na kalikasan? Saan na napunta ang kanyang katapatan, kabutihan, at pagpapahalaga sa katarungan? (Nawala na ang mga iyon.) Kung gayon, isa lamang bang palabas ang mga nauna niyang pagpapamalas? Hindi palabas ang mga iyon; mga likas na pagbubunyag din ang mga iyon, ngunit hindi malalalim ang mga iyon. Ang mga iyon ang pinakamabababaw na pagbubunyag, mabababaw na penomena ang mga iyon. May ilang ilusyon sa mabababaw na penomena sa pagkatao, at kung minsan ay hindi malinaw na nakikita ng mga tao ang mga iyon at madali silang nalilihis. Halimbawa, may ilang taong mukhang napakaayos na gumaganap sa kanilang mga tungkulin sa loob ng anim na buwan o isang taon, ngunit pagkalipas ng isang taon, nagiging negatibo na sila. Pagkalipas ng dalawang taon, maaari silang tumakas at bumalik sa sekular na mundo; ang ilan ay para kumita ng pera, at ang ilan ay para magkaroon ng sarili nilang buhay. Kaya, mali na tukuyin mo sila na taos-pusong gumugugol para sa Diyos batay sa kanilang pagganap sa loob ng anim na buwan o isang taon. Ang pag-uugali nila sa loob ng anim na buwan o isang taong iyon ay, sa totoo lang, isang ilusyon, isang pansamantalang kasiglahan. Kapag naharap sa ilang kapaligiran at tukso, nalalantad ang tunay nilang mukha, at ang mga karumihan sa mga layunin sa likod ng kanilang pananampalataya sa Diyos. Hindi ba’t totoo ito? Hindi talaga sila nagbago. Ano ba talaga ang gustong baguhin ng Diyos sa mga tao? Anong mga problema ang gustong lutasin ng Diyos sa pamamagitan ng panghihikayat sa mga tao na tanggapin ang katotohanan? (Ang mga bagay na nakapaloob sa kalikasan ng tao.) Tama iyan, ang mga bagay na nakapaloob sa kalikasan ng tao ang dapat na malutas. Kapag walang nangyayari sa kanila, ang mga tao ay may pundamental na moral na pamantayan at hindi sila nananamantala ng iba. Madalas sabihin lalo na ng matatanda, “Huwag mong pagnasahan ang mga pag-aari ng iba, at huwag mong ipamigay ang sa iyo.” Ibig sabihin, huwag mong basta-bastang ipamigay ang sarili mong mga pag-aari, at huwag kang maging sakim o magkaroon ng mga kaisipan ng pagnanasa sa mga pag-aari ng ibang tao. Ito lang ang dapat taglayin ng normal na pagkatao at malayo ito sa katotohanan. Kaya, makakamit ba ito ng mga tao? (Hindi.) Ni hindi nga ito makamit ng mga tao, subalit sinasabi pa nilang huwag magkaroon ng mga mapagnasang kaisipan. Ang pagkamkam sa mga pag-aari ng ibang tao nang hindi man lamang hinihintay na magkaroon ng mga mapagnasang kaisipan sa kalooban nila—ito ang resulta ng pangingibabaw ng kalikasan ng isang tao. Basta’t pinahihintulutan ng kapaligiran, ni hindi na ito kailangang pag-isipan ng mga tao, ibinubunyag nila ang buktot na kalikasan na nasa kalooban nila, at ang kanilang malupit, sakim, at mapanlinlang na mga disposisyon. Tungkol naman sa taong nangurakot ng handog sa halimbawang binanggit Ko—alin sa mga ideya at pagpapamalas niya ang mapanlinlang? (Kinamkam niya ang handog sa Diyos, habang sinasabing inihanda ito ng Diyos at nagbukas ang Diyos ng paraan para makaahon siya.) Mapanlinlang ito, panlilinlang ito sa sarili pati na sa iba. Dinaya niya ang kanyang sarili at sinubukan din niyang dayain ang Diyos. Ginamit niya ang mga salitang ito na maganda sa pandinig upang magpaligoy-ligoy, at upang pagaanin ang sarili niyang konsensiya upang maiwasan niya ang mga pang-uusig nito. Higit pa rito, nag-imbento siya ng isang magandang kasinungalingan para sa sarili niya, at ninais niyang gamitin ang kasinungalingang ito upang lokohin at lansihin ang Diyos. Hindi ba’t mapanlinlang ito? (Oo.) Mapanlinlang ito. Kapag nahaharap ka sa gayong mga kapaligiran, at ang iyong kalikasan ay nagbubunga ng mga kaisipan at nagdudulot sa iyong magnais na gumawa ng isang bagay, una sa lahat, magkakaroon ng epekto sa loob mo ang iyong konsensiya, at pagkatapos ay magkakaroon din ng epekto ang mga katotohanang iyong nauunawaan, kaya mapagtatanto mo na wala kang mapapala sa pag-iisip sa ganitong paraan, na kasuklam-suklam at buktot ito, at na ang iniisip at pinaniniwalaan mo ay hindi ang katotohanan. Bagama’t pansamantala kang nagkakaroon ng bugso ng damdamin na gawin ang bagay na ito, pagkatapos magdasal sa Diyos, naiisip mo, “Hindi ko ito pwedeng gawin; magiging pagkakasala ito sa Diyos. Buktot ito! Ang paggawa nito ay hindi tugma sa katotohanan, at hindi ba’t ito ay magiging panlalansi sa Diyos? Hinding-hindi ko ito magagawa. Isa itong bagay na pinabanal, pagmamay-ari ito ng Diyos, at talagang hindi ito dapat na galawin. Bagama’t walang nakakaalam tungkol sa bagay na ito, at tanging ang Diyos ang nakakaalam dito, dahil ang Diyos lang ang nakakaalam dito, talagang hindi ko ito pwedeng galawin.” Kung kaya ng isang taong mag-isip sa ganitong paraan, may tunay siyang tayog. Kung umasa siya sa kanyang mabubuting layunin at moral na pamantayan, mapipigilan ba niya ang kanyang sarili? Magagarantiya ba niyang hindi niya nanakawin ang handog? (Hindi.) Ano ba ang dapat taglayin ng isang tao upang makamit ito? (Dapat siyang magkaroon ng takot sa Diyos sa kanyang puso.) Tanging ang mga katotohanang iyong nauunawaan, ang iyong pagkakilala sa Diyos, at ang takot sa Diyos sa iyong puso ang makapipigil sa iyong puso at sa iyong mga kilos, at makatutukoy kung ano ang landas na iyong pipiliin at kung paano ka aasal alinsunod sa mga layunin ng Diyos. Bukod sa katotohanan at sa mga salita ng Diyos, may iba pa bang bagay na makatutulong sa mga taong makamit ito? Wala. Ito lang ang paraan; matutulutan ka nitong matakot sa Diyos at lumayo sa kasamaan. Anumang uri ng mga kapaligiran ang harapin mo, mga pagsubok man o mga tukso ang mga ito, hindi mababago ng mga ito ang iyong katapatan at pagpapasakop sa Diyos. Sa sandaling mapatibay mo ang iyong determinasyon, hinding-hindi ito magbabago. Kahit gaano pa kahirap ang isang kapaligirang iyong hinaharap, kahit na isa itong napakalaking tukso para sa iyo, ang iyong determinasyon ay hindi pa rin magbabago, at ang iyong mga prinsipyo sa paggawa ng mga bagay ay hindi pa rin magbabago. Sa ganitong paraan, maninindigan ka sa iyong patotoo, at matatamo mo ang katotohanan. Hindi ka na ulit susubukin ng Diyos tungkol sa bagay na ito. Mapagtatagumpayan mo ito at makapaninindigan ka. Sa ngayon, maaabot ba ng karamihan ang ganitong tayog? (Hindi.) Hindi pa rin nila ito kayang abutin, na nagpapatunay na hindi nila naging buhay ang katotohanan. Kung gayon ay anu-anong bagay ang naging buhay nila ngayon? Ang mga pilosopiya ni Satanas para sa mga makamundong pakikitungo, ang mga lason ni Satanas, at ang ilang likas na gawi ng tao, iyon ay, ang panghawakan ang pamantayan ng moralidad at pag-asal ng tao, pati na ang ilang espirituwal na doktrina at pagpapahayag na nakuha nila pagkatapos sumampalataya sa Diyos. Matapos maintindihan ang mga bagay na ito, palaging iniisip ng mga tao, “Natamo ko na ang katotohanan. Napakarami ko nang naunawaan sa aking pananampalataya sa Diyos. Nagbago na ako at may nakamit na ako.” Ano ang nakamit nila? Ang totoo, mabababaw na bagay lang ito. Pagkakaroon lang ito ng kaunting pagpipigil sa kanilang pag-uugali, at pagiging medyo mas kontrolado ng kanilang pag-uugali. Dagdag pa rito, kaya nilang magnilay sa isang mas positibong paraan sa kanilang isip at puso at mas mag-isip tungkol sa mga positibong bagay. Dahil sa impluwensiya ng kanilang kapaligiran, sa madalas na pakikinig sa mga sermon, pati na sa pagganap sa kanilang mga tungkulin, at sa mas madalas na pakikipag-ugnayan sa mga positibong bagay, naaapektuhan sila sa ilang positibong paraan. Ang mga ito ang mga pakinabang at pagbabagong idinudulot ng kapaligiran ng iglesia sa mga tao. Ngunit gaano kalaki at gaano karami ang mga pagbabagong idinudulot ng katotohanan sa mga tao? Depende ito sa kanilang paghahangad. Kung tunay na isa kang taong naghahangad sa katotohanan, palagi kang may makakamit pagdating sa mga praktikal na aspekto ng katotohanan, at may kaunti kang makakamit at kaunting mauunawaan sa bawat yugto. Sa kanilang puso, nauunawaan at nararamdaman ng mga tao kung may nakamit sila o wala. Ano ang nararamdaman ng karamihan sa mga tao ngayon? Na, batay sa mabubuti nilang layunin, madalas ay masipag at sadya silang gumagawa ng ilang mabubuting gawa, mga bagay na pinaniniwalaan ng mga tao na nagtataglay ng konsensiya at katwiran, at mga bagay na hindi magdudulot sa kanila na maakusahan o mapuna ng iba. Kahit na mabubuting gawa ang mga ito, hindi masasabing pagsasagawa ng katotohanan ang mga ito. Hindi ba’t totoo ito? (Oo.) Karamihan ng tao ay may pundamental na prinsipyo sa kanilang mga kilos, iyon ay na ang kumilos ayon sa kanilang konsensiya. Pakiramdam nila ay masyadong malalim, masyadong abstrakto ang katotohanan, at na tila napakalayo nito sa mga tao. Hindi nauunawaan nang mabuti ng mga tao ang katotohanan at hindi nila ito kayang ipaliwanag nang malinaw, kaya kumikilos lang sila alinsunod sa kanilang konsensiya, at iniraraos lang nila ang araw-araw. May ilang tao pa nga na wala man lang kamalayan sa konsensiya, at hindi sila kumikilos alinsunod sa mga pamantayan ng konsensiya. May ilang tao na gumaganap sa kanilang mga tungkulin nang hindi talaga nagkakaroon ng anumang resulta; nanghuhuthot lang sila at nagtatamasa ng biyaya ng Diyos ngunit wala silang anumang isinusukli, nang hindi man lang nakokonsensiya ang kanilang puso. May konsensiya at katwiran ba ang mga taong ito? Kung tatanungin mo sila, “Ano ang pakiramdam mo sa pamumuhay nang ganito?” Sasabihin nila, “Masyadong dakila ang mga layunin ng Diyos, hindi ko maabot ang mga ito. Ano’t anuman, isa akong tao na taos-pusong sumasampalataya sa Diyos, at hindi ako gumawa ng kasamaan. Payapa ang puso ko.” Isinasagawa ba ng ganitong mga tao ang katotohanan? Bagama’t ginagampanan nila ang kanilang mga tungkulin, taos-puso ba nilang ginugugol ang kanilang sarili para sa Diyos? Mula sa perspektiba ng tao, tila ginagampanan nila ang kanilang mga tungkulin, ngunit wala talaga silang nakukuhang resulta mula sa mga ito. Masasang-ayunan ba sila ng Diyos? Maaaring sabihin nila, “Ginagampanan ko ang aking mga tungkulin batay sa aking konsensiya, hindi ako batugan, hindi ako tamad, at nagbabayad ako ng halaga.” Ngunit ipinahihiwatig ba ng pamantayang ito ng konsensiya na isinasagawa nila ang katotohanan? Kapag may oras kayo, dapat kayong magnilay-nilay, mag-isip ng paksa para pagbahaginan ninyo nang magkakasama, at tingnan ninyo kung paano kayo dapat kumilos upang maisagawa ang katotohanan. Huwag kayong basta tumigil sa pamantayan ng konsensiya, o sa mga pamantayan ng pagiging isang mabuting tao at pagkakaroon ng magandang pag-uugali. Huwag kayong makontento sa pagiging mapagpalugod ng mga tao. Kailangan ninyong maghangad at pumasok sa rurok ng katotohanan. Sa ganitong paraan lang ninyo mabibigyang-lugod ang mga layunin ng Diyos at mapapasok ang katotohanang realidad. Kung palagi mong hahangaring mabigyang-kasiyahan ang iyong konsensiya, at iisiping maayos ang lagay mo basta’t hindi mo nalalabag ang moral na pamantayan, kung gayon ay palagi kang mananatili sa saklaw na ito kapag gumagawa ka ng mga bagay-bagay, at hindi ka lalagpas sa saklaw na ito, na nangangahulugang kailanman ay hindi magkakaroon ng anumang kaugnayan sa iyo ang katotohanan. Kung kahit kailan ay hindi magkakaroon ng anumang kaugnayan sa katotohanan ang iyong mga kilos at salita, matatamo mo pa rin ba ang katotohanan? Mahihirapan kang matamo ang katotohanan.

Noong sinaunang panahon, madalas pag-aralan ng mga iskolar ang mga aklat na “Mga Pilosopiya ni Confucius,” “Tao Te Ching,” at “Tatlong Titik na Klasiko.” Buong maghapon silang iiling-iling, na para bang paulit-ulit na binibigkas ang mga kasulatan, palaging bukambibig ang mga klasikal na kasabihan. Pagkatapos basahin ang ilang aklat at kabisaduhin ang ilang tulang Tang at Song, iniisip na nilang malawak ang kaalaman nila at ginugugol nila ang kanilang mga araw sa pagsesermon sa iba, iniisip na talagang kahanga-hanga ang kanilang sarili. Sa buong buhay nila, wala silang naisakatuparang anumang matuwid at umasal sila batay lang sa ilang aklat na iyon ng mga pantas na nabasa nila. Wala silang anumang naintindihan, at wala silang anumang maunawaan. Iniraraos lang nila ang buhay, walang nakakamit. Subalit, sa kanilang mga puso ay nasisiyahan pa rin sila sa kanilang sarili, iniisip na marami silang nauunawaan at na nakatataas sila sa iba. May isang pariralang tinatawag na “pag-aakalang mas banal kaysa sa iba”—talagang tama ito, at talagang hindi kayo dapat mamuhay sa gayong kalagayan. Palaging nadarama ng ilang tao na mayroon silang kaalaman at kabutihang-loob at pagiging matuwid sa kanilang puso. Dahil dito, pakiramdam nila ay mas banal sila kaysa sa iba, at iniisip nilang talagang karapat-dapat silang matawag na mabuting tao at maginoo. May ilang taong masyadong nagpapahalaga sa katapatan at haharap sa panganib para sa kanilang mga kaibigan. May ilang taong masyadong nagpapahalaga sa konsensiya at nagagawang tuparin ang mga salitang: “Ang isang patak ng kabutihan ay dapat suklian ng umaagos na bukal.” May ilang taong hindi nagpapakasal, at nililinang nila ang kanilang mga isipan at katawan sa pamamagitan ng pagninilay-nilay sa sarili, at naghahangad sila ng imortalidad. May ilang taong ganap na ginugugol ang sarili sa pag-aaral ng mga aklat ng mga pantas at hindi nagbibigay-pansin sa mga panlabas na usapin. Tunay bang mabubuting tao ang mga diumano’y mabubuting tao na ito? Namumuhay sila ayon sa kanilang kaalaman, at nagsasalita at kumikilos sila nang may kaunting konsensiya, kaya maituturing bang may katotohanang realidad ang mga taong ito? Magagarantiya ba talaga na hindi sila gagawa ng kasamaan? May ilang taong may mabubuting hangarin sa iba, at madalas na nagkakawanggawa at tumutulong, kaya’t naniniwala sila na sila ay mga dakilang pilantropo. Ngunit tumpak bang husgahan kung ang isang tao ay mabuti o masama sa pamamagitan ng palaging pag-asa sa mga pahayag ng tradisyonal na kultura? Ang palaging paggamit ng mga moral na pamantayan upang suriin ang iba at magpasikat ay pag-aakalang mas banal ka kaysa sa iba. Taglay ba ng mga taong nag-aakalang mas banal sila kaysa sa iba ang katotohanan? Kaya ba nilang tanggapin ang katotohanan at magpasakop dito? Talagang hindi. Kung magkakaroon sila ng kapangyarihan at katayuan, kaya ba nilang labanan ang Diyos at malupit na usigin ang mga taong sumasampalataya sa Kanya? Kayang-kaya nilang gawin ito, na nagpapakitang may masama pa rin silang hangarin sa kanilang kalikasan, at na ang kanilang kalikasan ay ang kalikasan ni Satanas. Batay rito, matutukoy na ang mga taong palaging namumuhay ayon sa kaalaman at tradisyonal na kultura ay pawang mapagpaimbabaw, kayang gumawa ng kasamaan at lumaban sa Diyos. May ilang taong ilang taon nang sumasampalataya sa Diyos, subalit nakapagtataka na wala silang pagkilatis sa tradisyonal na kultura at kaalaman. Hindi nila lubusang maunawaan na, sa diwa, ang mga bagay na ito ay satanikong mga pilosopiya, lohika, at mga batas, at na ang mga ito ay kaalaman at kultura na nakapipinsala sa mga tao. May katotohanang realidad ba ang gayong mga tao? Ang mga taong hindi malinaw na nakakikita sa tradisyonal na kultura at kaalaman, at walang pagkilatis sa mga iyon, ay mga taong talagang hindi nakauunawa sa katotohanan, at mga taong hindi nagtataglay ng ni katiting na katotohanang realidad. May mga taong nag-iisip na may ilang uri ng kaalaman na makatutulong din sa mga taong maging mabuti at na ang ganitong mga uri ng kaalaman ay nagtuturo sa mga taong gumawa ng mabubuting bagay. Maling-mali ito. Ang kaalaman ay hindi ang buhay; isa itong uri ng regulasyon, salungat ito sa katotohanan, at isa itong maling paniniwala. Kahit gaano pa katayog o kalalim ang kaalaman ng isang tao, ni hindi naman niya malinaw na makita ang tiwaling diwa ng sangkatauhan, o ang sarili niyang kalikasan, o kung ano ang tiwaling sangkatauhan. Kung gayon ay ano ang silbi ng kanyang kaalaman? Hindi ba’t ito ang pinakamababaw at pinakamapanlihis na doktrina? Tulad ng teoryang Confucianista at ng “Tao Te Ching”—ang mga salita sa mga diumano’y klasikal na aklat na ito ng pantas na Tsino ay mapanlihis, mga maladiyablong salita ang mga ito na nililihis ang mga tao, mga mapagpaimbabaw na maling pananampalataya at maling paniniwala ang mga ito, at mga satanikong lason at lohika ang mga ito. May ilang tao na sinasamba ang mga bagay na ito bilang ang katotohanan—mga mananampalataya pa rin ba sila ng Diyos? Kung sumasampalataya ka sa Diyos sa iyong puso at nakikinig ka sa mga sermon at nagbabasa ng mga salita ng Diyos araw-araw, bakit hindi mo maunawaan ang katotohanan? Bakit hindi mo magawa na ang katotohanan ang maging mithiin ng iyong paghahangad? Ang mga taong ito ang mga pinakahangal at pinaka-ignoranteng tao, mga halimaw sila na nakadamit-tao, at hindi sila tao.

Ano ba ang katotohanan? Una sa lahat, kailangang matukoy na ang mga pilosopiya para sa mga makamundong pakikitungo ay talagang hindi ang katotohanan, at na ang mga alituntuning pamatnubay ng mga tanyag at dakilang tao ay hindi ang katotohanan. Ang mga kasabihang mula sa Confucianismo at Taoismo, ang magagandang pag-uugali at kilos na minana at karaniwang kinikilala ng tiwaling sangkatauhan, ang mga bagay at teoryang gumagabay sa isipan ng mga tao, at iba pa—wala sa mga bagay na ito ang katotohanan. Ang pagiging masaya ba sa pagtulong sa iba ay ang katotohanan? (Hindi.) Ang pagiging masaya sa pagtulong sa iba at ang pagiging mapagkawanggawa ay mabubuting gawa, at kahit papaano, ang isang taong may mabuting-loob ay mabuti ang puso at naaawa sa iba—bakit hindi ito naaayon sa katotohanan? (Walang mga prinsipyo sa paraan ng pagtulong nila sa mga tao.) Ang pagtulong ba sa mga tao nang walang mga prinsipyo ay pagiging isang mabuting tao? Iyon ay pagiging mapagpalugod ng mga tao at pagsubok na makasundo ang lahat ng tao. Ang pagpapakita ba ng pagiging mabuting anak ang katotohanan? (Hindi.) Ang pagiging mabuting anak ay isang tama at positibong bagay, ngunit bakit natin sinasabing hindi ito ang katotohanan? (Dahil ang mga tao ay hindi nagpapakita ng pagkamabuting anak nang may mga prinsipyo at hindi nila nakikilatis kung anong uri talaga ng tao ang kanilang mga magulang.) Ang paraan kung paano dapat tratuhin ng isang tao ang kanyang mga magulang ay nauugnay sa katotohanan. Kung naniniwala ang iyong mga magulang sa Diyos at tinatrato ka nang mabuti, dapat ka bang maging mabuting anak sa kanila? (Oo.) Paano ka naging masunuring anak? Iba ang pakikitungo mo sa kanila sa pakikitungo mo sa mga kapatid. Ginagawa mo ang lahat ng sinasabi nila, at kung matatanda na sila, dapat kang manatili sa kanilang tabi upang alagaan sila, na pumipigil sa iyo na lumabas upang tuparin ang iyong tungkulin. Tama bang gawin ito? (Hindi.) Ano ang dapat mong gawin sa gayong mga pagkakataon? Depende ito sa mga pangyayari. Kung kaya mo pa rin silang alagaan habang tinutupad mo ang iyong tungkulin nang malapit sa iyong tahanan, at hindi tinututulan ng iyong mga magulang ang pananampalataya mo sa Diyos, dapat mong tuparin ang iyong responsabilidad bilang isang anak na lalaki o babae at tulungan ang iyong mga magulang sa ilang gawain. Kung mayroon silang karamdaman, alagaan mo sila; kung may bumabagabag sa kanila, aliwin mo sila; kung ipinahihintulot ng iyong kalagayang pinansiyal, ibili mo sila ng mga bitamina na pasok sa budget mo. Subalit, ano ang dapat mong piliing gawin kung ikaw ay abala sa iyong tungkulin, walang magbabantay sa iyong mga magulang, at sila rin naman, ay naniniwala sa Diyos? Anong katotohanan ang dapat mong isagawa? Yamang ang pagiging masunurin sa mga magulang ay hindi ang katotohanan, kundi isa lamang responsabilidad at obligasyon ng tao, ano, kung gayon, ang dapat mong gawin kung ang iyong obligasyon ay sumasalungat sa iyong tungkulin? (Gawing prayoridad ang aking tungkulin; unahin ang tungkulin.) Ang isang obligasyon ay hindi naman tungkulin ng isang tao. Ang pagpili na gampanan ang tungkulin ng isang tao ay pagsasagawa ng katotohanan, samantalang ang pagtupad sa isang obligasyon ay hindi. Kung ganito ang kondisyon mo, maaari mong tuparin ang responsabilidad o obligasyong ito, pero kung hindi ito pinahihintulutan ng kasalukuyang kapaligiran, ano ang dapat mong gawin? Dapat mong sabihin na, “Kailangan kong gawin ang aking tungkulin—iyon ang pagsasagawa ng katotohanan. Ang pagiging mabuting anak sa aking mga magulang ay pamumuhay ayon sa aking konsensiya at hindi ito pagsasagawa sa katotohanan.” Kaya, dapat mong unahin ang iyong tungkulin at itaguyod ito. Kung wala kang tungkulin ngayon, at hindi malayo sa bahay mo ang pinagtatrabahuhan mo, at malapit ang tirahan mo sa iyong mga magulang, maghanap ka ng mga paraan para alagaan sila. Gawin mo ang makakaya mo para tulungan silang mabuhay nang mas maayos at mabawasan ang paghihirap nila. Pero depende rin ito sa kung anong klase ng tao ang mga magulang mo. Ano ang dapat mong gawin kung ang mga magulang mo ay may masamang pagkatao, kung palagi ka nilang hinahadlangan na sumampalataya sa Diyos, at kung lagi ka nilang inilalayo sa pananampalataya sa Diyos at pagganap sa iyong tungkulin? Anong katotohanan ang dapat mong isagawa? (Pagtanggi.) Sa pagkakataong ito, kailangan mo silang tanggihan. Natupad mo na ang iyong obligasyon. Ang iyong mga magulang ay hindi sumasampalataya sa Diyos, kaya wala kang obligasyong magpakita ng pagkamabuting anak sa kanila. Kung sumasampalataya sila sa Diyos, sa gayon ay pamilya sila, mga magulang mo. Kung hindi sila sumasampalataya, magkaibang mga landas ang tinatahak ninyo: Sumasampalataya sila kay Satanas at sumasamba sa haring diyablo, at tinatahak nila ang landas ni Satanas; sila ay mga taong tumatahak ng mga landas na kaiba sa mga sumasampalataya sa Diyos. Hindi na kayo isang pamilya. Itinuturing nilang mga kalaban at kaaway ang mga mananampalataya ng Diyos, kaya wala ka nang obligasyong alagaan sila at kailangan nang ganap na putulin ang ugnayan sa kanila. Alin ang katotohanan: ang pagiging masunurin sa mga magulang o ang pagganap sa tungkulin? Siyempre, ang pagganap sa tungkulin ang katotohanan. Ang pagganap sa tungkulin sa sambahayan ng Diyos ay hindi lamang tungkol sa pagtupad sa obligasyon at paggawa ng kung ano ang dapat gawin. Ito ay tungkol sa pagganap sa tungkulin ng isang nilikha. Ito ang atas ng Diyos; ito ay obligasyon mo, responsabilidad mo. Isa itong tunay na responsabilidad, na tuparin ang iyong responsabilidad at obligasyon sa harap ng Lumikha. Ito ang hinihingi ng Lumikha sa mga tao, at ito ang dakilang usapin ng buhay. Samantalang ang pagpapakita ng pagkamabuting anak sa mga magulang ay responsabilidad at obligasyon lamang ng isang anak. Talagang hindi ito iniatas ng Diyos, at lalong hindi ito naaayon sa hinihingi ng Diyos. Samakatuwid, sa pagitan ng pagpapakita ng pagkamabuting anak sa mga magulang at pagganap sa tungkulin, walang duda na ang pagganap sa tungkulin ng isang tao, at iyon lang, ang pagsasagawa ng katotohanan. Ang pagganap sa tungkulin bilang isang nilikha ay ang katotohanan, at isa itong obligasyon. Ang pagpapakita ng pagkamabuting anak sa mga magulang ay tungkol sa pagiging mabuting anak sa mga tao. Hindi ito nangangahulugang ginagampanan ng isang tao ang kanyang tungkulin, ni nangangahulugang isinasagawa niya ang katotohanan. Pagkatapos pagbahaginan ang mga bagay na ito sa ganitong paraan, dapat ay matukoy na ninyo ang pagkakaiba-iba ng mga bagay na ito, at malaman na ninyo kung ano ang katotohanan at kung ano ang hindi katotohanan. Pag-isipan ninyo ngayon kung ano pang mga bagay na pinahahalagahan ng mga tao ang itinuturing bilang katotohanan? (Ang terminong “positibong enerhiya” ay madalas na ginagamit sa lipunan; isa rin itong negatibong bagay at hindi ang katotohanan.) Karamihan sa mga terminong binabanggit ng mga walang pananampalataya ay mga maladiyablong bagay. Sa anong kapaligiran ba nagmula ang terminong “positibong enerhiya”? Itong mga sikat na kasabihan, kakaibang teorya, o terminolohiyang lumilitaw sa lipunan ay pawang may kapaligirang pinanggalingan. Alam ba ninyo ang kapaligirang pinanggalingan ng terminolohiyang ito? Sa Tsina, lalong nagiging masama ang kalagayang panlipunan, at isinusulong ng mga tao ang kasamaan. Ang anumang sabihin o gawin ng mga diyablo ay sinusunod ng mga tao. Bagama’t may ilang taong hindi ito matiis at nagkokomento sila tungkol dito, wala rin namang saysay, at walang sinuman ang tumutugon. Sa Tsina, naging kalakaran na ang kasamaan, at walang grupo ng mga tao ang makapipigil sa masamang kalakarang ito. Nadarama ng lahat na lalong bumababa ang moralidad ng bansa sa paglipas ng bawat araw. Masasamang demonyo ang may hawak ng lahat ng kapangyarihan, at lubusang kumokontrol sa bansa at sa mga mamamayan nito. Ginagawa ng mga diyablo ang anumang naisin nila, at walang sinumang makapipigil sa kanila. Upang maloko ang madla, ang mga nasa kapangyarihan ay marami nang ginawang mapanlihis na bagay upang lihisin at linlangin ang mga tao, sinasabi pa nga nilang ang mga kilos na ito ay pawang nabibilang sa positibong enerhiya. Ito ang kapaligirang pinanggalingan ng “positibong enerhiya.” Ano ba ang ibig sabihin ng mga walang pananampalataya sa “positibong enerhiya”? Ito ang tinatawag nilang pagkamatuwid o isang uri ng mabuting pag-uugali. Totoo bang maaaring magkaroon ng epekto sa lipunan ang positibong enerhiyang ito? Malulutas ba nito ang pagiging talamak ng masasamang kalakaran? Mapipigilan ba nito ang tendensiyang mabuo ang masasamang kalakaran? Hindi; wala itong anumang mababago. Bakit wala itong anumang mababago? Tila napakamakapangyarihan ng terminong “positibong enerhiya,” kaya bakit wala itong anumang mababago o anumang problemang malulutas? Ni hindi nito mabago o malutas ang problema ng pagkakalulong ng mga bata sa internet nang buong araw. Noon, may kaunti pang pagmamahal at kaunting konsensiya at katwiran sa pagitan ng mga tao, at may kaunti pang kagandahang-asal sa pagitan ng mga kapwa tao, ngunit iba na ngayon. Naging pabago-bago na at hindi matibay ang ugnayan ng mga tao, at parang estranghero na ang lahat ng tao sa isa’t isa. Ni wala nang pakialam ang mga tao kapag nakikita nilang naaaksidente ang kapwa nila, hindi rin sila nangangahas na makialam kapag may nakikita silang humihingi ng tulong. Ano ba ang problema rito? Dahil ba sa walang positibong enerhiya kaya nagkakaganito ang mga tao? Maaari kayang may positibong enerhiya sa lipunan noon? Hindi, pareho lang ang kalagayan noon at ngayon. Ang “positibong enerhiya” ay isa lang terminong maganda sa pandinig, walang anumang praktikal dito. Isa itong walang kabuluhang teoryang ganap na hindi epektibo.

Sabihin ninyo sa Akin, sino ba ang mas masahol: ang mga tao dati o ang mga tao ngayon? (Mas masahol ang mga tao ngayon.) Paano ninyo nasusukat iyon? Ang pananaw ninyo ay na matigas ang puso ng mga tao sa panahon ngayon, at walang pagmamahal sa pamilya at tunay na mga kaibigan, na wala nang may pakialam sa katapatan o konsensiya, at na palaging sinasabi ng mga tao, “Ano ba ang halaga ng konsensiya?” “Ano namang tungkol sa konsensiya? Mas mahalaga ang kumita ng pera!” Iniisip mong nawalan na ng konsensiya ang mga tao, at na normal na ngayon para sa mga taong mandaya ng iba kapag nagbebenta ng mga produkto at kumita ng perang galing sa masama, at na niloloko at dinadaya nila ang sinumang kaya nilang lokohin at dayain. Sa kabaligtaran naman, naniniwala kang ang mga bihasang mangangalakal noong sinaunang panahon ay may mga prinsipyo sa pagbebenta ng mga produkto, na binebenta nila ang kanilang mga produkto sa mga pirming halaga, na tapat sila sa lahat ng parokyano nila, kapwa bata at matanda, at wala silang nililinlang. Samakatuwid, iniisip mong mas mabuti ang mga tao noon kaysa sa mga tao ngayon. Kaya, ano ba ang tinutukoy ng “mas mabuti”? Ang totoo ay nakabatay ito sa konsensiya at sa mga pag-uugaling isinasabuhay nila. Kung susukatin mo ang mga tao batay rito, mas mabuti ang mga tao noon kaysa sa mga tao ngayon. Mas simple at mas walang muwang ang mga tao noon, at nakararamdam sila ng konsensiya at kahihiyan. Mayroon silang batayang pamantayan sa kanilang pag-asal at kahit papaano ay hindi sila gumagawa ng anumang bagay na lubhang walang konsensiya, ni gumagawa ng anumang bagay na nagdudulot sa mga taong punahin sila kapag hindi sila kaharap o na magbibigay sa kanila ng masamang reputasyon. Ang mga tao ngayon ay wala nang pakialam sa mga bagay na iyon; wala na silang nararamdamang kahihiyan. Gusto lang nilang kumita ng pera at magtagumpay. Iyon ang dahilan kung bakit sinasabing lubos na masama ang mga tao sa panahon ngayon. Kaya, paano ba nagkaganito ang mga lubos na masamang tao sa panahon ngayon? Hindi ba’t dumadami lang sila sa sali’t salinlahi, mula noong sinaunang panahon hanggang sa kasalukuyan? Ang mga tao sa panahon ngayon ay walang ipinagkaiba sa mga tao noong sinaunang panahon. Hindi nagbago ang DNA nila, ni ang itsura nila. Iyon nga lang, mas maganda na ang mga kalagayan ng pamumuhay kaysa noong sinaunang panahon. Sa panahon ngayon, mas komplikado na ang mga bagay na natututuhan ng mga tao at mahusay sila sa mas maraming larangan, mas mataas ang kanilang kaalaman kaysa sa mga sinaunang tao, nagtataglay sila ng mas maraming kasanayan kaysa sa mga sinaunang tao, at puhunan nila ang pagmamataas. Kung titingnan natin ito mula sa perspektibang ito, tumpak bang sabihing mas masahol ang mga tao ngayon kaysa sa mga tao noon? Paano natin masusuri kung ang pahayag na ito ay tumpak at naaayon sa katotohanan? Idetalye natin ito nang ganito: Kung manonood ka ng mga historikal na palabas, tungkol man ang mga iyon sa palasyo ng emperador, sa Jianghu,^[a] o sa buhay ng mga pangkaraniwang tao, ang mga kwento niyon ay puno ng alitan. Ito ang tunay na mukha ng sangkatauhan. Naglalabanan ang mga tao para sa kapangyarihan at para sa sari-sarili nilang mga pagnanais sa mga labanang nakataya ang kanilang buhay. Dito, lubus-lubusan at buong-linaw na nalalantad ang kalikasan ng tao at katulad na katulad ito ni Satanas. Kaya, totoo bang ang lahat ng bagay na nakikita mong nangyayari ngayon ay nagaganap lang sa isang yugto ng panahon? Matindi bang naglalabanan ang mga tao sa mga partikular na lugar sa mundo dahil masama ang feng shui roon, at dahil naglipana roon ang maruruming demonyo? O ito ba ay dahil sa masasama ang genes ng mga taong iyon, na nagdudulot sa kanilang maging likas na agresibo? (Walang tama sa alinmang nabanggit.) Kung gayon ay paano ba nagsisimula ang mga alitang ito? Naglalabanan ang mga tao para sa lahat ng iyon alang-alang sa kapangyarihan, katayuan, at pansariling interes. Anuman ang antas sa lipunan, mula sa mataas hanggang sa mababa, noon pa man ay palagi nang naglalabanan at nagkukumpitensya ang mga tao, naglalabanan hanggang sa mapagod sila, at nagkukumpitensya hanggang sa halos mamatay na sila. Ano ang makikita natin mula sa mga pangyayaring ito? Batay sa iilang halimbawang ito ng buong kasaysayan ng tao at mula sa perspektiba ng mga tunay na pangyayari sa kasaysayan, hindi kailanman nagbago ang kalikasan ng sangkatauhan. Hangga’t nabubuhay ang mga tao sa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas, ang nilalaman ng buhay na nagaganap sa bawat panahon at yugto ay ganoon pa rin, gayon din ang diwa nito. Ito ay dahil ang mga mithiin, sanhi, at ugat ng mga alitan ng tao ay iyon at iyon din palagi—pinaglalabanan ang lahat ng iyon alang-alang sa kapangyarihan, katayuan, at pangunahin na, sa pansariling interes. Iisa ang pinagmulan ng lahat ng klase ng alitan—ang kalikasan at disposisyon ni Satanas. Bakit ba hindi pa rin nagbago ang mga klase at pamamaraan ng alitan ng tao? Ito ay ganap na dahil sa kalikasan ng tao. Ang mga tao ay nag-iisip nang matindi at naghahanap ng bawat paraan upang labanan at pinsalain ang isa’t isa, niloloko, nililinlang, at dinadaya ang isa’t isa—gumagamit sila ng lahat ng uri ng mapanlinlang na pamamaraan. Sa malalaking politikal na pakikibaka man o sa mga alitan sa mga karaniwang pamilya, palagi nilang ipinaglalaban ang sarili nilang mga interes. Ito ang tunay na mukha ng sangkatauhan, ang tunay na kulay ng sangkatauhan. Ang sangkatauhang umusad sa kasalukuyan ay ang pareho pa ring sangkatauhan at ito pa rin ang parehong Satanas na nagtitiwali sa sangkatauhan. Kahit na unti-unting nagbabago ang panlabas na kapaligiran, hindi ito nangangahulugang nagbago na ang kalikasan ng tao. Bagama’t maaaring medyo nagbago na ang mga pamamaraan at diskarte ng mga alitan ng tao, ang kalikasan ng taong mahilig makipaglaban at ang pinagsimulan ng mga alitang ito ay walang anumang pinagbago. Iisa pa rin ang kalikasan ng tao, at iisa pa rin ang mithiin at iisa ang pinagmumulan ng mga alitang ito—walang anumang pinagbago ang mga bagay na ito. Sinabi ninyo na mas mabuti ang mga tao noon. Sa anong paraan sila mas mabuti? Medyo napipigilan sila ng tradisyonal na kultura, kaya medyo kaya nilang gumawa ng ilang mabuting gawa. Ngayon ay umusad na ang sangkatauhan hanggang sa panahong ito, at gaano man kataas ang kalidad ng buhay, gaano man karaming kaalaman o kataas ang edukasyong makuha ng mga tao, o gaano man kalawak ang kanilang karanasan, hindi nagbago ang kalikasan ng tao. Dagdag pa, sa pag-unlad ng lipunan, ang mga paghahayag ng kalikasan ng tao ay lalong nagiging buktot, lantaran, at imoral. Kahit gaano pa karaming salita ang bigkasin ng Diyos o gaano karaming katotohanan ang Kanyang ipahayag, binabalewala ng mga tao ang mga iyon. Hindi talaga minamahal ng mga tao ang katotohanan, sa halip ay lalo pa silang nagiging tutol sa katotohanan, at lalo pa silang napopoot dito. May mga tao pa bang gumagawa ng mabubuting bagay sa lipunan ngayon? (Mayroon, ngunit mas kaunti na kaysa sa dati.) Kung gayon, masasabi mo bang mabuti ang mga taong ito, at na hindi sila naging masama? (Hindi.) Tiyak bang hindi sila namumuhay nang hindi naiimpluwensiyahan ng iba? Ano bang uri ng mabubuting bagay ang kanilang ginagawa? Mabubuting pag-uugali at mabubuting layunin lamang ang mga iyon. Kung kakausapin mo sila tungkol sa mga usapin ng pananampalataya sa Diyos, gaya ng pananampalataya sa Diyos upang maging mabuting tao at sumamba sa Diyos, obserbahan mo ang mga reaksyon nila. Kung malalaman nilang uusigin ng pamahalaan ang mga tao kung sasampalataya ang mga ito sa Diyos, tatratuhin ka nila bilang kaaway at kukutyain ka nila. Kung ikaw ay tinutugis at inuusig, at susubukan mong sandaling magtago sa mga tahanan nila, isusuplong ka nila at isusuko sa pamahalaan. Dadalhin nila sa ospital ang isang biktima ng aksidente sa sasakyan upang iligtas ang buhay nito, subalit ibibigay rin nila ang isang mabuting taong sumasampalataya sa Diyos sa mga kamay ng masasamang demonyo, upang maabuso ito o mausig pa nga hanggang sa mamatay. Paano mo ito ipaliliwanag? Aling pag-uugali ang sumasalamin sa kalikasan nila? Ang pangalawang nabanggit ang kalikasan nila. Inililigtas nila ang ibang tao, at inilalagay rin nila ang ibang tao sa mga nakamamatay na sitwasyon. Mga tao ba o mga demonyo ang gayong mga tao? Kung may isang araw lang na hindi iwawaksi ng isang tao ang kanyang satanikong kalikasan, makakaya niyang gumawa ng kasamaan at lumaban sa Diyos. Basta’t kaya niyang lumaban sa Diyos, hindi siya isang mabuting tao. Tama ba ang pahayag na ito? (Oo.) Ano ang tama tungkol dito? (Ang isinasagawa niya ay hindi ang katotohanan. Kahit gaano pa kabuti ang kanyang mga panlabas na kilos at pag-uugali, ang kanyang kalikasan ay mapanlaban pa rin sa Diyos.) Ang kanyang kalikasan ay mapanlaban sa Diyos. Totoo ang pahayag na ito. Paano ba natin ipaliliwanag ang pahayag na ito? Bakit ba natin sinasabing ang isang taong mapanlaban sa Diyos ay hindi isang mabuting tao? (Ang Diyos ay isang simbolo ng lahat ng positibong bagay. Kung kaya ng isang taong maging mapanlaban sa Diyos, pawang negatibo ang nasa loob niya.) Sa teorya, ganoon iyon, at totoo ang pahayag na iyon. Kahit gaano pa kabuti o kabanal ang anyo ng isang tao sa panlabas, kahit gaano pa siya nasisiyahan sa pagtulong sa iba o gaano pa siya kabait sa iba, kung nakararamdam naman siya ng pagkasuklam at pagkamuhi kapag nakaririnig siya ng mga positibong bagay, at kung hindi niya kayang tanggapin ang katotohanan kapag narinig niya ito at nakararamdam siya ng pagiging tutol dito, anong uri siya ng tao? Hindi siya isang mabuting tao. Ang mga taong kaaway ng mga positibong bagay at ng katotohanan ay hindi mabubuting tao. Sa pangkalahatan, masasabi mo iyon. Siyempre, maraming detalyeng nakapaloob dito. Hayaan mong bigyan kita ng halimbawa, at pagkatapos ay maiintindihan mo kung bakit ang pahayag na ito ang katotohanan. Halimbawa, tinatalikuran ng ilang tao ang kanilang mga pamilya dahil sumasampalataya sila sa Diyos at gumaganap ng kanilang mga tungkulin. Nagiging tanyag sila dahil dito at madalas na hinahalughog ng pamahalaan ang mga bahay nila, nililigalig ang kanilang mga magulang, at pinagbabantaan pa nga ang mga ito upang isuko sila. Pinag-uusapan sila ng lahat ng kapitbahay nila, sinasabing, “Walang konsensiya ang taong ito. Wala siyang pakialam sa kanyang matatandang magulang. Bukod sa hindi siya mabuting anak sa kanyang mga magulang, nagdudulot pa siya ng napakaraming problema sa mga ito. Isa siyang hindi mabuting anak!” Naaayon ba sa katotohanan ang alinman sa mga salitang ito? (Hindi.) Ngunit hindi ba’t itinuturing na tama ang mga salitang ito sa mga mata ng mga walang pananampalataya? Sa mga walang pananampalataya, iniisip nilang ito ang pinakalehitimo at pinakamakatwirang paraan ng pagtingin dito, at na naaayon ito sa etika ng tao, at alinsunod sa mga pamantayan ng pag-asal ng tao. Gaano man karaming paksa ang kalakip ng mga pamantayang ito, katulad ng kung paano magpakita ng pagkamabuting anak sa mga magulang, kung paano sila aalagaan sa kanilang pagtanda at isasaayos ang kanilang mga libing, o kung gaano kalaki ang isusukli sa kanila, at naaayon man ang mga pamantayang ito sa katotohanan o hindi, sa mga mata ng mga walang pananampalataya, mga positibong bagay ang mga ito, positibong enerhiya ang mga ito, tama ang mga ito, at itinuturing ang mga ito na hindi mapipintasan sa lahat ng grupo ng mga tao. Sa mga walang pananampalataya, ang mga ito ang mga pamantayang dapat ipamuhay ng mga tao, at kailangan mong gawin ang mga bagay na ito upang maging isang sapat na mabuting tao sa kanilang mga puso. Bago mo sampalatayanan ang Diyos at maunawaan ang katotohanan, hindi ba’t matibay mo ring pinaniwalaan na ang gayong asal ay pagiging isang mabuting tao? (Oo.) Dagdag pa, ginamit mo rin ang mga bagay na ito upang suriin at pigilan ang sarili mo, at hiningi mo sa sarili mong maging ganitong uri ng tao. Kung ninais mong maging isang mabuting tao, tiyak na isinama mo ang mga bagay na ito sa mga pamantayan mo ng pag-asal: kung paano maging mabuting anak sa iyong mga magulang, kung paano mabawasan ang pag-aalala nila, kung paano sila bibigyan ng karangalan at papuri, at kung paano bibigyan ng kaluwalhatian ang iyong mga ninuno. Ang mga ito ang mga pamantayan ng pag-asal sa iyong puso at ang direksyon ng iyong pag-asal. Gayunpaman, pagkatapos mong pakinggan ang mga salita ng Diyos at ang Kanyang mga sermon, nagsimulang magbago ang iyong pananaw, at naunawaan mong kailangang mong talikdan ang lahat ng bagay upang gampanan ang iyong tungkulin bilang isang nilikha, at na hinihingi ng Diyos sa mga taong umasal sa ganitong paraan. Bago ka nakatiyak na ang pagganap sa iyong tungkulin bilang isang nilikha ang katotohanan, inakala mong dapat kang maging mabuting anak sa iyong mga magulang, ngunit pakiramdam mo rin ay dapat mong gampanan ang iyong tungkulin bilang isang nilikha, at nagtalo ang kalooban mo. Sa pamamagitan ng patuloy na pagdidilig at pagpapastol ng mga salita ng Diyos, unti-unti mong naunawaan ang katotohanan, at saka mo napagtantong ang pagganap sa iyong tungkulin bilang isang nilikha ay ganap na likas at may katwiran. Magpahanggang sa araw na ito, nagawa nang tanggapin ng maraming tao ang katotohanan at lubos na talikuran ang mga pamantayan ng pag-asal mula sa mga tradisyonal na kuru-kuro at imahinasyon ng tao. Kapag lubos mo nang nabitiwan ang mga bagay na ito, hindi ka na mapipigilan ng mga salita ng panghuhusga at pagkokondena mula sa mga walang pananampalataya kapag sinusunod mo ang Diyos at ginagampanan ang iyong tungkulin bilang isang nilikha, at madali mong maiwawaksi ang mga iyon. Kaya, bakit naglaho na sa iyong puso ang mga luma, tradisyonal na kuru-kurong iyon? Maaari kayang naging masama ka na? Naging matigas na kaya ang iyong puso at naglaho na ang iyong konsensiya? (Hindi.) Sa katunayan, hindi nagbago ang konsensiya mo, ganyan ka pa rin, at hindi nagbago ang iyong personalidad, mga kagustuhan, at mga pamantayan ng konsensiya at moralidad. Kaya, bakit hindi ka nalulungkot o nasasaktan kapag sinasabi ng mga walang pananampalataya ang mga salitang iyon ng panghuhusga at pagkokondena, at sa halip ay napapanatag at nagagalak ang iyong puso? Isa itong malaking pagbabago, paano ka naging ganito? (Sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos, at pagkaunawa sa ilang katotohanan, nagkaroon ako ng mga tamang pamantayan ng pagsusuri, at nagawa kong kilatisin na ang kanilang mga salita ay mga maling paniniwala lang.) Ang mga walang pananampalataya ay nagpapakalat ng mga sabi-sabi tungkol sa atin, nagsasabi na, “Pagkatapos sumampalataya ang mga taong ito sa diyos, hindi na nila inaalagaan ang mga pamilya nila, wala na silang pagmamahal sa mga pamilya nila, at masyado na silang malamig—nagiging katulad na sila ng mababagsik na hayop.” Maaaring magmukhang ganoon nga sa panlabas, ngunit hindi ito ang realidad. May isang pangunahing problema rito na imposibleng makita ng mga nabubulagang tao. Maaari kaya talagang pinatitigas ng katotohanan ang puso ng mga tao pagkatapos nilang magsimulang sumampalataya sa Diyos? (Hindi.) Kaya, ano ba talaga ang nangyayari? (Nagbago na ang mga pananaw ng mga mananampalatayang iyon sa mga bagay-bagay; naunawaan na nila ang katotohanan at nagkaroon na sila ng pagkilatis.) Ito ay isang resultang nakamit sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos. Paano nakamit ang resultang ito? Ano ang bumago sa iyong pananaw sa mga bagay-bagay? Kailan ito nagsimulang magbago? Ang mga salita ng Diyos ang bumabago sa mga pananaw ng mga tao, binabago ang lahat ng pananaw nila sa buhay at sa iba’t ibang bagay, ginagawa silang naiiba sa mga walang pananampalatayang iyon.

Dati, palaging kumikilos ang mga tao batay sa kanilang mga konsensiya at ginagamit nila ang mga ito para sukatin ang lahat. Laging kailangang makapasa ang mga tao sa pagsubok ng konsensiya, lagi nilang iniisip na katakot-takot na bagay ang tsismis, at natatakot silang mapagtawanan o magkaroon ng masamang reputasyon, o matawag na “walang konsensiya, isang masamang tao.” Kaya, atubili silang nagsasabi at gumagawa ng mga bagay-bagay para makiayon sa kapaligiran. Paano na dapat sukatin ang mga bagay na ito ngayon? (Sa pamamagitan ng mga katotohanang prinsipyo.) Kumusta ba ang mga bagay-bagay noon, noong nakatali ang buhay ng mga tao sa mga kuru-kuro at maling pag-iisip ng mga walang pananampalataya? Halimbawa, mula noong maliit ka pa, palagi kang tinuturuan ng mga magulang mo ng mga salitang tulad ng: “Paglaki mo, dapat maipagmalaki ka namin; kailangan mong magdala ng karangalan sa ating pamilya!” Ano ba ang mga salitang ito sa iyo? Pagpapalakas ng loob, o pagpipigil? Isang positibong impluwensiya, o isang uri ng negatibong pagkontrol? Sa katunayan ay isang uri ng pagkontrol ang mga iyon. Nagtakda ang mga magulang mo ng isang layunin para sa iyo batay sa kung anong pahayag o teorya na sa palagay ng mga tao ay tama at mabuti, itinutulak kang mabuhay sa paglilingkod sa layuning iyon, at sa huli ay nawawalan ka ng kalayaan. Bakit humantong ka sa pagkawala ng iyong kalayaan at pagkahulog sa kontrol nito? Dahil iniisip ng mga tao na ang pagdadala ng karangalan sa kanilang pamilya ay isang mabuting bagay na dapat magawa. Kung hindi ka sang-ayon sa isiping iyon o hindi nag-aasam na gumawa ng mga bagay na nagdadala ng karangalan sa iyong pamilya, ituturing kang isang hangal na walang silbi, isang walang pakinabang na talunan, at mamaliitin ka ng mga tao. Upang maging matagumpay, kailangan mong mag-aral nang mabuti, magkamit ng higit pang mga kasanayan, at magdala ng karangalan sa pangalan ng iyong pamilya. Sa ganoong paraan, hindi ka aapihin ng mga tao sa hinaharap. Hindi ba’t, samakatuwid, ang lahat ng bagay na ginagawa mo alang-alang sa layuning ito ay mga tanikalang gumagapos sa iyo? (Ganoon nga.) Yamang ang paghahangad sa tagumpay at pagdadala ng karangalan sa pamilya ang hinihingi ng mga magulang mo, at yamang kumikilos sila para sa kapakanan mo upang magkaroon ka ng magandang buhay at maipagmalaki ng pamilya mo, natural lamang na aasamin mo ang gayong pamumuhay. Pero sa totoo, ang mga bagay na ito ay uri ng mga paghihirap at tanikala. Kapag hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanan, iniisip nila na ang mga bagay na ito ay positibo, ang katotohanan, ang tamang daan, at samakatuwid, ipinagwawalang-bahala nila ang mga iyon at sinasang-ayunan ang mga ito o sinusunod ang mga ito, at sumusunod talaga sila sa mga salita at hinihinging nagmumula sa kanilang mga magulang. Kung nabubuhay ka ayon sa mga salitang ito, nagsisikap at iniaalay ang iyong kabataan at iyong buong buhay sa mga ito, at sa wakas ay naabot mo na ang rurok, nagkaroon ka ng magandang buhay, at naipagmalaki ng iyong pamilya, maaaring pambihira ka sa ibang tao, pero sa loob, lalo kang nagiging hungkag. Hindi mo alam kung ano ang punto ng buhay, o kung anong destinasyon ang dala ng hinaharap, o kung anong uri ng landas ang dapat tahakin ng mga tao sa buhay. Wala kang anumang naunawaan o nakamit tungkol doon sa mga misteryo ng buhay na inaasam-asam mo ang mga kasagutan, at gusto mong malaman, at gusto mong maunawaan. Hindi ba’t sa totoo ay nasira ka ng mabubuting layunin ng iyong mga magulang? Hindi ba’t nasira ang kabataan at ang buong buhay mo sa mga hinihingi ng mga magulang mo, na sa mga salita nila ay “para sa kapakanan mo”? (Ganoon nga.) Kaya, tama ba o mali ang mga magulang mo na humingi ng mga bagay na “para sa iyong kapakanan”? Maaaring totoong iniisip ng mga magulang mo na kumikilos sila para sa kapakanan mo, pero sila ba ay mga taong nakauunawa sa katotohanan? Taglay ba nila ang katotohanan? (Hindi.) Maraming tao ang naggugugol sa kanilang buong buhay sa pakikinig sa mga salita ng mga magulang nila, “Kailangan ay maipagmalaki ka namin, kailangan kang magdala ng karangalan sa pamilya”—mga salitang nagbibigay-inspirasyon sa kanila, at nakaiimpluwensiya sa buong buhay nila. Kapag sinasabi ng mga magulang na, “Para ito sa kapakanan mo,” nagiging udyok ito sa buhay ng isang tao, nagbibigay ng direksyon at layunin para pagtrabahuhan. Bilang resulta, gaano man kakaakit-akit ang buhay ng taong iyon, gaano man karangal at kamatagumpay ito, sa totoo ay sira na ang kanyang buhay. Hindi ba’t ganoon nga? (Ganoon nga.) Nangangahulugan ba ito na kung hindi nabubuhay ang isang tao ayon sa mga hinihingi ng kanyang mga magulang ay hindi siya nasira? Hindi; may sarili rin siyang layunin. Ano ang layuning iyon? Ganoon pa rin iyon, gaya ng “magkaroon ng magandang buhay at maipagmalaki ng kanyang mga magulang,” hindi dahil sinabi sa kanya ng mga magulang niya, kundi dahil tinanggap niya ang layuning ito mula sa iba. Gusto pa rin niyang mabuhay batay sa mga salitang ito, at maipagmalaki ng kanyang mga magulang, at maabot ang rurok, at maging isang kagalang-galang, at marangal na tao. Hindi nagbago ang kanyang layunin; iniaalay pa rin niya ang buong buhay niya, at buong buhay niyang sinusubukang kamtin ang mga bagay na ito. Kaya naman, kapag hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanan, at marami silang tinatanggap na diumano ay mga tamang doktrina, tamang pahayag, at tamang pananaw na nangingibabaw sa lipunan, ginagawa nilang direksyon, saligan, at motibasyon ang mga tamang bagay na ito para sa mga sarili nilang pagsisikap sa buhay. Sa huli, walang pagkokompromiso at walang pasubaling nabubuhay ang mga tao alang-alang sa mga layuning ito, nagpapakahirap sa buhay hanggang sa sila ay mamatay, sa puntong iyon, ang ilan ay hindi pa rin handang makita ang katotohanan. Kaawa-awa ang buhay ng mga tao! Gayunman, sa sandaling maunawaan mo ang katotohanan, hindi ba’t pagkatapos ay unti-unti mong iniiwan ang diumano ay mga tamang bagay, tamang aral, at tamang pahayag, pati na ang mga inaasahan sa iyo ng mga magulang mo? Sa sandaling unti-unti mong iwanan ang diumano ay mga tamang bagay na ito, at ang pamantayan kung saan mo sinusukat ang mga bagay-bagay ay hindi na nakabatay sa mga pahayag ng tradisyonal na kultura, hindi ba’t kung ganoon ay hindi ka na nakagapos sa mga pahayag na iyon? At kung hindi ka na nakagapos sa mga bagay na ito, malaya ka na bang mabubuhay? Maaaring hindi ka pa maging ganap na malaya noon, pero kahit paano ay lumuwag na ang mga tanikala. Sa kanilang paniniwala sa Diyos, ang mga tao ay marami pa ring kuru-kuro, imahinasyon, layunin, at karumihan, pati na mga pilosopiya para sa mga makamundong pakikitungo, mga mapanlinlang na kaisipan, mga tiwaling kalikasan, at iba pa. Kapag nalutas na ang mga bagay na ito, at ganap nang nakakapamuhay ang mga tao batay sa katotohanan, mamumuhay sila sa harapan ng Diyos at magiging tunay na maginhawa at malaya.

Talababa:

a. Ang Jianghu ay isang terminong Tsino na tumutukoy sa kathang-isip na mundo ng mga martial artist at kriminal sa sinaunang Tsina.