Sa panahon ng pagtatayo ng iglesia, halos hindi nabanggit ng Diyos ang pagtatayo ng kaharian. Kahit na nang binanggit Niya, ginawa Niya ang gayon sa wika ng panahon ng pagtatayo ng iglesia. Sa sandaling dumating ang Kapanahunan ng Kaharian, tinanggal ng Diyos ang ilang pamamaraan at mga alalahanin sa panahon ng pagtatayo ng iglesia sa isang hakbang at hindi na kailanman nagsabi kahit isang salita tungkol dito. Ito talaga ang pangunahing kahulugan ng “Diyos Mismo” na laging bago at hindi luma kailanman. Gaano man kagaling maaaring nagawa ang mga bagay-bagay sa nakalipas, yamang ang mga iyon ay bahagi ng isang nakalipas na panahon, pinagsasama-sama ng Diyos ang gayong mga bagay-bagay bilang yaong dumating sa panahon bago ang Cristo, samantalang ang kasalukuyang panahon ay kinikilala bilang pagkatapos ng Cristo. Hinggil dito, maaaring tingnan ang pagtatayo ng iglesia bilang kinakailangang mauna sa pagtatayo ng kaharian. Naglatag ito ng pundasyon para gamitin ng Diyos ang Kanyang dakilang kapangyarihan sa kaharian. Ngayon, ang gawain ng pagtatayo ng iglesia ay simula lamang ng pagtatayo ng kaharian, na ito ang pangunahing pinagtutuunan ng gawain ng Diyos sa lupa. Inihanda ng Diyos ang lahat ng detalye ng Kanyang gawain bago natapos ang gawain ng pagtatayo ng iglesia, at nang dumating ang tamang panahon, nagsimula Siya kaagad sa Kanyang gawain. Sa gayon, nagsalita ang Diyos nang ganito, “Ang Kapanahunan ng Kaharian ay, kung iisipin, naiiba mula sa mga panahong nakaraan. Hindi ito tungkol sa kung paano kumikilos ang tao; bagkus, bumaba na Ako sa lupa upang personal na isagawa ang Aking gawain, isang bagay na hindi maisip ni maisakatuparan ng mga tao.” Tunay nga, dapat isakatuparan ng Diyos nang personal ang gawaing ito—walang tao ang may kakayahan sa gayong gawain, talagang hindi nila kaya ito. Maliban sa Diyos, sino ang makakapagsakatuparan ng gayong kadakilang gawain sa gitna ng mga tao? Sino pa ang may kakayahang “pahirapan” ang buong sangkatauhan ng halos kamatayan? Maaari bang maisaayos ng mga tao ang gayong gawain? Bakit Niya sinasabi ito, “bumaba na Ako sa lupa upang personal na isagawa ang Aking gawain”? Maaari kayang talagang naglaho ang Espiritu ng Diyos mula sa buong kalawakan? Tinutukoy ng “bumaba na Ako sa lupa upang personal na isagawa ang Aking gawain” kapwa ang katunayang ang Espiritu ng Diyos ay nagkatawang-tao sa laman para gawin ang gawain, at ang katunayang malinaw na gumagawa ang Espiritu ng Diyos sa pamamagitan ng sangkatauhan. Sa pamamagitan ng personal na pagsasakatuparan ng Kanyang gawain, hinahayaan ng Diyos ang maraming tao na makita ng mismong mga mata nila ang Diyos Mismo, upang hindi na nila kailangang maingat na maghanap sa kanilang mga espiritu. Bukod diyan, hinahayaan nito ang lahat ng tao na makita ng kanilang sariling mga mata ang pagkilos ng Espiritu at ipinakikita sa kanila na may mahalagang pagkakaiba sa pagitan ng laman ng tao at ng sa Diyos. Sabay-sabay, sa buong kalawakan at sa mundo ng sansinukob, gumagawa pa rin ang Espiritu ng Diyos. Nakikita ng lahat ng taong nililiwanagan, yamang nakatanggap ng pangalan ng Diyos, kung paanong gumagawa ang Espiritu ng Diyos at, sa gayon, higit pang nakikilala ang pagkakatawang-tao ng Diyos. Sa gayon, kapag gumagawa lamang nang tuwiran ang pagka-Diyos ng Diyos, iyon ay na nakakagawa ang Espiritu ng Diyos nang wala kahit katiting na paggambala, na makikilala ng tao ang praktikal na Diyos Mismo. Ito ang pinakadiwa ng pagtatayo ng kaharian.

Ilang beses bang nagkatawang-tao ang Diyos? Maaari kayang ilang beses? Bakit kaya nakapagsabi ang Diyos nang maraming beses, “Minsan na Akong bumaba sa mundo ng mga tao at naranasan at pinagmasdan ang kanilang pagdurusa, ngunit hindi tinutupad ang layunin ng Aking pagkakatawang-tao”? Ito ba ay dahil nakapagkatawang-tao ang Diyos nang ilang beses, pero hindi kailanman kahit minsan nakilala ng tao? Hindi iyan ang ibig sabihin ng pangungusap na ito. Sa unang pagkakataon na nagkatawang-tao ang Diyos, ang layunin Niya ay hindi talaga upang makilala Siya ng tao. Sa halip, isinakatuparan Niya ang Kanyang gawain at nawala pagkatapos na walang nakapansin o nagkaroon man lamang ng pagkakataon na makilala Siya. Hindi Niya hinayaan na lubusang makilala Siya ng tao at hindi rin ganap na inangkin ang kabuluhan ng pagkakatawang-tao, kaya hindi masasabing lubos Siyang nagkatawang-tao. Sa unang pagkakatawang-tao, ginamit lamang Niya ang isang makalamang katawan na malaya sa isang makasalanang kalikasan para isakatuparan ang gawaing iyon—ang gawaing dahil naganap na, hindi na kailangang banggitin pa. Tungkol naman sa mga taong nagamit ng Diyos sa buong mga kapanahunan, higit pang hindi karapat-dapat na tawaging “mga pagkakatawang-tao” ang gayong mga pangyayari. Tanging ang praktikal na Diyos Mismo ngayon, na natatakpan ng isang normal na pagkatao at na may napapaloob na ganap na pagka-Diyos, at ang layunin ay hayaan ang sangkatauhan na makilala Siya, ang lubusang matatawag na isang “pagkakatawang-tao.” Ang kahulugan ng unang pagdalaw ng Diyos sa mundong ito ay bumubuo lamang ng isang aspeto ng kabuluhan ng tinatawag na pagkakatawang-tao ngayon—ang pagdalaw na ito sa anumang paraan ay hindi angkin ang buong kahulugan ng tinatawag ngayong pagkakatawang-tao. Ito ang dahilan kaya sinabi ng Diyos, “hindi natugunan ang kabuluhan ng Aking pagkakatawang-tao.” Ang “naranasan at siniyasat ang kanilang pagdurusa” ay tumutukoy sa Espiritu ng Diyos at sa dalawang pagkakatawang-tao, kaya sinabi ng Diyos, “Kapag umusad na ang pagtatayo ng kaharian, ang Aking katawang-tao ay pormal nang magsisimula na gampanan ang ministeryo; iyon ay, ang Hari ng kaharian ay pormal nang kinukuha ang Kanyang kataas-taasang kapangyarihan.” Kahit naging patotoo sa pangalan ng Diyos ang pagtatayo ng iglesia, hindi pa pormal na nag-umpisa ang gawain—ngayon lamang masasabing ito ang pagtatayo ng kaharian. Patikim lamang ang lahat ng nagawa dati, hindi ito ang tunay. Kahit na nasabi na napasok na ang kaharian, wala pa ring nagagawang gawain sa loob nito. Ngayon lamang, ngayon na ginagawa ang gawain sa loob ng pagka-Diyos ng Diyos at pormal na sinimulan ng Diyos ang Kanyang gawain na nakapasok sa wakas ang tao sa kaharian. Kaya, “ang pagbaba ng kaharian sa mundo ng tao—na hindi lamang isang literal na pagpapakita—ay isang aktwal na realidad; ito ay isang aspeto ng kahulugan ng ‘ang realidad ng pagsasagawa.’” Isang angkop na buod ang siping ito sa paglalahad sa itaas. Dahil naipagkaloob ang paglalarawang ito, ipinagpapatuloy ng Diyos na ipakita ang pangkalahatang kalagayan ng sangkatauhan, iniiwan ang tao sa kalagayan ng palagiang kaabalahan. “Sa buong mundo, ang lahat ng sangkatauhan ay namamalagi sa loob ng Aking pag-ibig, ng Aking habag, ngunit gayon din ang lahat ng sangkatauhan ay nasa ilalim ng Aking paghatol, at gayon din naman sa ilalim ng Aking pagsubok.” Pinamamahalaan ang buhay ng tao ayon sa ilang prinsipyo at tuntunin, na itinalaga ng Diyos. Ang mga prinsipyo at tuntuning ito ay ang mga sumusunod: Magkakaroon ng mga panahon ng kaligayahan, mga sandali ng kabiguan at bukod pa riyan, mga panahon ng pagpipino ng paghihirap na titiisin. Kaya, walang taong mabubuhay ng lantay na kaligayahan o lantay na pagdurusa. Magkakaroon ang bawat buhay ng mga pagtaas at mga pagbaba nito. Sa buong sangkatauhan, hindi lamang kitang-kita ang pag-ibig at kahabagan ng Diyos, gayundin ang Kanyang paghatol at ang buo Niyang disposisyon. Maaaring sabihin nang ganito: Nakakaranas ang lahat ng tao ng pagsubok ng Diyos, hindi ba? Sa buong malawak na mundong ito, abalang nagpapagal ang buong sangkatauhan sa gawain ng paghahanap sa sarili nilang daan. Hindi sila sigurado sa papel na kanilang ginagampanan at ang iba pa nga ay pinipinsala o naiwawala ang kanilang mga buhay para sa kapakanan ng kanilang tadhana. Maging si Job ay hindi eksepsiyon sa tuntunin: Nakakaranas ng pagsubok ng Diyos, gayunman ay isinakatuparan pa rin niya ang paghahanap ng kanyang sariling daan. Walang taong makakapanindigan sa pagdaan sa mga pagsubok ng Diyos. Dahil sa kanyang kasakiman o kanyang pantaong kalikasan, walang tao ang lubos na nasisiyahan sa kanyang kasalukuyang kalagayan, at walang tao ang maaaring manindigan sa pagdaan sa mga pagsubok: Gumuguho ang bawat tao sa ilalim ng paghatol ng Diyos. Kung naging napakaseryoso pa rin ng Diyos sa tao, kung nanatili pa rin Siya sa gayong kahigpit na mga hinihingi sa tao, magiging tulad sana ito ng sinabi ng Diyos: “ang buong sangkatauhan ay mabubuwal sa ilalim ng Aking nakasusunog na titig.”

Sa kabila ng katunayan na pormal na nagsimula na ang pagtatayo ng kaharian, hindi pa pormal na umaalingawngaw ang pagpupugay sa kaharian—isang hula lamang ito ngayon sa darating. Kapag nagawa nang ganap ang lahat ng tao at naging kaharian ni Cristo ang lahat ng bansa sa daigdig, saka magaganap ang panahon kung saan dumadagundong ang pitong kulog. Isang hakbang pasulong ang kasalukuyang araw sa direksiyon ng yugtong iyan, napalabas na ang utos para sa darating na panahon. Ito ang plano ng Diyos—matutupad ito sa malapit na hinaharap. Gayunpaman, natupad na ng Diyos ang lahat ng nasabi Niya. Kaya, malinaw na ang mga bansa ng daigdig ay mga kastilyong buhangin lamang na nanginginig habang papalapit ang pagtaas ng tubig: Napipinto na ang huling araw at babagsak ang malaking pulang dragon sa ilalim ng salita ng Diyos. Upang makatiyak na matagumpay na isinasakatuparan ang plano ng Diyos, nagbabaan ang mga anghel sa daigdig, ginagawa ang kanilang sukdulan upang bigyang-kasiyahan ang Diyos. Nakapuwesto na ang nagkatawang-taong Diyos Mismo sa larangan ng digmaan upang makipagdigma sa kaaway. Saanman nagpapakita ang katawang-tao, gayon nawawasak ang kaaway sa lugar na iyon. Unang pupuksain ang Tsina, wawasakin ng kamay ng Diyos. Lubusang hindi kaaawaan ng Diyos ang Tsina. Makikita ang patunay ng sumusulong na pagbagsak ng malaking pulang dragon sa patuloy na paggulang ng mga tao. Maliwanag na makikita ito ninuman. Tanda ng pagpanaw ng kaaway ang paggulang ng mga tao. Isang munting paliwanag ito kung ano ang ipinakakahulugan ng “makipaglaban.” Kaya, ipinaalala ng Diyos sa mga tao sa maraming pagkakataon na magbigay ng magagandang patotoo sa Diyos upang pawalang-saysay ang katayuan ng mga pagkaunawa, ang kapangitan ng malaking pulang dragon sa mga puso ng mga tao. Ginagamit ng Diyos ang gayong mga paalala para bigyang-buhay ang pananampalataya ng tao at, sa paggawa nito, natatamo kung ano ang mga katuparan sa Kanyang gawain. Dahil ito sa nasabi ng Diyos, “Ano ang kayang gawin ng tao? Hindi ba mas mainam na Ako Mismo ang gumawa nito?” Gayon ang buong sangkatauhan. Hindi lamang sila walang kakayahan, madali rin silang masiraan ng loob at madismaya. Sa dahilang ito, wala silang kakayahang makilala ang Diyos. Hindi lamang pinanunumbalik ng Diyos ang pananampalataya ng tao, palihim din Niyang palaging pinupuspos ang tao ng kalakasan.

Kasunod, nag-umpisang magsalita ang Diyos sa buong sansinukob. Hindi lamang inumpisahan ng Diyos ang bagong gawain Niya sa Tsina, nag-umpisa Siyang gawin ang bagong gawain ngayon sa buong sansinukob. Sa yugtong ito ng gawain, dahil nais ng Diyos na ibunyag ang lahat ng Kanyang gawa sa buong daigdig upang ang buong sangkatauhan na nagkanulo sa Kanya ay babalik muli para yumuko sa pagpapasakop sa harap ng Kanyang trono, kaya mayroon pa ring kahabagan at pag-ibig ng Diyos sa loob ng paghatol ng Diyos. Ginagamit ng Diyos ang mga kasalukuyang pangyayari sa buong mundo bilang mga pagkakataon upang sanhiin ang mga tao na makadama ng pagkataranta, na magtutulak sa kanilang hanapin ang Diyos upang makadaloy sila pabalik sa harapan Niya. Kaya sinasabi ng Diyos, “Isa ito sa mga paraan kung paano Ako gumagawa, at ito ay walang duda na isang gawa ng pagliligtas para sa tao, at kung ano ang ipinaaabot Ko sa kanya ay isang uri pa rin ng pag-ibig.” Inilalantad ng Diyos ang tunay na kalikasan ng tao nang may katiyakan na tumatagos, walang-kapantay, at walang kahirap-hirap. Iniiwan nito ang tao na itinatago ang mukha sa kahihiyan, lubusang napahiya. Sa tuwing nagsasalita ang Diyos, sa paanuman ay lagi Niyang nagagawang tukuyin ang ilang aspeto ng kahiya-hiyang pagganap ng sangkatauhan upang, sa kanyang kapanatagan, hindi nalilimutan ng tao na kilalanin ang sarili niya at hindi iniisip ang pagkilala sa sarili niya bilang isang lumang tungkulin. Sa pagkakilala sa kalikasan ng tao, kapag hindi tinukoy ng Diyos ang mga kamalian niya kahit isang sandali lamang, maaaring maging bastos at mapagmataas ang tao. Kaya, sinasabi ng Diyos ngayon, “Ang sangkatauhan—sa halip na pahalagahan ang mga titulong Aking iginawad sa kanila, napakarami sa kanila, dahil sa titulong ‘tagapagsilbi,’ ay nagkikimkim ng sama ng loob sa kanilang puso, at napakarami, dahil sa titulong ‘Aking bayan,’ ang mayroong pagmamahal para sa Akin sa kanilang puso. Walang sinuman ang dapat sumubok na linlangin Ako; nakikita ng Aking mga mata ang lahat!” Sa sandaling makita ng tao ang pahayag na ito, agad siyang naaasiwa. Pakiramdam niya ay masyadong isip-bata ang kanyang mga ikinilos noong araw—kauri lang ng di-tapat na pakikitungo na nagkakasala sa Diyos. Kamakailan lamang ay ninais na niyang bigyang-kasiyahan ang Diyos, ngunit kahit gustung-gusto niya, wala siyang kapangyarihan at hindi niya alam kung ano ang dapat niyang gawin. Hindi sinasadya, napupuspos siya ng panibagong determinasyon. Ito ang epekto ng pagbabasa ng mga salitang ito kapag kampante ang isang tao.

Sa isang banda, sinasabi ng Diyos na hibang si Satanas sa sukdulan, samantalang sa kabilang banda sinasabi rin Niya na hindi nagbabago ng kanilang lumang kalikasan ang karamihan sa mga tao. Mula rito, malinaw na namamalas sa pamamagitan ng tao ang mga pagkilos ni Satanas. Kaya, madalas ipinaaalala ng Diyos sa tao na huwag maging bastos, baka masila siya ni Satanas. Hindi lamang nito inihuhula na maghihimagsik ang ilang tao, higit pa itong isang kampanang pang-alarma na umaalingawngaw para magbabala sa lahat ng tao na madaliang isantabi ang nakalipas at hanapin ang nasa kasalukuyang araw. Walang taong nagnanais na saniban ng demonyo o mapagtagumpayan ng masasamang espiritu, kaya higit pang babala ang salita ng Diyos at payo sa kanila. Gayunman, kapag lumipat ang karamihan sa mga tao sa kabilang kasalungat na dulo, nag-uukol ng napakalaking pagpapahalaga sa bawat huling salita ng Diyos, sinasabi naman ng Diyos, “Ang karamihan ng mga tao ay naghihintay para magbunyag Ako ng higit pang mga misteryo para pagpiyestahan ng kanilang mga mata. At kahit na, kung maunawaan mo ang lahat ng hiwaga ng langit, ano ang maaari mong gawin sa mga kaalamang iyan? Madaragdagan ba nito ang iyong pag-ibig para sa Akin? Mapag-aalab ba nito ang pagmamahal mo sa Akin?” Mula rito malinaw na hindi ginagamit ng tao ang salita ng Diyos para makilala ang Diyos at mahalin ang Diyos, bagkus ay upang magdagdag sa mga imbak ng kanyang “maliit na kamalig.” Kaya, ang paggamit ng Diyos sa pariralang “pagpiyestahan ng kanilang mga mata” upang ilarawan ang pagkasukdulan ng tao ay nagsasalamin kung paanong hindi pa rin lubusang dalisay ang pag-ibig ng tao sa Diyos. Kung hindi inilantad ng Diyos ang mga hiwaga, hindi masyadong mag-uukol ng malaking pagpapahalaga ang tao sa Kanyang mga salita, bagkus ay sulyap lamang ang ibibigay sa mga ito, isang sulyap, parang humahanga sa mga bulaklak habang matuling nangangabayo. Hindi sila maglalaan ng panahon upang tunay na magbulay-bulay at magnilay-nilay sa Kanyang mga salita. Hindi tunay na itinatangi ng karamihan sa mga tao ang salita ng Diyos. Hindi sila puspusang nagsusumikap na kumain at uminom ng Kanyang mga salita, bagkus ay paimbabaw na pinapasadahan ang mga ito. Bakit nagsasalita ngayon ang Diyos sa isang naiibang paraan kaysa noong nakalipas? Bakit di-maunawaang wika ang lahat ng ito? Halimbawa, “koronahan” sa “hindi Ko kailanman basta na lamang kokoronahan ang mga tao ng mga tatak na ito,” “pinaka-dalisay na ginto” sa “Mayroon bang kahit sino na makakatanggap sa kanyang sarili ng pinaka-dalisay na ginto na kung saan gawa ang Aking mga salita,” ang dati Niyang pagbanggit ng “pamamaraan” sa “na hindi dumaraan sa anumang pamamaraan ni Satanas” at ng iba pang gayong parirala. Hindi nauunawaan ng tao kung bakit nagsasalita ang Diyos sa ganitong paraan. Hindi nila makuha kung bakit nagsasalita ang Diyos sa gayong pabiro, nakakatawa at nakapupukaw na paraan. Ito mismo ang pagpapamalas ng layunin ng pananalita ng Diyos. Mula sa kasimula-simulaan hanggang ngayon, ang tao ay palaging hindi kayang unawain ang salita ng Diyos at na tila para bang ang salita ng Diyos ay talagang lubhang mabigat at mahigpit. Sa pagdaragdag ng katiting na klase ng pagpapatawa—pagdaragdag ng kaunting biro paminsan-minsan—napapagaan Niya ang kalagayan sa pamamagitan ng Kanyang salita at hinahayaan ang tao na mapahinga ang kanilang mga kalamnan sa paanuman. Sa paggawa nito, nakakamtan Niya ang isa pang mas matinding epekto, napipilitan ang tao na lahat magmuni-muni sa salita ng Diyos.