Ang Taiwan ay isang demokrasya na may matatag na lipunan kung saan nabubuhay sa kasaganaan ang mga tao. Ang kaayusang pampubliko, kalidad ng buhay, mga pagpapahalagang pangkultura, at iba pa ay mas mabuting lahat kaysa sa mainland Tsina. Namumuhay nang napakakomportableng buhay ang mga tao. Bagamat ang pamumuhay nang komportable ay isang mabuting bagay, maraming taong nananalig sa Diyos at nabubuhay sa kaginhawahan ang ayaw sumunod sa Kanya, ni magdusa o magbayad ng halaga. Napakahirap na talikuran ang lahat ng mayroon sila at gugulin ang sarili nila para sa Diyos. Hindi ba’t ganito talaga? Kapag ang mga tao ay nabubuhay nang komportable, palagi nilang iniisip ang pagkain, pag-inom, at pagsasaya, kung paano nila tatamasahin ang laman at tatamasahin ang buhay. Ito ay may partikular na epekto sa mga taong nananalig sa Diyos at naghahangad sa katotohanan. Kaya, maraming tao sa ganitong komportableng kapaligirang panlipunan ang nagnanais na gampanan ang kanilang mga tungkulin ngunit nahihirapan silang gawin ito. Ayaw nilang magtiis ng kahit kaunting pagdurusa, at hindi sila nagtatrabaho nang mahusay kapag ginagampanan nila ang kanilang mga tungkulin o kapag gumagawa sila ng iba’t ibang uri ng gawain para sa iglesia. Minsan, ang paglago ng kanilang gawain ay apektado, at ito ay mayroong partikular na kaugnayan sa kanilang kapaligirang panlipunan. Naaantig Akong makita na sa tuwing nagtitipon tayo, nagagawa ninyong umupo rito at makinig sa mga sermon mula sa simula hanggang sa katapusan. Ang ilang tao sa mainland Tsina ay nakakapanalig sa Diyos dahil sila ay sinisikil ng kapaligiran nila, inaapi, nakararanas ng diskriminasyon mula sa lipunan, at nagdurusa ng labis na pag-uusig, habang ang ibang tao ay nananalig sa Diyos dahil lamang sa naghahanap sila ng patas na pagtrato at katwiran, o ng espirituwal na suporta at ng isang bagay na masasandalan. Para sa ilang tao, ang kanilang sigasig, pananampalataya at katapatan ay napukaw sa ilalim ng malupit na pag-uusig ng malaking pulang dragon. Ang iba ay napilitang tumakas papunta sa ibayong dagat dala ng pangangailangan dahil napakahirap na manalig sa Diyos sa mainland Tsina at maraming tao na ang nahuli—wala na silang mapagtataguan. Ang mga ito ang dahilan kaya tumatakas sila papunta sa ibayong dagat. Kumpara sa mapang-api at malupit na kapaligirang pinamumuhayan sa mainland Tsina, napakadali nito para sa mga mamamayan sa Taiwan. Sa ganitong komportableng buhay, ang mga nananalig sa Diyos ay ayaw magdusa o magbayad ng halaga, at kapag nahaharap sila sa anumang pag-uusig o kapighatian ay ayaw na nilang gampanan ang kanilang mga tungkulin. Nagpapakasaya lang ang mga tao sa pagkain, pag-inom at pagsasaya kapag ang buhay ay ganito kakomportable. Palagi nilang inaalala ang mga bagay gaya ng: “Ano ang dapat kong kainin? Saan ako dapat maglakbay? Aling mga bansa ang hindi ko pa napupuntahan? Ang buhay ng isang tao ay ilang dekada lamang. Kung hindi ko papasyalan ang mga bansa sa buong mundo at palalawakin ang kaya kong abutin, hindi ba’t mabubuhay lamang ako nang para sa wala?” Ganito nagiging magulo at hindi makontrol ang puso ng isang tao. Tahimik pa rin bang makakain at maiinom ng isang tao ang mga salita ng Diyos sa harap ng Diyos kung ganito? Makakapakinig pa rin ba nang mabuti ng mga sermon ang isang tao sa mga pagtitipon? Tiyak na magiging mahirap ito. Kaya, kapag ang isang tao ay hinikayat na manalig sa Diyos, hangarin ang katotohanan, at gampanan ang kanyang tungkulin, pakiramdam niya ay hindi makatarungan ang pagtrato sa kanya at na sinisikil siya at patuloy niyang nadaramang parang nabubuhay siya para sa wala. Hindi ba’t ang kanais-nais na kapaligirang ito ay nagiging isang matinding tukso at hadlang para sa mga tao? Oo. Naghahangad ang lahat ng tao ng mga kaginhawahan ng laman, ngunit para sa mga nananalig sa Diyos at naghahangad sa katotohanan, ang kaginhawahan ay hindi palaging isang mabuting bagay pagdating sa paglago sa buhay. Nagiging negatibo at mahina ang karamihan ng tao kapag nagdurusa sila nang kaunti at wala silang anumang lakas para magpatuloy; hindi ba’t ito ang resulta ng isang komportableng kapaligiran? Mayroong lahat ng uri ng mga video ng patotoong batay sa karanasan na nagpapakita sa mga kapatid sa mainland Tsina na pinahihirapan sa kulungan, sinesentensiyahan, at ikinukulong. Nakita na ba ninyong lahat ito? (Nakita na namin.) At anong pakiramdam ninyo tungkol sa kanila pagkatapos ninyo silang makita? (Diyos ko, gusto kong magsalita nang kaunti tungkol sa nararamdaman ko. Pagkatapos kong makita ang mga kapatid sa mainland Tsina na nakararanas ng lahat ng pag-uusig na iyon sa pamamagitan ng pagpapahirap at makita kung paanong nagagawa nilang manalangin sa Diyos, umasa sa Kanya, at panghawakan ang kanilang pananampalataya sa ganoon kahirap na kapaligiran, nakararanas nang hakbang-hakbang sa ilalim ng pamumuno ng Diyos habang pinaninindigan ang kanilang patotoo at hindi Siya ipinagkakanulo, pakiramdam ko ay mas may pananampalataya sila at mas mataas ang tayog nila kaysa sa amin. Kung ako ang nasa ganoong uri ng kapaligiran, hindi ko siguradong makapaninindigan ako gaya nila, na nagdudulot sa aking maramdaman na napakababa ng aking tayog.) Ang mga kapatid sa mainland Tsina ay nananalig pa rin sa Diyos, dumadalo sa mga pagtitipon, at gumaganap sa kanilang mga tungkulin sa isang kapaligiran kung saan dumaranas sila ng malupit na pag-uusig mula sa malaking pulang dragon. Ito ay isang patotoo, isang makapangyarihang patotoo. Isang patotoo na sila ay nakapaninindigan sa ganoon kalupit na kapaligiran, kaya kayong nasa ganitong komportableng kapaligiran ay dapat na pagnilayan kung paano kayo makapagbibigay ng isang naiibang uri ng patotoo. Una, dapat ninyong pahalagahan ang lahat sa buhay na ito at ang mga kapaligirang ito na ibinigay ng Diyos sa inyo. Gayundin, dapat ninyong pagnilayan kung paano ninyo magagawa, sa isang kapaligirang gaya nito, na panindigan ang inyong patotoo, hindi ilagay sa kahihiyan ang Diyos, at maging mga mananagumpay. Maaaring hindi makaranas ng panunupil at pag-uusig sa pamamagitan ng pagpapahirap mula sa gobyerno ang isang taong nananalig sa Diyos sa isang demokratikong bansa, ngunit may pag-uusig na magmumula sa pamilya at mga kamag-anak, at kailangan pa rin ng isang tao na maranasan ang mga salita ng Diyos, makamit ang katotohanan, at mapanindigan ang kanyang patotoo. Ano pa man ang kapaligiran kung saan nananalig sa Diyos ang isang tao, hindi madaling bagay ang makamit ang katotohanan. Kailangan mong magdusa at magbayad ng halaga upang maunawaan mo ang katotohanan at makapasok ka sa realidad. Upang makapagpatotoo ka tungkol sa Diyos, kailangan mong maunawaan ang katotohanan sa lahat ng aspekto ng karanasan. Hindi lamang ito nangangahulugan ng pagpapalaganap ng ebanghelyo at ng pangalan ng Diyos; ito ay pangunahing tumutukoy sa patotoong batay sa karanasan sa buhay. Sa anumang grupo ng mga tao o sa ilalim ng kaayusang panlipunan ng anumang bansa, makararanas ang mga tao ng ilang diskriminasyon, pagbubukod, o pag-uusig kung mamumuhay sila alinsunod sa katotohanan, magsisikap na maging matatapat na tao at magsisikap na magpasakop sa Diyos. Ito ay dahil hindi rin nagpapasakop sa Diyos ang mga demokratikong bansa. Mayroong mga ateistang partidong politikal na nasa kapangyarihan, at tinatanggihan din nila ang katotohanan at tinatanggihan ang Diyos. Sa pananalig sa Diyos sa bansang gaya nito, kahit pa walang pag-uusig o kapighatian, magkakaroon ng ilang limitasyon gayundin ng pagdanas ng ilang diskriminasyon, paninirang-puri, panghuhusga, at pagkondena kung nais mong ipalaganap ang ebanghelyo at magpatotoo tungkol sa Diyos—totoo ang lahat ng ito. Kung hindi mo maunawaan nang malinaw ang mga ito, hindi ka isang tao na nauunawaan ang katotohanan. Ang pagtanggap at pagsunod kay Cristo sa anumang bansa ay may kaakibat na kaunting pag-uusig at kapighatian. Kailangan mong laging kumilos nang may pag-iingat at manalangin at bumaling sa Diyos, at dapat mayroon ka ring karunungan at katalinuhan. Anumang bansa at kapaligirang panlipunan ang kinaroroonan mo, ang lahat ng ito ay mayroong isang akmang kapaligirang inilatag at inihanda ng Diyos para sa iyo. Nakadepende ang lahat sa kung hinahangad ba ng isang tao o hindi ang katotohanan. Nagdadala ng mga tukso sa mga tao ang isang komportableng kapaligiran, habang ang pag-uusig sa pamamagitan ng pagpapahirap ay nagdadala rin ng mga tukso at pagsubok. May mga pagsubok ba sa isang komportableng kapaligiran kung gayon? Mayroon ding mga pagsubok ng Diyos. Isinaayos ng Diyos ang komportableng kapaligirang ito para sa iyo, at ang lahat ay nakadepende sa kung paano mo ito daranasin—kung ikaw ba ay ganap na mabibitag ng mga pain ni Satanas at ng tukso ni Satanas, o kung magagawa mo ba itong mapagtagumpayan sa lahat ng bagay at kung magagawa mo bang magpatotoo tungkol sa Diyos, nang pinanghahawakan mo ang iyong katapatan at tungkulin. Ang lahat ng ito ay nakadepende sa kung paano mo ito daranasin at sa mga pagpili mong gagawin. Ang mga kapatid sa mainland Tsina ay medyo mas mahirap ang kapaligiran, at binigyan sila ng Diyos ng mas mabigat na pasanin at naglatag Siya para sa kanila ng isang kapaligiran na medyo mas marahas, ngunit mas marami rin Siyang ibinigay sa kanila. Habang mas mahirap ang kapaligiran at mas malaki ang mga pagsubok na inilalatag ng Diyos, mas maraming nakakamit ang mga tao. Ngunit sa isang komportableng kapaligiran, nakakaranas din ang mga tao ng mga tukso at pagsubok sa lahat ng dako, at marami ring ibinigay ang Diyos sa iyo. Kung kaya mong mapagtagumpayan ang tukso sa tuwing mahaharap ka rito, hindi mas kaunti ang makakamit mo kaysa sa mga kapatid mo na nakararanas ng pag-uusig sa pamamagitan ng pagpapahirap. Kailangan din ng paghahangad sa katotohanan at pagkakaroon ng tayog upang mapagtagumpayan ito. Halimbawa, ang mga bagay na gaya ng pagiging kasama ang pamilya mo, pagkain at pag-inom nang maayos, libangan at kaaliwan, at ilang mga kalakaran sa lipunan na umaaliw sa laman at nagdudulot ng kasamaan ay mga tuksong lahat para sa iyo. Kapag nahaharap ka sa mga tuksong ito, hindi lamang kukunin ng mga ito ang atensyon mo, kundi guguluhin at aakitin ka pa ng mga ito. Kapag sinusunod mo ang mga makamundong bagay at kalakaran, iyan ang panahon na ang mga tukso ni Satanas, o maaari ding sabihin ng isang tao na mga pagsubok ng Diyos, ay lilitaw. Kakailanganin mong piliin kung paano ka tutugon sa mga tukso at pagsubok na ito, at ito ang oras na sinusubok ng Diyos ang mga tao at ipinakikita kung sino talaga sila. Ito ang panahon na ang mga sinabi ng Diyos sa iyo at ang mga katotohanang naunawaan mo ay dapat na magkaroon ng bisa. Kung ikaw ay isang taong naghahangad sa katotohanan at mayroon kang tunay na pananampalataya sa Diyos sa puso mo, magagawa mong mapagtagumpayan ang mga tuksong ito at makapanindigan at makapagpatotoo tungkol sa Diyos sa mga pagsubok na inilatag Niya para sa iyo. Kung sa halip na mahalin ang katotohanan ay minamahal mo ang mundo, minamahal mo ang mga kalakaran, minamahal mo ang pananabik sa kaaliwan at pagbibigay ng kasiyahan sa iyong laman, at minamahal mo ang isang buhay na walang saysay, susundin mo ang mga makamundong bagay na ito. Makakaramdam ka ng paghanga sa mga bagay na ito at maaakit ka at magiging pag-aari ka ng mga ito. Paunti-unti, mawawalan ng interes ang puso mo sa pananalig sa Diyos, magiging tutol ka sa katotohanan, at pagkatapos, sa gitna ng tukso, aagawin ka ni Satanas. Sa pagsubok na gaya nito, mawawala ang iyong patotoo. Maraming tao ang nakapakinig na ng maraming sermon at gumaganap ng kanilang mga tungkulin ngunit nakakaramdam pa rin sila ng kawalang-kabuluhan sa kanilang kalooban. Gustong-gusto pa rin nilang sundan ang mga artista at sikat na tao, sumabay sa mga uso, manood ng mga programang pangkasiyahan sa telebisyon, at manood pa nga ng maraming palabas buong gabi hanggang sa puntong sa gabi na sila gising. Naglalaro pa nga ng mga video game ang ilang kabataan. Sa kabuuan, hindi sila nagdadalawang-isip na gumastos ng kahit anong halaga at hangaring gaya ng isang panatiko ang mga usong bagay na ito. At bakit nila ito ginagawa? Ito ay dahil hindi nila nakamit ang katotohanan. May partikular na pakiramdam ang mga taong hindi nagkamit ng katotohanan, na tila ba walang malaking pagkakaiba sa pagitan ng pananalig sa Diyos at ng hindi pananalig sa Kanya. Nararamdaman pa rin nila ang kawalang-kabuluhan sa kanilang puso at na walang saysay ang kanilang buhay. Kung sumusunod sila sa mga kalakaran, nararamdaman nilang mas nasisiyahan sila, na medyo mas makulay ang buhay nila, at na medyo mas masaya sila sa bawat araw. Kung nananalig sila sa Diyos at hindi sila sumusunod sa mga kalakaran, nararamdaman pa rin nilang ang buhay ay walang kabuluhan at walang saysay. Ito ay dahil hindi nila minamahal ang katotohanan. Kampante mo ring masasabi na hindi nauunawaan ng mga taong ito ang katotohanan kahit kaunti at wala sa kanila ang katotohanang realidad, at samakatuwid ay hindi nila kayang mabuhay nang hindi sumusunod sa mga kalakaran. Hindi kailanman hinangad ng ilang tao ang katotohanan at hindi sila panatag kahit kapag ginagampanan nila ang kanilang mga tungkulin. Hindi sila makapanindigan kapag nahaharap sila sa mga tukso, at sa huli ay kailangan nilang umatras. Ang ilang tao ay talagang masigasig at desidido kapag sinisimulan nilang gampanan ang kanilang mga tungkulin, ngunit tumitigil sila sa pagnanais na gampanan ang mga ito kapag nahaharap sila sa mga tukso, nagiging pabasta-basta sila at walang debosyon. Walang patotoo rito. Kung kaya nilang bitiwan ang kanilang mga tungkulin sa oras na maharap sila sa mga tukso at piliin ang anumang maibigan nila, wala silang patotoo. Kung darating ang isa pang tukso, maaari nilang itatwa ang Diyos at naising sundan ang mga makamundong kalakaran at iwan ang iglesia. O kapag dumarating ang isa pang tukso, nagsisimula silang mag-alinlangan sa Diyos at hindi nga sila sigurado kung Siya ay umiiral, at naniniwala pa nga sila na sila ay nagmula sa mga unggoy. Ang mga taong ito ay ganap nang naagaw ni Satanas. Dahil nadaig sila ng lahat ng tuksong ito, hindi sila nananalangin sa Diyos o naghahanap sa katotohanan. Iniisip lamang nila ang kapalaran ng kanilang laman, at bilang resulta ay bigo silang panindigan ang kanilang patotoo. Paunti-unti, sila ay hinahatak ni Satanas papunta sa impiyerno at sa kalaliman ng kamatayan. Ibinigay na ng Diyos kay Satanas ang taong ito, at wala na itong anumang pagkakataon na maligtas. Sabihin mo sa Akin, hindi ba mahalaga ang paghahangad sa katotohanan? (Mahalaga ito.) Napakahalaga ng katotohanan. Ano ang magagawa ng katotohanan? Kahit papaano, matutulungan ka nitong mahalata ang mga pakana ni Satanas kapag nahaharap ka sa tukso, na malaman kung ano ang dapat mong gawin at ang hindi mo dapat gawin, at kung ano ang dapat mong piliin. Kahit papaano ay ipapaalam nito sa iyo ang mga bagay na ito. Ang pinakamahalagang bagay ay tutulungan ka ng katotohanan na makapanindigan sa tukso. Magagawa mong makapanindigan, nang matatag at hindi natitinag, habang pinanghahawakan mo ang tungkuling ibinigay ng Diyos sa iyo, nagiging matapat ka sa tungkuling ito, at kaya mong tanggihan si Satanas. Mapaninindigan mo ang iyong patotoo sa gitna ng mga pagsubok gaya ng ginawa ni Job. Ito ang dapat na makamit ng mga tao kahit papaano man lang.