Ano ang layunin ng pananampalataya ng tao sa Diyos? (Ang mailigtas.) Ang kaligtasan ay matagal nang usapin sa pananampalataya sa Diyos. Kaya paano ba matatamo ang kaligtasan? (Sa pamamagitan ng paghahangad sa katotohanan at palagiang pamumuhay sa harap ng Diyos.) Isang uri iyan ng pagsasagawa. Ano ang matatamo sa palagiang pamumuhay sa harap ng Diyos? Ano ang mithiin? (Ang makabuo ng isang normal na kaugnayan sa Diyos.) (Ang matakot sa Diyos at lumayo sa kasamaan, at ang maunawaan ang katotohanan at matamo ang tunay na pagkakilala sa Diyos.) Ano pa? (Ang hanapin ang katotohanan, ang gawing buhay natin ang katotohanan.) Madalas na sinasabi ang mga bagay na ito sa mga sermon, mga espirituwal na mga ekspresyon ang mga ito. Ano pa? (Ang maranasang mapungusan at maiwasto ng Diyos, kasama ang Kanyang paghatol at pagkastigo, at ang Kanyang mga pagsubok at pagpipino nang mapagnilayan at makilala natin ang ating sarili at hanapin ang katotohanan upang malutas ang mga tiwali nating disposisyon kasabay ng prosesong ito, gayundin ang matamo ang tunay na pagkakilala sa Diyos, at sa wakas ay maging isang taong taglay ang katotohanan at may pagkatao.) Tila marami na kayong naunawaan sa mga sermon mula sa nakaraang ilang taon. Kung gayon, magagamit ba sa inyong karanasan ang mga nauunawaan ninyong ito upang malutas ang ilang tunay na problema at paghihirap? Halimbawa, ang mga maling kaisipan at ideya, at ang paminsan-minsang pagkanegatibo at kahinaan, pati na ang ilang isyung may kinalaman sa mga kuru-kuro at imahinasyon: agad bang malulutas ang mga ito? Maaaring makalutas ang ilang tao ng iilan-ilang maliliit na problema, pero maaari pa rin silang mahirapan sa malalaking problema na siyang pinag-ugatan. Batay sa inyong antas ngayon ng pagkaunawa sa mga katotohanan, makapaninindigan ba kayo kung mahaharap kayo sa mga pagsubok na kapareho ang uri ng kay Job? (Magpapasya kaming manindigan, pero hindi namin alam kung ano ang magiging tunay naming tayog kung may mangyayari talaga sa amin.) Pero hindi ba’t dapat alam ninyo ang inyong tunay na tayog, kahit wala pang nangyayari sa inyo? Delikado na hindi ito malaman! Alam ba ninyo ang mga praktikal na aspekto ng madadalas na inuulit na mga espirituwal na kasabihan at pariralang ito? Nauunawaan ba ninyo ang tunay na implikasyon ng bawat pariralang ito? Nauunawaan ba ninyo kung ano ang katotohanang nasa mga ito? Kung alam mo, at naranasan mo na ang mga ito, pinatutunayan nito na nauunawaan mo ang katotohanan. Kung kaya mo lang ulitin ang ilang espirituwal na kasabihan at parirala, pero walang silbi sa iyo ang mga ito kapag mayroon kang aktuwal na nararanasan, at hindi malutas ng mga ito ang iyong mga suliranin, pinatutunayan nito na matapos ang lahat ng taong ito ng pananalig mo sa Diyos, hindi mo pa rin nauunawaan ang katotohanan, at wala ka pang anumang tunay na karanasan. Ano ang ibig sabihin ng pagsasabi Ko nito? Pagkatapos makaabot sa puntong ito sa kanilang pananalig sa Diyos, medyo mas nauunawaan na ng mga tao ang katotohanan kumpara sa mga relihiyonista at mga hindi nananalig, nauunawaan nila ang ilan sa mga pangitain ng gawain ng Diyos, at nagagawa nilang sumunod sa ilang bagay na may kinalaman sa regulasyon, at masasabing mayroon silang kaunting pagkaunawa at pagpapahalaga, at mayroong ilang tunay na kabatiran, sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos—pero nagdulot ba ng pagbabago sa kanilang disposisyon sa buhay ang mga ito? Ang bawat isa sa inyo, sa kabuuan, ay kayang magsalita nang kaunti tungkol sa madalas na naririnig na mga katotohanan na may kinalaman sa mga pangitain: ang mga pangitain ng gawain ng Diyos, ang layunin ng gawain ng Diyos, at ang kalooban ng Diyos para sa sangkatauhan; at ang kaalamang sinasabi ninyo ay lubhang mas mataas kaysa sa kaalaman ng mga relihiyonista—pero makapagdudulot ba ang lahat ng ito ng pagbabago sa inyong disposisyon, o ng kahit bahagyang pagbabago sa inyong disposisyon? Nasusukat ba ninyo ito? Ito ay lubhang mahalaga.

Kamakailan, nagbigay ng pagbabahagi tungkol sa kung paano ba mismo makikilala ang Diyos sa lupa, kung paano makipag-ugnayan sa Diyos sa lupa, at kung paano bumuo ng isang normal na kaugnayan sa Diyos. Hindi ba’t ito ang pinakapraktikal na mga katanungan? Ang lahat ng ito ay mga katotohanang may kinalaman sa aspekto ng pagsasagawa, at ang mithiin ng pagbabahaginan sa mga bagay na ito ay ang ipaalam sa mga tao kung paano manalig sa Diyos, at kung paano makipag-ugnayan sa Diyos at bumuo ng isang normal na kaugnayan sa Diyos sa pang-araw-araw nilang pamumuhay. Pagdating naman sa mga katotohanang may kinalaman sa pagsasagawa, sa lahat ng katotohanang inyo nang narinig, naunawaan, at naisagawa, kaya ba ng mga itong baguhin ang inyong disposisyon? Masasabi bang kung isasagawa ng mga tao ang katotohanan sa ganitong paraan, at tunay silang magsisikap na matamo ito, ay isinasagawa nila ang katotohanan; at na kung nagawa na nilang realidad nila ang mga katotohanang ito, ay nagagawa nilang magtamo ng mga pagbabago sa kanilang disposisyon? (Oo, masasabi.) Maraming tao ang bulag sa kung ano ang mga pagbabago sa disposisyon. Inaakala nila na ang kakayahang ulitin ang maraming espirituwal na doktrina, at maunawaan ang maraming katotohanan, ay kumakatawan sa mga pagbabago sa disposisyon. Mali ito. Mula sa punto ng pagkaunawa sa isang katotohanan, hanggang sa pagsasagawa ng katotohanang ito, at pagkatapos ay sa mga pagbabago sa disposisyon, ito ay isang mahabang proseso ng karanasan sa buhay. Paano ninyo nauunawaan ang mga pagbabago sa disposisyon? Sa lahat ng inyong naranasan hanggang sa puntong ito, nagkaroon na ba ng anumang mga pagbabago sa inyong disposisyon sa buhay? Maaaring hindi ninyo masiyasat ang nangyayari sa mga bagay na ito, at lahat ng ito ay problematiko. Ang salitang “pagbabago” sa “mga pagbabago sa disposisyon” ay hindi naman talaga napakahirap na maunawaan, kaya ano ang “disposisyon”? (Ang batas ng pag-iral ng tao, ang lason ni Satanas.) Ano pa? (Kung ano ang natural sa tao, kung ano ang nasa diwa ng buhay.) Paulit-ulit ninyong binabanggit ang mga espirituwal na terminong ito, pero pawang mga doktrina at balangkas ang mga ito, at hindi nagtataglay ang mga ito ng anumang detalye. Hindi ito pagkaunawa sa diwa ng katotohanan. Madalas nating pag-usapan ang mga pagbabago sa disposisyon, at ang ganitong mga paksa ay palaging tinatalakay mula sa simula ng pananampalataya ng mga tao sa Diyos, kung dumadalo man sila sa isang pagtitipon o nakikinig sa isang sermon; ang mga ito ang mga bagay na dapat subukang unawain ng mga tao kapag nananalig sila sa Diyos. Pero pagdating sa kung ano ba mismo ang mga pagbabago sa disposisyon, kung mayroon na bang pagbabago sa sarili nilang disposisyon, at kung posible bang magtamo ng pagbabago—maraming tao ang walang alam sa mga bagay na ito, hindi nila kailanman inisip ang mga ito, ni alam kung saan ba magsisimulang pag-isipan ang mga ito. Ano ba ang disposisyon? Isa itong mahalagang paksa. Sa sandaling maunawaan mo ito, humigit-kumulang ay mauunawaan mo ang mga tanong gaya ng kung mayroon na ba o wala pang pagbabago sa iyong disposisyon, sa kung anong antas na ba ito nagbago, kung ilan na ba ang naging pagbabago, at kung mayroon na bang pagbabago sa iyong disposisyon matapos mong maranasan ang ilang bagay. Upang matalakay ang mga pagbabago sa disposisyon, kailangan mo munang malaman kung ano ba ang disposisyon. Alam ng lahat ang salitang “disposisyon,” pamilyar ang lahat dito. Pero hindi nila alam kung ano ang disposisyon. Kung ano ba talaga ang disposisyon ay hindi malinaw na maipaliliwanag sa iilang salita lang, at hindi ito maipaliliwanag bilang isang pangngalan, dahil ito ay masyadong abstrakto at mahirap maunawaan. Bibigyan Ko kayo ng halimbawang makapagpapaunawa sa inyo. Ang mga tupa at ang mga lobo ay kapwa mga hayop. Kumakain ng damo ang mga tupa, at kumakain naman ng karne ang mga lobo. Ito ay tinutukoy ng kanilang kalikasan. Kung isang araw ay kumain ng karne ang mga tupa at kumain ng damo ang mga lobo, nagbago na ba ang kanilang kalikasan? (Hindi.) Kung hindi kakain ng damo ang isang tupa, labis itong magugutom. Bigyan mo ito ng karne, at kakainin nito iyon, pero mananatiling napakaamo sa iyo ng tupa. Ito ang disposisyon, ito ang diwa ng kalikasan ng tupa. Sa anong aspekto naipapakita ng sarili nito ang pagiging maamo ng isang tupa? (Hindi nito inaatake ang mga tao.) Tama iyan—isa itong maamong disposisyon. Ang disposisyong ipinakikita ng isang tupa ay pagiging maamo at masunurin. Hindi ito mabagsik, kundi maamo at mabait. Iba naman ang mga lobo. Ang disposisyon nito ay mabagsik at kinakain nito ang lahat ng uri ng maliliit na hayop. Napakamapanganib na makatagpo ang isang gutom na lobo, maaari ka nitong subukang kainin kahit pa hindi mo ito galitin. Ang disposisyon ng isang lobo ay hindi maamo o mabait, kundi malupit at mabangis, nang wala ni katiting na habag o awa. Gayon ang disposisyon ng isang lobo. Ang mga disposisyon ng mga lobo at ng mga tupa ay kumakatawan sa diwa ng kanilang mga kalikasan. Bakit Ko ito sinasabi? Dahil ang mga bagay na naihahayag sa mga ito ay natural na inihahayag ang mga sarili nito anuman ang konteksto, nang walang panghihimasok o pang-uudyok ng tao; natural na naihahayag ang mga ito, nang hindi kinakailangan ang dagdag na panghihimasok ng tao. Ang bangis at kalupitan ng mga lobo ay hindi pilit na inilalabas sa mga ito ng mga tao, at hindi rin ikinikintal ng mga tao sa mga tupa ang kabaitan at kaamuan ng mga ito; isinilang ang mga hayop na ito na taglay na ang mga disposisyong ito, ito ay mga bagay na natural na naihahayag, ito ang diwa ng mga ito. Ito ang disposisyon. Binibigyan ba kayo ng halimbawang ito ng kaunting pagkaunawa sa kung ano ang disposisyon? (Oo.) Hindi ito isang konseptuwal na bagay, hindi tayo nagpapaliwanag ng kung anong pangngalan. May katotohanan dito. Kaya, ano ang katotohanan dito? Ang disposisyon ng tao ay may kaugnayan sa kalikasan ng tao. Ang disposisyon ng tao at ang kalikasan ng tao ay kapwa nabibilang kay Satanas, ang mga ito ay antagonistiko at lumalaban sa Diyos. Kung hindi matatanggap ng mga tao ang pagliligtas ng Diyos at hindi sila magbabago, ang isinasabuhay at natural na naihahayag ng mga tao ay magiging walang iba kundi masama, negatibo, at lumalabag sa katotohanan—hindi ito mapag-aalinlanganan.

Katatapos lang nating pag-usapan ang mga disposisyon ng mga tupa at mga lobo. Ang dalawang ito ay ganap na magkaibang mga hayop: Ang bawat isa sa mga ito ay may sariling disposisyon at mga bagay na naihahayag sa mga ito. Pero ano ang kaugnayan nito sa disposisyon ng tao? Kung titingnang muli kung ano ba mismo ang disposisyon ng tao sa pamamagitan ng halimbawang ito, anu-anong uri ng mga tiwaling disposisyon ang mayroon? (Sa pangkalahatan ay malalaman natin kung anong uri ng disposisyon mayroon ang mga tao sa pamamagitan ng pakikipag-ugnayan sa kanila. Halimbawa, habang kausap ang isang tao, maaari nating madama na paliguy-ligoy siya kung magsalita, na palagi siyang malabong magsalita, kung kaya’t hindi malaman ng iba kung ano ba talaga ang ibig niyang sabihin, na nangangahulugang mayroon siyang mapanlinlang na disposisyon. Makakukuha tayo ng pangkalahatang ideya mula sa madalas niyang sabihin at gawin, mula sa kanyang mga kilos at pag-uugali.) Makikita mo ang ilang problema sa disposisyon kapag nakikipag-ugnayan sa mga tao. Matapos ninyong marinig ang halimbawang ito, tila mayroon na kayong pangkalahatang ideya tungkol sa kung ano ang mga disposisyon. Kaya aling tiwaling mga disposisyon mayroon ang lahat ng tao? Aling mga disposisyon ang hindi namamalayan ng mga tao, at hindi nadarama, ngunit walang dudang mga tiwaling disposisyon? Sabihin, halimbawa, na masyadong sentimental ang ilang tao, at sinasabi ng Diyos, “Masyado kang sentimental. Pagdating sa isang taong gusto mo o isang bagay na may kinalaman sa iyong pamilya, kahit sino pa ang sumubok na unawain ang sitwasyon nila o kung ano ba talaga ang nangyayari, hindi ka nagsasabi ng anumang tungkol sa kanila, at patuloy mo silang pinagtatakpan. Ito ay pagiging sentimental.” Naririnig nila ito, at nauunawaan, kinikilala, at tinatanggap nila ito bilang isang katunayan. Kinikilala nilang tama ang mga salita ng Diyos, na ang mga salita ng Diyos ang katotohanan, at nagpapasalamat sila sa Diyos para sa paghahayag nito sa kanila. Makikita ba rito ang kanilang disposisyon? Malinaw ba na tinatanggap nila ang katotohanan, na tinatanggap nila ang mga katunayan, na hindi sila lumalaban, at masunurin sila? (Hindi. Depende ito sa kung paano sila kumilos kapag nahaharap sa mga problema, at kung magkapareho ba ang sinasabi nila at ang ginagawa nila.) Hindi ka nalalayo. Sa panahong iyon, tumatanggap sila—pero kalaunan, kapag nangyari sa kanila ang gayong bagay, walang pagbabago sa kung paano sila kumilos. Kinakatawan nito ang isang uri ng disposisyon. Anong disposisyon? Nakikinig sila noong panahong iyon, pagkatapos ay pinag-isipan nila ito at sinabi nila sa kanilang sarili, “Paanong hindi ko malalaman na sentimental ako matapos kong makarinig ng napakaraming sermon? Sentimental ako, pero sino ba ang hindi? Kung hindi ko pagtatakpan ang aking pamilya at ang mga taong malapit sa akin, sino ang gagawa niyon? Maging ang isang taong may kakayahan ay kailangan ang suporta ng tatlo pang tao.” Ito ang talagang iniisip nila. Pagdating ng panahon para kumilos, ang iniisip at pinaplano nila sa kanilang puso, at ang saloobin nila sa mga salita ng Diyos, ay lahat natutukoy ng kanilang disposisyon. Ano ang kanilang saloobin? “Maaaring sabihin at ihayag ng Diyos ang anumang nais Niya, at tatanggapin ko ang anumang dapat kong tanggapin kapag nasa harap Niya ako, pero nakapagpasya na ako, at wala akong balak na isantabi ang aking mga emosyon.” Ito ba ang disposisyon nila? Ipinakita na ng disposisyon nila ang sarili nito at nalantad na ang kanilang tunay na mukha, hindi ba? Sila ba ay taong tumatanggap sa katotohanan? (Hindi.) Kung gayon, ano ito? Ito ay katigasan ng ulo. Sa harap ng Diyos, sinasabi nilang Amen at nagkukunwari silang tumatanggap. Pero nananatiling hindi naantig ang kanilang puso. Hindi nila sineseryoso ang mga salita ng Diyos, at hindi nila tinatanggap ang mga ito bilang ang katotohanan, at lalo nang hindi nila isinasagawa ang mga ito bilang ang katotohanan. Isa itong uri ng disposisyon, hindi ba? At hindi ba’t ang disposisyong gaya nito ay paghahayag ng isang uri ng kalikasan? (Oo.) Kung gayon, ano ang diwa ng ganitong uri ng disposisyon? Ito ba ay pagiging mapagmatigas? (Oo.) Pagiging mapagmatigas: isa itong uri ng disposisyon ng tao, at makikita ito sa lahat ng tao. Bakit Ko sinasabing isa itong disposisyon? Isa itong bagay na nagmumula sa diwa ng kalikasan ng mga tao. Hindi mo ito kailangang pag-isipan, hindi kailangang turuan o impluwensyahan ng ibang tao ang iyong mga iniisip, at hindi rin kailangan na linlangin ka ni Satanas; natural itong nahahayag sa iyo, at nagmumula ito sa kalikasan mo. May ilang tao na laging sinisisi si Satanas sa anumang masasamang bagay na ginawa nila. Palagi nilang sinasabi, “Inilagay ni Satanas sa isip ko ang ideyang iyon, si Satanas ang nagtulak sa akin na gawin iyon.” Isinisisi nila kay Satanas ang lahat ng masama, at hindi nila kailanman inaamin ang mga problemang nasa kalikasan nila. Tama ba ito? Hindi ka ba nagawang tiwali ni Satanas nang husto? Kung hindi mo ito aaminin, paanong nangyari na nahahayag sa iyo ang disposisyon ni Satanas? Siyempre, mayroon ding mga pagkakataon kung kailan nanggagambala si Satanas, tulad na lamang kapag nililinlang ang mga tao at itinutulak na gumawa ng isang bagay ng isang taong masama o ng isang anticristo, o kapag gumagawa ang isang masamang espiritu at pinadadalhan sila ng mga kaisipan—pero eksepsiyon lamang ang mga ito; kadalasan ay pinapangunahan ang mga tao ng kanilang satanikong kalikasan at naghahayag sila ng lahat ng uri ng tiwaling mga disposisyon. Kapag kumikilos ang mga tao ayon sa sarili nilang mga kagustuhan at pagkahilig, kapag ginagawa nila ang mga bagay-bagay ayon sa sarili nilang pamamaraan, ayon sa sarili nilang mga kuru-kuro at imahinasyon, kung gayon ay namumuhay sila ayon sa sarili nilang mga tiwaling disposisyon, at kapag namumuhay sila ayon sa mga ito, namumuhay sila ayon sa sarili nilang kalikasan. Mga hindi mapabubulaanang katunayan ang mga ito. Kapag pinamamahalaan ang mga tao ng kanilang satanikong kalikasan, kapag namumuhay sila ayon sa sataniko nilang kalikasan, ang lahat ng nahahayag sa kanila ay ang sarili nilang mga tiwaling disposisyon; hindi ito maisisisi kay Satanas, hindi mo pwedeng sabihing ipinadala ni Satanas ang mga kaisipang ito. Dahil lubha nang nagawang tiwali ang mga tao, nabibilang sila kay Satanas, at dahil hindi na naiiba kay Satanas ang mga tao, at sila ay mga nabubuhay na demonyo, mga nabubuhay na Satanas, hindi mo dapat isisi kay Satanas ang lahat ng satanikong nahayag sa kalooban mo. Hindi ka mas mabuti kaysa kay Satanas, at iyan ay ang iyong tiwaling disposisyon.

Anong uri ng kalagayan ang nasa loob ng mga tao kapag mayroon silang mapagmatigas na disposisyon? Pangunahin na matigas ang kanilang ulo at inaakala nilang mas matuwid sila kaysa sa iba. Palagi silang kumakapit sa sarili nilang mga ideya, palagi nilang iniisip na tama ang kanilang sinasabi, ganap silang nagmamatigas, at hindi nagbabago ang kanilang pananaw. Ito ang saloobin ng pagiging mapagmatigas. Para silang sirang plaka, hindi nakikinig kaninuman, nananatiling hindi nagbabago ang landas ng pagkilos, ipinipilit na magpatuloy rito, tama man ito o mali; may kaunting kawalan ng pagsisisi rito. Gaya nga ng kasabihan, “Hindi takot sa kumukulong tubig ang mga patay na baboy.” Alam na alam ng mga tao kung ano ang tamang gawin, pero hindi nila ito ginagawa, matatag nilang tinatanggihang tanggapin ang katotohanan. Isa itong uri ng disposisyon: ang pagiging mapagmatigas. Sa anu-anong uri ng sitwasyon ka naghahayag ng mapagmatigas na disposisyon? Madalas ka bang mapagmatigas? (Oo.) Napakadalas! At dahil disposisyon mo ang pagiging mapagmatigas, kasama mo ito sa bawat segundo ng bawat araw ng iyong pag-iral. Pinipigilan ng pagiging mapagmatigas ang mga tao na makaharap sa Diyos, pinipigilan sila nito na magawang tanggapin ang katotohanan, at pinipigilan sila nito na makapasok sa realidad ng katotohanan. At kung hindi ka makapapasok sa realidad ng katotohanan, magkakaroon ba ng pagbabago sa aspektong ito ng iyong disposisyon? Kapag may matinding paghihirap lang. Mayroon na ba ngayong anumang pagbabago sa aspektong ito ng inyong mapagmatigas na disposisyon? At gaano kalaking pagbabago na ang nangyari? Sabihin, halimbawa, na dati ay napakatigas ng iyong ulo, pero may kaunti nang pagbabago sa iyo ngayon: Kapag nahaharap ka sa isang isyu, may kaunti kang pagkakonsiyensiya sa iyong puso, at sinasabi mo sa iyong sarili, “Kailangan kong magsagawa ng kaunting katotohanan sa bagay na ito. Dahil inilantad na ng Diyos ang mapagmatigas na disposisyong ito—dahil narinig ko na ito, at alam ko na ito ngayon—kailangan ko nang magbago, kung gayon. Nang ilang beses akong maharap sa ganitong mga uri ng mga bagay noon, pinagbigyan ko ang aking laman at nabigo ako, at hindi ako masaya rito. Sa pagkakataong ito, kailangan kong isagawa ang katotohanan.” Kapag may ganitong pagnanais, posibleng maisagawa ang katotohanan, at ito ay pagbabago. Kapag matagal-tagal ka nang may karanasan sa ganitong paraan, at kaya mong isagawa ang mas marami pang katotohanan, at nagdudulot ito ng mas malalaking pagbabago, at nababawasan nang nababawasan ang iyong mapagrebelde at mapagmatigas na mga disposisyon, nagkaroon na ba ng pagbabago sa iyong disposisyon sa buhay? Kung nakikita nang mas nababawasan ang iyong mapagrebeldeng disposisyon, at nagiging mas masunurin ka na sa Diyos, nagkaroon na ng totoong pagbabago. Kaya, hanggang sa anong antas mo kailangang magbago para matamo mo ang tunay na pagsunod? Nagtagumpay ka na kapag wala ni katiting na pagmamatigas, kundi pagsunod lamang. Isa itong mabagal na proseso. Hindi nangyayari sa isang magdamag lang ang mga pagbabago sa disposisyon, inaabot ito ng mahahabang panahon ng karanasan, maging ng habambuhay. Kung minsan, kinakailangang magdusa ng maraming matinding paghihirap, mga paghihirap na kagaya ng pagkamatay at pagkabuhay na mag-uli, mga paghihirap na mas masakit at mas mahirap pa kaysa sa pagtatanggal ng lason mula sa iyong mga buto. Kaya, nagkaroon na ba ng mga pagbabago sa inyong mapagmatigas na disposisyon? Nagagawa ba ninyo itong sukatin? (Noon, naniwala akong dapat gawin ang ilang bagay sa isang partikular na paraan. Nang magbigay ng naiibang perspektibo ang mga tao, hindi ako nakinig, at saka lamang ako nakumbinsi nang dumanas ako ng mga tunay na dagok. Ngayon ay medyo bumuti na ako. Tumututol ako kapag nagpapahayag ng naiibang mga pananaw ang mga tao, pero nagagawa ko kalaunan na tanggapin ang ilan nilang sinasabi). Ang pagbabago sa saloobin ay isa pang uri ng pagbabago; nangangahulugan ito na mayroon nang kaunting pagbabago. Hindi ito kagaya ng dati, kung saan alam ninyong tama ang ibang tao, pero tinanggihan ninyo ito at tumanggi kayong tanggapin ito, nakakapit pa rin sa sarili ninyong mga kinikilingan; hindi na ito ang kaso ngayon. Nabaligtad na ang inyong saloobin. Gaano kalaki na ang ipinagbago ninyo kapag nagbago na kayo nang ganito? Ni wala pang 10%. Nangangahulugan ang 10% na pagbabago na kahit papaano, matapos ipahayag niyong ibang tao ang naiiba nitong perspektibo, wala kang anumang nararamdamang pagtutol o mga naiisip na paglaban; mayroon kang normal na saloobin. Bagamat hindi ka pa rin masaya rito sa iyong puso, wala kang saloobing mapagmatigas, kaya mo itong talakayin kasama ang taong iyon, may kaunting pagsunod kapag nagsasagawa ka, at hindi mo ginagawa ang mga bagay-bagay nang ayon lang sa sarili mong mga ideya. Pagkatapos nito, may mga pagkakataon na pinipili mo ang sarili mong mga ideya, at mga pagkakataon na nagagawa mong tanggapin ang sinasabi ng ibang mga tao. Pabalik-balik ang mga pagbabago sa disposisyon. Kailangan mong maranasan ang di-mabilang na mga dagok upang makapagtamo ka ng kaunting pagbabago, at di-mabilang na mga kabiguan upang magtagumpay ka, kaya hindi madali para sa disposisyon mo na magbago nang hindi nakararanas ng ilang taon ng mga pagsubok at pagpipino. Kung minsan, kapag maganda ang lagay ng pag-iisip ng mga tao, kaya nilang tumanggap ng mga tamang bagay na sinasabi ng iba, pero kapag hindi sila masaya, hindi nila hinahanap ang katotohanan. Hindi ba’t inaantala nito ang mga bagay-bagay? Kung minsan, kapag hindi mo nakakasundo ang iyong kapareha, hindi mo hinahanap ang mga prinsipyo ng katotohanan, at namumuhay ka ayon sa mga pilosopiya ni Satanas. Kung minsan, kapag nakikipagtulungan ka sa iba at mas mahusay ang kanilang kakayahan kaysa sa iyo at mas magaling sila sa iyo, pakiramdam mo ay nalilimitahan ka nila, at wala kang lakas ng loob na itaguyod ang mga prinsipyo kapag nahaharap ka sa isang isyu. Kung minsan, mas magaling ka kaysa sa iyong kapareha, at kumikilos siya na parang hangal, at hinahamak mo siya at ayaw mong ibahagi sa kanya ang katotohanan. Kung minsan, nais mong isagawa ang katotohanan pero pinamamahalaan ka ng mga damdamin ng laman. Kung minsan, ninanasa mo ang mga kasiyahan ng laman, at bagamat maaaring nais mo, hindi mo magawang talikdan ang laman. Kung minsan, nakikinig ka sa isang sermon at nauunawaan mo ang katotohanan, pero hindi mo ito maisagawa. Madali bang lutasin ang mga problemang ito? Kung mag-isa ka lang, hindi madaling lutasin ang mga ito. Maaari lamang isailalim ng Diyos ang mga tao sa mga pagsubok at pagpipino, gawin silang labis na magdusa at kalaunan ay makaramdam ng kahungkagan sa kalooban nila kung wala ang katotohanan, at na para bang hindi sila maaaring mabuhay kung wala ang katotohanan. Pinipino nito ang mga tao upang magkaroon ng pananampalataya at pinaparamdam sa kanila na para bang kailangan nilang pagsikapan ang katotohanan, na hindi mapapayapa ang puso nila hanggat hindi nila isinasagawa ang katotohanan, at na daranas sila ng matinding pagdurusa kung hindi nila masusunod ang Diyos. Gayon ang epektong natatamo ng mga pagsubok at pagpipino. Ganito kahirap ang mga pagbabago sa disposisyon. Bakit Ko sinasabi sa inyo na hindi madali ang mga ito? Maaari kayang hindi Ako natatakot na magiging negatibo kayo? Ito ay para ipaalam sa inyo kung gaano kahalaga ang mga pagbabago sa disposisyon. Nais Ko na maglaan kayo ng pansin dito, na itigil na ninyo ang paghahangad sa mga di-makatotohanan, paimbabaw, at huwad na espirituwal na imahen, na itigil na ang palaging pagsunod sa mabubulaklak na espirituwal na doktrina, kagawian, at panuntunan; ang paggawa nito ay magpapahamak sa inyo at hindi magbibigay ng pakinabang sa inyo kahit kaunti.

Katatapos lang natin pag-usapan ang isang aspekto ng disposisyon: ang pagiging mapagmatigas. Ang pagiging mapagmatigas ay madalas na isang uri ng saloobin na natatago sa kaibuturan ng puso ng mga tao. Kadalasan, hindi ito malinaw sa panlabas, pero kapag malinaw ito, madali itong makita, at sasabihin ng mga tao, “Matigas ang ulo nila! Hindi nila tinatanggap ang katotohanan ni kaunti—labis silang mapagmatigas!” Ang mga taong may mapagmatigas na disposisyon ay nakapako sa iisang pamamaraan, at kumakapit sa iisang bagay lamang, hindi kailanman bumibitaw. Kaya, ito ba ang nag-iisang panig ng disposisyon ng mga tao? Siyempre hindi—marami pang iba. Tingnan ninyo kung masasabi ninyo kung anong uri ng disposisyon ang sunod Kong ilalarawan. Sinasabi ng ilang tao, “Sa sambahayan ng Diyos, hindi ako nagpapasakop kaninuman maliban sa Diyos, dahil ang Diyos lamang ang nagtataglay ng katotohanan; hindi taglay ng mga tao ang katotohanan, mayroon silang tiwaling mga disposisyon, hindi maaasahan ang anumang sinasabi nila, kaya sa Diyos lang ako nagpapasakop.” Tama ba sila sa pagsasabi nito? (Hindi.) Bakit hindi? Anong uri ng disposisyon ito? (Ito ay mapagmataas at may labis na pagtingin sa sarili.) (Ang mga disposisyon ni Satanas at ng arkanghel.) Isa itong mapagmataas na disposisyon. Huwag ninyong laging sabihin na disposisyon ito ni Satanas at ng arkanghel, napakalawak ng ganitong pananalita at malabo ito. Napakarami ng tiwaling disposisyon ni Satanas at ng arkanghel. Ang pag-usapan ang arkanghel, ang mga demonyo, at si Satanas ay lahat masyadong pangkalahatan at mahirap para sa mga tao na maintindihan. Mas partikular na sabihin na lang na isa itong mapagmataas na disposisyon. Siyempre, hindi lang ito ang uri ng disposisyon na inihahayag ng mga ito, napakalinaw lang na inihahayag ng mapagmataas na disposisyon ang sarili nito. Sa pagsasabing isa itong mapagmataas na disposisyon, madaling makakaunawa ang mga tao, kaya pinakaangkop ang ganitong paraan ng pananalita. Ang ilang tao ay may ilang kasanayan, ilang kaloob, ilang bahagyang kagalingan, at nakagawa sila ng ilang gawa para sa iglesia. Ang iniisip ng mga taong ito ay, “Kabilang sa inyong pananampalataya sa Diyos ang buong araw na pagbabasa, pagkopya, pagsusulat, pagsasaulo ng salita ng Diyos gaya ng isang espirituwal na tao. Ano ang punto niyon? Makagagawa ba kayo ng anumang aktuwal? Paano ninyo natatawag ang sarili ninyo na espirituwal gayong wala naman kayong nagagawa? Wala kayong buhay. Mayroon akong buhay, ang lahat ng ginagawa ko ay aktuwal.” Anong disposisyon ito? Mayroon silang ilang natatanging kasanayan, ilang kaloob, kaya nilang gumawa ng kaunting kabutihan, at itinuturing nila ang mga ito na buhay. Bilang resulta, wala silang sinusunod na sinuman, hindi sila natatakot na pangaralan ang sinuman, hinahamak nila ang lahat—pagiging mapagmataas ba ito? (Oo.) Pagiging mapagmataas ito. Sa anu-anong sitwasyon kadalasang naghahayag ng pagiging mapagmataas ang mga tao? (Kapag mayroon silang ilang kaloob o natatanging kasanayan, kapag nakagagawa sila ng ilang praktikal na bagay, kapag mayroon silang kapital.) Isang uri iyan ng sitwasyon. Kung gayon, hindi ba mapagmataas ang mga taong walang kaloob o anumang natatanging kasanayan? (Mapagmataas din sila.) Madalas sabihin ng taong katatapos lang nating pag-usapan, “Ang Diyos lang ang sinusunod ko,” at matapos itong marinig, iisipin ng mga tao, “Napakamasunurin ng taong ito sa katotohanan, wala siyang ibang sinusunod kundi ang katotohanan, tama ang sinasabi niya!” Ang totoo, napapaloob sa tila wastong mga salitang ito ang isang uri ng mapagmataas na disposisyon: Malinaw na ang ibig sabihin ng “Ang Diyos lang ang sinusunod ko” ay na wala siyang sinusunod na sinuman. Tatanungin kita, talaga bang nakasusunod sa Diyos ang mga nagsasabi ng gayong mga salita? Hindi sila kailanman nakasusunod sa Diyos. Ang mahihilig magsabi ng gayong mga salita ay walang dudang ang mga pinakamapagmataas sa lahat. Sa panlabas, tila tama ang sinasabi nila—pero ang totoo, ito ang pinakatusong paraan kung saan makikita ang mapagmataas na disposisyon. Ginagamit nila itong “ang Diyos lang” para patunayan na sila ay makatwiran, pero ang totoo, gaya iyon ng pagbabaon ng ginto at paglalagay ng karatula sa ibabaw na nagsasabing “Walang nakabaong ginto rito.” Hindi ba’t kahangalan ito? Ano ang masasabi ninyo, aling uri ng tao ang pinakamapagmataas? Anu-anong masasabi ng mga tao ang ginagawa silang ang pinakamapagmataas? Marahil ay nakarinig na kayo noon ng ilang mapagmataas na bagay. Alin ang pinakamapagmataas sa mga ito? Alam ba ninyo? May nangangahas bang sabihin, “Hindi ko sinusunod ang sinuman—maging ang Langit o lupa, ni ang mga salita ng Diyos”? Tanging ang malaking pulang dragong demonyo ang nangangahas sabihin ito. Walang sinumang nananalig sa Diyos ang magsasabi nito. Gayunman, kung sinasabi ng mga nananalig sa Diyos na, “Ang Diyos lang ang sinusunod ko,” hindi sila gaanong naiiba sa malaking pulang dragon, magkapantay sila sa pagiging nangunguna sa mundo, sila ang pinakamapagmataas sa lahat. Ano ang masasabi ninyo, mapagmataas ang lahat ng tao, pero mayroon bang pagkakaiba sa pagiging mapagmataas nila? Saan ninyo nakikita ang pagkakaiba? Ang lahat ng tiwaling tao ay may mapagmataas na disposisyon, pero may mga pagkakaiba sa pagiging mapagmataas nila. Kapag umabot na sa isang antas ang pagiging mapagmataas ng isang tao, ganap nang nawala ang kanyang katwiran. Ang pagkakaiba ay kung may katwiran ba sa sinasabi ng isang tao. Mapagmataas ang ilang tao ngunit mayroon pa ring kaunting katwiran. Kung kaya nilang tanggapin ang katotohanan, may pag-asa pa silang mailigtas. Ang ilan ay sobrang mapagmataas kung kaya’t wala na silang katwiran—walang hangganan ang kanilang pagiging mapagmataas—at hindi kailanman matatanggap ng gayong mga tao ang katotohanan. Kung sa sobrang mapagmataas ng mga tao ay wala na silang katwiran, ganap na silang walang kahihiyan at hangal lang sila na mapagmataas. Ang lahat ng ito ay mga paghahayag at pagpapamalas ng isang mapagmataas na disposisyon. Paano nila nasasabi ang isang bagay na gaya ng “Ang Diyos lang ang sinusunod ko” kung wala silang mapagmataas na disposisyon? Tiyak na hindi nila iyon gagawin. Walang duda, kung may mapagmataas na disposisyon ang isang tao, may pagpapamalas siya ng pagiging mapagmataas, at walang dudang magsasabi at gagawa ang taong iyon ng mga bagay na mapagmataas, nang walang anumang katwiran. Sinasabi ng ilang tao, “Wala akong mapagmataas na disposisyon, pero nahahayag sa akin ang gayong mga bagay.” Makatwiran ba ang gayong mga salita? (Hindi.) Sinasabi ng iba, “Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Sa sandaling hindi ako mag-ingat, may nagagawa akong mapagmataas.” Makatwiran ba ang mga salitang ito? (Hindi.) Bakit hindi? Ano ang pinag-uugatan ng mga salitang ito? (Ang hindi pagkakilala sa sarili.) Hindi—alam nilang mapagmataas sila, pero kapag naririnig nila ang iba na kinukutya sila, sinasabing, “Bakit napakayabang mo? Ano ang ipinagyayabang mo?” ay napapahiya sila, kung kaya’t sinasabi nila ang gayong mga bagay. Hindi iyon makayanan ng kanilang pride, naghahanap sila ng palusot para mapagtakpan ito, para mapagbalatkayo ito, para mabalutan ito, at makalusot sila. Kaya walang katwiran ang kanilang mga salita. Kapag hindi pa nalulutas ang iyong tiwaling disposisyon, mapagmataas ka kahit kapag hindi ka nagsasalita. Nasa kalikasan ng mga tao ang pagiging mapagmataas, nakakubli ito sa kanilang puso, at maaaring lumitaw anumang oras. Kaya, hangga’t walang pagbabago sa disposisyon, ang mga tao ay mananatiling mapagmataas at mag-aakalang mas matuwid sila kaysa sa iba. Magbibigay Ako ng halimbawa. Dumating sa isang iglesia ang isang bagong halal na lider at natuklasan niya na ang pagtingin sa kanya ng mga tao at ang ekspresiyon sa kanilang mukha ay medyo hindi natutuwa. Iniisip niya, “Hindi ba ako tinatanggap dito? Ako ang bagong halal na lider; paano ninyo ako natatrato nang may ganyang saloobin? Bakit hindi kayo humahanga sa akin? Pinili ako ng mga kapatid, kaya mas magaling ang espirituwal kong tayog kaysa sa inyo, hindi ba?” Kaya bilang resulta, sasabihin niya, “Ako ang bagong halal na lider. Maaaring hindi ako tanggapin ng ilang tao, pero hindi iyon mahalaga. Magpaligsahan tayo nang makita kung sino ang nakapagsaulo ng mas maraming sipi ng mga salita ng Diyos, kung sino ang kayang magbahagi ng mga katotohanan ng mga pangitain. Ibibigay ko ang posisyon ng pagiging lider sa sinumang makapagbabahagi ng mga katotohanan nang mas malinaw kaysa sa akin. Anong masasabi ninyo?” Anong uri ng taktika ito? Kapag walang pakialam ang mga tao sa kanya, hindi siya masaya at gusto niya silang pahirapan at gantihan; ngayong lider na siya, gusto niyang pangibabawan ang mga tao—gusto niyang siya ang nasa itaas. Anong disposisyon ito? (Pagiging mapagmataas.) At madali bang lutasin ang mapagmataas na disposisyon? (Hindi.) Napakadalas na naihahayag ng mga mapagmataas na disposisyon ng tao ang sarili nito. Para sa ibang tao, nakaiinis na marinig ang ibang tao na magbahagi ng bagong kaliwanagan at pagkaunawa: “Bakit wala akong masabi tungkol dito? Hindi ito maaari, kailangan kong mag-isip at makaisip ng mas maganda.” Kaya naglilitanya sila ng maraming doktrina, sinusubukang mahigitan ang iba. Anong disposisyon ito? Ito ay pakikipagpaligsahan para sa karangalan at pakinabang; pagiging mapagmataas din ito. Sa mga bagay na may kinalaman sa disposisyon, maaaring tahimik kang nakaupo, walang anumang sinasabi o ginagawa, pero iiral pa rin ang disposisyon sa loob ng puso mo at sa mga iniisip mo, at maging ang ekspresiyon mo ay maghahayag nito. Kahit pa subukan ng mga tao na makaisip ng mga paraan para pigilin ito, o kontrolin ito, at maging napakaingat nila para mapigilan itong mahayag, may silbi ba ito? (Wala.) Agad na napagtatanto ng ilang tao kapag may nasabi silang mapagmataas: “Nahayag ko na naman ang mapagmataas kong disposisyon—nakakahiya! Kailangang hindi na ako magsabi ng anumang mapagmataas kailanman.” Pero walang silbi ang manumpang ititikom mo na ang bibig mo, hindi ito nasasaiyo, nakabatay ito sa iyong disposisyon. Kaya, kung ayaw mong ihayag ng iyong mapagmataas na disposisyon ang sarili nito, kailangan mo itong ayusin. Hindi ito pagwawasto ng ilang salita, o pagsasatama ng isa sa mga paraan mo ng paggawa ng mga bagay-bagay, at lalo nang hindi ito pagsunod sa kung anong panuntunan. Paglutas ito ng problema ng iyong disposisyon. Ngayong nakapagsalita na Ako tungkol sa paksang ito na kung ano ba mismo ang disposisyon, hindi ba’t mayroon na kayong mas malalim at mas tumatagos na pagkaunawa sa inyong sarili? (Mayroon na.) Ang pagkakilala sa sarili ay hindi pagkakilala sa panlabas na karakter, pag-uugali, mga maling kinagawian, mga mangmang at hangal na bagay na ginawa noon ng isang tao na nakikita ng iba—hindi ito alinman sa mga ito. Sa halip, ito ay pagkakilala sa sariling tiwaling disposisyon ng isang tao at ang mga kasamaang kaya niyang gawin bilang paglaban sa Diyos. Ito ang susi. Sinasabi ng ilang tao, “Lubhang mainitin ang ulo ko, at wala akong magagawa para baguhin ito. Kailan ko mababago ang disposisyong ito?” May ibang nagsasabi, “Hindi ako magaling sa pagpapahayag ng sarili ko, hindi ako magaling magsalita. Ang lahat ng sinasabi ko ay nagpapasama lang ng loob ng mga tao o nakasasakit sa damdamin nila. Kailan ito magbabago?” Tama ba sila sa pagsasabi nito? (Hindi.) Nasaan ang pagkakamali nila? (Ito ay ang hindi pagkilala sa mga bagay na nasa kalikasan ng isang tao.) Tama iyan. Hindi karakter ang tumutukoy sa kalikasan. Gaano man kabuti ang personalidad ng isang tao, maaari pa rin siyang magkaroon ng tiwaling disposisyon.

Katatapos Ko lang talakayin ang dalawang aspeto ng disposisyon. Ang una ay ang pagiging mapagmatigas, ang ikalawa ay ang pagiging mapagmataas. Wala tayong kailangang masyadong sabihin tungkol sa pagiging mapagmataas. Naghahayag ang bawat tao ng maraming mapagmataas na pag-uugali, at kailangan lang ninyong malaman na ang pagiging mapagmataas ay isang aspeto ng disposisyon. May isa pang uri ng disposisyon. Hindi kailanman sinasabi ng ilang tao ang katotohanan kaninuman. Pinag-iisipan at inaayos nila nang todo sa kanilang isipan ang lahat ng bagay bago nila ito sabihin sa mga tao. Hindi mo masasabi kung alin sa mga bagay na sinasabi nila ang totoo, at kung alin ang hindi. Nagsasabi sila ng isang bagay ngayon at iba naman bukas, nagsasabi sila ng isang bagay sa isang tao, at ng iba namang bagay sa isa pa. Ang lahat ng sinasabi nila ay magkakasalungat. Paano mapapaniwalaan ang gayong mga tao? Napakahirap maintindihan nang tumpak ang mga katunayan, at wala kang makuhang direktang salita sa kanila. Anong disposisyon ito? Ito ay pagiging mapanlinlang. Madali bang baguhin ang isang mapanlinlang na disposisyon? Ito ang pinakamahirap baguhin. Ang anumang may kinalaman sa mga disposisyon ay may kaugnayan sa kalikasan ng isang tao, at wala nang mas mahirap pang baguhin kaysa sa mga bagay na may kinalaman sa kalikasan ng isang tao. Ang kasabihang, “Hindi mababago ng isang leopardo ang mga batik nito,” ay ganap na totoo! Anuman ang kanilang sinasabi o ginagawa, palaging nagkikimkim ng sarili nilang mga pakay at layunin ang mga mapanlinlang na tao. Kung wala sila ng mga ito, hindi sila magsasalita. Kung susubukan mong unawain kung ano ang kanilang mga pakay at layunin, tatahimik sila. Kung hindi sinasadya ay may masabi man silang totoo, gagawin nila ang lahat para makaisip ng paraan para baluktutin iyon, para lituhin ka at pigilan kang malaman ang katotohanan. Anuman ang ginagawa ng mga mapanlinlang na tao, hindi nila hahayaan na malaman ninuman ang buong katotohanan tungkol dito. Gaano katagal man ang gugulin ng mga tao kasama sila, walang nakaaalam kung ano ba talaga ang nasa kanilang mga isipan. Ganito ang kalikasan ng mga mapanlinlang na tao. Gaano man karami ang sabihin ng isang mapanlinlang na tao, hinding-hindi malalaman ng iba kung ano ang kanilang mga layunin, kung ano talaga ang iniisip nila, o kung ano mismo ang sinisikap nilang makamtan. Maging ang mga magulang nila ay nahihirapang malaman ito. Napakahirap na subukang maunawaan ang mga mapanlinlang na tao, walang sinumang makaiintindi sa kung ano ang nasa isip nila. Ganito magsalita at kumilos ang mga mapanlinlang na tao: Hindi nila kailanman sinasabi ang nasa kanilang isipan o ipinahahayag kung ano ba talaga ang nangyayari. Isang uri ito ng disposisyon, hindi ba? Kapag mayroon kang mapanlinlang na disposisyon, hindi mahalaga kung ano ang sinasabi o ginagawa mo—ang disposisyong ito ay palaging nasa iyong kalooban, kinokontrol ka, hinihikayat kang magloko at manlinlang, paglaruan ang mga tao, pagtakpan ang katotohanan, at magpanggap. Ito ay pagiging mapanlinlang. Ano pang ibang partikular na mga pag-uugali ang ginagawa ng mga mapanlinlang na tao? Magbibigay Ako ng isang halimbawa. Nag-uusap ang dalawang tao, at ang isa sa kanila ay nagsasalita tungkol sa kanyang pagkakilala sa sarili; patuloy na nagsasalita ang taong ito tungkol sa kung paano na siya bumuti, at sinusubukan niyang paniwalain dito iyong kausap niya, pero hindi niya sinasabi rito ang mga totoong katunayan sa bagay na iyon. Dito, mayroong itinatago, at ipinahihiwatig nito ang isang disposisyon—ang pagiging mapanlinlang. Tingnan natin kung matutukoy ninyo ito. Sabi ng taong ito, “Nakaranas ako ng ilang bagay kamakailan, at pakiramdam ko ay walang naging kabuluhan ang pananalig ko sa Diyos sa mga taong ito. Wala akong anumang natamo. Napakahirap ko at kaawa-awa! Hindi gaanong naging mabuti ang pag-uugali ko kamakailan, pero handa na akong magbago.” Pero mayamaya pagkasabi nito, walang anumang makikitang pagpapahayag ng pagsisisi sa kanya. Ano ang problema rito? Ito ay na nagsinungaling at nanlinlang siya ng iba. Kapag narinig siya ng ibang mga tao na sabihin ang mga bagay na iyon, iisipin nila, “Hindi hinangad noon ng taong ito ang katotohanan, pero ang katunayang nasasabi na niya ngayon ang ganitong mga bagay ay nagpapakita na tunay na siyang nagsisi. Walang duda rito. Hindi natin siya dapat tingnan gaya ng dati, kundi nang may bago at mas mabuting pagtingin.” Ganito magbulay-bulay at mag-isip ang mga tao matapos marinig ang mga salitang iyon. Pero ang kasalukuyan bang kalagayan ng taong iyon ay kagaya ng sinasabi niya? Ang realidad ay hindi. Hindi pa siya tunay na nagsisi, pero nagbibigay ang kanyang mga salita ng ilusyon na nakapagsisi na siya, at naging mas mabuti na siya, at na iba na siya kaysa sa dati. Ito ang nais niyang makamit sa kanyang mga salita. Sa pagsasalita nang ganito upang linlangin ang mga tao, anong disposisyon ang inihahayag niya? Ito ay ang pagiging mapanlinlang—at ito ay napakatuso! Ang katunayan ay wala siya ni anumang kamalayan na nabigo siya sa pananalig niya sa Diyos, na siya ay mahirap at kaawa-awa. Humihiram siya ng espirituwal na mga salita at pananalita upang manlinlang ng mga tao, upang makamit niya ang layunin niyang magawa ang iba na isiping mabuti siya at magkaroon sila ng magandang pagtingin sa kanya. Hindi ba’t pagiging mapanlinlang ito? Oo, at kapag masyadong mapanlinlang ang isang tao, hindi madali para sa kanya na magbago.

May isa pang uri ng tao na hindi kailanman simple o bukas sa kanyang pananalita. Palagi siyang nagtatago at nagkukubli ng mga bagay-bagay, kumukuha ng impormasyon mula sa mga tao sa bawat pagkakataon at sinusubukang malaman ang iniisip nila. Palagi niyang gustong malaman ang buong katotohanan tungkol sa ibang mga tao, pero hindi niya sinasabi kung ano ang nasa kanyang puso. Walang sinumang nakauugnayan niya ang makaaasam na malaman ang buong katotohanan tungkol sa kanya. Hindi gusto ng ganitong mga tao na malaman ng iba ang kanilang mga plano, at hindi nila ibinabahagi ang mga ito kaninuman. Anong disposisyon ito? Ito ay isang mapanlinlang na disposisyon. Ang ganitong mga tao ay labis na tuso, hindi sila maarok ng mga tao. Kung may mapanlinlang na disposisyon ang isang tao, walang dudang isa siyang mapanlinlang na tao, at mapanlinlang ang kanyang kalikasan at diwa. Hinahangad ba ng ganitong uri ng tao ang katotohanan sa kanyang pananalig sa Diyos? Kung hindi niya sinasabi ang katotohanan sa harap ng ibang mga tao, magagawa ba niyang sabihin ang katotohanan sa harap ng Diyos? Tiyak na hindi. Hindi kailanman sinasabi ng isang mapanlinlang na tao ang katotohanan. Maaaring nananalig siya sa Diyos, pero tunay bang pananalig ang mayroon siya? Anong uri ng saloobin ang mayroon siya tungo sa Diyos? Tiyak na marami siyang pag-aalinlangan sa kanyang puso: “Nasaan ang Diyos? Hindi ko Siya nakikita. Ano ang katunayan na totoo nga Siya?” “Kataas-kataasan ang kapangyarihan ng Diyos sa lahat ng bagay? Talaga? Galit na galit na inaapi at inaaresto ng rehimen ni Satanas ang mga nananalig sa Diyos. Bakit hindi ito winawasak ng Diyos?” “Paano ba mismo inililigtas ng Diyos ang mga tao? Totoo ba ang Kanyang pagliligtas? Hindi ito gaanong malinaw.” “Makapapasok ba o hindi sa kaharian ng langit ang isang nananalig? Kung walang anumang pagpapatunay, mahirap sabihin.” Kung may napakaraming pag-aalinlangan sa Diyos sa kanyang puso, tapat ba niyang maigugugol ang kanyang sarili para sa Diyos? Hindi ito posible. Nakikita niya ang lahat ng taong ito na tinalikdan ang lahat ng mayroon sila upang sumunod sa Diyos, na ginugugol ang kanilang sarili para sa Diyos at ginagampanan ang kanilang mga tungkulin, at iniisip niya, “Kailangan kong hindi ibigay ang lahat. Hindi ako puwedeng maging kasinghangal nila. Kung ibibigay ko ang lahat sa Diyos, paano ako mabubuhay sa kinabukasan? Sino ang mag-aalaga sa akin? Kailangan kong magkaroon ng plano para sa kagipitan.” Makikita mo kung gaano “katalino” ang mga mapanlinlang na tao, kung gaano nila pag-isipan ang kinabukasan. Mayroong ilan na, kapag nakikita nila ang ibang tao sa mga pagtitipon na nagtatapat tungkol sa kanilang pagkakilala sa kanilang katiwalian, na nagsasabi ng mga nakatago sa kanilang puso kapag nagbabahagi, at na matapat na nagsasabi kung ilang beses silang nakiapid, ay iniisip na, “Hangal ka! Mga pribadong bagay ang mga iyan; bakit mo iyan sasabihin sa iba? Hindi mo ako mapaaamin ng mga bagay na iyan!” Ganito ang mga mapanlinlang na tao—mas gugustuhin pa nilang mamatay kaysa maging matapat, at hindi nila sinasabi kaninuman ang buong katotohanan. Sinasabi ng ilang tao, “Lumabag ako at nakagawa ng ilang masasamang bagay, at medyo nahihiya akong harapang sabihin ang mga ito sa ibang mga tao. Mga pribadong bagay ang mga ito, kung tutuusin, at kahiya-hiya ang mga ito. Pero hindi ko maaaring itago o ikubli ang mga ito sa Diyos. Dapat kong sabihin ang mga ito sa Diyos, nang tapat at hayagan. Hindi ako mangangahas na sabihin sa ibang mga tao ang aking mga iniisip o ang mga pribadong bagay, pero kailangan kong sabihin sa Diyos. Kahit sino pa ang paglihiman ko, hindi ako maaaring maglihim sa Diyos.” Ito ang saloobin sa Diyos ng isang tapat na tao. Subalit ang mga mapanlinlang na tao ay nag-iingat sa lahat ng tao, hindi sila nagtitiwala kaninuman, at hindi sila matapat na nakikipag-usap kaninuman. Wala silang pinagsasabihan ng buong katotohanan, at walang sinumang makaintindi sa kanila. Ito ang mga pinakamapanlinlang na mga tao sa lahat. Ang lahat ng tao ay may mapanlinlang na disposisyon; nagkakaiba lang sa kung gaano ito katindi. Bagamat maaaring nagtatapat at nagbabahagi ka ng iyong mga problema sa mga pagtitipon, nangangahulugan ba iyon na wala kang mapanlinlang na disposisyon? Hindi, mayroon ka rin niyon. Bakit Ko ito sinasabi? Narito ang isang halimbawa: Maaaring kaya mong magtapat kapag nagbabahagi ka tungkol sa mga bagay na walang kinalaman sa iyong pagpapahalaga sa sarili o banidad, mga bagay na hindi nakahihiya, at mga bagay kung saan hindi ka pupungusan o iwawasto—pero kung may nagawa kang bagay na lumalabag sa mga prinsipyo ng katotohanan, bagay na kamumuhian at kasusuklaman ng lahat, magagawa mo bang matapat na magbahagi tungkol doon sa mga pagtitipon? At kung may nagawa kang karima-rimarim, lalo nang magiging mas mahirap para sa iyo na magtapat at ibunyag ang katotohanan tungkol doon. Kung may magsisiyasat doon o magtatangkang manisi para doon, gagawin mo ang lahat ng iyong makakaya para itago iyon, at matatakot kang mabunyag iyon. Palagi mo iyong susubukang pagtakpan at malusutan. Hindi ba’t isa itong mapanlinlang na disposisyon? Maaaring naniniwala ka na kung hindi mo ito sasabihin nang malakas ay walang makaaalam dito, at na maging ang Diyos ay walang magagawa sa iyo. Iyan ay mali! Tinitingnan ng Diyos ang pinakanatatago ng isang tao. Kung hindi mo ito madama, hindi mo kilala ang Diyos ni bahagya. Hindi lamang nililinlang ng mga mapanlinlang na tao ang iba—nangangahas pa silang subukang linlangin ang Diyos at gumamit ng mga mapanlinlang na pamamaraan para labanan Siya. Matatamo ba ng ganitong mga tao ang pagliligtas ng Diyos? Matuwid at banal ang disposisyon ng Diyos, at ang mga mapanlinlang na tao ang pinakakinamumuhian Niya. Kaya, pinakamahirap para sa mga mapanlinlang na tao na matamo ang kaligtasan. Ang mga taong may mapanlinlang na kalikasan ang pinakamadalas magsinungaling. Magsisinungaling sila maging sa Diyos at susubukan nilang linlangin Siya, at may katigasan ng ulo silang hindi nagsisisi. Nangangahulugan ito na hindi sila makatatamo ng pagliligtas ng Diyos. Kung paminsan-minsan lang naghahayag ng tiwaling disposisyon ang isang tao, kung nagsisinungaling at nanlilinlang siya ng mga tao pero simple at tapat siya sa Diyos at nagsisisi siya sa Diyos, ang ganitong uri ng tao ay mayroon pa ring pag-asang matamo ang kaligtasan. Kung isa ka talagang taong may katinuan, dapat mong buksan ang iyong sarili sa Diyos, kausapin Siya nang mula sa puso, at pagnilayan at kilalanin ang iyong sarili. Dapat ay hindi ka na magsinungaling sa Diyos, dapat ay hindi mo Siya subukang linlangin kailanman, at lalo nang dapat ay hindi ka magtago ng anuman sa Kanya. Ang katunayan ay may ilang bagay na hindi kailangang malaman ng mga tao. Hanggat tapat ka sa Diyos tungkol sa mga ito, ayos lang iyon. Kapag may ginagawa ka, tiyakin mong huwag kang maglilihim sa Diyos. Maaari mong sabihin sa Diyos ang lahat ng bagay na hindi angkop sabihin sa ibang mga tao. Ang taong gumagawa nito ay matalino. Bagamat maaaring may ilang bagay na sa tingin nila ay hindi kailangang ipagtapat sa iba, hindi ito dapat tawagin na pagiging mapanlinlang. Iba ang mga mapanlinlang na tao: Naniniwala sila na dapat nilang itago ang lahat, na hindi nila maaaring sabihin ang anuman sa ibang mga tao, lalo na pagdating sa mga pribadong bagay. Kung hindi magiging kapaki-pakinabang sa kanila na sabihin ang isang bagay, hindi nila ito sasabihin, maging sa Diyos. Hindi ba’t isa itong mapanlinlang na disposisyon? Mapanlinlang nga ang ganitong tao! Kung masyadong mapanlinlang ang isang tao, na hindi niya sinasabi sa Diyos ang katotohanan, at patuloy niyang inililihim sa Diyos ang lahat, isa pa ba siyang taong nananalig sa Diyos? Mayroon ba siyang tunay na pananampalataya sa Diyos? Isa siyang taong may pagdududa sa Diyos, at sa kanyang puso, hindi siya nananalig sa Diyos. Kaya, hindi ba’t huwad ang kanyang pananampalataya? Isa siyang hindi nananalig, isang huwad na mananampalataya. May mga panahon ba kayo na nagdududa kayo sa Diyos at nagiging maingat laban sa Kanya? (Oo.) Ang magduda sa Diyos at maging maingat laban sa Kanya, anong uri ito ng disposisyon? Isa itong mapanlinlang na disposisyon. Lahat ng tao ay may mapanlinlang na disposisyon, nagkakaiba lang kung gaano katindi. Hanggat kaya mong tanggapin ang katotohanan, magagawa mong makamit ang pagsisisi at pagbabago.

Para sa ilang tao, kapag may nangyayari sa kanila, naghahayag sila ng isang tiwaling disposisyon, mayroon silang mga kuru-kuro at ideya, mayroon silang masasamang palagay tungkol sa ibang mga tao, at hinuhusgahan at sinisiraan nila ang mga ito kapag nakatalikod ang mga ito. Kaya nilang pagnilayan ang kanilang sarili at maging ganap na tapat tungkol sa mga bagay na ito, pero kapag gumagawa sila ng ilang kahiya-hiyang bagay, nais nila itong sarilinin, at itago sa puso nila magpakailanman. Hindi lamang nila hindi pinag-uusapan ang mga bagay na ito kasama ng ibang tao, kundi hindi pa nila sinasabi ang mga ito sa Diyos kapag nananalangin sila. Sinusubukan pa nga nila ang lahat ng makakaya nila para makaisip ng mga kasinungalingan para mapagtakpan ang mga ito o maikubli ang mga ito. Isa itong mapanlinlang na disposisyon. Kapag mayroon kang ganitong mga iniisip, kapag namumuhay ka sa ganitong uri ng kalagayan, dapat mong pagnilayan ang sarili mo, at malinaw na makita na hindi ka isang taong matapat, na wala sa mga inilalarawan ng Diyos bilang matapat na tao ang naipapahayag sa iyo, na isa ka talagang taong mapanlinlang, at na bagamat ikaw ay estupido, mababa ang kakayahan, at mabagal ang isip, isa ka pa ring taong mapanlinlang. Ito ang ibig sabihin ng makilala ang iyong sarili. Ang dapat man lang na magawa mong makamit sa pagkakilala sa iyong sarili ay na magawa mong malinaw na makita at makilala ang hayagang katiwalian na inihahayag mo, at magawang hanapin ang katotohanan upang maayos ito. Kung alam mo talaga ang sarili mong mapanlinlang na disposisyon, dapat kang laging manalangin sa Diyos, magnilay sa iyong sarili, tukuyin at suriin ang iyong mapanlinlang na disposisyon ayon sa salita ng Diyos, at makita ang diwa nito; pagkatapos noon ay magkakaroon ka ng pag-asang matakasan ang iyong tiwaling disposisyon ng pagiging mapanlinlang. Hindi malinaw na makita ng ilang tao ang pagkakaiba ng mga taong mapanlinlang at ng mga taong tapat—na nangangahulugang masyadong mababa ang kanilang kakayahan. Madalas gamitin ng ilang tao ang kanilang mababang kakayahan, kahangalan, kamangmangan, kawalan ng kasanayan sa mga salita, pagiging nakakaasiwa, at ang pagiging kadalasang dinaraya bilang patunay ng katapatan. Palagi nilang sinasabi sa iba, “Masyado akong tapat, madalas akong napapahamak dahil doon, hindi ko alam kung paano manlamang sa iba—pero gusto ako ng Diyos dahil tapat akong tao.” Tama ba ang mga salitang ito? Katawa-tawa ang ganitong mga salita, dinisenyo ang mga ito para manloko ng mga tao, walang galang at walang kahihiyan ang mga ito. Paano magiging tapat ang mga taong hangal at estupido? Magkaiba ang dalawang bagay na ito. Malaking pagkakamali na tratuhing katapatan ang mga estupidong bagay na nagawa mo. Nakikita ng lahat na maging ang mga hangal ay kadalasang mapagmataas at may labis na pagtingin sa sarili. Gaano man kamangmang at kakulang sa kakayahan ang mga tao, kaya pa rin nilang magsinungaling at manlinlang ng iba. Hindi ba’t katunayan ang lahat ng ito? Talaga bang hindi kailanman gumagawa ng anumang masama ang mga hangal at ang mga taong may mababang kakayahan? Talaga bang wala silang mga tiwaling disposisyon? Mayroon talaga sila. Sinasabi rin ng ilang tao na tapat sila at ipinagtatapat nila sa iba ang kanilang mga kasinungalingan, pero hindi sila nangangahas na ipagtapat ang mga kahiya-hiyang ginagawa nila. Kapag iwinawasto ng iglesia ang kanilang mga problema, hindi nila ito magawang tanggapin at hindi sila nagpapasakop ni kaunti, mas gusto nilang gumawa ng kung anu-ano nang hindi nakikita at paunti-unting ilabas ang katotohanan. Ang ganitong uri ng mapanlinlang na tao ay hindi tumatanggap ng katotohanan ni paano man, at hindi siya nagpapasakop ni bahagya, pero iniisip pa rin niya na matapat siya. Hindi ba’t ganap na kawalan ng kahihiyan ang gawin niya ito? Lubos itong kahangalan! Ang ganitong uri ng tao ay ganap na hindi tapat, ni walang muwang. Ang mga estupidong tao ay mga estupidong tao; ang mga hangal ay mga hangal. Ang mga walang muwang na tao lamang na hindi mapanlinlang ang matatapat.

Paano matutukoy ang mga mapanlinlang na tao? Anu-ano ang mga pag-uugali ng mga taong mapanlinlang? Kaninuman sila makisama o makipag-ugnayan, hindi nila kailanman hinahayaan ang sinuman na usisain kung ano ba talaga ang nangyayari sa kanila; palagi silang nag-iingat sa iba, palagi silang gumagawa ng mga bagay-bagay kapag nakatalikod ang mga tao, at hindi nila kailanman sinasabi kung ano ba talaga ang iniisip nila. Maaaring minsan ay medyo magsalita sila tungkol sa pagkakilala sa sarili nila, pero hindi nila binabanggit ang mahahalagang punto o mahahalagang salita, at takot sila na may masabi sila na hindi sinasadya. Masyado silang sensitibo sa mga bagay na ito, dahil sa takot na baka makita ng iba ang kanilang mga kapintasan. Isa itong uri ng mapanlinlang na disposisyon. Bukod pa rito, sinasadya ng ilang tao na magpanggap para isipin ng iba na wala silang muwang, na kaya nilang magtiis ng pagdurusa at hindi magreklamo, o na espirituwal sila at na minamahal at hinahangad nila ang katotohanan. Malinaw na hindi sila ganitong uri ng tao, pero ipinagpipilitan nilang magpanggap nang ganito para sa iba. Isa rin itong mapanlinlang na disposisyon. Ang lahat ng sinasabi at ginagawa ng mga mapanlinlang na tao ay may intensyon sa likod nito. Kung wala silang anumang intensyon, hindi sila magsasalita o kikilos. Mayroong disposisyon sa loob nila na nag-uudyok sa kanila na gawin ito, at iyon ay ang disposisyon ng pagiging mapanlinlang. Kapag may mapanlinlang na disposisyon ang mga tao, madali ba itong baguhin? Gaano kalaki na ang inyong ipinagbago? Nakatapak na ba kayo sa landas ng paghahangad ng katapatan? (Oo, ito ang direksyong pinagsisikapan namin.) Ilang hakbang na ang nagawa ninyo? O napako ba kayo sa yugto ng pagnanais na gawin ito? (Isa pa rin lang itong bagay na gusto naming gawin. Kung minsan, pagkatapos naming magawa ang isang bagay ay saka lang namin napagtatanto na mayroon ditong panlilinlang, na sinusubukan naming magbigay ng maling impresyon sa mga tao; saka lang namin napagtatanto na naging mapanlinlang kami.) Napagtatanto ninyong ito ay pagiging mapanlinlang—pero nagawa ba ninyong mapagtanto na isa itong uri ng tiwaling disposisyon? At saan nga ba nagmumula ang mga mapanlinlang na bagay na ito? (Mula sa aming kalikasan.) Tama iyan, mula sa inyong kalikasan. At nagiging hadlang ba sa inyo ang mga tiwaling bagay na ito? Mahirap layuan ang mga ito, mahirap harapin, mahirap takasan—at labis na nakaliligalig din. Bakit nakaliligalig ang mga ito? Ano sa mga ito ang nagpapahirap sa iyo? (Gusto naming magbago, pero labis kaming nahihirapan kapag hindi namin ito nagagawa.) Isa iyang aspeto, pero hindi iyan maituturing na nakaliligalig. Kapag kinokontrol ng mapanlinlang na disposisyon ang isang tao, kaya niyang magsinungaling at mandaya ng iba kahit anong oras o lugar, at anuman ang mangyari sa kanya, iisipin niya kung paano magsinungaling para makapandaya at makapanlinlang ng mga tao. Kahit pa gusto niyang kontrolin ang kanyang sarili, hindi niya kaya, hindi ito kusa. Nandito ang problema. Isa itong problema ng disposisyon. Sa ilang paraan maihahayag ng isang mapanlinlang na disposisyon ang sarili nito? Sa pag-uusisa, panlilinlang, pag-iingat, pati na sa paghihinala, pagkukunwari at pagpapanggap. Ang disposisyong inilalantad at ipinakikita ng ganitong mga pag-uugali ay ang pagiging mapanlinlang. Matapos pagbahaginan ang mga paksang ito, mayroon na ba kayong mas malinaw na pagkakilala sa mapanlinlang na disposisyon? Mayroon pa rin ba sa inyo na nagsasabing, “Wala akong mapanlinlang na disposisyon, hindi ako mapanlinlang na tao, malapit na akong maging tapat na tao”? (Wala.) Maraming tao ang hindi gaanong nauunawaan kung ano ba mismo ang isang tapat na tao. Sinasabi ng ilan na ang matatapat na tao ay ang mga taong walang muwang at prangka, ang mga inaapi at ibinubukod saanman sila magpunta, o ang mababagal at palaging medyo nahuhuling magsalita at kumilos kaysa sa ibang mga tao. Ang ilang hangal at mangmang na tao, na gumagawa ng matinding kahangalan kung kaya’t hinahamak sila ng iba, ay inilalarawan din ang kanilang sarili bilang matatapat na tao. At lahat ng walang pinag-aralang tao mula sa mabababang antas ng lipunan, na nakararamdam na mas mababa silang tao, ay sinasabi rin na sila ay matatapat na tao. Nasaan ang kanilang pagkakamali? Hindi nila alam kung ano ba ang isang matapat na tao. Ano ang pinagmumulan ng kanilang maling pagkaunawa? Ang pangunahing dahilan ay na hindi nila nauunawaan ang katotohanan. Naniniwala sila na ang “matatapat na taong” sinasabi ng Diyos ay mga hangal at mga estupido, na sila ay walang pinag-aralan, mabagal magsalita at mangusap, inaapi at pinagmamalupitan, at madaling nadadaya at naloloko. Ang implikasyon ay na ang mga layon ng pagliligtas ng Diyos ay ang mga walang utak na taong nasa ibaba ng lipunan na madalas itinutulak-tulak ng iba. Sino ba ang ililigtas ng Diyos kundi ang mga hamak at mahihirap na taong ito? Hindi ba’t ito ang kanilang pinaniniwalaan? Ang mga iyon ba talaga ang mga taong inililigtas ng Diyos? Isa itong maling pagkaunawa sa kalooban ng Diyos. Ang mga taong inililigtas ng Diyos ay ang mga taong nagmamahal sa katotohanan, ang mga may kakayahan at abilidad na makaunawa, silang lahat ay mga taong may konsiyensiya at katinuan, na kayang tuparin ang mga atas ng Diyos at gawin nang maayos ang kanilang tungkulin. Sila ay mga taong kayang tanggapin ang katotohanan at iwaksi ang mga tiwali nilang disposisyon, at sila ay mga taong tunay na nagmamahal sa Diyos, sumusunod sa Diyos, at sumasamba sa Diyos. Bagamat ang karamihan sa mga taong ito ay mula sa ibaba ng lipunan, mula sa mga pamilya ng mga manggagawa at magsasaka, tiyak na hindi sila mga taong malabo ang isip, walang utak, o walang silbi. Sa kabaligtaran, matatalino silang tao na kayang tanggapin, isagawa at magpasakop sa katotohanan. Lahat sila ay matutuwid na tao, na tatalikdan ang makamundong karangalan at mga kayamanan para masunod ang Diyos at matamo ang katotohanan at ang buhay—sila ang pinakamatatalinong tao sa lahat. Lahat sila ay matatapat na taong tunay na nananalig sa Diyos at tunay na iginugugol ang kanilang sarili para sa Kanya. Matatamo nila ang pagsang-ayon at mga pagpapala ng Diyos, at magagawa silang perpekto upang maging mga tao Niya at mga haligi ng Kanyang templo. Sila ay mga taong gawa sa ginto, pilak, at mamahaling hiyas. Ang mga taong magulo ang isip, hangal, katawa-tawa, at walang silbi ang mga palalayasin. Ano ang tingin ng mga hindi nananalig at ng mga katawa-tawang tao sa gawain at plano ng pamamahala ng Diyos? Bilang isang tapunan, hindi ba? Hindi lamang mababa ang kakayahan ng mga taong ito, katawa-tawa pa sila. Gaano karaming salita ng Diyos man ang mabasa nila, hindi nila kayang maunawaan ang katotohanan, at gaano karaming sermon man ang marinig nila, hindi nila kayang makapasok sa realidad—kung ganito sila kahangal, maliligtas pa ba sila? Gugustuhin ba ng Diyos ang ganitong uri ng tao? Gaano karaming taon man na silang naging mananampalataya, hindi pa rin nila nauunawaan ang anumang katotohanan, walang katuturan pa rin ang kanilang sinasabi, pero itinuturing pa rin nila ang kanilang sarili na matapat—wala ba silang kahihiyan? Hindi nauunawaan ng ganitong mga tao ang katotohanan. Palaging mali ang pagkaunawa nila sa kalooban ng Diyos, pero saanman sila pumunta, sinasabi nila ang kanilang mga maling pagkaunawa, ipinangangaral ang mga ito bilang katotohanan, sinasabi sa mga tao, “Mabuti ang medyo maapi, dapat mawalan nang kaunti ang mga tao, dapat silang medyo maging hangal—ang mga ito ang mga layon ng pagliligtas ng Diyos at sila ang mga taong ililigtas ng Diyos.” Kasuklam-suklam ang mga taong nagsasabi ng mga ganitong bagay; nagdadala ito ng malaking kahihiyan sa Diyos! Napakakasuklam-suklam nito! Ang mga haligi ng kaharian ng Diyos at ang mga mananagumpay na inililigtas ng Diyos ay lahat mga taong nauunawaan ang katotohanan, at na marurunong. Sila ang mga taong magkakaroon ng bahagi sa kaharian ng langit. Ang lahat ng hangal at mangmang, walang kahihiyan at walang katinuan, na wala ni katiting na pagkaunawa sa katotohanan, na mga walang utak at hangal—hindi ba’t lahat sila ay walang silbi? Paano magkakaroon ng bahagi sa kaharian ng langit ang ganitong mga tao? Ang matatapat na taong tinutukoy ng Diyos ay ang mga taong kayang isagawa ang katotohanan sa sandaling maunawaan nila ito, ang marurunong at matatalino, na basta nagtatapat sa Diyos, at na kumikilos ayon sa prinsipyo at ganap na sumusunod sa Diyos. Ang lahat ng taong ito ay may pusong may takot sa Diyos, nakatuon sila sa paggawa ng mga bagay-bagay ayon sa mga prinsipyo, at lahat sila ay hinahangad na ganap na sundin ang Diyos at minamahal nila ang Diyos sa puso nila. Sila lamang ang tunay na matatapat na tao. Kung ni hindi alam ng isang tao kung ano ang ibig sabihin ng maging tapat, kung hindi niya makita na ang diwa ng matatapat na tao ay ang ganap na sumunod sa Diyos, matakot sa Diyos at lumayo sa kasamaan, o na ang matatapat na tao ay matatapat dahil minamahal nila ang katotohanan, dahil minamahal nila ang Diyos, at dahil isinasagawa nila ang katotohanan—ang ganoong uri ng tao ay napakahangal, at tunay na walang pagkakilala. Ang matatapat na tao ay ganap na hindi ang mga walang muwang, malabo ang isip, mangmang, at hangal na taong inaakala ng mga tao; sila ay mga taong may normal na pagkatao, na may konsiyensiya at katinuan. Ang katalinuhan ng matatapat na tao ay na kaya nilang makinig sa mga salita ng Diyos at maging tapat, at ito ang dahilan kung kaya’t pinagpapala sila ng Diyos.

Wala nang mas makabuluhan pa kaysa sa kahilingan ng Diyos na maging tapat ang mga tao—hinihiling Niya na mamuhay sa harapan Niya ang mga tao, na tanggapin nila ang Kanyang pagsisiyasat, at na mamuhay sila sa liwanag. Ang matatapat na tao lamang ang mga tunay na miyembro ng sangkatauhan. Ang mga taong hindi tapat ay mga halimaw, sila ay mga hayop na naglalakad nang nakasuot ng damit ng mga tao, hindi sila mga tao. Para mahangad na maging tapat na tao, kailangan mong umasal ayon sa mga hinihingi ng Diyos; kailangan mong dumanas ng paghatol, pagkastigo, pagwawasto at pagpupungos. Kapag nalinis ang iyong tiwaling disposisyon at nagagawa mong isagawa ang katotohanan at mamuhay ayon sa mga salita ng Diyos, saka ka lamang magiging isang tapat na tao. Ang mga taong mangmang, hangal, at walang muwang ay hinding-hindi matatapat na tao. Sa paghingi na maging tapat ang mga tao, hinihiling sa kanila ng Diyos na magkaroon ng normal na pagkatao, na iwaksi ang kanilang pagiging mapanlinlang at ang kanilang mga balatkayo, na hindi magsinungaling o manlinlang ng iba, na gawin nang may katapatan ang kanilang tungkulin, at magawang mahalin at sundin Siya nang tunay. Ang mga taong ito lamang ang mga tao ng kaharian ng Diyos. Hinihingi ng Diyos na maging mabubuting sundalo ni Cristo ang mga tao. Ano ang mabubuting sundalo ni Cristo? Kailangan ay taglay nila ang realidad ng katotohanan at kaisa sila ni Cristo sa puso at isip. Sa anumang oras at lugar, kailangan ay kaya nilang dakilain at patotohanan ang Diyos, at kaya nilang gamitin ang katotohanan upang makipagdigmaan kay Satanas. Sa lahat ng bagay, kailangang nasa panig sila ng Diyos, nagpapatotoo, at ipinamumuhay ang realidad ng katotohanan. Kailangan ay kaya nilang ipahiya si Satanas at magwagi ng mga kahanga-hangang tagumpay para sa Diyos. Iyan ang ibig sabihin ng maging mabuting sundalo ni Cristo. Ang mabubuting sundalo ni Cristo ay mga mananagumpay, sila ang mga taong napagtatagumpayan si Satanas. Sa paghingi na maging tapat at hindi mapanlinlang ang mga tao, hindi sa kanila hinihingi ng Diyos na maging mga hangal, kundi na alisin nila sa sarili nila ang kanilang mapanlinlang na mga disposisyon, matamo nila ang pagpapasakop sa Kanya at magdala sila ng kaluwalhatian sa Kanya. Ito ang makakamit sa pagsasagawa sa katotohanan. Hindi ito pagbabago sa pag-uugali ng isang tao, hindi ito pagsasalita lang nang mas marami o mas kaunti, at hindi rin ito tungkol sa kung paano kumilos ang isang tao. Sa halip, tungkol ito sa layuning nasa likod ng pananalita at mga kilos ng isang tao, ng mga kaisipan at ideya ng isang tao, ng mga ambisyon at ninanais ng isang tao. Ang lahat ng nabibilang sa mga paghahayag ng tiwaling disposisyon at sa kamalian ay kailangang baguhin sa pinakaugat nito, upang umayon ito sa katotohanan. Para magtamo ang isang tao ng pagbabago sa disposisyon, kailangan ay magawa niyang maunawaan ang diwa ng disposisyon ni Satanas. Kung kaya mong maunawaan ang diwa ng isang mapanlinlang na disposisyon, na ito ay disposisyon ni Satanas at ang mukha ng diyablo, kung kaya mong kamuhian si Satanas at talikdan ang diyablo, magiging madali para sa iyo na iwaksi ang tiwali mong disposisyon. Kung hindi mo alam na may mapanlinlang na kalagayan sa kalooban mo, kung hindi mo nakikilala ang mga paghahayag ng isang mapanlinlang na disposisyon, hindi mo malalaman kung paano hanapin ang katotohanan upang malutas ito, at magiging mahirap para sa iyo na baguhin ang iyong mapanlinlang na disposisyon. Kailangan mo munang makilala kung anu-anong bagay ang nahahayag sa iyo, at sa kung anong aspeto ng isang tiwaling disposisyon ang mga ito. Kung ang mga inihahayag mo ay mula sa isang mapanlinlang na disposisyon, kamumuhian mo ba ito sa iyong puso? At kung oo, paano ka dapat magbago? Kailangan mong harapin ang iyong mga intensyon at itama ang iyong mga pananaw. Kailangan mo munang hanapin ang katotohanan tungkol sa bagay na ito para malutas ang iyong mga problema, sikaping matamo ang hinihingi ng Diyos at mapalugod Siya, at maging isang taong hindi sinusubukang linlangin ang Diyos o ang ibang mga tao, maging iyong mga medyo hangal o mangmang. Ang pagtatangkang linlangin ang isang taong hangal o mangmang ay napakaimoral—ginagawa ka nitong diyablo. Para maging tapat na tao, kailangang hindi mo linlangin o pagsinungalingan ang sinuman. Subalit, para sa mga diyablo at kay Satanas, kailangan mong maging matalino sa pagpili ng iyong mga salita; kung hindi, malamang ay maloko ka ng mga ito at makapagdala ka ng kahihiyan sa Diyos. Tanging sa matalinong pagpili sa iyong mga salita at sa pagsasagawa ng katotohanan mo lamang magagawang mapagtagumpayan at maipahiya si Satanas. Ang mga taong mangmang, hangal, at matigas ang ulo ay hindi kailanman magagawang maunawaan ang katotohanan; maaari lamang silang lokohin, paglaruan, at yurakan ni Satanas, at sa huli ay lamunin.