C. Hinahamak ang Kabanalan at Pagiging Natatangi ng Diyos

Hindi inaamin o pinaniniwalaan kahit kaunti ng mga anticristo ang katuwiran at pagkamakapangyarihan-sa-lahat ng disposisyong diwa ng Diyos, lalong wala silang kaalaman tungkol sa mga ito. Siyempre, mas mahirap pa para sa kanila na paniwalaan, aminin, at alamin ang kabanalan at pagiging natatangi ng Diyos. Kaya, kapag binabanggit ng Diyos na nais Niyang maging matatapat ang mga tao, na nais Niyang maging praktikal na nilikha ang mga ito na kayang manatili sa kanilang kinalalagyan, may mga ideyang lumilitaw sa mga anticristo, at nagkakaroon sila ng isang saloobin at damdamin. Sinasabi nila: “Hindi ba’t dinakila ang diyos? Hindi ba’t siya ay kataas-taasan? Kung gayon, dapat engrande at dakila ang mga hinihingi niya sa tao. Inakala kong napakahiwaga ng Diyos; hindi ko naisip na hihingi siya ng gayong maliliit na kahilingan sa tao. Puwede bang ituring ang mga ito bilang ang katotohanan? Napakasimple ng mga ito! Nararapat lang na mataas ang mga hinihingi ng Diyos: Dapat maging isang napakahusay na tao, isang dakilang tao, isang taong may kakayahan—iyon ang dapat hingin ng diyos na gawin ng tao. Nais niya na maging matapat ang isang tao—gawain ba talaga iyon ng diyos? Hindi ba peke iyon?” Sa kaibuturan ng kanilang puso, hindi lang lumalaban ang mga anticristo sa katotohanan—habang ginagawa nila iyon, lumilitaw din sa kanila ang paglalapastangan. Hindi ba’t iyon ay paghamak nila sa katotohanan? Puno sila ng panghahamak at pang-aalipusta sa mga hinihingi ng Diyos; tinutukoy at tinatrato nila ang mga ito nang may saloobin ng pangungutya, pagwawalang-bahala, pang-uuyam, at panlilibak. Maliwanag na ubod ng sama ang mga anticristo sa kanilang disposisyong diwa; hindi nila magawang tanggapin ang mga bagay o salita na tunay, maganda, at praktikal. Tunay at praktikal ang diwa ng Diyos, at naaayon sa pangangailangan ng mga tao ang Kanyang mga hinihingi sa mga tao. “Mataas at dakila,” gaya ng sinasabi ng mga anticristo—ano iyon? Huwad, engrande, at mababaw iyon; ginagawa nitong tiwali ang mga tao at inililihis sila; nagdudulot iyon ng kanilang pagbagsak, at naglalayo sa kanila sa Diyos. Sa kabilang banda, tapat, kaibig-ibig, at praktikal ang mga katotohanang ipinapahayag ng Diyos at ang Kanyang buhay. Kapag naranasan na ng isang tao ang mga salita ng Diyos nang ilang panahon, matutuklasan niya na ang buhay ng Diyos lamang ang pinakakaibig-ibig, na ang Kanyang mga salita lamang ang makapagpapabago sa mga tao at magiging kanilang buhay, at ang mga ito ang kailangan ng mga tao—samantalang ang mga mataas at dakilang opinyon at kasabihang inilalabas ni Satanas at ng mga anticristo ay ganap na salungat sa pagiging tunay at praktikal ng mga hinihingi ng Diyos sa tao. Samakatwid, batay sa ganitong uri ng diwa ng mga anticristo, lubos nilang hindi kayang tanggapin ang kabanalan at pagiging natatangi ng Diyos. Imposibleng aminin nila ang mga bagay na iyon. Pagdating naman sa iba’t ibang aspekto ng tiwaling disposisyon at tiwaling diwa ng mga tao na inilalantad ng Diyos—sa kanilang pagkamatigas ng kalooban at mapagmataas, sa kanilang mga disposisyon ng panlilinlang, kabuktutan, pagtutol sa katotohanan, at kalupitan—hinding-hindi tinatanggap ng mga anticristo ang mga ito. Pagdating naman sa paghatol ng Diyos sa mga tao at sa Kanyang mahigpit na pagsaway sa mga ito, hindi lang hindi kayang malaman ng mga anticristo ang kabanalan at pagiging kaibig-ibig ng Diyos sa mga iyon—sa kabaligtaran, sa puso nila ay tutol sila sa mga salitang sinasabi ng Diyos, at nilalabanan nila ang mga ito. Sa tuwing binabasa nila ang mga salita ng Diyos na nagkakastigo, humahatol, at naglalantad sa tiwaling disposisyon ng tao, kinamumuhian nila ang mga ito at gusto nilang magmura. Kung may magsabi na sila ay isang mapagmataas na tao, isang taong matigas ang kalooban, isang buktot na tao na tutol sa katotohanan, makikipagtalo sila sa taong iyon at mumurahin ang mga ninuno nito; at kung may maglalantad ng kanilang tiwaling diwa at kokondenahin sila, para bang gusto silang patayin ng taong iyon—hinding-hindi nila ito matatanggap. Dahil may ganitong diwa at nagbubunyag ng ganitong mga bagay ang mga anticristo, sila ay natutukoy, nang hindi nila nalalaman, at hindi sinasadyang nabubukod at nabubunyag sila, sa sambahayan at sa iglesia ng Diyos. Madalas na hindi natutupad ang kanilang ambisyon at pagnanasa, at kaya tumitindi ang kanilang pagkamuhi sa mga salitang sinasabi ng Diyos, sa Kanyang pag-iral, at sa pariralang “naghahari ang katotohanan sa sambahayan ng Diyos.” Kung sasabihin mo sa kanila ang pariralang iyon, gugustuhin nilang labanan ka hanggang sa kamatayan, na pahirapan ka hanggang kamatayan. Hindi ba’t nagpapakita ito na laban sa Diyos ang mga anticristo? Oo, ganoon nga! Kung may magsabi, “Natatangi ang Diyos; walang sinumang tao o anumang idolo ang dapat sambahin, maliban sa Kanya,” magiging handa ba ang isang anticristo na marinig ito? (Hindi.) Bakit hindi? Hindi ba’t kinokondena sila ng mga salitang ito? Hindi ba’t ipinagkakait ng mga ito ang kanilang karapatang maging diyos? Magiging masaya ba sila kung wala silang karapatang maging diyos, kung mawawala ang pag-asang iyon? (Hindi.) Kaya kung ilalantad mo sila, kung hahayaan mong masira ang kanilang katayuan at reputasyon, nang walang sinumang sumasamba sa kanila, kung hahayaan mong hindi sila makahikayat ng mga tao, nang walang katayuan, sasaktan ka nila nang may mapaminsala at malademonyong mga kuko, para pahirapan ka. Kapag may mga nangyayari sa isang iglesia, at may isang tao na gusto itong iulat sa ang Itaas, papayagan ba siya ng lider ng iglesia na gumawa ng ulat, kung ang lider ay isang anticristo? Hindi siya pahihintulutan nito. Sasabihin nito, “Kung mag-uulat ka, ikaw ang mananagot sa mga kahihinatnan! Kung pupungusan tayo ng ang itaas at magpapaalis ng mga tao sa ating iglesia, sisiguraduhin kong magsisisi ka—hihimukin ko ang lahat na abandonahin ka. Magkagayon ay maramdaman mo kung ano ang pakiramdam ng mapaalis!” Hindi ba’t tinatakot at pinagbabantaan nito ang taong mag-uulat? Sinasabi ng anticristo, “Natatangi ang diyos, hindi ba? Sige; magiging natatangi rin ako. Ang sinasabi ko ang nasusunod sa ating iglesia. Anuman ang gusto mong gawin, kailangang dumaan muna ito sa akin—at hindi ka makakalampas sa akin. Gusto mo akong lampasan? Kakailanganin mo muna akong patayin! Ako ang naghahari sa ating iglesia; ang sinasabi ko ang nasusunod dito. Ako ang katotohanan—ako ang natatangi!” Hindi ba’t ito ay isang demonyo na nagpapamalas? Oo—ang maladiyablong hitsura nito ay nalalantad, ang mga maladiyablong salita nito ay nabibigkas.

Tungkol sa kung paano tinatrato ng mga anticristo ang diwa ng Diyos, nagsisimula sila sa hindi paniniwala at mga pagdududa, pagkatapos ay naghihintay sila at sumusubok, at sa huli ay humahatol sila at naglalapastangan. Paunti-unti sila nitong dinadala sa isang kumunoy, isang walang-hanggang bangin, at dinadala sila nito sa landas ng paglaban sa Diyos at pagiging kaaway Niya, pagiging ganap na salungat sa Kanya, at pagtutol sa Kanya hanggang sa wakas, kung saan wala nang balikan. Hindi lang sila nabibigong aminin ang pag-iral ng diwa ng Diyos—sa halip, lumilitaw sa kanila ang lahat ng uri ng mga kuru-kuro at imahinasyon tungkol sa bawat aspekto ng diwa ng Diyos, na siyang kanilang ginagamit para ilihis ang mga tao sa palibot nila at ang mga taong nakakasalamuha nila. Ang layon nila ay ang gawing kagaya nila ang mas maraming tao, na pinagdududahan ang pag-iral ng Diyos at ang pag-iral ng Kanyang diwa. Kapag namatay sila, gusto pa nilang hilahin pababa ang iba kasama nila. Hindi sapat para sa kanila na gumawa ng masasamang bagay nang sila lang—gusto nilang makahanap ng iba na makakasama nila, para gumawa ng masasamang bagay kasama nila, para labanan ang Diyos at guluhin ang gawain ng Kanyang sambahayan kasama nila, para pagdudahan at itatwa ang Diyos kasama nila. Puno ng mga kuru-kuro at imahinasyon ang mga anticristo tungkol sa bawat aspekto ng diwa ng Diyos. Bukod sa hindi nila magawang malaman ang diwa ng Diyos mula sa lahat ng Kanyang ginagawa—mahigpit din nilang susuriin, aaralin, susubukin, at hahatulan ang diwa ng Diyos, at palihim pa ngang makikipagtunggali sa Diyos, na sinasabing: “Hindi ba’t natatangi ka? Hindi ba’t ikaw ang diyos na may kataas-taasang kapangyarihan sa kapalaran ng sangkatauhan? Paano mo napahintulutang mangyari sa mga taong nananampalataya sa iyo ang gayong mga bagay? Kung ikaw ang natatanging diyos, hindi mo dapat payagan ang anumang puwersang kaaway na manghimasok sa iyong lugar ng gawain.” Anong klaseng pagsasalita iyon? Sa tuwing may nangyayari sa iglesia, unang tatayo ang mga anticristo at magsasabi ng mga bagay na nakakapagpahina, ng mga negatibo at mapanghusgang salita. Sila ang unang tatayo at makikipagtalo sa Diyos, kokomprontahin Siya, igigiit na gawin Niya ang ganito at ganyang bagay. Sobrang saya ng mga anticristo sa mga oras na partikular na nahaharap sa mga suliranin o masalimuot na problema ang sambahayan ng Diyos. Iyon ang mga oras kung kailan sila ay pinakamasaya at pinakanatutuwa, kung kailan sila nakakatalon nang napakataas nang dahil sa tuwa. Bukod sa hindi nila magawang itaguyod ang mga interes ng sambahayan ng Diyos—hindi, nakatayo lang sila sa gilid-gilid, nanonood at tumatawa, sabik na naghihintay na lumitaw ang paghihimagsik sa sambahayan ng Diyos, na ang lahat ng Kanyang hinirang na mga tao ay mahuli at magkawatak-watak, at hindi na makausad ang gawain ng Kanyang sambahayan. Magkagayon, magiging masaya sila katulad ng kanilang kasiyahan kapag bisperas ng Bagong Taon. At sa tuwing naaayos at nalulutas ang isang bagay na nangyayari sa sambahayan ng Diyos, kapag may nakuhang aral mula rito ang mga kapatid, doon ibababa ang “hatol” ng mga anticristo. Iyon din ang oras kung kailan ang mga anticristo ay pinakanasisiraan ng loob, malungkot, at naghihinagpis. Hindi nila matiis na makita ang mga kapatid na nasa mabuting kalagayan, o ang mga tagasunod ng Diyos na may pananalig, at puno ng kumpiyansa habang sumusunod sa Diyos; hindi nila matiis na makita ang mga kapatid na nagbabago ang disposisyon sa ilalim ng gabay ng mga salita ng Diyos, at tapat na ginagawa ang kanilang mga tungkulin, at nagiging mas maayos ang gawain. Hindi nila matiis na makita na umuunlad ang iglesia, o na unti-unting umuusad sa magandang direksyon ang plano ng pamamahala ng Diyos—at higit pa nilang kinamumuhian kapag ang mga tao ay palaging nangangaral ng mga salita ng Diyos, nagpapatotoo para sa Kanya, at pinupuri ang Kanyang pagiging kaibig-ibig at ang Kanyang matuwid na disposisyon. At higit pa roon, napopoot sila kapag naghahanap sa Diyos ang mga tao, nananalangin sa Kanya, at naghahanap ng Kanyang mga salita kahit ano man ang mangyari sa kanila, nagpapasakop sa Diyos at sumusunod sa pamamatnugot ng Diyos. Kahit na kumakain ang mga anticristo mula sa sambahayan ng Diyos, tinatamasa ang mga salita ng Diyos, at tinatamasa ang lahat ng mga benepisyo ng Kanyang sambahayan, madalas silang nagnanais na magkaroon ng pagkakataong pagtawanan ang sambahayan ng Diyos. Sabik silang naghihintay na magkawatak-watak ang lahat ng mananampalataya sa Diyos, at hindi na makausad pa ang gawain ng Diyos. Kaya, kapag may nangyayari sa sambahayan ng Diyos, sa halip na ipagtanggol ito, o mag-isip ng mga paraan para lutasin ang isyu, o protektahan ang mga kapatid nang buong lakas nila, o makiisa sa kanila para ayusin ang isyu nang magkakasama, sama-samang humarap sa Diyos at magpasakop sa Kanyang kataas-taasang kapangyarihan, tatayo lang sa gilid ang mga anticristo, nang tumatawa, nagbibigay ng mapaminsalang payo, nangwawasak at nanggugulo. Sa isang kritikal na sandali, mag-aalok pa sila ng tulong sa mga tagalabas sa kapinsalaan ng sambahayan ng Diyos, kaya’t umaakto sila bilang mga alipin ni Satanas, sadyang ginugulo at winawasak ang mga bagay. Hindi ba’t kaaway ng Diyos ang gayong tao? Kapag mas kritikal ang sandali, mas malinaw na nalalantad ang kanilang maladiyablong wangis; kapag mas kritikal ang sandali, mas maraming nangyayari, mas detalyado at ganap ang pagkakalantad ng kanilang maladiyablong wangis; kapag mas kritikal ang sandali, mas maraming tulong ang ibinibigay nila sa mga tagalabas sa kapinsalaan ng sambahayan ng Diyos. Anong klase sila? Mga kapatid ba ang gayong mga tao? Sila ang mga taong gumagawa ng mapanira at kasuklam-suklam na mga bagay; mga kaaway sila ng Diyos; mga diyablo sila, mga Satanas sila; masasamang tao sila, mga anticristo. Hindi sila mga kapatid, at hindi sila maliligtas. Kung talagang mga kapatid sila, mga tao ng sambahayan ng Diyos, kung gayon, sa anumang problema na lumitaw sa Kanyang sambahayan, makikipagkaisa sila sa puso at isipan ng kanilang mga kapatid para harapin at ayusin ito nang magkakasama. Hindi sila tatayo lang sa gilid, lalong hindi sila manonood lamang at tatawa. Tanging ang mga taong katulad ng mga anticristo ang tatayo sa gilid, tatawa, at sabik na maghihintay na mangyari ang masasamang bagay sa sambahayan ng Diyos.

Maaaring mailantad ang diwa ng mga anticristo sa anumang usapin. Hindi ito maitatago. Anuman ang ginagawa nila, anuman ang isyu, kasuklam-suklam sa tao at sa Diyos ang lahat ng pananaw at disposisyon na kanilang ibinubunyag. Hindi lamang sila nagdudulot ng pagkasira, pagkagambala, at kaguluhan sa lahat ng uri ng mga bagay na nagaganap, habang tumatawa sa gilid—madalas din nilang binabangga ang Diyos at sinusubok ang Diyos. Ano ang ibig sabihin ng subukin ang Diyos? (Sa puso nila, hindi sila nananampalataya sa Diyos, at nagsasabi sila ng ilang bagay o gumagamit ng ilang panlalansi para subukin ang mga kaisipan ng Diyos, sinusubukang alamin kung ano ito.) Nakikita mong madalas itong mangyari. Sa kaso ni Job, paano sinubukan ni Satanas ang Diyos? (Sa unang beses na nagsalita si Satanas, sinabi nito na kung aalisin ng Diyos ang pamilya at mga ari-arian ni Job, hindi na niya sasambahin ang Diyos; sa ikalawang beses, sinabi nito na kung sasaktan ng Diyos ang laman at buto ni Job, itatatwa niya ang Diyos. Gusto ni Satanas na subukin ang Diyos sa pamamagitan ng pagpapadala ng mga sakuna kay Job.) Isa bang pagsubok iyon? Isa ba iyong tumpak na kahulugan ng salita? (Hindi.) Sa mas tumpak na pananalita, tumutukoy sa isang paratang ang mga siping iyon. Ang ibig sabihin ni Satanas sa pagsasabi ng mga bagay na iyon ay, “Hindi ba’t sinabi mo na isang perpektong tao si Job? Sa lahat ng magandang bagay na ibinigay mo sa kanya, paanong hindi siya sasamba sa iyo? Kung aalisin mo sa kanya ang magagandang bagay na iyon, sa palagay mo ba ay sasamba pa rin siya sa iyo?” Iyon ay isang paratang. Kung gayon, anong uri ng bagay ang isang pagsubok? Nagpadala si Satanas ng mga magnanakaw para nakawin at samsamin ang mga ari-arian ni Job. Para kay Job, isa iyong pagsubok. Paano iyon naging isang pagsubok? Ganito: “Hindi ba’t nananampalataya ka sa diyos? Kapag inalis ko ang mga bagay na ito sa iyo, tingnan natin kung maniniwala ka pa rin sa kanya!” Pero paano iyon naunawaan ni Job? Dahil naniniwala siyang isa itong pagsubok mula sa Diyos, hindi siya lumaban o tumutol, ni nagsalita ng anuman—nagpasakop siya, at tinanggap niya ito mula sa Diyos. Mayroon ding mga bagay na nangyari sa Panginoong Jesus: hinimok Siya ni Satanas na gawing pagkain ang mga bato, at pinakita nito sa Kanya ang lahat ng kaluwalhatian at kayamanan sa mundo, at hinimok Siyang yumuko at sumamba rito. Tukso ang mga iyon. Ngayon, anong mga bagay ang ginagawa ng mga anticristo bilang pagsubok sa Diyos? (Walang may-takot-sa-Diyos na puso ang mga anticristo. Gumagawa sila ng kasamaan, kahit alam nilang masama ito; gusto nilang subukin ang Diyos para makita kung paparusahan sila ng Diyos. Dahil hindi sila naniniwala sa matuwid na disposisyon ng Diyos, kapag gumagawa sila ng kasamaan, wala silang kamalayan ng konsensiya.) Isa iyong pagsubok. Ginagawa nila ito nang may maghintay at tingnan ang mangyayaring kaisipan; gusto nilang makita kung ano talaga ang gagawin ng Diyos: “Hindi ba’t maharlika at napopoot ang diyos? Pinahihirapan ko ang iglesia at napakarami kong nagawang masamang bagay sa likod ng diyos at ng tao—alam ba ito ng diyos, o hindi? Kung walang kalungkutan sa loob ko at hindi ako nagdurusa ng kaparusahan sa laman, ibig sabihin, hindi ito alam ng diyos.” Gumagawa sila ng maliliit na hakbang para subukan kung makapangyarihan ba sa lahat ang diyos, para subukan kung pinagmamasdan Niya ang kaibuturan ng puso ng tao. Iyon ang mga pagsubok. Gusto nilang patunayan ang pagiging totoo ng usapin, para subukan kung ang Diyos ay talagang kikilos at kung Siya ay talagang umiiral. Iyon ang mga pagsubok.

Minsan, may isang anticristo sa mainland Tsina na nanlihis ng isang grupo ng mga tao. Nakita niya na nag-oorganisa ang sambahayan ng Diyos ng mga koro at umaawit ng mga himno sa ibang bansa, at naisip niya, “Kung kaya nilang bumuo ng mga koro sa ibang bansa, kaya rin naming gawin ito dito.” Kaya tinipon niya ang mga tao mula sa iba’t ibang lugar para umawit sa isang koro. Nagtipon din siya ng maraming tagapakinig para sa kanila; isa itong malaking pangyayari. Bakit niya ito ginawa? Sa isang banda, nagtatayo siya ng isang nagsasariling kaharian, na hindi na kailangan pa ng karagdagang paliwanag. Sa kabilang banda, ang ibig niyang sabihin ay, “Tunay na diyos ang diyos na pinaniniwalaan natin, at nasa atin ang gawain ng banal na espiritu. Maaaring nasa isang mapanganib na kapaligiran tayo, na inuusig ng malaking pulang dragon at mahigpit tayo nitong binabantayan, pero ipakita natin sa mga tao kung pinoprotektahan ba tayo ng diyos o hindi. Tingnan natin kung may mangyayari sa atin; tingnan natin kung maaresto tayo.” Anong uri ng pag-iisip iyon? (Isang pag-iisip ng pagsubok.) Ito ay pagsubok—hayagan itong pagpoproklama at paggamit ng mga islogan gaya ng paniniwala na ang Diyos ay makapangyarihan sa lahat at nasa lahat ng dako para siyasatin kung ano ang aktuwal na gagawin ng Diyos, makipagpustahan sa Kanya, at makipagtagisan sa Kanya. Tinatawag iyon na “pagsubok.” Para sa ilang tao, kapag sinabi sa kanila ng iba, “Hindi mo puwedeng kainin ito; sasakit ang tiyan mo,” sinasabi nila, “Hindi ako naniniwala sa iyo, kakainin ko ito! Tingnan natin kung bibigyan ako ng Diyos ng sakit sa tiyan o hindi.” Kaya’t kinakain nila ito, at sumasakit nga ang kanilang tiyan. Iniisip nila, “Bakit hindi ako prinotektahan ng Diyos? Sumasakit ang tiyan ng ibang tao dahil dito, pero dahil iyon sa hindi sila nananampalataya sa Diyos. Nananampalataya ako sa Diyos; bakit sumakit ang tiyan ko katulad ng sa iba?” Anong uri ng pag-uugali ito? (Pagsubok.) Resulta ito ng hindi nila pagkakilala sa Diyos. Pero sa mga anticristo, mayroon pang karagdagan: Hindi talaga nila inaamin ang pag-iral ng diwa ng Diyos, kaya ginagawa nila ang mga bagay sa kanilang mga sariling pagsisikap at kanilang sariling mga imahinasyon, at hindi nila ginagawa ang mga ito sa pamamagitan ng pananalig. Sa halip, sinusubukan nila ang Diyos. Ginagamit nila ang kanilang pag-uugali at ang kanilang mga panandaliang kaisipan at bugso ng damdamin para imbestigahan kung umiiral ba ang Diyos, at kung tunay ba ang Kanyang pagkamakapangyarihan-sa-lahat, at kung talaga bang kaya Niya silang protektahan. Kung magtatagumpay ang kanilang eksperimento, magpapatuloy ang kanilang pananalig batay roon; kung mabibigo ito, kung madidismaya sila sa Diyos, ano ang gagawin nila? Sasabihin nila, “Hindi na ako maniniwala sa diyos. Para bang hindi siya nagmamalasakit sa mga tao. Sinasabi ng lahat na kanlungan ng tao ang diyos—ayon sa nakikita ko, hindi naman ganoon ang nangyayari. Sa mga salitang ito, kailangang gumawa ang mga tao ng mga backup na plano para sa kanilang sarili sa hinaharap; hindi sila puwedeng maging ganoon kahangal sa mga bagay. Kailangang lutasin ng mga tao ang kanilang mga usapin nang sila lang—hindi sila puwedeng umasa sa diyos sa lahat ng bagay.” Iyon ang resultang nalaman nila sa kanilang pagsubok. Ano ang masasabi mo sa resultang ito? Ito ba ang magiging resulta para sa mga tao kung hinahangad nila ang katotohanan? (Hindi.) Bakit hindi? Kung hinahangad ng mga tao ang katotohanan, sa huli, makakamtan nila ang mabuti at positibong tagumpay at gantimpala. Ibig sabihin, anumang mga bagay na ginagawa ng mga tao, may mga paraan at prinsipyo ang Diyos kung paano Siya kumikilos bilang tugon at kung paano Niya tinatrato ang mga bagay na ito, at may mga obligasyon ang mga tao na dapat gampanan at may sarili nilang mga likas na gawi. Ibinibigay ng Diyos ang kanilang mga likas na gawi sa kanila; ibinigay na Niya ang mga prinsipyo sa kanila, kaya dapat kumilos ang mga tao ayon sa mga prinsipyo sa ilalim ng gabay ng mga salita ng Diyos. Sa ilang bagay, sa panlabas, para bang dapat protektahan ng Diyos ang tao, pero “dapat” bang nagmumula iyon sa tao o sa Diyos? (Sa tao.) Ito ay kathang-isip sa isipan ng tao. Hindi ang katotohanan ang “dapat” na iyon; hindi ito responsabilidad ng Diyos. Kaya, ano na mismo ang gagawin ng Diyos? May mga paraan ang Diyos sa Kanyang pagkilos, at may mga prinsipyo Siya. Minsan, sa hindi pagprotekta sa iyo, ibinubunyag ka Niya, tinitingnan kung anong landas ang pipiliin mo. Minsan, sa pamamagitan ng isang masamang kapaligiran, pineperpekto ka Niya sa kaalaman mo sa ilang larangan, hinahayaan kang makamit ang isang aspekto ng katotohanan at magbago sa ilang aspekto. Pinalalakas ka Niya at pinalalago ka. Sa madaling salita, paano man kumilos ang Diyos, may mga prinsipyo at mga dahilan Siya pati na rin mga mithiin at mga layunin. Kung itinuturing mo bilang katotohanan ang ideya na “dapat protektahan ako ng Diyos, at dapat Siyang kumilos sa ganitong paraan,” at itinataguyod iyon bilang gayon, kung humihingi ka sa Diyos gamit ito, kung gayon, kapag hindi kumilos ang Diyos sa paraang iyon, magkakaroon ng hidwaan sa pagitan mo at ng Diyos. Kapag lumitaw ang hidwaang ito, hindi ito kasalanan ng Diyos. Sino ang may kasalanan? (Ang tao.) Nagsisimula ito sa problema sa mga pananaw ng mga tao, sa pagkakaroon nila ng maling paninindigan, ng maling posisyon. Kapag hinihiling mong kumilos ang Diyos sa isang partikular na paraan, pakiramdam mo ay may katwiran ka. Ngunit kung isasaalang-alang mo ito mula sa ibang perspektiba, kung magpapasakop ka at tatanggap, mararamdaman mo na walang batayan ang iyong mga pangangatwiran, at na ang mga ito ay ang iyong mga tiwaling disposisyon at mga hindi makatwirang hinihingi. Kapag kaya mo nang tumanggap, ipagkakaloob sa iyo ng Diyos ang sukat ng katotohanan at kaalaman na dapat mong matamo. Sa Kanyang pananaw, iyon ang elemento ng katotohanan na pinakakailangan mong matamo, hindi ilang walang-halagang biyaya o pagpapala. Ang Diyos lang ang nakakaalam kung ano ang pinakamahalaga para sa iyo, at ipagkakaloob Niya ito sa iyo sa tamang oras at sa tamang sukat. Sa kabilang banda, hindi inaamin ng mga anticristo ang katotohanan o ang gawain ng Banal na Espiritu. Sinuman ang magbahagi tungkol sa katotohanan at magpatotoo sa pagmamahal at pagliligtas ng Diyos, hindi lamang ito tatanggihan ng isang anticristo, masusuklam at tututol pa siya rito. Ito ang pagkakaiba sa pagitan ng mga anticristo at ng mga karaniwang tiwaling tao.

Tatapusin na natin ang ating pagbabahaginan dito tungkol sa katangian ng mga anticristo ng pagtanggi sa pagkakakilanlan ng Diyos at sa Kanyang diwa ng pagiging natatangi. May mga tanong pa ba kayo? (O Diyos, may tanong ako. Nakakasalamuha ko ang maraming mananampalataya ng Panginoon kapag nangangaral ako ng ebanghelyo, at masyado silang mahigpit sa paghawak nila sa pananaw ni Pablo na nagsasabing, “Sa akin ang mabuhay ay si cristo.” Iniisip nila na kung maaabot nila ang pamantayan ng mga salita ni Pablo, puwede silang maging diyos. Isa pa ba itong pagpapamalas ng mga anticristo, at pagtanggi rin sa diwa ng pagiging natatangi ng diyos?) Oo, maaaring sabihing ganoon nga. Itinatatwa ng mga anticristo ang pagiging natatangi ng Diyos dahil, sa pangunahin, gusto nilang maging diyos. Ang mga salita ni Pablo ang kanilang partikular na paborito: “Para sa akin, ang mabuhay ay si cristo, ang mabuhay ay diyos, nang may buhay ng diyos ako ay diyos.” Naniniwala sila na, kung totoo ang pananaw na ito, may pag-asa silang maging diyos, mamuno bilang hari, at makontrol ang mga tao; kung hindi, maglalaho ang pag-asa nilang mamuno bilang hari at maging diyos. Sa madaling salita, laging gusto ni Satanas na maging kapantay ng Diyos—at gayon din ang mga anticristo: Taglay rin nila ang diwang ito. Halimbawa, sa mga tao na sumusunod sa Diyos, may mga tao na palaging dumadakila sa Diyos at nagpapatotoo sa Kanya, nagpapatotoo sa Kanyang gawain at sa epekto ng paghatol at pagkastigo ng Kanyang mga salita sa tao. Pinupuri nila ang lahat ng gawaing ginagawa ng Diyos para iligtas ang tao, at pinupuri din nila ang ibinayad ng Diyos. Nais din bang matamasa ng mga anticristo ang lahat ng ito, o hindi? Nais nilang magtamasa ng suporta, pambobola, pagdakila—maging ng papuri ng mga tao. At anong iba pang nakakahiyang mga ideya ang naiisip nila? Nais nila na maniwala sa kanila ang mga tao, na umasa sa kanila sa lahat ng bagay; ayos lang na umasa rin ang mga tao sa Diyos—ngunit kung, kasabay ng pag-asa nila sa Diyos, mas makatotohanan at tunay ang umasa sila sa mga anticristo, masisiyahan nang husto ang mga anticristo. Kung, kasabay ng pagpuri mo sa Diyos at pagbibilang ng mga biyayang naibigay ng Diyos sa iyo, sinuma mo rin ang lahat ng kapuri-puring merito ng mga anticristo, at pinuri ninyo sila ng iyong mga kapatid, ibinabalita sa buong paligid ang lahat ng ginagawa nila, malulugod sila nang husto sa kanilang puso at makukontento. Kaya, mula sa pananaw ng kalikasang diwa ng mga anticristo, kapag sinabi mo na ang Diyos ay nagtataglay ng awtoridad, na Siya ay matuwid, at na kaya Niyang iligtas ang mga tao, kapag sinabi mo na ang Diyos lamang ang may gayong diwa, na ang Diyos lamang ang makakagawa ng ganitong klase ng gawain, at walang maaaring humalili sa Kanya o kumatawan sa Kanya sa paggawa ng mga bagay na ito, ni walang maaaring magtaglay ng diwang ito at gumawa ng mga bagay na ito: kapag sinabi mo ito, hindi tinatanggap ng mga anticristo, sa puso nila, ang mga salitang ito, at ayaw nilang aminin ang mga ito. Bakit ayaw nilang tanggapin ang mga ito? Dahil mayroon silang mga ambisyon—isang panig iyon ng isyu. Ang kabilang panig ay na hindi sila naniniwala, ni hindi nila inaaming Diyos ang laman na nagkatawang-tao. Tuwing may nagsasabi na ang Diyos ay natatangi, na Diyos lamang ang matuwid, nagpapahayag sila ng pagtutol sa puso nila at lihim na nilalabanan ito, na sinasabing: “Mali—matuwid din ako!” Kapag sinabi mo na ang Diyos lamang ang banal, sasabihin nilang: “Mali—banal din ako!” Isang halimbawa nito si Pablo: Nang ipakalat ng mga tao ang salita ng Panginoong Jesucristo, sinasabi na ibinigay ng Panginoong Jesucristo ang Kanyang mahalagang dugo para sa sangkatauhan, na nagsilbi Siyang isang handog para sa kasalanan, at iniligtas Niya ang buong sangkatauhan, at tinubos Niya ang buong sangkatauhan mula sa kasalanan—ano ang nadama ni Pablo nang marinig niya ito? Inamin ba niya na lahat ng ito ay gawain ng Diyos? Inamin ba niya na Siya na kinayang gawin ang lahat ng ito ay si Cristo, at na si Cristo lamang ang maaaring gumawa ng lahat ng ito? At inamin ba niya na tanging Siya na kinayang gawin ang lahat ng ito ang maaaring kumatawan sa Diyos? Hindi. Sabi niya: “Kung maaaring ipako sa krus si Jesus, maaari ding ipako sa krus ang mga tao! Kung kaya niyang ibigay ang kanyang mahalagang dugo, kaya rin iyon ng mga tao! Dagdag pa rito, kaya ko ring mangaral, at mas maalam ako kaysa sa kanya, at kaya kong magtiis ng pagdurusa! Kung sinasabi mo na siya ang cristo, hindi ba’t dapat din akong tawaging cristo? Kung ipoproklama mo ang kanyang banal na pangalan, hindi ba’t dapat mo ring iproklama ang pangalan ko? Kung akma siyang tawaging cristo, kung maaari siyang kumatawan sa diyos, at kung siya ang anak ng diyos, hindi ba’t tayo rin? Tayo na nagagawang magdusa at magbayad ng halaga, at nakakayang magpakahirap at gumawa para sa diyos—hindi ba’t maaari din tayong matawag na cristo? Paano nga ba naiiba ang masang-ayunan ng diyos at ang matawag na cristo sa pagiging cristo mismo?” Sa madaling salita, nabigo ang mga anticristo na maarok ang aspekto ng diwa ng Diyos na Kanyang pagiging natatangi, at hindi nila nauunawaan kung ano talaga ang kahulugan ng pagiging natatangi ng Diyos. Naniniwala sila na, “Ang pagiging cristo o pagiging diyos ay isang bagay na pinagsusumikapan batay sa kagalingan ng kasanayan at kakayahan, katulad ng pagkamit ng kapangyarihan sa pamamagitan ng pakikipaglaban. Hindi ka matatawag na cristo sa pamamagitan ng pagkakaroon ng diwa ng diyos. Ang pagiging cristo ay ang pinagsumikapang resulta ng kasanayan mismo ng isang tao; katulad lang ito ng kung paano talaga ang mga bagay-bagay sa mundo—kung sino ang mas may kasanayan at mas may kakayahan ay siyang puwedeng maging isang mataas na opisyal at maaaring magkaroon ng huling pasya.” Ito ang katwiran nila. Hindi inaamin ng mga anticristo ang salita ng Diyos bilang ang katotohanan. Hindi nila maintindihan ang diwa at disposisyon ng Diyos na binabanggit sa mga salita ng Diyos; sila ay mga karaniwang tao at tagalabas, wala silang kaalam-alam, kaya ang kanilang pananalita ay binubuo lamang ng mga salita ng mga tagalabas, mga salitang walang espirituwal na pagkaunawa. Kung nakagawa na sila nang ilang taon, at iniisip nila na kaya nilang magdusa at magbayad ng halaga, na kaya nilang magyabang nang husto habang nangangaral ng mga doktrina, na natuto na silang maging mapagpaimbabaw at kaya nilang ilihis ang iba, at natamo na nila ang papuri ng ilan—pagkatapos ay naniniwala sila, tulad ng inaasahan, na kaya nila na maging cristo at maging diyos.