Iyong mga nagsisilbi bilang mga lider ay dapat may kaunting pagkaunawa sa katotohanan kahit papaano at may ilang praktikal na karanasan. Kung wala silang anumang karanasan, tiyak na wala rin silang pagkaunawa sa anuman sa katotohanan. Ang ilang tao na nagsisilbi bilang mga lider ay magaling mangaral ng mga salita at doktrina, at nakakatanggap sila ng pagsang-ayon at papuri mula sa karamihan. Bagama’t sa panlabas ay kayang sumagot ng mga huwad na lider ng mga katanungan, hindi nila kayang magbahagi tungkol sa mga katotohanang prinsipyo. Tanging hungkag na teorya ang ipinangangaral nila, at walang anumang praktikal dito. Kapag naririnig ng mga tao ang pangangaral nila, pakiramdam ng mga taong ito ay nakaaayon ang pangangaral nila sa panlasa ng mga ito, at iyong mga walang pagkilatis ay labis na sumasang-ayon dito. Gayumpaman, pagkatapos nito, wala pa rin silang landas ng pagsasagawa at hindi nila mahanap ang mga prinsipyo ng pagsasagawa. Maituturing bang nalutas nito ang anumang mga isyu? Hindi ba’t ito ay pagiging pabaya nila? Maituturing ba na paggawa ng tunay na gawain ang ganitong paraan ng paglutas sa mga isyu? Ang mga huwad na lider ay hindi gumagawa ng tunay na gawain, ngunit alam nila kung paano kumilos gaya ng isang opisyal. Ano ang unang bagay na ginagawa nila kapag nagiging lider sila? Ito ay ang kunin ang pabor ng mga tao. Ginagamit nila ang pamamaraang “Ang mga bagong opisyal ay sabik magpasikat”: Una ay gumagawa sila ng ilang bagay para magpalakas sa mga tao at nangangasiwa sila ng ilang bagay na nagpapabuti sa pang-araw-araw na kapakanan ng lahat. Sinisikap muna nilang mag-iwan ng magandang impresyon sa mga tao, para maipakita sa lahat na kaayon sila ng masa, para purihin sila ng lahat at sabihin na, “Kumikilos na parang isang magulang namin ang lider na ito!” Pagkatapos ay opisyal na silang mamumuno. Pakiramdam nila ay mayroon na silang popular na suporta at matatag na ang kanilang posisyon; pagkatapos, nagsisimula silang magtamasa ng mga pakinabang ng katayuan na para bang nararapat iyon sa kanila. Ang kanilang mga kasabihan ay, “Ang buhay ay tungkol lamang sa pagkain at pananamit,” “Maigsi ang buhay, kaya magpakasaya habang kaya,” at “Magpakasaya ka na ngayon, bukas ka na mag-alala.” Nagpapakaligaya sila sa bawat araw na dumarating, nagpapakasaya sila hangga’t kaya nila, at hindi nila iniisip ang hinaharap, lalong hindi nila isinasaalang-alang kung anong mga responsabilidad ang dapat tuparin ng isang lider at kung anong mga tungkulin ang dapat nilang gawin. Nangangaral sila ng ilang salita at doktrina at ginagawa ang ilang gampanin para magpakitang-tao tulad ng nakagawian—hindi sila gumagawa ng anumang tunay na gawain. Hindi nila tinutuklas ang mga tunay na problema sa iglesia at hindi ganap na nilulutas ang mga iyon, kaya ano ang silbi ng paggawa nila ng gayong mga paimbabaw na gampanin? Hindi ba’t mapanlinlang ito? Maipagkakatiwala ba ang mahahalagang gampanin sa ganitong uri ng huwad na lider? Naaayon ba sila sa mga prinsipyo at kondisyon ng sambahayan ng Diyos sa pagpili ng mga lider at manggagawa? (Hindi.) Walang anumang konsensiya o katwiran ang mga taong ito, wala silang anumang pagpapahalaga sa responsabilidad, subalit nais pa rin nilang magkaroon ng posisyon bilang opisyal, na maging isang lider, sa iglesia—bakit masyado silang walang kahihiyan? Para sa ilang taong may pagpapahalaga sa responsabilidad, kung mahina ang kanilang kakayahan, hindi sila maaaring maging lider—lalo pa ang mga taong walang silbi na wala talagang pagpapahalaga sa responsabilidad; lalong hindi sila kalipikadong maging mga lider. Gaano ba katamad ang gayong mga matakaw at batugang huwad na lider? Kahit may natuklasan silang isyu, at alam nila na isyu ito, hindi nila ito sineseryoso at hindi pinapansin. Napaka-iresponsable nila! Bagama’t magaling silang magsalita at tila may kaunting kakayahan, hindi nila kayang lumutas ng iba’t ibang problema sa gawain ng iglesia, na humahantong sa pagkahinto ng gawain; patuloy na nagkakapatong-patong ang mga problema, pero hindi inaabala ng mga lider ang kanilang sarili sa mga ito, at iginigiit na isagawa ang ilang mababaw na gampanin gaya ng nakagawian na. At ano ang resulta sa huli? Hindi ba’t ginugulo nila ang gawain ng iglesia, hindi ba’t sinisira nila iyon? Hindi ba’t nagsasanhi sila ng kaguluhan at kawalan ng pagkakaisa sa iglesia? Ito ang hindi maiiwasang kalalabasan. Sa sitwasyong ito, magbibigay ba ng ulat ang mga huwad na lider sa ang Itaas? Tiyak na hindi. Kung may isang tao sa iglesia na gustong mag-ulat sa ang Itaas ng mga problema ng mga huwad na lider, papayagan ba nila ito? Talagang tiyak na susupilin at pipigilan nila ang taong iyon, hindi nila papayagan ang sinuman na mag-ulat ng problema sa ang Itaas, at paghihigpitan, susupilin, at ibubukod nila ang sinumang gagawa niyon. Sabihin ninyo sa Akin, hindi ba’t masyadong kasuklam-suklam ang mga huwad na lider na ito? Kahit gaano pa nila napinsala ang gawain ng iglesia, hindi pa rin nila pahihintulutan na malaman ng ang Itaas ang tungkol dito, lalo na ang lutasin ito. Ang mahalaga lang sa kanila ay ang pagpapasasa sa mga pakinabang ng katayuan nila at protektahan ang sarili nilang banidad at pride—talagang kasuklam-suklam at walang kahihiyan ang gayong mga tao! Hindi ba’t lubos silang walang konsensiya at walang pagkatao? Kapag nag-uusisa ang ang Itaas tungkol sa gawain, walang pag-aalinlangan nilang sinasabi na walang mga problema, nagsisinungaling at nagkukunwari sila sa ang Itaas—sa paggawa nito, hindi ba’t nililinlang nila ang ang Itaas at itinatago nila ang mga bagay mula sa mga nasa ilalim nila? Patuloy na nagpapatong-patong ang mga problema sa gawain ng iglesia, at hindi malutas ng mga huwad na lider ang mga problemang ito nang sila lang, pero hindi rin nila iniuulat ang mga isyung ito sa ang Itaas. Sa ilalim ng mga ganitong sitwasyon, kumikilos sila na parang walang problema; nagpapasasa pa rin sila sa kaginhawahan, nakaupo nang walang ginagawa buong araw at nagpapalipas ng mga araw nila, at hindi sila nababalisa kahit kaunti. At kapag nalantad ang mga problema at sinisiyasat ito nang mabuti ng ang Itaas, sinasabi pa rin nila, “Isinaayos ko ang mga tao para gawin ang gawaing ito. Natupad ko ang mga responsabilidad ko. Kung hindi nagawa nang maayos ang gawain, kasalanan na iyon ng iba. Anong kinalaman nito sa akin?” Sa ilang salitang ito, tuluyan silang naghuhugas-kamay sa anumang pananagutan. Para bang wala silang anumang pananagutan para sa usaping ito. Hindi lang nila hindi pinagninilayan ang kanilang sarili, makatwiran at panatag din ang pakiramdam nila, na sinasabi, “Sa anumang kaso, hindi ako nagpakatamad sa tungkulin ko; hindi ako pabigat. Kung hindi ako tatanggalin ng ang Itaas, patuloy akong magsisilbi bilang lider. Kung magbibitiw ako, hindi ba’t ipagkakanulo ko ang Diyos? Hindi ba’t kawalan ng katapatan sa tungkulin ko ang ipapakita ko?” Kung pupungusan mo sila, makakaisip sila ng maraming dahilan para pabulaanan ka. Hindi nila sasabihing may pananagutan sila sa usaping ito, hindi nila sasabihin kung ano ang mga responsabilidad nila, at hindi nila pagninilayan kung ano ang kalikasan ng hindi nila paglutas ng mga isyu at hindi paggawa ng tunay na gawain. Hindi ba’t sobrang nakamumuhi ang gayong mga tao? Nagsasanhi sila ng pagkahinto sa gawain ng iglesia at pinipinsala ang mga hinirang ng Diyos sa loob ng mahabang panahon nang walang anumang bahid ng pagsisisi sa puso nila—tao pa rin ba sila? Mayroon pa rin ba silang kahit katiting na konsensiya o katwiran? Sinasabi ng ilang tao, “Hindi dapat mahalal bilang mga lider ang mga taong gaya nito.” Ganito ito sa teorya; gayumpaman, talagang may ilang tao na ganito na kabilang sa mga nahalal na lider at manggagawa; isa itong katunayan. Nangyayari ang lahat ng ito dahil walang pagkilatis ang mga hinirang ng Diyos, at ito ay dahil din sa gusto ng karamihan sa mga tao ang mga mapagpalugod ng mga tao, at dahil dito, naghahalal sila ng ilang huwad na lider at manggagawa. Samakatwid, bago ang mga halalan ng iglesia, kailangang higit pang mapagbahaginan ang tungkol sa mga prinsipyo para sa paghalal ng mga lider at manggagawa, gayundin ang mga prinsipyo sa pagkilatis ng mga huwad na lider at huwad na manggagawa; matitiyak nito na mas maraming tao ang boboto nang alinsunod sa mga prinsipyo. Tanging sa paggawa nito, magkakaroon ng magagandang resulta mula sa mga halalan ng iglesia.

Sabihin ninyo sa Akin, kaya ba ng gayong mga kasuklam-suklam at walang kahihiyan na tamad ang gumawa ng mahusay na trabaho sa gawain ng iglesia bilang mga lider at manggagawa? Kaya ba nilang lutasin ang mga problemang umiiral sa iglesia o ang mga paghihirap na nararanasan ng mga hinirang ng Diyos? (Hindi.) Kung gayon, ano ang dapat ninyong gawin kapag nakatagpo kayo ng gayong mga huwad na lider? Ipagpalagay na may magsasabi, “Mahina ang kakayahan namin at wala kaming pagkilatis, kaya wala kaming magagawa kung makakatagpo kami ng isang huwad na lider.” Tama ba ito? Tiyak na hindi lahat sa iglesia ay mahina ang kakayahan at walang pagkilatis, hindi ba? Dapat ay may ilang tao kahit papaano na medyo nakakaunawa sa katotohanan. Kaya, kung may makakita ng isang huwad na lider na hindi kayang gumawa ng tunay na gawain o lumutas ng anumang mga problema, dapat siyang makipagbahaginan sa mga taong nakakaunawa sa katotohanan at hilingin sa mga ito na gamitin ang pagkilatis ng mga ito at gumawa ng paghusga. Angkop ba ito? (Oo, angkop ito.) Bakit ito angkop? Ano ang mga kahihinatnan kung hindi kaya ng isang lider ng iglesia na gumawa ng tunay na gawain? Sino ang magiging mga biktima? Hindi ba’t ang mga hinirang ng Diyos sa iglesia? Kung may kontrol ang isang huwad na lider sa iglesia sa loob ng tatlo o limang taon, gaano karaming tao ang maaapektuhan ang pagkaunawa sa katotohanan at pagpasok sa realidad? Gaano karaming tao ang maaantala ang pagkamit ng pagliligtas ng Diyos? Hindi lubos maisip ang mga kahihinatnang ito. Kaya, kapag natuklasan ang isang huwad na lider na hindi gumagawa ng tunay na gawain at na walang kakayahang lumutas ng anumang isyu, malaking bagay ito para sa bawat isa sa mga hinirang ng Diyos, at dapat nilang agarang ilantad at iulat ang huwad na lider na iyon para maiwasan ang mga pagkaantala sa gawain. Ang mga napipinsala ng hindi paggawa ng tunay na gawain ng mga lider ng iglesia ay ang mga hinirang ng Diyos. Kung walang sinuman sa mga hinirang ng Diyos ang maglalantad o mag-uulat sa kanila, at lahat ng mga ito ay sadyang walang malasakit sa paggawa nito, wala nang pag-asa para sa iglesiang iyon. Ipagpalagay na sa mga puso ninyo ay palagi kayong nagkikimkim ng mga kaisipan ng hindi pag-ako ng responsabilidad tulad ng, “Tutal, ikaw ang lider. Hindi mo kayang gumawa ng tunay na gawain pero hindi mo iniuulat ang mga problema sa ang Itaas—kung maaantala nito ang gawain ng iglesia, papanagutin ka ng ang Itaas. Ano ang kinalaman nito sa amin? Bakit kailangan naming mag-alala tungkol dito? Hindi naman kami ang namamahala. Ikaw ang may pananagutan dito.” Kung palagi kayong nagkikimkim ng ganitong kuru-kuro sa mga puso ninyo, hindi ba’t maaantala nito ang mga bagay-bagay? Hindi ba’t maaapektuhan nito ang paghahangad ninyo sa katotohanan, pagpasok sa realidad, at pagkamit ng pagliligtas ng Diyos? Kung walang sinuman sa iglesia ang mananagot, hindi natin masasabi kung ang iglesiang ito ay makakapagpatotoo sa Diyos at makakatanggap ng mga pagpapala ng Diyos, at mas lalong hindi natin masasabi kung ilang tao ang magkakamit ng kaligtasan sa iglesiang ito. Kung ganito mag-isip at may ganitong pananaw ang lahat ng tao sa iglesiang ito, tiyak na walang pag-asa ang iglesiang ito. Hindi ba’t may ganitong problema ang mga pangkat ng mga gumagawa ng pelikula ngayon? Hindi nag-aasikaso ng mga isyu o nag-uulat ng mga problema ang ilan sa mga lider ninyo—sila ay mga huwad na lider. Nakikita ba ninyo ito? Hindi lumulutas ng mga problema ang mga lider na ito para sa inyo—hindi ba ninyo natuklasan na isa itong problema? Talaga bang natutuwa kayo tungkol dito? “Hindi iniuulat ng lider natin ang problemang ito at hindi malutas ang problemang ito, kaya, magandang pagkakataon ito para magpahinga tayo. Mabuti iyon! Bukod dito, hindi naman personal na tinanong ng ang Itaas ang tungkol sa usaping ito kamakailan, kaya hindi rin natin kailangang iulat ang problema. Bakit hindi natin subukang bigyan ang sarili natin ng kaunting oras para maglibang? Kailangan ba nating kunan ang pelikula nang napakabilis at ayon sa takdang oras? Maayos naman ang pag-usad natin! Ano ngayon kung hindi pa tayo tapos sa pagkuha ng pelikula? Kokondenahin ba tayo dahil dito?” Ito ba ang saloobin ninyo? Sa tingin ba ninyo ay hindi ganoon kahigpit ang iskedyul para sa gawain ng sambahayan ng Diyos, kaya puwede ninyo itong patagalin nang walang hanggan, at hangga’t hindi nagtatanong o nagsisiyasat ang ang Itaas tungkol sa usaping ito, hindi ninyo kailangang mag-alala o makaramdam ng anumang presyur, at puwede ninyong lutasin lang ang anumang mga isyu na kaya ninyo, at hayaan na lang ang anumang hindi ninyo kaya? Ganito ba ang perspektiba ninyo? (Hindi.) Kung gayon, bakit hindi kayo nag-uulat ng mga problema kapag mayroon kayo ng mga ito? Ito ba ay dahil nasa ilalim kayo ng kontrol ng mga huwad na lider na ito o dahil ginamitan nila kayo ng isang mahiwaga at nakakatulirong mahika na nagsasanhing magdeliryo kayo at hindi makapagsalita? Ano ang problema rito? Kapag may mga problemang umiiral, alam ba ninyo ang tungkol sa mga ito? Kung sasabihin ninyo na hindi ninyo alam, nagsisinungaling kayo; kung alam ninyo ang tungkol sa mga ito pero hindi niyo ito iniuulat, ibig sabihin, nagiging pabaya kayo at lubhang iresponsable sa mga responsabilidad ninyo, at wala kayong anumang katapatan sa tungkulin ninyo. Kahit pa nagtatrabaho ka sa mundo para kumita ng pera, dapat ka pa ring maging karapat-dapat sa kakarampot na sahod na natatanggap mo. Lalo pa’t ngayon na kinakain mo ang pagkain ng sambahayan ng Diyos; naghahangad ka ng kaligtasan habang ginagampanan ang tungkulin mo, at sa paggawa nito, inihahanda mo ang daan at ang sarili mong hantungan. Hindi mo ito ginagawa para sa sambahayan ng Diyos, ni para sa sinumang indibidwal, at lalong hindi para sa Akin—ginagawa mo ito para sa sarili mo. Sa mainam na salita, ginagawa ng mga tao ang tungkulin nila para magkamit ng kaligtasan, pero sa mas tumpak na salita, ginagawa nila ito para magkamit ng mga pagpapala at para magkaroon ng magandang hantungan. Dapat mong maunawaan nang malinaw ang usaping ito; huwag kang maging hangal. Hindi mo ginagampanan ang tungkulin mo para sa ibang tao o para sa mga magulang mo, at hindi mo ito ginagawa para magdala ng kaluwalhatian sa mga ninuno mo o ng karangalan sa pangalan ng pamilya mo—ginagawa mo ito para sa sarili mo. Nilikha ka ng Diyos, at mula pa nang likhain Niya ang mundo, pauna na Niyang itinakda na ipapanganak ka sa mga huling araw. Dinala ka Niya sa Kanyang sambahayan, hinayaan ka Niyang marinig ang Kanyang tinig, hinayaan ka Niyang kumain at uminom ng Kanyang mga salita araw-araw at tumanggap ng panustos sa buhay, at binigyan ka Niya ng pagkakataon upang magampanan mo ang iyong tungkulin sa sambahayan ng Diyos. Ito ang pinakamaganda mong pagkakataon bilang isang nilikha para magkamit ng kaligtasan, at ito rin ang tanging pagkakataon mo. Kung, habang ginagampanan mo ang iyong tungkulin, sisirain mo ang pagkakataong ito, kahit na maparusahan ka o umiyak at magngalit ang mga ngipin mo kapag sa huli ay nasadlak ka sa mga sakuna, kagagawan mo ang lahat ng iyon, at nararapat lang iyon sa iyo! Ito ay sariling kasalanan mo. Hindi kailangang pasanin ng ibang mga tao ang mga responsabilidad mo, at hindi mo rin kailangang pasanin ang mga responsabilidad ng ibang mga tao. Ikaw lang ang puwedeng umako ng responsabilidad sa landas na tinatahak mo at sa lahat ng ginagawa mo ngayon, at ikaw lang ang puwedeng pumasan ng mga kahihinatnan sa huli. Ang magagawa Ko lang ay ipaunawa sa inyo ang mga bagay na dapat Kong bigkasin at sabihin sa inyo, at ihanda ang daan para sa inyo upang maaari kayong tumahak sa landas ng kaligtasan. Naipaliwanag Ko na nang malinaw ang lahat, kaya, kayo na ang bahala kung paano kayo kikilos mismo. Hindi Ko na inaalala ang mga personal ninyong isyu; ginagampanan Ko lang ang gawaing nakatalaga sa Akin, at hindi Ako gumagawa ng anumang gawain na higit pa rito. Hindi ba’t isa itong katunayan na ginagawa mo ang iyong tungkulin alang-alang sa sarili mong hantungan? Kung sasabihin mo, “Napakaraming problema, pero hindi iniuulat ng lider ko ang mga ito, kaya hindi ko rin iuulat ang mga ito,” hindi ba’t kahangalan iyon? Hindi ba’t isa iyong pagkakalkula? Ano ang responsabilidad mo kapag nakakakita ka ng isang problema? Ang responsabilidad mo ay ang tipunin ang lahat at patahimikin ang sarili ninyo para maghanap at makipagbahaginan tungkol sa problema, para makita kung saang bahagi lumitaw ang problema, at para matukoy ang pinakaugat ng problema. Kung, pagkatapos ng ilang talakayan, ay natukoy ang pinakaugat, pero hindi ninyo magawang lutasin ang problema nang kayo-kayo lang, dapat ninyo itong iulat kaagad sa ang Itaas. Sino ang dapat mag-ulat nito? Dapat kang magboluntaryo at sabihin, “Ako ang mag-uulat. Kung hindi iyon uubra, puwede tayong pumili ng ilang kinatawan at iulat ito nang sama-sama.” Sinasabi ng ilang tao, “Hindi ba’t may lider tayo?” Ang sagot mo, “Hindi siya lider! Hindi man lang niya tinutupad ang mga responsabilidad ng isang tao. Isa lang siyang hayop na may balat ng tao, at dapat siyang paalisin nang apurahan at tanggalin! Hindi niya iniuulat ang problema, kaya dapat tayo na mismo ang mag-ulat nito—ito ang responsabilidad natin. Tanging kapag natupad natin ang mga responsabilidad natin, saka lang tayo ituturing ng Diyos bilang mga tao. Kung malinaw nating alam kung ano ang mga responsabilidad natin, pero hindi natin tinutupad ang mga ito, hindi tayo karapat-dapat na maging tao, at hinding-hindi tayo ituturing ng Diyos bilang tao.” Kung hindi ka ituturing ng Diyos bilang isang tao, ano ang ipinapahiwatig nito na ituturing Niya sa iyo? Ipinapahiwatig nito na itinuturing ka Niya bilang isang baboy o isang aso. Kung gayon, ililigtas ka pa rin ba ng Diyos? Hindi. Kaya naman, kung hindi ka mauuwi sa isang magandang hantungan, hindi ba’t ikaw ang may gawa niyon sa sarili mo? At hindi ba’t nawalan ng saysay ang paggawa mo sa tungkulin mo? Nasa sa iyo ang pagpili sa landas mo, at nasa sa iyo rin kung tatahakin mo ito. Anuman ang landas na piliin mo, o kung ano ang mga panghuling kahihinatnan, ikaw ang may pananagutan; walang sinuman ang mananagot para sa landas na tatahakin mo at sa mga kahihinatnan.

Kung, bilang mga lider at manggagawa, binabalewala ninyo ang mga problemang lumilitaw sa paggampan ng mga tungkulin, at naghahanap pa kayo ng iba’t ibang dahilan at palusot para umiwas sa pananagutan, at hindi ninyo nilulutas ang ilang problema na kaya ninyong lutasin, at hindi ninyo inuulat sa ang Itaas ang mga problemang hindi ninyo kayang lutasin, na para bang walang kinalaman ang mga ito sa inyo, hindi ba’t pagpapabaya ito sa responsabilidad? Ang pagtrato ba sa gawain ng iglesia sa ganitong paraan ay pagiging mautak o pagiging hangal? (Ito ay pagiging hangal.) Hindi ba’t tuso ang gayong mga lider at manggagawa? Hindi ba’t wala silang anumang pagpapahalaga sa responsabilidad? Kapag nahaharap sila sa mga problema, binabalewala nila ang mga ito—hindi ba’t sila ay mga taong walang pakialam? Hindi ba’t mga tuso silang tao? Ang mga tusong tao ang pinakahangal sa lahat. Dapat kang maging matapat na tao, dapat magkaroon ka ng pagpapahalaga sa responsabilidad kapag humaharap ka sa mga problema, at dapat mong subukan ang lahat ng paraan at hanapin ang katotohanan upang malutas ang mga ito. Hinding-hindi ka dapat maging tusong tao. Kung ang iniisip mo lang ay ang pag-iwas sa pananagutan at paghuhugas-kamay rito kapag lumilitaw ang mga problema, makokondena ka dahil sa pag-uugaling ito kahit sa gitna ng mga walang pananampalataya, bukod pa sa sambahayan ng Diyos! Ang pag-uugaling ito ay tiyak na kinokondena at isinusumpa ng Diyos, at ito ay kinasusuklaman at tinatanggihan ng hinirang na mga tao ng Diyos. Gusto ng Diyos ang mga taong matapat, at nasusuklam Siya sa mga taong mapanlinlang at tuso. Kung isa kang tusong tao at kumikilos nang madaya, hindi ka ba kasusuklaman ng Diyos? Hahayaan ka lang ba ng sambahayan ng Diyos na makalusot? Sa malao’t madali, pananagutin ka. Gusto ng Diyos ang mga taong matapat at ayaw Niya sa mga taong tuso. Dapat malinaw itong maunawaan ng lahat, at huwag nang maguluhan at gumawa ng mga kahangalan. Ang pansamantalang kamangmangan ay maaaring pangatwiranan, pero kung talagang hindi tinatanggap ng isang tao ang katotohanan, masyadong matigas ang ulo niya. Marunong humawak ng responsabilidad ang mga taong matapat. Hindi nila isinasaalang-alang ang sarili nilang mga pakinabang at kawalan; iniingatan lamang nila ang gawain at mga interes ng sambahayan ng Diyos. Mayroon silang mabubuti at matatapat na puso na gaya ng mga mangkok ng malinaw na tubig kung saan makikita mo ang ilalim sa isang sulyap. Wala rin silang itinatago sa kanilang mga kilos. Ang isang taong mapanlinlang ay laging nandadaya, laging nagpapanggap, pinagtatakpan at ikinukubli ang mga bagay-bagay, at binabalot nang husto ang sarili nila. Walang makakilatis sa ganitong uri ng tao. Hindi makilatis ng mga tao ang iyong mga saloobin, pero kaya ng Diyos na masiyasat ang mga bagay sa kaibuturan ng iyong puso. Kapag nakikita ng Diyos na hindi ka isang matapat na tao, na tuso ka, na hindi mo kailanman tinatanggap ang katotohanan, palaging nililinlang ang Diyos, at hindi kailanman ibinibigay ang puso mo sa Kanya—ayaw ka ng Diyos, at kinasusuklaman at inaabandona ka ng Diyos. Anong klase ng mga tao ang umuunlad sa gitna ng mga walang pananampalataya, at ang mga mahusay mambola at mabilis mag-isip? Malinaw ba ito sa inyo? Ano ang diwa nila? Masasabi na lahat sila ay napakahirap na makilatis, sobrang mapanlinlang at tuso nilang lahat, sila ang mga tunay na diyablo at Satanas. Maaari bang iligtas ng Diyos ang ganitong mga tao? Wala nang higit pang kinasusuklaman ang Diyos kundi ang mga diyablo—mga taong mapanlinlang at tuso—at hinding-hindi ililigtas ng Diyos ang gayong mga tao. Hinding-hindi kayo dapat maging ganitong uri ng tao. Yaong mga palaging nagmamasid at alerto kapag nagsasalita sila, na mabulaklak ang dila at mapanlinlang at gumaganap ng isang papel para bumagay sa sitwasyon kapag pinapangasiwaan nila ang mga usapin—sinasabi Ko sa iyo, pinakakinasusuklaman ng Diyos ang mga gayong tao, hindi na maililigtas pa ang mga taong gaya nito. Tungkol sa lahat ng nabibilang sa kategorya ng mga mapanlinlang at tusong tao, kahit gaano pa kagandang pakinggan ang mga salita nila, lahat ng ito ay mapanlinlang, maladiyablong salita. Kapag mas magandang pakinggan ang kanilang mga salita, mas lalong mga diyablo at Satanas ang mga taong ito. Sila mismo ang klase ng mga tao na pinakakinasusuklaman ng Diyos. Talagang ito ay tama. Ano ang masasabi ninyo: Makakamit ba ng mga taong mapanlinlang, madalas magsinungaling, at mahusay mambola, ang gawain ng Banal na Espiritu? Kaya ba nilang makamit ang kaliwanagan at pagtanglaw ng Banal na Espiritu? Hinding-hindi. Ano ang saloobin ng Diyos ukol sa mga taong mapanlinlang at tuso? Itinataboy Niya ang mga ito, isinasantabi Niya ang mga ito at hindi pinapansin, itinuturing Niya sila bilang kauri ng mga hayop. Sa paningin ng Diyos, ang gayong mga tao ay nakabihis lamang ng balat ng tao at sa diwa, sila ay mga diyablo at Satanas, sila ay mga naglalakad na bangkay, at hinding-hindi sila ililigtas ng Diyos. Kaya, ano ang kalagayan ng mga taong ito ngayon? May kadiliman sa kanilang puso, wala silang tunay na pananalig, at kahit na anong mangyari sa kanila, hindi sila kailanman nabibigyang-liwanag o natatanglawan. Kapag nahaharap sa mga sakuna at kapighatian, nagdarasal sila sa Diyos, pero wala sa kanila ang Diyos, at wala silang tunay na maaasahan sa kanilang puso. Para magtamo ng mga pagpapala, sinusubukan nilang magpanggap nang mabuti, ngunit hindi nila mapigilan ang kanilang sarili, sapagkat wala silang konsensiya at katwiran. Hindi nila kayang maging mabubuting tao kahit gustuhin nila; kahit gusto nilang tumigil sa paggawa ng masasamang bagay, hindi nila kayang kontrolin ang sarili nila, hindi ito uubra. Makikilala ba nila ang kanilang sarili matapos silang paalisin at itiwalag? Bagama’t malalaman nilang nararapat sa kanila ito, hindi nila ito aaminin sa sinuman, at kahit mukhang kaya nilang gawin ang kaunting tungkulin, kikilos pa rin sila sa madayang pamamaraan, at hindi magbubunga ng anumang malinaw na mga resulta ang kanilang gawain. Kaya ano ang masasabi ninyo: Nagagawa ba ng mga taong ito na tunay na magsisi? Talagang hindi. Ito ay dahil hindi sila nagtataglay ng konsensiya o katwiran at hindi nila minamahal ang katotohanan. Hindi inililigtas ng Diyos ang ganitong uri ng tuso at masamang tao. Anong pag-asa ang mayroon sa pananampalataya sa Diyos para sa gayong mga tao? Ang kanilang paniniwala ay wala nang kabuluhan, at malamang na wala silang mapapala mula rito. Kung, sa buong pananalig nila sa Diyos, hindi hinahangad ng mga tao ang katotohanan, kahit ilang taon pa silang manampalataya, wala itong magiging epekto; kahit na manampalataya sila hanggang sa pinakahuli, wala silang matatamo. Para makamit ang Diyos, kailangang makamit ng mga tao ang katotohanan. Tanging kung nauunawaan nila ang katotohanan, naisasagawa ang katotohanan, at nakakapasok sa katotohanang realidad, saka lamang nila makakamit ang katotohanan at matatamo ang pagliligtas ng Diyos; at saka lamang nila matatamo ang pagkilala at mga pagpapala ng Diyos; at ito lamang ang pagkakamit sa Diyos. Kung gusto ng mga tao na makamit ang katotohanan, ang unang hakbang na dapat nilang gawin ay ang matutong tuparin ang mga responsabilidad nila, ibig sabihin, dapat nilang gawin nang maayos ang tungkulin nila—ito ang pinakapangunahing bagay. Tiyak na hindi dapat matuto ang mga tao mula sa mga huwad na lider, na nangangaral lang ng mga salita at doktrina at hindi gumagawa ng tunay na gawain, hindi nananagot sa anumang ginagawa nila, ginagawa ang lahat ng bagay nang pabasta-basta, at natitiwalag sa huli. Hindi maliit na usapin ang paggawa ng tungkulin; lubos na nabubunyag ang mga tao sa paggampan nila ng tungkulin nila, at itinatakda ng Diyos ang mga kalalabasan ng mga tao batay sa tuloy-tuloy na pagganap nila habang ginagawa ang tungkulin nila. Ano ang ibig sabihin kung hindi ginagawa nang maayos ng isang tao ang tungkulin niya? Nangangahulugan ito na hindi niya tinatanggap ang katotohanan o hindi siya tunay na nagsisisi, at itinitiwalag siya ng Diyos. Kapag natanggal ang mga huwad na lider at huwad na manggagawa, ano ang kinakatawan nito? Ito ang saloobin ng sambahayan ng Diyos sa gayong mga tao at, siyempre, kinakatawan din nito ang saloobin ng Diyos sa gayong mga tao. Kung gayon, ano ang saloobin ng Diyos sa mga walang silbing tao na gaya ng mga ito? Itinataboy, kinokondena, at itinitiwalag sila ng Diyos. Kaya, gusto pa rin ba ninyong magpasasa sa mga pakinabang ng katayuan at maging isang huwad na lider?

Pagkatapos manampalataya ng mga tao sa Diyos, ano ang pinakamasakit at pinakamalungkot na bagay na puwedeng mangyari sa kanila? Ang pinakamalaking bagay ay walang iba kundi ang malaman na pinaalis o pinatalsik sila, at na ibinunyag at itiniwalag sila ng Diyos—ito ang pinakamasakit at pinakamalungkot na bagay, at walang sinuman ang may gustong mangyari ito sa kanila pagkatapos nilang manampalataya sa Diyos. Kaya, paano maiiwasan ng mga tao na mangyari ito sa kanila? Sa pinakamababa, kailangan nilang kumilos ayon sa konsensiya nila, ibig sabihin, kailangan muna nilang matutuhan kung paano tuparin ang mga responsabilidad nila, hinding-hindi sila dapat maging pabasta-basta, at hindi nila dapat antalahin ang ipinagkatiwala ng Diyos sa kanila. Dahil isa kang tao, dapat mong pagnilayan kung ano ang mga responsabilidad ng isang tao. Ang mga responsabilidad na pinakapinahahalagahan ng mga walang pananampalataya, gaya ng paggalang sa magulang, pagtustos sa mga magulang, at pagbibigay-karangalan para sa pamilya ay hindi na kailangang banggitin pa. Ang lahat ng ito ay walang kabuluhan at walang tunay na kahulugan. Ano ang pinakamababang responsabilidad na dapat tuparin ng isang tao? Ang pinakamakatotohanang bagay ay kung paano mo ginagampanan nang maayos ang iyong tungkulin ngayon. Hindi mo tinutupad ang iyong responsabilidad kung nasisiyahan ka nang iniraraos lang ang tungkulin, at hindi mo tinutupad ang iyong responsabilidad kung ang nagagawa mo lang ay ang bumigkas ng mga salita at doktrina. Tanging ang pagsasagawa ng katotohanan at paggawa sa mga bagay-bagay nang ayon sa prinsipyo ay pagtupad sa iyong responsabilidad. Kapag epektibo na ang pagsasagawa mo ng katotohanan, at kapaki-pakinabang na ito sa mga tao, saka mo lamang tunay na matutupad ang iyong responsabilidad. Anumang tungkulin ang iyong ginagawa, tanging kapag iginigiit mong kumilos ayon sa mga katotohanang prinsipyo sa lahat ng bagay, saka mo lamang tunay na matutupad ang iyong responsabilidad. Ang wala sa loob na paggawa ayon sa paraan ng tao sa paggawa ng mga bagay-bagay ay pagiging pabasta-basta; ang pagkapit lamang sa mga katotohanang prinsipyo ang wastong paggampan sa iyong tungkulin at pagtupad sa iyong responsabilidad. At kapag tinutupad mo ang iyong responsabilidad, hindi ba ito pagpapamalas ng katapatan? Ito ang pagpapamalas ng tapat na paggampan sa iyong tungkulin. Tanging kapag mayroon ka ng ganitong pagpapahalaga sa responsabilidad, ng ganitong determinasyon at pagnanais, at ng ganitong pagpapamalas ng katapatan patungkol sa iyong tungkulin, saka ka lamang titingnan ng Diyos nang may pabor at pagsang-ayon. Kung hindi mo man lang taglay ang ganitong pagpapahalaga sa responsabilidad, ituturing ka ng Diyos na isang tamad, isang mangmang, at kasusuklaman ka Niya. Sa pananaw ng tao, ang ibig sabihin nito ay hindi ka iginagalang, hindi ka sineseryoso, at mababa ang tingin sa iyo. Katulad ito ng kapag matagal-tagal mo nang nakakaugnayan ang isang tao, at nakikita mong nagsasalita siya tungkol sa mga magarbo, di-praktikal na usapin, at nagdadaldal ng mga di-makatotohanang bagay, at napapansin mong mahilig siyang magyabang at magmalaki, at na hindi siya maaasahan—rerespetuhin mo ba siya? Maglalakas-loob ka bang ipagkatiwala sa kanya ang anumang gampanin? Marahil ay maaantala niya ang gampaning ipagkakatiwala mo sa kanya dahil sa ilang kadahilanan, at kaya hindi ka maglalakas-loob na ipagkatiwala ang anumang bagay sa mga ganoong tao. Kasusuklaman mo siya mula sa kaibuturan ng puso mo, at pagsisisihan mo na nakaugnayan mo pa siya. Mararamdaman mong mapalad ka na hindi mo siya pinagkatiwalaan ng anumang bagay, at iisipin mo na kung ginawa mo iyon, pagsisisihan mo iyon habambuhay. Ipagpalagay nating nakisalamuha ka sa isang tao at, sa pamamagitan ng pakikipag-usap at pakikipag-ugnayan sa kanya, nakita mo na bukod sa nagtataglay siya ng mabuting pagkatao, mayroon din siyang pagpapahalaga sa responsabilidad, at kapag ipinagkakatiwala mo sa kanya ang isang gampanin, kahit may kaswal kang sinabi sa kanya, itinatanim niya ito sa isipan niya, at nag-iisip siya ng mga paraan kung paano niya mapapangasiwaan nang maayos ang gawain para mapalugod ka, at kung hindi niya magagawa nang maayos ang ibinigay mong gampanin sa kanya, mahihiya siyang makita ka pagkatapos niyon—isa itong taong may pagpapahalaga sa responsabilidad. Hangga’t sinasabihan siya o may isang bagay na naitalaga sa kanya—isang lider man, manggagawa, o ang Itaas ang nag-atas sa kanya—palaging iisipin ng mga taong may pagpapahalaga sa responsabilidad na, “Aba, dahil ganito kataas ang tingin nila sa akin, dapat kong pangasiwaan nang mabuti ang usaping ito at hindi sila biguin.” Hindi ba’t mapapanatag kang magkatiwala ng isang gampanin sa gayong mga tao na nagtataglay ng konsensiya at katwiran? Ang taong puwede mong pagkatiwalaan ng isang gampanin ay tiyak na iyong mga pinapaboran at pinagkakatiwalaan mo. Sa partikular, kung napangasiwaan nila ang ilang gampanin para sa iyo at naisakatuparan ang mga ito nang maingat, at ganap na natugunan ang iyong mga hinihingi, iisipin mo na sila ay mapagkakatiwalaan. Sa puso mo, talagang hahangaan mo sila at tataas ang tingin mo sa kanila. Handang makisama ang mga tao sa ganitong uri ng tao, lalo naman ang Diyos. Sa palagay ba ninyo ay handang ipagkatiwala ng Diyos ang gawain ng iglesia at ang tungkulin na obligadong gawin ng isang tao sa isang taong hindi mapagkakatiwalaan? (Hindi, hindi Niya gagawin iyon.) Kapag nagtatalaga ang Diyos ng isang gawain ng iglesia sa isang tao, ano ang ekspektasyon ng Diyos sa taong ito? Unang-una, umaasa ang Diyos na masipag at responsable siya, na tatratuhin niya ang gawaing ito na parang isang malaking bagay at pangasiwaan ito nang naaayon, at gawin ito nang maayos. Pangalawa, umaasa ang Diyos na siya ay isang taong mapagkakatiwalaan, at kahit gaano pa katagal ang oras na lumipas, at paano man magbago ang kapaligiran, hindi magbabago ang pagpapahalaga niya sa responsabilidad, at ang kanyang integridad ay makakapanindigan sa pagsubok. Kung isa siyang mapagkakatiwalaang tao, mapapanatag ang Diyos, at hindi na Niya pangangasiwaan o kukumustahin ang bagay na ito. Ito ay dahil, sa puso ng Diyos, nagtitiwala Siya sa taong ito, siguradong makokompleto niya ang gampaning ibinigay sa kanya nang walang anumang mangyayaring problema. Kapag ipinagkakatiwala ng Diyos sa isang tao ang isang gampanin, hindi ba’t ito ang inaasahan ng Diyos? (Ito nga.) Pagkatapos, kapag naunawaan mo na ang layunin ng Diyos, dapat mo namang malaman sa puso mo kung paano kumilos para matugunan ang mga hinihingi ng Diyos, kung paano magiging pabor sa paningin ng Diyos at kung paano mo makukuha ang tiwala ng Diyos. Kung malinaw mong nakikita ang sarili mong mga pagpapamalas at pag-uugali, at ang iyong saloobin sa pagharap mo sa iyong tungkulin, kung mayroon kang kamalayan sa sarili, at alam mo kung ano ka, hindi ba’t hindi makatwiran kung hihilingin mo na paboran ka ng Diyos, pakitaan ka Niya ng kabutihan, o bigyan ka ng espesyal na pagtrato? (Oo, hindi ito makatwiran.) Kahit mababa ang tingin mo sa sarili mo, kahit minamaliit mo ang iyong sarili, subalit hinihiling mong paboran ka ng Diyos—walang katuturan ito. Dahil dito, kung gusto mong paboran ka ng Diyos, kahit papaano, dapat ay mapagkakatiwalaan ka sa mga mata ng ibang tao. Kung gusto mong pagkatiwalaan ka ng iba, paboran ka, pahalagahan ka, sa pinakamababa ay kailangan mong maging marangal, magkaroon ng pagpapahalaga sa responsabilidad, maging tapat sa iyong salita, at mapagkakatiwalaan. Higit pa rito, dapat kang maging masipag, responsable, at tapat sa harap ng Diyos—kung magkagayon, matutupad mo na sa kaibuturan ang mga hinihingi ng Diyos sa iyo. Pagkatapos, magkakaroon ka ng pag-asa na makamit ang pagsang-ayon ng Diyos, hindi ba? (Oo, may pag-asa.) Mahirap ba itong makamit? (Hindi.) Maging ang mga tao ay gustong makahanap ng maaasahang tao na mangangasiwa ng mga gampanin at mapapakisamahan, kaya isang kalabisan ba na hilingin ng Diyos na gawin ng mga tao nang maayos ang mga tungkulin nila, at na magkaroon Siya ng maliit na hinihingi sa mga tao? (Hindi, ito ay hindi isang kalabisan.) Hindi talaga ito isang kalabisan. Hindi ito para pahirapan ang mga tao, kundi ito ay napakawasto. Sadya lang na hindi handa ang mga tao na gawin ito, hindi nila pinagninilayan ang mga iniisip ng Diyos o pinapahalagahan ang mga layunin ng Diyos. Ang kaya lang nilang gawin ay ang patuloy na humingi sa Diyos, sinasabi nila, “Dapat Mo akong pagpalain! Dapat Mo akong pakitaan ng kabutihan! Dapat Mo akong gabayan!” Kung gayon, ano ba ang ginagawa mo? Talaga bang kaya mong tuparin ang tungkulin mo ayon sa konsensiya at katwiran mo? Talaga bang kaya mong maging masipag, responsable, at tapat? Ito ang pinakamababang kondisyong dapat mong matugunan para paboran ka ng Diyos. Hindi ba’t ito ang direksiyong dapat pagsikapang sundan ng mga tao? Dahil nananampalataya ka sa Diyos, dapat kang magsikap tungo sa katotohanan at sa mga hinihingi ng Diyos—ito ang direksiyong dapat pagsikapang sundan ng mga tao. Dapat magsikap ang mga tao sa tamang direksiyon. Sa ganoong paraan, hindi na magiging walang kabuluhan ang kanilang paghahangad na mapalugod ang Diyos.

Sa puso nila, mayroon bang anumang konsepto ang mga huwad na lider tungkol sa pagpapalugod sa Diyos sa pananampalataya nila sa Kanya? Mayroon ba silang anumang saloobin? Malinaw na wala. Mayroon lang silang saloobin ng pagraos lang sa mundo, at ganoon din ang pagtrato nila sa Diyos, sa paraang lubhang walang galang at mapanghamak. Lubhang nagdudulot ng kahihiyan at lumalapastangan sa Diyos ang ganitong uri ng saloobin, at kinasusuklaman ito ng Diyos. Binigyan sila ng Diyos ng buhay at ng lahat ng bagay na taglay ng isang tao, ngunit ang saloobin nila sa lahat ng bagay na ibinigay ng Diyos sa kanila, sa mga pagsasaayos na ginagawa ng Diyos para sa buhay nila, sa atas at gawain ng Diyos, at sa sarili nilang mga tungkulin, ay pag-alipusta at paghamak. Ano ang ibig sabihin ng “paghamak”? Ang ibig sabihin nito ay ang kagustuhang iraos lang ang mga araw at hindi seryosohin ang anumang bagay. Lubos na kinasusuklaman ng Diyos ang saloobin nilang ito, kaya, tiyak na hindi Niya ililigtas ang gayong mga tao. Ano ang dapat ninyong maunawaan dito? Ito ay na hindi kayo dapat maging ganitong uri ng tao. Isa ka mang lider o hindi, o kung mayroon ka man ng ambisyon at pagnanais na maging isang lider o wala, dapat mo munang matutunan kung paano umasal, at tiyak na hindi maging isang tamad, batugan, o walang kuwentang tao. Sa pag-asal mo, dapat kang magkaroon ng matuwid na saloobin, dignidad, at pagpapahalaga sa responsabilidad—ito ang pinakabatayan na dapat gawin. Tanging sa pundasyong ito matutugunan ng mga tao ang mga hinihingi ng Diyos at makokompleto ang Kanyang atas. Kung wala ka ng kahit katiting na pundasyong ito, wala nang dapat pang pag-usapan.

Abril 3, 2021