IV. Paano Tratuhin ang mga Taong Natanggal

May isa pang uri ng mga tao, at iyon ay ang mga natanggal. Paano natin sila dapat tratuhin? Kung tinanggal man ang mga taong ito dahil hindi nila kayang gumawa ng tunay na gawain at inuri sila bilang mga huwad na lider, o dahil sinunod nila ang landas ng mga anticristo at inuri bilang klase ng mga tao na anticristo, kinakailangan na makatwirang italaga sa ibang gawain ang mga taong ito, at gumawa ng mga makatwirang pagsasaayos para sa kanila. Kung sila ay mga anticristo na nakagawa ng maraming masasamang bagay, siyempre, dapat silang patalsikin; kung hindi sila nakagawa ng maraming masasamang bagay, pero may diwa sila ng isang anticristo at nailarawan bilang isang anticristo, hangga’t kaya pa rin nilang magserbisyo sa maliit na paraan nang hindi nakakapanggambala o nakakapanggulo, hindi sila kailangang patalsikin—hayaan silang patuloy na magserbisyo at bigyan sila ng pagkakataon na magsisi. Sa kaso ng mga huwad na lider na natanggal, isaayos na gumampan sila ng ibang gawain batay sa kanilang mga kalakasan at sa mga tungkuling nababagay sa kanilang gawin, pero hindi na sila pinahihintulutang magserbisyo bilang mga lider ng iglesia; sa kaso naman ng mga lider at manggagawa na natanggal dahil sa masyadong mahina ang kanilang kakayahan at wala silang kakayahang gumawa ng anumang gawain, isaayos rin na gumampan sila ng ibang gawain batay sa kanilang mga kalakasan at sa mga tungkuling nababagay sa kanilang gawin, pero hindi na sila puwedeng iangat bilang lider o manggagawa. Bakit hindi puwede? Nasubukan na sila. Nabunyag sila, at malinaw nang nakikita na hindi angkop ang gayong mga tao na maging lider dahil sa kanilang kakayahan at kapabilidad sa gawain. Kung hindi sila angkop na maging lider, wala ba silang kakayahang gawin ang ibang mga tungkulin? Hindi naman sa ganoon. Hindi sila bagay na maging lider dahil sa kanilang mahinang kakayahan, pero kaya nilang gumawa ng ibang mga tungkulin. Matapos tanggalin ang gayong mga tao, puwede nilang gawin ang anumang nababagay nilang gawin. Hindi sila dapat tanggalan ng karapatan na gumawa ng tungkulin; puwede pa rin silang gamiting muli kapag lumago na ang kanilang tayog sa hinaharap. Ang ilan ay tinanggal dahil bata pa sila at walang anumang karanasan sa buhay, at wala ring karanasan sa gawain, kaya, wala silang kakayahang isagawa ang gawain at sa huli ay tinanggal sila. Sa pagtanggal sa ganitong uri ng mga tao, mayroon naman kaunting kaluwagan. Kung pasok sa pamantayan ang kanilang pagkatao at sapat ang kanilang kakayahan, maaari silang gamitin pagkatapos maibaba ng ranggo, o maaari silang ilagay sa ibang gawain na nababagay sa kanila. Kapag malinaw na ang pagkakaunawa nila tungkol sa katotohanan, at medyo nakita at naranasan na nila ang gawain ng iglesia, maaari pa ring iangat at linanging muli ang gayong mga tao batay sa kanilang kakayahan. Kung pasok sa pamantayan ang kanilang pagkatao pero lubhang mahina ang kanilang kakayahan, walang anumang halaga ang paglilinang sa kanila, at tiyak na hindi sila maaaring linangin at panatilihin.

Sa mga natanggal na, may dalawang uri ng mga tao na talagang hindi puwedeng muling iangat at linangin. Ang isa ay ang mga anticristo, at ang isa pa ay ang mga may masyadong mahinang kakayahan. Mayroon ding ilang tao na hindi itinuturing na mga anticristo, pero mayroon lang silang mababang pagkatao, makasarili at mapanlinlang sila at ang ilan sa mga taong ito ay tamad, nag-iimbot ng kaginhawahan ng laman at hindi kayang magtiis ng hirap. Kahit na napakagaling ng kakayahan ng gayong mga tao, hindi sila puwedeng muling iangat. Kung may kaunti silang kakayahan, hayaan silang gawin ang anumang bagay na kaya nilang gawin, hangga’t nagagawa ang mga angkop na pagsasaayos para doon; sa madaling salita, huwag silang iangat sa pagiging lider o manggagawa. Bukod sa pagkakaroon ng kakayahan at kapabilidad sa gawain, ang mga lider at manggagawa ay kailangang maunawaan ang katotohanan, mayroong pasanin para sa iglesia, kayang magsikap nang husto at magtiis ng pagdurusa, at dapat sila ay masipag at hindi tamad. Bukod dito, dapat ay medyo matapat at matuwid sila. Hindi mo talaga puwedeng piliin ang mga taong mapanlinlang. Iyong mga masyadong baliko at mapanlinlang ay palaging nagpapakana laban sa mga kapatid, sa mga nakakataas sa kanila, at sa sambahayan ng Diyos. Ginugugol nila ang mga araw nila sa pag-iisip lang ng mga tusong kaisipan. Kapag nakikitungo sa ganitong uri ng tao, palagi mong kailangang hulaan kung ano ang totoong iniisip niya, kailangang palagi mong tanungin kung ano mismo ang ginagawa niya kamakailan, at kailangan mo siyang palaging bantayan. Ang paggamit sa kanya ay masyadong nakakapagod at nakakapag-alala. Kung iaangat ang ganitong uri ng tao para gumawa ng mga tungkulin, kahit na nauunawaan niya ang kaunting doktrina, hindi niya ito isasagawa, at aasahan niyang may mga benepisyo at pakinabang ang bawat maliit na gawaing ginagawa niya. Ang paggamit sa gayong mga tao ay masyadong nakakapag-alala at masyadong nakakaabala, kaya hindi puwedeng iangat ang gayong mga tao. Samakatwid, pagdating sa mga anticristo, sa mga may napakahinang kakayahan, sa mga may masamang pagkatao, sa mga tamad, nag-iimbot ng kaginhawahan ng laman at hindi kayang magtiis ng hirap, at sa mga sobrang baliko at mapanlinlang—kapag ang ganitong mga uri ng tao ay nabunyag at natanggal matapos na gamitin, huwag na silang iangat sa pangalawang pagkakataon; huwag na silang muling gamitin nang mali pagkatapos silang makilatis. Maaaring sabihin ng ilan, “Dating nailarawan bilang isang anticristo ang taong ito. Napansin namin na matagal-tagal nang maayos ang paggampan niya, nagagawa niyang makipag-ugnayan nang normal sa mga kapatid at hindi na niya pinipigilan ang iba. Maaari ba siyang iangat?” Huwag magmadali—kapag naiangat at nagkaroon siya ng katayuan, malalantad ang kanyang anticristong kalikasan. Maaaring sabihin ng iba: “Lubhang mahina ang kakayahan ng taong ito dati; kapag ipinapapangasiwa sa kanya ang gawain ng dalawang tao, hindi siya marunong magtalaga ng mga gampanin, at kung sabay na nangyari ang dalawang bagay, hindi niya alam kung paano gumawa ng mga makatwirang pagsasaayos. Ngayong medyo mas matanda na siya, magiging mas magaling na siya sa mga bagay na ito, hindi ba?” May katuturan ba ang pahayag na ito? (Wala.) Kapag sabay na nangyari ang dalawang bagay, nalilito ang taong iyon at hindi niya alam kung paano haharapin ang mga ito. Hindi niya kayang kilatisin ang sinuman o anumang bagay. Napakahina ng kakayahan niya na wala siyang kapabilidad sa gawain o abilidad na umarok. Ang gayong tao ay tiyak na hindi puwedeng muling iangat bilang lider. Hindi ito isyu sa edad. Ang mga taong may mahinang kakayahan ay magkakaroon pa rin ng mahinang kakayahan kapag walumpung taong gulang na sila. Hindi ito gaya ng iniisip ng mga tao, na habang tumatanda at nagkakaroon ng higit na karanasan ang isang tao, mauunawaan na niya ang lahat—hindi iyon ganoon. Magkakaroon lamang siya ng kaunting karanasan sa buhay, pero hindi katumbas ng kakayahan ang karanasan sa buhay. Gaano man karaming bagay ang nararanasan o gaano karaming aral ang natututunan ng isang tao, hindi ibig sabihin nito na magiging mahusay ang kakayahan niya.

Kung masyadong makasarili ang pagkatao ng isang tao, masyadong mapanlinlang, at masyadong buktot, at puno siya ng mga tusong pakana, at sarili lang niya ang iniisip niya, kaya bang magbago ng ganitong tao? Tinanggal siya dahil sa mga kadahilanang ito; ngayon, sampung taon na ang lumipas at marami na siyang napakinggan na sermon—hindi na ba makasarili, baliko, at mapanlinlang ang pagkatao niya? Sasabihin Ko sa iyo: Ang ganitong uri ng tao ay hindi magbabago; magiging pareho pa rin siya kahit lumipas pa ang dalawampung taon. Samakatwid, kung makikita mo siyang muli makalipas ang dalawampung taon at tatanungin mo siya kung makasarili at mapanlinlang pa rin ba siya, aaminin niya ito mismo. Bakit hindi nagbabago ang mga taong may masamang pagkatao? Kaya ba nilang magbago? Ipagpalagay na kaya nilang magbago, ano ang kakailanganing mga batayan at kondisyon para mangyari iyon? Kailangang magawa nilang tanggapin ang katotohanan. Ang mga taong may masamang pagkatao ay hindi tumatanggap sa katotohanan, at sa kaibuturan nila, hinahamak, kinapopootan, at inaalipusta nila ang mga positibong bagay, at mapanlaban sila sa mga ito—talagang hindi nila kayang magbago. Kaya, kahit gaano pa karaming taon ang lumipas, huwag mo silang iangat, dahil wala silang kakayahang magbago. Posible na sa loob ng dalawampung taon ay natuto sila na maging mas tuso pa, at maging mas mahusay pa nga sa pagsasalita ng magagandang-pakinggan na bagay at mga bagay na nakalilinlang sa iba. Pero kung makikipag-ugnayan ka sa mga taong ito at oobserbahan ang kanilang mga kilos, matutuklasan mo ang isang katunayan, na hindi sila nagbago kahit kaunti. Ipinagpalagay mo na pagkalipas ng napakaraming taon at pagkatapos makinig sa napakaraming sermon at magampanan ang mga tungkulin sa sambahayan ng Diyos sa loob ng napakahabang panahon, dapat ay nagbago na sila—nagkakamali ka! Hindi sila magbabago. Bakit? Napakarami na nilang napakinggan na sermon at nabasang salita ng Diyos, pero hindi nila tinatanggap o isinasagawa ang kahit isang pangungusap, kaya hindi sila nagbago kahit kaunti, at imposibleng magbago sila. Kapag ang gayong mga tao ay ibinunyag at tinanggal, hindi na sila maaaring gamiting muli, at kung gagamitin mo nga sila, pinipinsala mo ang sambahayan ng Diyos at ang mga kapatid. Kung hindi ka sigurado, obserbahan mo lang kung paano sila kumilos, at tingnan kung kaninong mga interes ang ipinagtatanggol nila kapag nahaharap sa mga bagay na nagdudulot na sumalungat ang sarili nilang mga interes sa mga interes ng sambahayan ng Diyos; tiyak na hindi nila isasakripisyo ang kanilang sariling mga interes at hindi nila gagawin ang lahat ng kanilang makakaya para ipagtanggol ang mga interes ng sambahayan ng Diyos. Kung titingnan batay rito, hindi sila mapagkakatiwalaan, at hindi sila karapat-dapat na iangat at gamitin ng sambahayan ng Diyos. Kaya, ang gayong mga tao ay nakatadhanang hindi gamitin. Kaya pa rin bang magbago ng mga taong hindi tumatanggap sa katotohanan? Imposible ito, at ito ay pangarap ng isang hangal!

Tungkol naman sa mga taong tamad, na nag-iimbot ng kaginhawahan ng laman, at na hindi kayang magtiis ng kahit katiting na paghihirap, mas lalong wala silang kakayahang magbago. Sa panahon ng kanilang pagiging lider, hindi sila dumaranas ng anumang paghihirap, hindi sila nagtitiis maging sa mga paghihirap na nagagawa namang tiisin ng mga ordinaryong kapatid. Iniraraos lang nila ang kanilang tungkulin—nagdaraos sila ng mga pagtitipon at nangangaral ng ilang doktrina, at pagkatapos ay natutulog na sila para alagaan ang sarili nila. Kung sa gabi ay natutulog sila nang medyo dis-oras na, mahimbing pa rin silang natutulog sa umaga habang ang mga kapatid ay bumabangon na. Ayaw nilang mapagod kahit kaunti o maging abala nang kaunti, o magtiis ng kahit kaunting paghihirap. Hindi sila nagbabayad ng anumang halaga at hindi sila gumagawa ng anumang tunay na gawain. Saanman sila magpunta, sa sandaling makakita sila ng masarap na pagkain at inumin, sobra silang natutuwa na nakakalimutan na nila ang lahat ng iba pa, at hindi sila umaalis, kundi nananatili lang sila roon, na kumakain, umiinom, at nagpapakasaya, nang hindi gumagawa ng anumang gawain. Hindi sila nakikinig kapag pinupungusan sila ng ang Itaas, at hindi rin sila tumatanggap ng mga paalala at paglalantad mula sa mga kapatid. Pinipili nilang mamuhay sa posibleng paraan na pinakamaginhawa, nang hindi nagbabayad ng anumang halaga, at nang hindi tinutupad ang kanilang mga responsabilidad o ginagawa ang kanilang tungkulin, at kaya, sila ay nagiging walang kuwenta. Kaya ba ng gayong mga tao na magbago? Ang ganitong mga tao ay sobrang tamad, nag-iimbot ng kaginhawahan ng laman; hindi nila kayang magbago. Ganito sila ngayon at magiging ganito rin sila sa hinaharap. Maaaring sabihin ng ilang tao, “Nagbago na ang taong iyon, ilang panahon na rin siyang nagsisikap nang husto sa kanyang gawain.” Huwag magmadali. Kung iaangat mo siya bilang lider, babalik siya sa dati niyang gawi—ganoon lang talaga siya. Para siyang isang sugarol, na kapag nauubusan ng pera, ay patuloy pa ring magsusugal kahit na kakailanganin niyang humiram ng pera, ibenta ang kanyang bahay, o ibenta pa nga ang kanyang asawa at mga anak. Kung hindi siya nagsusugal sa kasalukuyan, maaaring dahil sarado na ang casino at walang lugar na mapagsusugalan, o dahil nahuli na ang lahat ng kanyang kaibigan sa pagsusugal at wala na siyang makakasama sa pagsusugal, o dahil naibenta na niya ang lahat ng bagay na puwede niyang ibenta at wala nang natitirang pera para isugal. Sa sandaling makahawak siya ng pera, magsusugal na naman siya at hindi niya magagawang huminto—ganoon lang talaga siya. Gayundin, ang mga tamad at nag-iimbot ng kaginhawahan ng laman ay wala ring kakayahang magbago. Sa sandaling magkaroon sila ng katayuan, agad silang babalik sa kanilang dating gawi, at malalantad ang totoo nilang mga kulay. Kapag wala silang katayuan, walang nagpapahalaga at naglilingkod sa kanila, at kung wala silang ginagawa, dapat silang paalisin, dahil hindi sinusuportahan ng iglesia ang mga taong walang ginagawa, kaya wala silang mapagpipilian kundi atubiling gawin ang ilang bagay. Iba ang paraan ng paggawa nila sa mga bagay-bagay kumpara sa iba. Aktibong ginagawa ng iba ang mga bagay-bagay, samantalang pasibo nilang ginagawa ang mga ito. Bagama’t sa panlabas ay walang pagkakaiba, sa diwa ay mayroong pagkakaiba. Kapag may katayuan ang iba, ginagawa nila ang nararapat nilang gawin at nagagawa nilang tuparin ang kanilang mga responsabilidad; sa sandaling magkaroon naman ng katayuan ang mga tamad at nag-iimbot ng kaginhawahan ng laman, sinasamantala nila ang pagkakataon na magpasasa sa mga pakinabang ng kanilang katayuan at hindi sila gumagawa ng anumang gawain, at sa gayon ay nalalantad ang kanilang kalikasang diwa ng pagiging tamad at pag-iimbot sa kaginhawahan. Samakatwid, ang ganitong uri ng mga tao ay hindi magbabago sa anumang sitwasyon, at sa sandaling mabunyag at matanggal sila, hindi na dapat muling iangat at gamitin ang gayong mga tao—ito ang prinsipyo.

Pagdating sa mga taong may iba’t ibang sitwasyon, ito ang mga prinsipyo sa pag-aangat at paggamit sa kanila. Ang pinakamababang pamantayan ay na kaya nilang maglaan ng pagsisikap at magserbisyo sa sambahayan ng Diyos nang hindi nagdudulot ng kaguluhan; sa ganoong kaso, puwede silang gumawa ng tungkulin sa sambahayan ng Diyos. Kung hindi nila matugunan kahit ang pinakamababang pamantayang ito, kahit ano pa ang kanilang pagkatao at mga kalakasan, hindi sila angkop na gumawa ng tungkulin, at ang ganitong uri ng mga tao ay dapat itiwalag mula sa hanay ng mga gumagawa ng mga tungkulin. Kung ang pagkatao ng isang tao ay mapaminsala at katumbas ng sa isang anticristo, kapag nakumpirma na isa siyang anticristo, hindi siya kailanman gagamitin ng sambahayan ng Diyos, ni iaangat o lilinangin. Maaaring sabihin ng ilang tao: “Ayos lang ba na hayaan siyang magserbisyo?” Depende ito sa sitwasyon. Kung maaaring magdulot ng negatibong epekto at masasamang kahihinatnan sa sambahayan ng Diyos ang kanyang pagseserbisyo, ni hindi siya bibigyan ng pagkakataon ng sambahayan ng Diyos na magserbisyo. Kung alam niya na siya mismo ay isang masamang tao o anticristo na pinatalsik, pero handa siyang magserbisyo, at gagawin niya ang mga bagay-bagay sa anumang paraang isinasaayos ng iglesia na gawin niya, at kaya niyang magserbisyo nang may maayos na asal, nang hindi pinipinsala ang anumang interes ng sambahayan ng Diyos, sa gayong kaso ay puwede siyang hayaang manatili. Kung hindi man lang niya magawang magserbisyo nang maayos, at ang serbisyo niya ay mas naghahatid ng pinsala kaysa sa kabutihan, ni hindi siya magkakaroon ng pagkakataon na magserbisyo, at kahit pa magserbisyo nga siya, hindi pa rin siya gagamitin ng sambahayan ng Diyos, dahil hindi man lang siya karapat-dapat o pumapasa sa pamantayan ng pagseserbisyo. Kaya, hindi na dapat bumalik ang ganitong uri ng mga tao—hayaan silang pumunta kahit saan nila gusto. Maaaring sabihin ng ilang tao, “Kung hindi ako gagamitin ng sambahayan ng diyos, ako na mismo ang mangangaral ng ebanghelyo, at ipapasa ko sa sambahayan ng diyos ang mga taong makakamit ko sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo.” Ayos lang ba iyon? (Oo.) Maaaring sabihin ng ilan, “Ayaw Mong gamitin ang taong iyon kahit na sa pagseserbisyo, kaya, sa anong batayan niya ibibigay sa Iyo ang mga taong nakakamit niya sa pangangaral ng ebanghelyo? Sa anong batayan niya ipapangaral ang ebanghelyo para sa Iyo?” Hindi siya ginagamit ng sambahayan ng Diyos dahil sa iba’t ibang aspekto. Una, hindi siya umaayon sa mga prinsipyo ng sambahayan ng Diyos sa paggamit sa mga tao. Ang isa pa ay hindi nangangahas ang sambahayan ng Diyos na gamitin ang ganitong uri ng mga tao, dahil sa sandaling gamitin sila, magkakaroon ng walang katapusang problema. Kaya, paano natin dapat ipaliwanag itong kagustuhan nila na mangaral ng ebanghelyo? Ang pinatototohanan nila sa pangangaral ng ebanghelyo ay ang Diyos, at dahil sa mga salita at gawain ng Diyos kaya nila nakakamit ang mga tao. Bagama’t nakamit ang mga taong ito sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo ng taong iyon, hindi ito maituturing na papuri para sa kanya. Sa pinakamainam, ito ay pagtupad lang sa kanyang mga responsabilidad bilang tao. Isang anticristo ka man o isang masamang tao, o ikaw man ay pinaalis o pinatalsik, ang pagtupad sa mga responsabilidad mo bilang tao ay isang bagay na dapat mong gawin. Bakit Ko sinasabing isa itong bagay na dapat mong gawin? Nakatanggap ka ng napakaraming panustos ng mga katotohanan mula sa Diyos, at ito rin ang dugo ng puso ng Diyos. Diniligan at tinustusan ka ng sambahayan ng Diyos sa loob ng napakaraming taon, pero mayroon bang anumang hinihingi sa iyo ang Diyos? Wala. Ang iba’t ibang aklat na ipinamamahagi ng sambahayan ng Diyos ay libre, walang sinuman ang kailangang magbayad ni isang sentimo. Gayundin, ang tunay na daan ng walang-hanggang buhay at ang mga salita ng buhay na ipinagkakaloob ng Diyos sa mga tao ay libre, at ang mga sermon at pakikipagbahaginan ng sambahayan ng Diyos ay libre din lahat para mapakinggan ng mga tao. Samakatwid, ikaw man ay isang ordinaryong tao o miyembro ng isang espesyal na grupo, libre kang nakatanggap ng napakaraming katotohanan mula sa Diyos, kaya, tiyak na nararapat lang na ipakalat mo ang mga salita ng Diyos at ang ebanghelyo ng Diyos sa mga tao at dalhin sila sa presensiya ng Diyos, hindi ba? Ipinagkaloob na ng Diyos ang lahat ng katotohanan sa sangkatauhan; sino ang may kayang suklian ang gayong kadakilang pagmamahal? Ang biyaya ng Diyos, ang mga salita ng Diyos, at ang buhay ng Diyos ay walang katumbas na halaga, at walang tao ang may kayang suklian ang mga ito! Ganoon ba kahalaga ang buhay ng tao? Kasinghalaga ba ito ng katotohanan? Kaya, walang sinuman ang may kayang suklian ang pagmamahal at biyaya ng Diyos, at kasama na roon ang mga pinaalis, pinatalsik, at itiniwalag ng iglesia—hindi sila eksepsiyon. Hangga’t mayroon kang kaunting konsensiya, katwiran, at pagkatao, paano ka man tratuhin ng sambahayan ng Diyos, dapat mong tuparin ang obligasyon mo na ipakalat ang mga salita ng Diyos at patotohanan ang Kanyang gawain. Ito ang di-maiiwasang responsabilidad ng mga tao. Samakatwid, gaano man karaming tao ang pinangangaralan mo ng mga salita ng Diyos at ng Kanyang ebanghelyo, o gaano man karaming tao ang nakakamit mo, hindi ito dahilan para purihin ka. Nagpahayag ng napakaraming katotohanan ang Diyos, pero hindi mo pinapakinggan o tinatanggap ang mga ito. Tiyak na dapat kang magserbisyo nang kaunti at mangaral ng ebanghelyo sa iba, hindi ba? Dahil ganito na kalayo ang narating mo ngayon, hindi ba’t dapat kang magsisi? Hindi ba’t dapat kang maghanap ng mga pagkakataon para masuklian ang pagmamahal ng Diyos? Talagang dapat mong gawin iyon! Mayroong mga atas administratibo ang sambahayan ng Diyos, at ang pagpapaalis, pagpapatalsik, at pagtitiwalag sa mga tao ay ginagawa ayon sa mga atas administratibo at ayon sa mga hinihingi ng Diyos—ang paggawa ng mga bagay na ito ay tama. Maaaring sabihin ng ibang tao, “Medyo nakakahiya namang tanggapin sa iglesia ang mga taong nakamit sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo niyong mga pinaalis o pinatalsik.” Sa katunayan, ito ang tungkuling dapat gawin ng mga tao, at walang dapat ikahiya. Ang lahat ng tao ay mga nilikha. Kahit na pinaalis o pinatalsik ka, kinondena bilang masamang tao o isang anticristo, o isa kang target sa pagtitiwalag, hindi ba’t isa ka pa ring nilikha? Kapag ikaw ay pinaalis na, hindi ba’t Diyos mo pa rin ang Diyos? Nabura na lang ba sa isang iglap ang mga salitang sinabi sa iyo ng Diyos at ang mga bagay na itinustos Niya sa iyo? Huminto ba sa pag-iral ang mga ito? Umiiral pa rin ang mga ito, sadyang hindi mo lang pinahalagahan ang mga ito. Ang lahat ng taong napabalik-loob, kahit sino pa ang nagpabalik-loob sa kanila, ay mga nilikha at dapat na magpasakop sa Lumikha. Kaya, kung handang mangaral ng ebanghelyo ang mga taong ito na pinaalis o pinatalsik, hindi natin sila pipigilan; subalit paano man sila mangaral, hindi puwedeng baguhin ang mga prinsipyo ng sambahayan ng Diyos sa paggamit sa mga tao at ang mga atas administratibo ng sambahayan ng Diyos, at hinding-hindi ito magbabago kahit kailan.

Sa ilang uri ng mga taong ito na natanggal, ang karamihan sa kanila ay malabong tunay na magsisi at hindi na dapat gamiting muli. May pagkakataon lang para iangat at gamitin ang mga taong natanggal o iyong mga may tungkulin na iniba dahil wala silang karanasan sa gawain kaya’t hindi nila nagawa pansamantala ang kanilang gawain. Ang ganitong uri ng mga tao ay may sapat na kakayahan at walang malalaking problema sa kanilang pagkatao; mayroon lang silang ilang maliliit na pagkukulang, masasamang gawi o kinaugalian na namana mula sa kanilang pamilya—hindi malaking problema ang alinman sa mga bagay na ito. Kung kailangan sila ng sambahayan ng Diyos, puwede silang muling iangat at gamitin sa tamang panahon; makatwiran ito, dahil hindi sila masasamang tao at hindi rin sila magiging mga anticristo. Sapat ang kanilang kakayahan; sadyang hindi pa sila ganoon katagal na gumagawa ng gawain at wala silang karanasan, kaya hindi sila mahusay para gawin ito, na hindi naman isang seryosong problema. Kung tinanggal sila dahil sa mga kadahilanang ito, mayroon silang pagkakataon na umunlad sa hinaharap at maaari silang magbago. Basta’t ang isang tao ay may kapabilidad sa gawain, nagtataglay ng kakayahan, at pasok sa pamantayan ang kanyang pagkatao, kung gayon, habang nararanasan niya ang gawain ng Diyos at ginagawa ang kanyang tungkulin, unti-unting magbabago ang ganitong uri ng mga tao, magbabago ang kanyang pagkatao, lalago ang kanyang buhay pagpasok, magkakaroon ng ilang kaukulang pagbabago sa kanyang disposisyon, at magkakaroon rin ng kaunting pag-usad sa pagkaunawa niya sa katotohanan. Depende sa kapaligiran, sa mga tungkuling ginagawa niya, at sa kanyang personal na kapasyahan, magbabago at lalago siya sa iba’t ibang antas, kaya’t masasabi na dapat iangat at gamitin ang ganitong uri ng mga tao. Ang mga ito ang pangkaraniwang mga prinsipyo para sa muling pag-aangat at paggamit sa ilang uri ng tao na dati nang tinanggal.

Ang ikapitong aytem sa mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa ay “Magtalaga at gumamit ng iba’t ibang uri ng tao nang makatwiran, batay sa kanilang pagkatao at mga kalakasan, upang ang bawat isa ay magamit sa pinakamainam na paraan.” Sa ating pagbabahaginan ngayon lang, malinaw nang naipaliwanag ang kahulugan ng paggamit sa mga tao sa pinakamainam na paraan. Hangga’t may kahit katiting na halaga sa paglilinang sa isang tao, at hangga’t pasok sa pamantayan ang kanyang pagkatao, bibigyan siya ng mga oportunidad ng sambahayan ng Diyos. Hangga’t hinahangad ng isang tao ang katotohanan at minamahal ang mga positibong bagay, hindi siya isusuko o ititiwalag ng sambahayan ng Diyos nang ganoon kadali. Hangga’t pasok sa mga pamantayang ibinahagi Ko ngayon lang ang pagkatao at kakayahan mo, siguradong magkakaroon ka ng lugar sa sambahayan ng Diyos para gumawa ng tungkulin, at tiyak na gagamitin ka nang makatwiran, at bibigyan ka ng sapat na pagkakataon para maipakita ang iyong abilidad. Sa madaling salita, kung mayroon kang mga kalakasan at kadalubhasaan sa isang partikular na propesyon na kinakailangan para sa gawain ng iglesia, tiyak na ipapagawa sa iyo ng sambahayan ng Diyos ang isang angkop na tungkulin. Gayumpaman, kung wala kang kapasyahan o kalooban at ayaw mong magsikap para umunlad, gawin mo na lang ang anumang makakaya mo, gumawa ka ng ilang tungkulin na kaya ng iyong abilidad, at wala nang iba pa. Kung mayroon kang kapasyahan, at sinasabi mo, “Gusto kong maunawaan at makamit ang mas maraming katotohanan, at tumahak sa landas ng kaligtasan sa lalong madaling panahon, at makapasok sa katotohanang realidad. Handa akong maging mapagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos, handang magbuhat ng mabigat na pasanin sa sambahayan ng Diyos, magdusa ng higit na paghihirap kaysa sa iba, mas higit na gumugol ng sarili ko at higit na tumalikod kaysa sa iba,” at kung nababagay ka sa lahat ng aspekto, pero wala pa ring nagrerekomenda sa iyo, maaari mo ring irekomenda ang sarili mo. Hindi ba’t makatwiran iyon? Sa kabuuan, ang mga ito ang lahat ng prinsipyo ng sambahayan ng Diyos sa paggamit sa iba’t ibang uri ng tao, na ang layon ay walang iba kundi ang tulutan ang mga tao na makapasok sa katotohanang realidad. Ano ang mga pagpapamalas ng pagpasok sa katotohanang realidad? Nauunawaan nila ang katotohanan, nauunawaan ang mga katotohanang prinsipyo kapag ginagawa ang lahat ng iba’t ibang aspekto ng gawain, at may kakayahan silang isagawa ang mga kaukulang katotohanan kapag nakikisalamuha sa iba’t ibang uri ng tao, pangyayari, at bagay sa pang-araw-araw na buhay, sa halip na malito at hindi malaman ang gagawin sa tuwing may nangyayari sa inyo—ito ang layon. Dahil ito ang itinakdang layon, dapat kayong maghangad na matugunan ito!

Dito nagtatapos ang pagbabahaginan natin tungkol sa ikapitong aytem ng mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa. Maaaring sabihin ng ilang tao, “Hindi Ka pa tapos sa pagbabahagi, hindi Mo pa nailantad ang mga huwad na lider kaugnay sa aytem na ito.” Ang isasagot Ko ay hindi na sila kailangang ilantad. Sa isang banda, mahina ang kakayahan ng mga huwad na lider at wala silang kakayahang gumawa ng tunay na gawain; sa kabilang banda, wala silang konsensiya at katwiran, walang dinadalang pasanin, hindi man lang isinasapuso ang kanilang gawain, at ni hindi nila magawa nang maayos ang mga simpleng bagay. Sa tuwing nakakaranas sila ng masalimuot na problema, o ng isang problema na may kinalaman sa mga katotohanang prinsipyo, hindi man lang nila ito matukoy, at lalong hindi nila makilatis ang diwa ng problema. Kaya, hindi na sila kailangang ilantad. Kahit pa ilantad sila, hindi rin nila ito tatanggapin, at masasayang lang ang mga salita. Dagdag pa rito, ang pagbanggit sa mga nagawa nila ay magiging nakakasuklam at nakakagalit lang nang husto sa mga tao sa kaibuturan nila. Isang pagkakamali sa paggamit sa mga tao ang pagtatalaga ng gayon kahalagang gawain sa mga huwad na lider na ito. Ang kawalan ng kakayahang gawin ang kanilang gawain ay sapat na para maramdaman nilang wala silang kuwenta, at kung sila ay ilalantad at hihimayin, mas lalo lang silang magdadalamhati. Kaya, hayaan ang mga huwad na lider na ito na ikumpara ang kanilang sarili at suriin ang kanilang mga problema sa abot ng kanilang makakaya. Kung matutuklasan mo ang iyong mga problema, tingnan kung kaya mo bang gumawa ng mga pagbuti sa hinaharap; kung hindi mo matuklasan ang mga ito, kailangan mong magpatuloy sa pagsusuri, at maaari ka ring humingi ng tulong sa mga tao sa paligid mo para suriin at ayusin ito. Kung nakipagbahaginan na sa iyo ang iba at isinapuso mo ito, pero hindi mo pa rin natuklasan ang sarili mong mga problema, at hindi mo pa rin alam kung paano makikilala o masosolusyunan ang mga ito, tunay ka ngang isang huwad na lider at dapat kang itiwalag.

Marso 6, 2021