D. Makasarili at Ubod ng Sama

Ang mga anticristo ay walang konsensiya, katwiran, o pagkatao. Bukod sa wala silang kahihiyan, may isa pa rin silang tanda: Hindi pangkaraniwan ang kanilang pagiging makasarili at ubod ng sama. Ang literal na kahulugan ng kanilang “pagiging makasarili at ubod ng sama” ay hindi mahirap maunawaan: Bulag sila sa anumang bagay maliban sa sarili nilang mga interes. Nakatuon ang kanilang buong atensiyon sa anumang bagay na may kinalaman sa sarili nilang mga interes, at magdudusa sila para dito, magsasakripisyo, itututok ang kanilang sarili para dito, at ilalaan ang kanilang sarili para dito. Magbubulag-bulagan naman sila at hindi papansinin ang anumang walang kinalaman sa kanilang sariling mga interes; magagawa ng iba ang anumang gusto nila—walang pakialam ang mga anticristo kung may sinumang nagiging mapanggambala o mapanggulo, at para sa kanila, wala itong kinalaman sa kanila. Kung sasabihin nang maingat, sarili lamang nila ang kanilang iniintindi. Subalit mas tumpak na sabihin na ang ganitong uri ng tao ay ubod ng sama, napakababa, at marumi; inilalarawan natin sila bilang “makasarili at ubod ng sama.” Paano naipapamalas ang pagiging makasarili at ubod ng sama ng mga anticristo? Sa anumang bagay na kapaki-pakinabang sa kanilang katayuan o reputasyon, nagsisikap silang gawin o sabihin ang anumang kailangan, at kusang-loob silang nagtitiis ng anumang pagdurusa. Pero pagdating sa may kinalaman sa gawaing isinaayos ng sambahayan ng Diyos, o pagdating sa may kinalaman sa gawain na kapaki-pakinabang sa paglago ng buhay ng mga taong hinirang ng Diyos, lubos nilang binabalewala ito. Kahit kapag ang masasamang tao ay nanggagambala, nanggugulo, at gumagawa ng lahat ng uri ng kasamaan, dahilan kaya lubhang naaapektuhan ang gawain ng iglesia, nananatili silang walang ginagawa at walang pakialam, na para bang walang kinalaman ito sa kanila. At kung may nakatuklas at nag-ulat ng masasamang gawa ng isang masamang tao, sinasabi nilang wala silang nakita at nagmamaang-maangan sila. Ngunit kung may isang taong nag-ulat sa kanila at naglantad na hindi sila gumagawa ng totoong gawain at naghahangad lamang ng kasikatan, pakinabang, at katayuan, bigla silang nagagalit nang husto. Mabilis na nagpapatawag ng mga pagpupulong upang talakayin kung paano tutugon, magsasagawa ng mga imbestigasyon upang malaman kung sino ang nagtataksil sa kanila, kung sino ang namuno, at kung sino ang mga sangkot. Hindi sila kakain o matutulog hangga’t hindi nila natutuklasan kung ano ang totoo at hangga’t hindi ganap na nareresolba ang isyu—magiging masaya nga lamang sila kapag napabagsak na nila ang lahat na sangkot sa pag-uulat sa kanila. Pagpapamalas ito ng pagiging makasarili at ubod ng sama, hindi ba? Gawain ba ng iglesia ang ginagawa nila? Kumikilos sila para sa kapakanan ng sarili nilang kapangyarihan at katayuan, ganoon lamang kasimple. Isinasagawa nila ang sarili nilang proyekto. Kahit ano pa ang akuin nilang gawain, hindi kailanman iniisip ng mga anticristo ang mga interes ng sambahayan ng Diyos. Ang isinasaalang-alang lamang nila ay kung maaapektuhan ba ang kanilang sariling mga interes, ang iniisip lamang nila ay ang maliit na bahagi ng gawaing nasa harapan nila na napapakinabangan nila. Para sa kanila, ang pangunahing gawain ng iglesia ay isang bagay lamang na ginagawa nila sa libre nilang oras. Hinding-hindi talaga nila ito sineseryoso. Gumagalaw lang sila kapag pinapakilos sila, ginagawa lamang ang gusto nilang gawin, at ginagawa lamang ang gawain na alang-alang sa pagpapanatili ng sarili nilang katayuan at kapangyarihan. Sa paningin nila, ang anumang gawaing isinaayos ng sambahayan ng Diyos, ang gawain ng pagpapalaganap ng ebanghelyo, at ang buhay pagpasok ng mga taong hinirang ng Diyos ay hindi mahalaga. Anuman ang mga paghihirap ng ibang mga tao sa kanilang gawain, anuman ang mga isyung matuklasan at maiulat sa kanila, gaano man kasinsero ang kanilang mga salita, walang pakialam ang mga anticristo, hindi nila isinasangkot ang kanilang sarili, na para bang wala itong kinalaman sa kanila. Gaano man kalaki ang mga problemang lumilitaw sa gawain ng iglesia, lubos silang walang pakialam. Kahit pa nga nasa harapan na nila mismo ang isang problema, hinaharap lang nila ito nang pabasta-basta. Kapag tuwiran lamang silang pinungusan ng ang Itaas at inutusang ayusin ang isang problema ay saka lamang sila padabog na gagawa ng kaunting tunay na gawain at magpapakita ng anuman sa ang Itaas; pagkatapos na pagkatapos nito, magpapatuloy sila sa sarili nilang gawain. Wala silang interes at walang pakialam pagdating sa gawain ng iglesia, sa mahahalagang bagay na may mas malalawak na konteksto. Binabalewala pa nga nila ang mga problemang natutuklasan nila, at nagbibigay sila ng mga pabasta-bastang sagot o nag-aalangan silang sumagot kapag tinatanong sila tungkol sa mga problema, hinaharap lamang ang mga ito nang may labis na pag-aatubili. Pagpapamalas ito ng pagiging makasarili at ubod ng sama, hindi ba? Higit pa rito, anuman ang tungkuling ginagawa ng mga anticristo, ang iniisip lamang nila ay kung tutulutan ba sila nitong maging sentro ng atensyon; hangga’t patataasin nito ang kanilang reputasyon, pinipiga nila ang kanilang utak makaisip lamang ng paraan kung paano matutuhan ito, at kung paano ito isasakatuparan; ang iniintindi lamang nila ay kung magiging bukod-tangi ba sila dahil dito. Anuman ang gawin o isipin nila, iniisip lamang nila ang sarili nilang kasikatan, pakinabang, at katayuan. Anuman ang tungkuling ginagawa nila, nakikipagkompetensiya lamang sila para makita kung sino ang mas mataas o mas mababa, kung sino ang mananalo at sino ang matatalo, kung sino ang mas may reputasyon. Ang mahalaga lamang sa kanila ay kung gaano karaming tao ang sumasamba at tumitingala sa kanila, gaano karami ang sumusunod sa kanila, at kung gaano karaming tagasunod ang mayroon sila. Hindi sila kailanman nakikipagbahaginan sa katotohanan o nilulutas ang mga totoong problema. Hindi nila kailanman iniisip kung paano gawin ang mga bagay-bagay ayon sa prinsipyo kapag ginagawa nila ang kanilang tungkulin, hindi rin sila nagninilay-nilay kung naging tapat ba sila, kung natupad ba nila ang kanilang mga responsabilidad, kung nagkaroon ba ng mga paglihis o pagpapabaya sa kanilang gawain, o kung mayroon bang anumang mga problema, lalong hindi nila pinag-iisipan kung ano ang hinihingi ng Diyos, at kung ano ang mga layunin ng Diyos. Hindi nila binibigyang-pansin ni bahagya ang lahat ng bagay na ito. Mahigpit lang silang tumutuon sa gawain at gumagawa ng mga bagay-bagay alang-alang sa kasikatan, pakinabang, at katayuan, upang matugunan ang sarili nilang mga ambisyon at pagnanais. Pagpapamalas ito ng pagiging makasarili at ubod ng sama, hindi ba? Lubos nitong inilalantad kung paanong ang kanilang mga puso ay nag-uumapaw sa sarili nilang mga ambisyon, pagnanais, at walang katwirang hinihingi; lahat ng ginagawa nila ay dinidiktahan ng kanilang mga ambisyon at pagnanais. Kahit ano pa ang gawin nila, ang motibasyon at pinagmumulan ay ang sarili nilang mga ambisyon, pagnanais, at walang katwirang hinihingi. Ito ang pinakatipikal na pagpapamalas ng pagiging makasarili at ubod ng sama.

Hindi gumagawa ng tunay na gawain ang ilang lider; para mag-ulat sa ang Itaas, at para maiwasan ang mapungusan at matanggal, at para mapangalagaan ang sarili nilang katayuan, ginagamit nila nang husto ang mga kapatid, pinapagserbisyo ang mga ito para sa kanila. Sa gawain nila, ang sinasabi lang nila ay mga salita at doktrina, hindi sila nagbabahagi tungkol sa mga katotohanang prinsipyo, hindi nila nilulutas ang mga aktuwal na isyu, hindi nila tinutulungan ang iba nang may pusong mapagmahal, o isinasaalang-alang ang mga suliranin ng ibang tao, at hindi nila kailanman tinutugunan ang mga totoong suliraning kinakaharap ng mga tao habang ginagampanan ang mga tungkulin ng mga ito at sa buhay pagpasok ng mga ito. Hindi nila sinusuportahan ang sinumang negatibo. Maliban sa panunupil at pagsaway, puro doktrina lang ang sinasabi nila at isinisigaw lang nila ang kanilang mga islogan. Ano ang pakay nila? Hindi nila isinasaalang-alang ang pasanin ng Diyos, kundi nais nilang samantalahin ang kinalalabasan ng mga tungkuling ginagampanan ng mga kapatid, para palamutihan ang sarili nila at mapanatili ang kanilang katayuan. Kapag nagpapakita ang mga kapatid ng magagandang resulta sa paggampan ng tungkulin, nasisiyahan sila. Inaangkin nila ang kredito sa harap ng ang Itaas, pinupuri sa loob-loob nila ang sarili nilang kabutihang-asal at iniisip na nagawa nila ang kanilang tungkulin nang maayos. Bukod pa rito, nag-uulat sila sa ang Itaas tungkol sa maraming paghihirap na naranasan nila habang ginagawa ang gawaing ito, kung paano binuksan ng Diyos ang daan para sa kanila, kung paano nila pinangunahan ang mga kapatid na sama-samang magtrabaho nang mabuti at mapagtagumpayan ang mga paghihirap na ito, kung paano nila tinulungan ang mga kapatid na tapusin ang gawaing ito, kung paano sila sumunod sa mga prinsipyo, at kung paano nila pinaalis ang masasamang tao. Binibigyang-diin din nila ang halaga ng kanilang ibinayad at ang mga iniambag nila sa kanilang gawain, ipinapaalam sa ang Itaas na dahil sa sarili nilang pagsisikap kaya nagawa nang maayos ang trabaho. Ipinapahiwatig nila sa ang Itaas, “Ang pamumuno ko ay karapat-dapat sa reputasyon nito, at tama ang ginawa ninyong pagpili sa akin bilang lider.” Hindi ba’t pagpapamalas ito ng pagiging makasarili at ubod ng sama? Ang mga tao na nagpapamalas ng pagkataong makasarili at ubod ng sama ay madalas na may ilang bukambibig. Halimbawa, pagkatapos maisaayos na mamuno sila sa isang iglesia, palagi nilang sinasabi, “Sa aming iglesia, napakaganda at napakahusay ng buhay iglesia namin. Nagkaroon ang mga kapatid ko ng kahanga-hanga at malalim na buhay pagpasok, nang pawang may mga karanasan sa buhay. Tingnan mo kung paano nila mahalin ang diyos, at kung gaano kahusay ang paggawa namin.” Ang mga ito ang bukambibig ng mga anticristo. Batay sa kanilang mga bukambibig, malinaw na tinatrato nila bilang sarili nilang mga tupa ang mga kapatid sa iglesia na pananagutan nila, at itinuturing na ang lahat ng nasa ilalim ng pamamahala nila sa iglesia ay pribado nilang pag-aari. Hindi ba’t wala itong kahihiyan? Bakit wala itong kahihiyan? Anumang pagpapamalas ng pagiging makasarili at ubod ng sama ay nagmumula sa kawalan ng kahihiyan. Kaya, ang pagiging makasarili at ubod ng sama ay kawalan ng kahihiyan. Ang mga taong ito na nagpapakita ng mga pagpapamalas ng pagiging makasarili at ubod ng sama ay tiyak na walang kahihiyan. Kapag pinagkakatiwalaan ng pamumuno at pananagutan sa isang iglesia, pinangungunahan ang hinirang na mga tao ng Diyos para gampanan ang mga tungkulin ng mga ito, at gumawa ng partikular na gawain, tinatrato nila ang mga bagay na ito bilang sarili nilang pribadong pag-aari. Walang sinuman ang puwedeng makialam; sila ang may huling desisyon sa lahat. Itinuturing ng mga anticristo ang hinirang na mga tao ng Diyos, ang gawain ng iglesia, at ang mga pasilidad at pag-aari ng iglesia bilang sarili nilang pribadong pag-aari. Ito pa lamang ay isa nang problema: Nilalayon nilang kamkamin ang mga pag-aari ng sambahayan ng Diyos at dominahin ang hinirang na mga tao ng Diyos. Bukod pa rito, itinuturing nila ang mga bagay na ito bilang kapital para makipagkompetensiya sa iba, hindi magdadalawang-isip na ipagkanulo ang mga interes ng sambahayan ng Diyos at pagpapahamak sa hinirang na mga tao ng Diyos. Sa palagay ninyo, may taglay bang konsensiya at katwiran ang mga anticristo? May puwang ba sila para sa Diyos sa puso nila? Mayroon ba silang pusong may takot at pagpapasakop sa Diyos? Wala kahit kaunti. Samakatwid, hindi pagmamalabis ang pagtawag sa mga anticristo bilang mga alipin ni Satanas o masasamang demonyo sa lupa. Walang Diyos o iglesia sa puso ng isang anticristo, at lalo nang wala siyang pagpapahalaga sa mga taong hinirang ng Diyos. Sabihin mo sa Akin, kung saan naroroon ang mga kapatid, at kung saan gumagawa ang Diyos, paanong hindi matatawag na sambahayan ng Diyos ang gayong mga lugar? Sa anong paraan hindi mga iglesia ang mga ito? Ngunit iniisip lang ng mga anticristo ang mga bagay na sakop ng sarili nilang impluwensiya. Wala silang pakialam sa ibang mga lugar o hindi nila inaalala ang mga ito. Kahit may matuklasan silang problema, hindi nila ito binibigyang pansin. Ang mas masahol pa ay na kapag nagkaproblema sa isang partikular na lugar at nagdulot ng mga kawalan sa gawain ng iglesia, hindi nila iyon pinapansin. Kapag tinanong kung bakit hindi nila iyon pinapansin, nagbibigay sila ng mga kakatwang maling paniniwala, sinasabing, “Huwag kang makialam sa hindi mo problema.” Ang kanilang mga salita ay parang makatwiran, parang nauunawaan nila ang mga hangganan sa ginagawa nila, at parang wala silang panlabas na mga problema, pero ano ang diwa nito? Ito ay pagpapamalas ng kanilang pagiging makasarili at ubod ng sama. Ginagawa nila ang mga bagay para lang sa sarili nila, para lang sa sarili nilang kasikatan, pakinabang, at katayuan. Hindi nila talaga ginagawa ang kanilang mga tungkulin. Ito ay isa pang tipikal na katangian ng mga anticristo—sila ay makasarili at ubod ng sama.

Malinaw ang diwa ng pagiging makasarili at ubod ng sama ng mga anticristo; partikular na prominente ang ganitong klase ng mga pagpapamalas nila. Ipinagkakatiwala sa kanila ng iglesia ang isang parte ng gawain, at kung magdudulot ito ng katanyagan at nakikinabang sila rito, at magiging daan upang maitampok ang kanilang sarili, interesadong-interesado sila, at handang tanggapin iyon. Kung ito ay gawain na walang pasasalamat o kinasasangkutan ng pagpapasama ng loob ng mga tao, o hindi magiging daan upang maitampok ang kanilang sarili o wala itong benepisyo sa kanilang kasikatan, pakinabang, o katayuan, wala silang interes, at hindi nila iyon tatanggapin, na para bang walang kinalaman sa kanila ang gawaing ito, at hindi ito ang gawaing dapat nilang gawin. Kapag nakakaranas sila ng mga paghihirap, walang posibilidad na hahanapin nila ang katotohanan para lutasin ang mga iyon, lalo na ang magsikap na tingnan ang buong sitwasyon at hindi sila magbibigay ng anumang pagsasaalang-alang sa gawain ng iglesia. Halimbawa, sa saklaw ng gawain ng sambahayan ng Diyos, batay sa kabuuang mga pangangailangan ng gawain, maaaring magkaroon ng ilang paglilipat ng mga tauhan. Kung malipat ang ilang tao mula sa isang iglesia, ano ang makatwirang paraan ng pagtrato ng mga lider ng iglesia sa isyu? Ano ang problema kung ang tanging inaalala nila ay ang mga interes ng sarili nilang iglesia, sa halip na ang mga pangkalahatang interes, at kung hinding-hindi sila handang ilipat ang mga taong iyon? Bakit hindi nila magawa, bilang lider ng iglesia, na magpasakop sa mga sentralisadong pagsasaayos ng sambahayan ng Diyos? May pagsasaalang-alang ba ang gayong tao sa mga layunin ng Diyos? Mapagmalasakit ba sila sa kabuuan ng gawain? Kung hindi nila iniisip ang kabuuan ng gawain ng sambahayan ng Diyos, kundi ang mga interes lamang ng sarili nilang iglesia, hindi ba sila masyadong makasarili at ubod ng sama? Ang mga lider ng iglesia ay dapat magpasakop sa kataas-taasang kapangyarihan at mga pagsasaayos ng Diyos nang walang pasubali, at sa sentralisadong mga pagsasaayos at koordinasyon ng sambahayan ng Diyos. Ito ang naaayon sa mga katotohanang prinsipyo. Kapag kinakailangan ng gawain ng sambahayan ng Diyos, sinuman sila, lahat ay dapat magpasakop sa koordinasyon at mga pagsasaayos ng sambahayan ng Diyos, at hinding-hindi dapat kontrolin ng sinumang indibidwal na lider o manggagawa na para bang pag-aari niya sila o nasasailalim sa kanyang mga desisyon. Ang pagsunod ng hinirang na mga tao ng Diyos sa sentralisadong mga pagsasaayos ng sambahayan ng Diyos ay ganap na natural at may katwiran, at hindi maaaring suwayin ng sinuman ang mga pagsasaayos na ito, maliban kung gumagawa ang isang indibidwal na lider o manggagawa ng isang arbitraryong paglilipat na hindi alinsunod sa prinsipyo, kung magkagayon ay maaaring suwayin ang pagsasaayos na ito. Kung ang isang normal na paglilipat ay isinasagawa nang ayon sa mga prinsipyo, dapat na sumunod ang lahat ng hinirang na mga tao ng Diyos, at walang lider o manggagawa ang may karapatan o anumang dahilan para subukang kontrolin ang sinuman. Masasabi ba ninyo na may anumang gawain na hindi gawain ng sambahayan ng Diyos? Mayroon bang anumang gawain na hindi kinasasangkutan ng pagpapalaganap ng ebanghelyo ng kaharian ng Diyos? Lahat ng iyon ay gawain ng sambahayan ng Diyos, pantay-pantay ang bawat gawain, at walang “iyo” at “akin.” Kung ang paglilipat ay naaayon sa prinsipyo at batay sa mga pangangailangan ng gawain ng iglesia, dapat magpunta ang mga taong ito kung saan sila higit na kailangan. Magkagayunman, ano ang tugon ng mga anticristo kapag naharap sa ganitong uri ng sitwasyon? Humahanap sila ng iba’t ibang idadahilan at ikakatwiran para mapanatili ang mga naaangkop na taong ito sa kanilang tabi, at dalawang ordinaryong tao lang ang iniaalok nila, at pagkatapos ay nakakahanap sila ng dahilan para gipitin ka, sa pagsasabing napakaabala ng gawain, o kaya naman ay kulang sila sa tauhan, mahirap makahanap ng mga tao, at kung malipat ang dalawang ito, maaapektuhan ang gawain. At tatanungin ka nila kung ano ang dapat nilang gawin, at ipaparamdam nila sa iyo na may pagkakautang ka sa kanila kung maglilipat ka ng mga tao. Hindi ba sa ganitong paraan kumikilos ang mga diyablo? Ganito kung gumawa ng mga bagay-bagay ang mga walang pananampalataya. Ang mga taong laging sinisikap na protektahan ang sarili nilang mga interes sa iglesia—mabubuting tao ba sila? Mga tao ba sila na kumikilos ayon sa prinsipyo? Hinding-hindi. Sila ay mga walang pananampalataya at hindi mananampalataya. At hindi ba’t makasarili at ubod ng sama ito? Kung nalipat ang isang taong may mahusay na kakayahan mula sa nasasakupan ng isang anticristo para gumawa ng ibang tungkulin, masigasig na nilalabanan at tinatanggihan ito ng anticristo sa puso niya—nais na niyang magbitiw, at wala siyang gana na maging isang lider o pinuno ng pangkat. Anong problema ito? Bakit wala siyang pagsunod sa mga pagsasaayos ng iglesia? Iniisip niya na ang paglilipat sa kanyang “kanang-kamay” ay makakaapekto sa mga resulta at pag-usad ng kanyang gawain, at na maaapektuhan ang kanyang katayuan at reputasyon dahil dito, kaya mapipilitan siyang higit na magtrabaho at magdusa para magarantiya ang mga resulta—na siyang huling bagay na nais niyang gawin. Nasanay na siya sa kaginhawahan, at ayaw niyang magtrabaho at magdusa pa nang husto, kaya ayaw niyang pakawalan ang taong iyon. Kung ipinagpipilitan ng sambahayan ng Diyos ang paglilipat, nagrereklamo siya nang husto at gusto pa nga niyang isantabi ang sarili niyang gawain. Hindi ba ito makasarili at ubod ng sama? Ang hinirang na mga tao ng Diyos ay dapat sentralisadong itinatalaga ng sambahayan ng Diyos. Wala itong kinalaman sa sinumang lider, pinuno ng pangkat, o indibidwal. Lahat ay kailangang kumilos ayon sa prinsipyo; ito ang panuntunan ng sambahayan ng Diyos. Hindi kumikilos ang mga anticristo nang ayon sa mga prinsipyo ng sambahayan ng Diyos, palagi silang nagpapakana alang-alang sa sarili nilang katayuan at mga interes, at pinagseserbisyo sa kanila ang mga kapatid na may mahuhusay na kakayahan para palakasin ang kanilang kapangyarihan at katayuan. Hindi ba’t makasarili ito at ubod ng sama? Sa panlabas, ang pagpapanatili ng mga taong may mahuhusay na kakayahan sa tabi nila at ang hindi nila pagpayag na ilipat ang mga ito ng sambahayan ng Diyos ay lumilitaw na parang iniisip nila ang gawain ng iglesia, pero ang totoo, iniisip lang nila ang sarili nilang kapangyarihan at katayuan, at hindi talaga ang tungkol sa gawain ng iglesia. Natatakot sila na hindi nila magagawa nang maayos ang gawain, matatanggal, at mawawala ang kanilang katayuan. Binabalewala ng mga anticristo ang mas malawak na gawain ng sambahayan ng Diyos, iniisip lang ang kanilang sariling katayuan, pinoprotektahan ang sarili nilang katayuan nang walang pakundangan sa idudulot nito sa mga interes ng sambahayan ng Diyos, at dinedepensahan nila ang sarili nilang katayuan at mga interes kahit ikapinsala ng gawain ng iglesia. Makasarili ito at ubod ng sama. Kapag nahaharap sa gayong sitwasyon, dapat mag-isip kahit papaano ang isang tao gamit ang kanyang konsensiya: “Lahat ng taong ito ay kabilang sa sambahayan ng Diyos, hindi ko sila personal na pag-aari. Ako man ay miyembro ng sambahayan ng Diyos. Ano ang karapatan kong pigilan ang sambahayan ng Diyos sa paglilipat ng mga tao? Dapat kong isaalang-alang ang mga pangkalahatang interes ng sambahayan ng Diyos, sa halip na tutukan lamang ang gawain na saklaw ng aking sariling mga responsabilidad.” Ganyan ang mga kaisipang dapat masumpungan sa mga taong nagtataglay ng konsensiya at katwiran, at ang katwiran na dapat taglayin ng mga nananampalataya sa Diyos. Nakikibahagi ang sambahayan ng Diyos sa pangkabuuang gawain at ang mga iglesia ay nakikibahagi sa mga parte ng gawain. Samakatwid, kapag may espesyal na pangangailangan mula sa iglesia ang sambahayan ng Diyos, ang pinakamahalaga para sa mga lider at manggagawa ay ang sundin ang mga pagsasaayos ng sambahayan ng Diyos. Walang taglay na gayong konsensiya at katwiran ang mga huwad na lider at anticristo. Lahat sila ay sobrang makasarili, iniisip lang nila ang kanilang sarili, at hindi iniisip ang gawain ng iglesia. Isinasaalang-alang lang nila ang mga pakinabang na nasa harapan mismo nila, hindi nila isinasaalang-alang ang mas malawak na gawain ng sambahayan ng Diyos, kaya naman lubos na wala silang kakayahang sundin ang mga pagsasaayos ng sambahayan ng Diyos. Sobra silang makasarili at ubod ng sama! Ang lakas pa nga ng loob nilang maging sagabal, at nangangahas pang magmatigas, sa sambahayan ng Diyos; ito ang mga taong pinakawalang pagkatao, masasama silang tao. Ganyang uri ng mga tao ang mga anticristo. Lagi nilang itinuturing ang gawain ng iglesia, at ang mga kapatid, at maging ang lahat ng pag-aari ng sambahayan ng Diyos na nasa saklaw ng kanilang responsabilidad, bilang sarili nilang pribadong pag-aari. Naniniwala sila na sila ang magpapasya kung paano ipamamahagi, ililipat, at gagamitin ang mga bagay na ito, at na hindi pinapayagang makialam ang sambahayan ng Diyos. Kapag nasa mga kamay na nila ang mga ito, parang pag-aari na ang mga ito ni Satanas, walang sinumang pinapayagang hawakan ang mga ito. Sila ang mga bigatin, ang mga pinaka-amo, at sinuman ang pumunta sa kanilang teritoryo ay kailangang sumunod sa kanilang mga utos at pagsasaayos nang may mabuting asal at nang masunurin, at kumuha ng hudyat mula sa kanilang mga ekspresyon. Ito ang pagpapamalas ng pagiging makasarili at ubod ng sama sa karakter ng mga anticristo. Wala silang pagsasaalang-alang sa gawain ng sambahayan ng Diyos, hindi nila sinusunod ang prinsipyo kahit kaunti, at iniisip lamang ang sarili nilang mga interes at katayuan—na pawang mga tanda ng pagiging makasarili at ubod ng sama ng mga anticristo.

May isa pang sitwasyon. Pera man o mga aytem na inihandog ng mga kapatid, sa mga normal na kalagayan, anuman ang halaga, dapat ibigay ang lahat ng ito sa sambahayan ng Diyos. Gayumpaman, nagkakamali ang ilang anticristo sa paniniwalang “Pag-aari ng aming iglesia ang perang inihandog ng mga kapatid sa iglesia namin, at ang iglesia namin ang mag-iingat at gagamit nito. Walang sinuman ang may karapatang makialam sa kung paano namin ito gagamitin o ipapamahagi, at tiyak na wala silang kalipikasyong kunin ito.” Kaya, kung tatanungin mo sila kung magkano ang natanggap na mga handog ng iglesia, matatakot sila na baka kunin mo ito, at hindi nila sasabihin ang aktuwal na halaga. Puwedeng magtaka ang ilang tao, “Ano ang ibig sabihin na natatakot silang kunin ito? Gusto ba nila itong gastusin para sa sarili nila?” Hindi naman. Iniisip nila, “Kailangan din ng iglesia namin ng pera. Kung kukunin ito, paano namin isasagawa ang aming gawain?” May mga prinsipyo ang ang Itaas para sa mga usaping ito, kaya bakit hindi mo sundin ang mga prinsipyo kapag pinapangasiwaan mo ang mga ito? Nagtatabi sila ng sapat na magagamit para sa gawain ninyo, at ang natitira ay isinasaayos nang pantay-pantay ng sambahayan ng Diyos. Hindi pribadong pag-aari ng pamunuan ng iglesia ang mga yamang ito; pag-aari ito ng sambahayan ng Diyos. Gayumpaman, para matugunan ang kanilang mga ambisyon at pagnanais at para sa kapakanan ng sarili nilang gawain at para matiyak ang mga mapagkukunan sa loob ng saklaw ng impluwensiya nila, itinatago ng ilang anticristo ang mga bagay na ito at inaangkin nila ang mga ito, at hindi nila pinapayagang gamitin ang mga ito ng sinuman. Hindi ba’t pagpapamalas ito ng pagiging makasarili at ubod ng sama? Isa rin itong tipikal at partikular na pagpapamalas ng karakter ng mga anticristo.

Hindi mabuti, masama, pangit, buktot, napakababa, at ubod ng sama ang mga anticristong ito. Ang pag-usapan pa lang sila ay nakakadiri at nakakagalit na. Puwede silang magmukhang tao sa panlabas at magsalita nang kaaya-aya, na parang nauunawaan nila ang lahat ng uri ng doktrina at bihasa sila sa mga ito, pero sa sandaling kumilos na sila, nalalantad ang pangit at masama nilang pagkatao, nakakainsulto sa paningin. Dahil nagtataglay ang bawat anticristo ng mga pangit at masamang katangiang ito sa karakter nila, may kapabilidad silang gumawa ng ganoon kasasamang gawa. Kaya tinatawag silang mga anticristo. May katuturan ba ang lohikang ito? (Mayroon.) Sa madaling salita, dahil sa presensya ng mga malupit at buktot na disposisyon sa karakter nila kaya nagagawa nilang gawin ang masasamang gawa ng mga anticristo, kaya nailalarawan sila bilang gayon. Ganoon nga iyon. Kung anticristo ang isang tao, magiging tumpak bang ilarawan ang pagkatao nila bilang mabait, matuwid, matapat, at sinsero? Tiyak na hindi. Kung palagiang nagsisinungaling ang isang tao, may katangian siya ng isang anticristo. Kung lihim na mapanira at malupit ang isang tao, taglay rin niya ang katangian ng isang anticristo. Kung ang isang tao ay makasarili, ubod ng sama, inuuna lang ang pansariling kapakinabangan, nag-aamok na gumagawa ng masasamang bagay, at walang kahihiyan, isa siyang masamang tao. Kung magkakaroon ng kapangyarihan ang ganoon kasamang tao, nagiging anticristo siya.