Ang Pagbabahagi Mula sa ang Itaas na Brother – Oktubre 1, 2025 (Ikaanim na Bahagi)

Tanong 9: Kapag ipinangangaral namin ang ebanghelyo at tinatalakay ang tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, sinasabi namin, “Ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang tunay na iglesia ng Kapanahunan ng Kaharian. Ang ibang mga simbahan ay hindi mga tunay na iglesia.” Ngunit hindi nauunawaan ng mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo kung paano pag-ibahin ang mga tunay at huwad na iglesia, o kung anong mga katangian mayroon ang isang tunay na iglesia. Gusto kong hilingin sa brother na magbahagi tungkol dito.

Sagot: Hindi ka puwedeng magsalita nang napakadirekta kapag nangangaral ng ebanghelyo. Kung direkta mong sasabihin, “Ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang tunay na iglesia, at lahat ng ibang simbahan ay mga huwad na iglesia,” malamang na masasaktan ang loob ng mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo at hindi na sila makikinig. Iniisip nila, “Tunay ang lahat ng aming simbahan. Ang pananampalataya sa Panginoong Jesus at Kristiyanismo ay kinikilala sa buong mundo. Paano mo masasabing huwad ang aming simbahan?” Kaya hindi mo ito maaaring sabihin sa ganitong paraan kapag nangangaral ka ng ebanghelyo; masyadong mahirap para sa kanila na tanggapin ito. Kaya, ano ang mas epektibong paraan para sabihin ito? Dapat mong sabihin, “Kahit sa aling simbahan ka pa nabibilang, basta’t kaya ng mga tao sa simbahang iyon na tanggapin ang pagpapakita at gawain ng Diyos sa mga huling araw, gagawa ang Banal na Espiritu sa simbahang iyon, at makakamit nito ang pagsang-ayon ng Diyos. Kung ang simbahan na kinabibilangan mo ay hindi tinanggap ang pagpapakita at gawain ng Diyos sa mga huling araw, ang inyong simbahan ay walang gawain ng Banal na Espiritu. Sa gayong simbahan, makakamit mo ba ang katotohanan sa iyong pananampalataya sa Diyos? Hindi mo sinalubong ang Panginoon, at hindi mo naranasan ang paghatol at pagkastigo ng Diyos sa mga huling araw, kaya hindi mo makakamit ang katotohanan, at hindi malilinis ang iyong mga tiwaling disposisyon. Nangangahulugan iyan na hindi ka kalipikadong pumasok sa kaharian ng langit. Sa kabaligtaran, ang mga iglesiang iyon na sumalubong sa pagbabalik ng Panginoon ay mayroong gawain at pamumuno ng Banal na Espiritu, at ng personal na panustos at pagpapastol ng Diyos. Sa gayong iglesia, makakamit mo ang katotohanan, malilinis ang iyong tiwaling disposisyon, at sa huli, matatamo mo ang kaligtasan at makakapasok ka sa kaharian ng Diyos. Samakatwid, bagama’t hindi matatawag na huwad na iglesia ang iyong simbahan, hindi ito nakasabay sa bagong gawain ng Diyos, na nangangahulugang napag-iwanan na ito. Masasabi mo ring lipas na ito ng panahon at itiniwalag na ng gawain ng Diyos. Katulad lang ito noong nagpakita at gumawa ang Panginoong Jesus, lumitaw ang mga simbahan ng Kapanahunan ng Biyaya. Sa puntong iyon, hindi ba’t lipas na sa panahon ang mga simbahan ng Kapanahunan ng Kautusan? Hindi ba’t itiniwalag na ang mga iyon ng gawain ng Diyos? Kaya, ang isang simbahan ba na itiniwalag na ng gawain ng Diyos ay isang tunay na iglesia o isang huwad na iglesia? Mayroon pa ba itong gawain ng Banal na Espiritu? Mayroon pa ba itong pagpapala ng Diyos? Kung wala na ito ng alinman sa dalawa, isa itong huwad na iglesia.” Ang pagsasabi nito sa ganoong paraan ay makakatulong sa kanilang makaunawa. At ganoon na nga talaga iyon. Lahat ng simbahan, Katoliko man o Protestante, ay lehitimo bago nagpakita at gumawa ang Diyos. Ngunit pagkatapos magpakita at gumawa ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw—ibig sabihin, pagkatapos magpakita at gumawa ng Diyos ng katotohanan na ipinropesiya ng Panginoong Jesus—ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos ang katotohanan at ginabayan ang mga tao tungo sa lahat ng katotohanan sa mga huling araw. Maraming tao ang nakarinig sa tinig ng Diyos, nakilala Siya, at tinanggap ang bagong gawain ng Makapangyarihang Diyos. Tinatamasa ng mga taong ito ang panustos at pagpapastol ng Diyos at ang gawain ng Banal na Espiritu sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Kumakain at umiinom sila ng mga kasalukuyang salita ng Diyos at nararanasan ang Kanyang kasalukuyang gawain. Ito ang kahulugan ng pagpasok sa tunay na iglesia—ang iglesia kung saan nagpakita at gumagawa ang Diyos, ang personal na pinamumunuan ng Banal na Espiritu. Kung sa panahong ito ay hindi ka pa rin makaalis sa simbahang Protestante o Katoliko ng Kapanahunan ng Biyaya, at hindi mo tinanggap ang personal na panustos at pagpapastol ng Makapangyarihang Diyos o nakamit ang gawain ng Banal na Espiritu, kung gayon, hindi ba’t isang simbahang lipas na sa panahon ang simbahan mo? (Oo.) At kung susuriin natin ang isang simbahang lipas na sa panahon batay sa kung ito ay tunay o huwad, hindi ba’t isa itong huwad na iglesia? Protestantismo, Katolisismo, Eastern Orthodoxy, o Hudaismo man ang sinusunod mo, wala kang gawain ng Banal na Espiritu kung hindi mo tinanggap ang pagpapakita at gawain ng Diyos sa mga huling araw. Kung walang gawain ng Banal na Espiritu, ang iyong denominasyon ay lipas na sa panahon gaano man ito katunay, at hindi ito sinasang-ayunan ng Diyos. Kung hindi mo tinanggap ang bagong gawain ng Diyos, ikaw ay tiniwalag at kinondena na. Samakatwid, ang pinakamahalagang bagay ngayon ay hindi kung ang iyong simbahan ba ay tunay o huwad; ang pinakamahalagang bagay ay dapat mong salubungin ang Panginoon at tanggapin ang Kanyang kasalukuyang gawain upang maligtas at maperpekto. Ngayon, tinatamasa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang personal na pagdidilig, panustos, at pagpapastol ng Cristo ng mga huling araw, ang Makapangyarihang Diyos. Ito ang iglesia ng Diyos. Tiyak na lehitimo ang mga simbahang Protestante at Katoliko, ngunit nagpakita na ngayon ang Makapangyarihang Diyos para gumawa. Gumagawa Siya ng isang mas bago at mas mataas na yugto ng gawain, binubuksan ang Kapanahunan ng Kaharian at winawakasan ang Kapanahunan ng Biyaya. Subalit kumakapit ka pa rin sa simbahang Protestante o Katoliko at tumatangging tanggapin ang bagong gawain ng Diyos. Sa ganoong sitwasyon, ang iyong simbahan ay hindi na isang tunay na iglesia; isa itong simbahang lipas na sa panahon, isang simbahang inabandona at itiniwalag na ng Diyos. Isa ba itong magandang paraan para makipagbahaginan? (Oo.)

Tanong 10: Kapag inaanyayahan namin ang mga potensyal na tatanggap ng ebanghelyo na makinig sa mga sermon, madalas naming naririnig na sinasabi nila, “Mayroon kaming sariling mga simbahan. Ang pananampalataya sa Diyos ay pare-pareho lang saanman namin ito gawin. Tutal, iisang Diyos lang naman ang sinasampalatayanan nating lahat.” Paano namin dapat sagutin ito?

Sagot: Sinasabi ng isang potensyal na tatanggap ng ebanghelyo na ang pananampalataya sa Diyos ay pare-pareho lang saanman niya ito gawin. Tama ba ang pahayag na iyon? Kung talagang pare-pareho lang ito saanman niya ito gawin, bakit ipinropesiya ng Panginoong Jesus na gagawin Niya ang gawain ng paghatol sa mga huling araw? Bakit Niya sinabi sa atin na magbantay at maghintay sa Kanyang pagbabalik, at lumabas para salubungin Siya? May malaking kabuluhan at misteryo rito. Sinasabi ng mga propesiyang ito sa mga tao na hindi sapat na manampalataya lang sa Panginoong Jesus para maligtas at makapasok sa kaharian ng langit. Ang susi ay ang salubungin ang pagbabalik ng Panginoon, tanggapin ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, at pumasok sa lahat ng katotohanang hinihingi ng Diyos na pasukin ng mga tao. Sa ganitong paraan lamang maliligtas ang isang tao at makakapasok sa kaharian ng langit. Kung, alinsunod sa mga pananaw, kaisipan, at lohika ng mga tao sa relihiyon, iniisip mo na pare-pareho lang ang manampalataya sa Diyos kahit saan—na ang pananampalataya sa Hudaismo ay makapagliligtas sa iyo, ang pananampalataya sa Panginoong Jesus ay makapagliligtas sa iyo, at ang pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos ay makapagliligtas din sa iyo—kung gayon, mas mabuti pang sumunod ka na lang sa Hudaismo at manampalataya kay Jehova. Hindi na kakailanganing tanggapin ang Panginoong Jesus, o salubungin ang nagbalik na Panginoon, ang Makapangyarihang Diyos. Kakailanganin na lang ng mga tao na manampalataya sa isa sa mga yugto ng gawain, at hindi na kakailanganin ng Diyos na gumawa ng tatlong yugto ng gawain. Hindi ba’t gayon nga? (Oo.) Kaya hindi ba’t lubos na katawa-tawa ang sinasabi nila? Mayroon ba itong anumang batayan sa Bibliya? Hindi ba’t ang ganitong uri ng pahayag ay kuru-kuro at imahinasyon lang ng tao? Kung talagang mananampalataya sila sa Diyos ayon sa kanilang mga kuru-kuro at imahinasyon, ano ang magiging huling kahihinatnan nila? Sila ay ititiwalag ng Diyos. Samakatwid, ang mga taong may ganitong kuru-kuro ay mga hangal na birhen. Kapag sinasabi nila, “Ang pananampalataya sa Diyos ay pare-pareho saanman namin ito gawin; iisang Diyos ang sinasampalatayanan nating lahat,” hindi ba’t ito ay isang bagay na sasabihin ng isang taong labis na magulo ang isip? (Oo.) Ano ang palagay mo sa pakikipagbahaginan sa ganitong paraan? (Mabuti ito.)

II. Mga Tanong Tungkol sa Buhay Pagpasok

Tanong 11: Nais kong hangarin ang pagpapasakop kay Cristo at pagmamahal kay Cristo, ngunit alam kong napakalayo ko pa sa layong ito. Puno pa rin ako ng lahat ng uri ng tiwaling disposisyon. Paano ko makakamit ang pagpapasakop kay Cristo at paano ako magkakaroon ng pusong nagmamahal kay Cristo?

Sagot: Kung nais ng isang tao na makamit ang pagpapasakop sa Diyos at pagmamahal sa Diyos, magagawa lamang niya ito sa pamamagitan ng pag-unawa sa maraming katotohanan. Hindi ba’t isa iyong katunayan? (Oo.) Makakamit mo ba ang tunay na pagpapasakop sa Diyos at pagmamahal sa Diyos nang hindi nauunawaan ang katotohanan? (Hindi.) Bakit hindi? (Dahil kung hindi nauunawaan ang katotohanan, kapag may mga nangyayari sa atin, hindi natin nauunawaan ang mga layunin ng Diyos. Hindi natin magagawa ang ating tungkulin sa paraang naaayon sa mga layunin ng Diyos, at ang ating mga pananaw sa mga bagay-bagay ay hindi kaayon ng sa Diyos.) (Maraming tiwaling disposisyon ang mga tao, at kapag may mga nangyayari sa kanila, kumikilos pa rin sila ayon sa gusto nila, kaya hindi nila makakamit ang pagpapasakop sa Diyos o pagmamahal sa Diyos.) Pareho kayong tama. Ang pinakamahalagang bagay na dapat tandaan ay na ang pagmamahal sa Diyos ay nakasalig sa pundasyon ng pag-unawa sa maraming katotohanan at pagkakilala sa Kanya. Hindi ito isang bagay na makakamit sa pamamagitan ng mga personal na kagustuhan; nakakamit ito sa pamamagitan ng pagkakilala sa Diyos. Kapag tunay mo nang nakikilala ang Diyos, saka mo lamang makakamit ang tunay na pagmamahal sa Kanya. Kung sinasabi mong mahal mo ang Diyos, aling aspekto Niya ang mahal mo? Mayroon ka bang anumang kaalaman tungkol sa disposisyon ng Diyos o sa Kanyang diwa? Paano mo minamahal ang Diyos? Kung hindi mo maipaliwanag nang malinaw ang mga bagay na ito, ang iyong pagmamahal ay masyadong hungkag at hindi praktikal. Sa mundong ito, walang pag-ibig na walang dahilan, tulad lang ng kung paanong walang pagkamuhi na walang dahilan. Ang pag-ibig at pagkamuhi ay laging nakabatay sa isang bagay, at laging may dahilan para sa mga ito. Sinasabi mong mahal mo ang Diyos, ngunit aling aspekto Niya ang mahal mo? Kailangan mong maipaliwanag ito nang malinaw. Hindi mo maaaring mahalin ang Diyos dahil lang sa gusto mo. Kahit na nagmamahal ka ng ibang tao, hindi mo sila maaaring basta-bastang mahalin kung kailan mo gusto. Halimbawa, sa paghahanap ng kapareha. Mamahalin mo ba ang isang tao bago mo pa siya makilala o maunawaan? (Hindi.) Bakit laging nagtatalo at nag-aaway ang ilang mag-asawa? Bakit maraming tao na sumumpa ng walang hanggang pag-iibigan sa isa’t isa bago sila ikasal ang nauuwi sa pagiging masisidhing magkaaway at nagdidiborsyo? Bakit nangyayari iyon? (Walang tunay na pag-ibig sa pagitan ng mga tao.) Hindi madali para sa isang tao na tunay na mahalin ang ibang tao. Kapag nagmamahal ang isang tao, laging may batayan ito; minamahal nila ang isang partikular na aspekto ng taong iyon. Halimbawa, nakakilala ka ng isang tao na mukhang mabait at maganda ang pakikitungo sa iyo sa panlabas, at kaya nahuhulog ang loob mo sa kanya. Ngunit hindi mo alam kung bakit siya mabait sa iyo o kung ano ang kanyang mga motibo. Kung isang araw ay tumigil siyang maging mabait sa iyo, magagawa mo pa rin ba siyang mahalin? Kung isang araw ay matuklasan mong labis na buktot at masama pala ang kanyang pagkatao, at marami siyang nagawang bagay na labag sa kanyang konsensiya, magagawa mo pa rin ba siyang mahalin? Hindi mo na magagawa. Kaya, anong uri ng pag-ibig ang iyong unang naramdaman para sa kanya? Minahal mo siya nang bulag dahil lang sa nakita mo ang iilang magandang katangian niya, nang hindi mo man lang siya tunay na nauunawaan. Bilang resulta, sa sandaling malantad ang kanyang tunay na kulay at diwa, hindi mo na siya kayang mahalin. Magsisimula ka nang makipagtalo at makipagbangayan sa kanya, at pisikal mo pa siyang sasaktan. Bakit ganito? Ito ay dahil napakakaunti ng mga kaibig-ibig na katangian ng mga tao, at ang iilang mayroon sila ay hindi karapat-dapat banggitin. Masasabi mong napakakaunti ng mga kaibig-ibig na katangian ng tiwaling sangkatauhan. Pagkaraan ng ilang panahon, kumukupas ang pag-ibig sa pagitan ng mga tao, at kapag nawala na ito, nagiging magkaaway sila. Nagkakaroon lamang ng mga kaibig-ibig na katangian ang isang tao sa sandaling taglayin na niya ang katotohanang realidad at nalinis na ang kanyang mga tiwaling disposisyon. Ang mga taong hindi pa nagkakamit ng katotohanan ay napakakaunti ng mga kaibig-ibig na katangian at napakarami ng mga kamuhi-muhing katangian. Samakatwid, normal na normal lang na hindi kayang tunay na mahalin ng mga tao ang isa’t isa. Ngunit ang Diyos ay banal at matuwid; ang diwa ng Diyos ay ang katotohanan at pag-ibig; at ang Diyos ang Siyang pinakakaibig-ibig. Kaya bakit hindi magawang mahalin ng mga tao ang Diyos, ang Siyang pinakakaibig-ibig? Hayaan mong sabihin ko sa iyo, ang Diyos ang Siyang pinakakaibig-ibig sa bawat aspekto. Tunay mo na bang kinilala ito? Kung hindi pa, makakapagsimula pa kayang umusbong ang iyong pagmamahal sa Diyos? (Hindi.) Kung sinasabi mong mahal mo ang Diyos ngunit wala kang anumang dahilan para dito, hindi ito tunay. Ang tunay na pag-ibig ay nakasalig sa isang pundasyon ng tunay na pagkakilala sa Diyos. Kaya, anong pagkilala sa Diyos ang mayroon ka? Sa antas ng doktrina, maaaring sabihin mo, “Ang Diyos ang katotohanan, at ang Diyos ay matuwid at banal, kaya mahal ko ang Diyos.” Tiyak na may katuturan ito sa lohika, ngunit sa katunayan, tunay mo bang kayang mahalin ang Diyos mula sa iyong puso? Kung tunay na kaya mong mahalin ang Diyos, ano ang mga pagpapamalas ng iyong pagmamahal sa Kanya? Ang mga ito ba ay pagpapasakop at takot, o pagiging mapagsaalang-alang at tapat? Kung wala ka ng mga ito, at sinasabi mo lang ang salitang “pag-ibig” gamit ang iyong bibig, ang iyong pagmamahal sa Diyos ay walang mga praktikal na pagpapamalas, at wala ka ring sinserong pusong nagmamahal sa Kanya. Hindi ka isang taong tunay na nagmamahal sa Diyos. Sa anong pundasyon nakasalig ang isang sinserong pusong nagmamahal sa Diyos? Nakasalig ito sa pagkilala na napakaraming kaibig-ibig na bagay tungkol sa Diyos. Kung hindi kinikilala ng isang tao kung gaano kaibig-ibig ang Diyos, talagang hindi niya makakamit ang sinserong pagmamahal para sa Diyos. Sa sandaling makilala mo kung ano ang kaibig-ibig tungkol sa Diyos, sasabihin mo, “Napakakaibig-ibig ng Diyos! Nakilala ko na ang Kanyang pagiging matuwid at kabanalan. Ang mga tao ay hindi matuwid o banal; tanging ang Diyos ang banal at matuwid. Napakakaibig-ibig ng kabanalan at pagiging matuwid ng Diyos, napakakaibig-ibig ng Kanyang katapatan, at napakakaibig-ibig ng Kanyang tunay na pagmamahal para sa sangkatauhan. Yamang napakakaibig-ibig ng Diyos, dapat ko Siyang mahalin at bigyang-kasiyahan.” Dapat mong makilala kung ano ang mga tinataglay ng Diyos at ang Kanyang pagiging Diyos upang magkaroon ng tunay na pagmamahal para sa Kanya. Kung makakausad ka mula sa pagkakilala sa disposisyon ng Diyos tungo sa pagkakilala sa Kanyang diwa, lalalim ang iyong pagkakilala sa Diyos at lalalim din nang naaayon ang iyong pagmamahal para sa Kanya. Kung hindi mo kilala ang disposisyon ng Diyos at kung ano ang mga tinataglay ng Diyos at ang Kanyang pagiging Diyos, gaano mo man sabihing mahal mo ang Diyos, magiging walang saysay ito; hindi ito magiging tunay. Halimbawa, sinasabi mo, “Mahal ko na ngayon ang Diyos, at wala akong minamahal na kahit isang tiwaling tao.” Kaya nasaan ang mga praktikal na pagpapamalas ng iyong pagmamahal sa Diyos? Deboto ka ba sa iyong tungkulin? Kaya mo bang talikuran ang lahat para sa Diyos? Kaya mo bang maging mapagsaalang-alang sa mga layunin ng Diyos at magdusa nang kaunti para sa Kanyang gawain? Kung makakaharap ka ng iba’t ibang pagsubok, kaya mo bang magpasakop hanggang kamatayan? Kung magkakaroon ka ng malubhang karamdaman at malapit ka nang mamatay, magagawa mo pa rin bang mahalin ang Diyos? Kung may tumamang sakuna—sabihin nating, sinira ng baha ang iyong bahay, o namatay sa isang pandemya ang iyong asawa at mga anak na di-nananampalataya—kaya mo pa rin bang mahalin ang Diyos? Kung darating sa iyo ang mga pagsubok at pagpipinong ito at hindi mo kayang mahalin ang Diyos, at ang iyong puso ay puno ng mga maling pagkaunawa at pagrereklamo tungkol sa Kanya, kung gayon, kung sasabihin mo pa rin na mahal mo ang Diyos sa puntong iyon, ang “pagmamahal” bang iyon ay totoo o peke? (Peke.) Samakatwid, ang mga pagsubok ang pinakamahusay na nagbubunyag sa isang tao. Kapag maayos ang takbo ng mga bagay-bagay, maaaring sabihin mo, “Kaya kong magpasakop sa Diyos, kaya kong mahalin ang Diyos. Ang Diyos ang pinakakaibig-ibig.” Ngunit kapag talagang tumama ang isang sakuna, hindi mo masasabi ang gayong mga bagay. Magsisimula kang magmakaawa sa Diyos, “O Diyos, pagalingin Mo ang aking asawa! Iligtas Mo ang aking anak! Iligtas Mo ang aming pamilya! Hayaan Mong makapasok ang aking buong pamilya sa kaharian ng langit!” Kung sasabihin sa iyo ng Diyos, “Sila ay mga hindi mananampalataya at hindi nila mahal ang katotohanan, kaya hindi Ko sila ililigtas,” magagawa mo pa rin bang mahalin ang Diyos? Hindi na. Kapag ang ginagawa ng Diyos ay hindi umaayon sa iyong mga kuru-kuro o hindi nakakatugon sa ilan sa iyong mga kahilingan, hindi ka nasisiyahan, at hindi mo magawang mahalin ang Diyos. Samakatwid, kung sinasabi mong mahal mo ang Diyos kapag maayos ang takbo ng mga bagay-bagay, ang mga iyon ay mga huwad na salita; hindi tunay ang mga iyon. Kapag tunay kang nakaharap sa isang pagsubok tulad ng pagkamatay ng iyong mga kamag-anak na di-nananampalataya at nagagawa mo pa ring sabihin, “Pagiging matuwid ng Diyos na kinuha Niya ang aking mga kamag-anak na di-nananampalataya. Ang mga kilos ng Diyos ay laging may prinsipyo at laging naglalaman ng Kanyang mabubuting layunin. Bagama’t hindi ko nauunawaan ang Kanyang mga layunin, handa akong magpasakop sa Kanyang mga pamamatnugot at pagsasaayos. Mamahalin at hahangarin ko pa rin ang Diyos”—kung tunay mong masasabi ang gayong mga bagay, ang iyong pagmamahal sa Diyos ay naging tunay at praktikal na. Hindi ba’t gayon nga? (Oo.)

Tanong 12: Sa tunay na buhay, sa anong mga susing paraan natin dapat danasin ang gawain ng Diyos upang makamit ang pagkakilala sa Diyos?

Sagot: Ang pagkakilala sa Diyos ang pinakamalalim na aral. Ang pagkakamit ng pagkakilala sa Diyos ay hindi maihihiwalay sa tunay na buhay. Bawat isang bagay na nangyayari sa tunay na buhay ay bahagi ng mga pamamatnugot at pagsasaayos ng Diyos, na pauna Niyang inorden. Naniniwala ka ba rito? (Naniniwala kami.) Masasabi mong walang ni isang bagay na hindi pinamatnugutan at isinaayos ng Diyos, ngunit nabibigo ang mga taong kilalanin ang Kanyang mga pamamatnugot at pagsasaayos sa maraming bagay. Kapag may mga nangyayaring umaayon sa iyong mga kuru-kuro at naaayon sa gusto mo, iniisip mong mabubuting bagay ang mga iyon, isinaayos ng Diyos. Ngunit kapag may ilang bagay na hindi umaayon sa iyong mga kuru-kuro o hindi naaayon sa gusto mo, iniisip mong hindi iyon mabubuting bagay at hindi isinaayos ng Diyos. Tama ba ang pananaw na iyon? Sabihin ninyo sa akin, hindi ba’t totoo na umaayon man sa iyong mga kuru-kuro ang isang bagay o hindi, ito ay isinaayos ng Diyos? (Oo.) Kung gayon, bakit mo tinatawag na mabuti ang ilang bagay at masama naman ang iba? Ito ang kahulugan ng hindi pagkakilala sa Diyos. Dahil mismo sa hindi mo kilala ang Diyos kaya mo nasasabi ang gayong mga bagay. Kung kilala mo ang Diyos, sasabihin mo, “Nariyan ang mabubuting layunin ng Diyos kahit sa masasamang bagay, at makikita mo ang mga gawa ng Diyos sa mga iyon. Sa bagay na ito na hindi umaayon sa aking mga kuru-kuro, nakita ko ang mabubuting layunin ng Diyos at ang Kanyang karunungan. Nakikita ko na may mga misteryo sa lahat ng ginagawa ng Diyos, at lahat ng iyon ay mabubuting bagay!” Ito ang kahulugan ng pagkakaroon ng pagkakilala sa Diyos. Kung lahat ng bagay na nangyari sa iyo ay nakaayon sa iyong mga kuru-kuro, may matututuhan ka bang anumang aral mula sa mga iyon? Makikilala mo ba ang Diyos sa pamamagitan ng mga iyon? Kahit na makamit mo ang kaunting kaalaman, ito ay magiging isang napakasimple at perseptwal na pagkaunawa lamang, at hindi tunay na kaalaman kahit kaunti. Ngunit kapag may mga nangyayaring hindi umaayon sa iyong mga kuru-kuro, maraming katotohanan ang dapat hanapin. Habang lalong sumasalungat sa iyong mga kuru-kuro ang ginagawa ng Diyos, lalong mayroong katotohanang dapat hanapin dito. Ang mga bagay na ito ang iyong panimulang punto para sa pagkakilala sa Diyos, at kung saan ka makakagawa ng malaking pagsulong sa iyong pagkakilala sa Kanya. Kung hahanapin mo ang katotohanan sa mga bagay na ito, makakamit mo ang resulta ng pag-unawa sa katotohanan at pagkakilala sa Diyos. Ito ang landas tungo sa pagkakilala sa Diyos. Nauunawaan mo ba? (Oo.) Halimbawa, may ilang taong hindi nahahalal bilang mga lider o manggagawa, at sinasabi nila, “Mas mahusay akong magsalita at mas may kaloob kaysa sa iba. Bakit hindi ako inihalal ng aking mga kapatid para maging isang lider o manggagawa?” Kapag nangyayari ito, dapat silang maghanap ng katotohanan. Paano kung sabihin nila, “Hindi nila ako inihalal—dahil ba kulang sila sa mahusay na paghusga? Dahil ba hindi nila makilatis ang mga bagay-bagay?” Ano ang palagay mo sa ganoong paraan ng pag-unawa sa mga bagay-bagay? (Mali ito.) Sa panlabas, maaaring mukha itong tama. May ilang tao na talagang mahina ang paghusga at hindi malinaw na makita ang mga bagay-bagay; hindi nila nakikilala ang talento. Ngunit kahit na hindi malinaw na makita ng mga tao ang mga bagay-bagay, posible bang hindi malinaw na makita ng Diyos ang mga bagay-bagay? Hindi ka nahalal—hindi ba’t ito ay nasa ilalim ng kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos? (Oo.) Kung gayon, bakit hindi ka nahalal? Sa ugat nito, ang isyu ay tungkol sa panahon ng Diyos. Ang hindi pagkahalal ngayon ay nangangahulugang hindi pa ito ang panahon ng Diyos para sa iyo. Ipinapakita nito na sa ngayon, hindi ka angkop na maging isang lider o manggagawa. Kapag tunay nang panahon ng Diyos para sa iyo, walang sinumang tao, pangyayari, o bagay ang makahahadlang sa pagsasakatuparan ng kalooban ng Diyos. Hindi ba’t ganoon iyon? (Oo.) Kaya kapag nangyari ito, dapat kang magnilay sa iyong sarili. Huwag maghanap ng mali sa iba at sabihing, “Malamang ay bulag at kulang sa pagkilatis ang aking mga kapatid. Paanong hindi nila nakita ang isang dakilang taong tulad ko, na may gayong kaloob at napakahusay na kakayahan? Bakit hindi nila ako inihalal?” Mali ang mag-isip sa ganitong paraan. Sa katunayan, ang usaping ito ay natutukoy ng kataas-taasang kapangyarihan at mga pagsasaayos ng Diyos, at dahil hindi pa ito ang panahon ng Diyos para sa iyo, hindi Niya isinaayos ang kapaligirang iyon para sa iyo. Hindi ba’t ganoon iyon? (Oo.) Hayaan mong bigyan kita ng isang personal na halimbawa. Nagsimula akong manampalataya sa Diyos sa Recovery Stream. Noong panahong iyon, may mga lider at diyakono ang iglesia, ngunit hindi sila gumagawa ng anumang tunay na gawain at wala silang katotohanang realidad; kaya lang nilang magsalita ng mga salita at doktrina. Bukod pa riyan, hindi sila nagbibigay sa mga kapatid ng anumang aklat para sa espirituwal na debosyon. Walang sinuman ang may anumang salita ng Diyos na makakain at maiinom—kahit isang aklat ng mga himno. Lubos silang walang kakayahang akayin ang hinirang na mga tao ng Diyos na makamit ang buhay pagpasok. Noong panahong iyon, inihayag ng Banal na Espiritu sa ilang tao na maaari akong maglingkod bilang isang lider. Gayumpaman, hindi sila interesado sa ideyang ito, at walang sinuman sa kanila ang nagmungkahi na maging lider ako, dahil mas huli akong sumali sa iglesia at hindi ako kasingtagal ng mga lider at diyakonong iyon. Nagpatuloy ito hanggang sa nagsaayos ang Banal na Espiritu ng isang kapaligiran kung saan ang mga lider at diyakono noong panahong iyon ay inaresto ng CCP. Marami sa kanila ang sinentensiyahan ng pagkakakulong. Ginamit ng Diyos ang kapaligirang ito upang alisin sila, at pagkatapos ay pinatotohanan ako ng Banal na Espiritu at nagsimula akong maging isang lider. Nakikita mo ba? Nakasalalay sa panahon ng Diyos kung kailan nagiging lider ang isang tao, hindi ba? (Oo.) Kung nakita kong may mga problema sila noon at nagpumilit akong maging lider, magiging angkop ba iyon? (Hindi.) Ang lahat ng pinamamatnugutan at isinasaayos ng Diyos ay napakahusay. Hangga’t nagpapasakop ka at naghahanap ng katotohanan, makikita mo ang mga gawa ng Diyos at mauunawaan ang Kanyang mga layunin. Walang sinumang makapipigil sa nais isakatuparan ng Diyos, at walang saysay na ipaglaban ang isang bagay na hindi ipinahintulot ng Diyos. Kaya, direktang nagpatotoo ang Banal na Espiritu na ginagamit Niya ako; hindi ito isang bagay na ipinaglaban ko para sa aking sarili. Kaya, kung hindi kayo mahahalal bilang lider o manggagawa, ipaglalaban pa ba ninyo ito? Magrereklamo pa ba kayo? Lahat ng bagay ay may panahon ng Diyos. Ang pagpapasakop sa kataas-taasang kapangyarihan at mga pagsasaayos ng Diyos ang dapat isagawa ng mga tao.

Kaya, saan nagsisimula ang isang tao sa pagkakilala sa Diyos? Magsimula sa mga bagay na hindi umaayon sa iyong mga kuru-kuro. Sa gayong mga bagay, matutong hanapin ang katotohanan. Habang lalo mong hinahanap ang katotohanan, lalong liliwanag ang iyong puso, at lalo kang makakatiyak na ang mga bagay na ito ay mula sa Diyos. Sa gayon, magkakaroon ka ng pananalig at pagpapasakop sa Kanya. Ang isa pang aspekto ay ang hanapin ang katotohanan sa proseso ng paggawa ng iyong tungkulin. Kapag umabot ka sa punto ng pag-unawa sa katotohanan at pagkilos ayon sa mga prinsipyo, magkakaroon ka ng pagkakilala at pagpapasakop sa Diyos. Sa aking gawain, madalas akong nagninilay sa aking sarili: “Ano ang nagawa ko na hindi naaayon sa mga layunin ng Diyos? May nahadlangan ba akong buhay pagpasok ng sinuman habang gumagawa ako? Nahadlangan ko ba ang paglinang ng sinumang taong may talento? Nagkaroon ba ako ng pagkakautang kaninuman? Mayroon ba akong sinumang pinaalis o pinatalsik nang hindi dapat?” Madalas kong pinagninilayan ang mga bagay na ito. Hindi ko hahadlangan ang kinabukasan ng sinuman, ni hindi ko pipinsalain ang sinuman. Sa oras na matapos ang gawain ng Diyos, titiyakin kong wala akong pagkakautang kaninuman at magiging malinis ang aking konsensiya. Ito ang batayang pamantayan ko. Kung may mga huwad na lider, anticristo, o masasamang taong nagdudulot ng mga kaguluhan sa iglesia, dapat ko silang pakitunguhan ayon sa mga prinsipyo, dahil nakaaapekto ito sa kung makakalakad ba ang karamihan sa mga tao sa iglesia sa tamang landas ng paghahangad sa katotohanan. Ang pakitunguhan ang mga anticristo, masasamang tao, at huwad na lider ay kinakailangan upang protektahan ang mga interes ng hinirang na mga tao ng Diyos at upang pangalagaan ang gawain ng iglesia. Sa tuwing gumagawa ng mga pagsasaayos para alisin ng iglesia ang mga taong ito, ang desisyon ay sa akin. Dapat kong gawin ang desisyong ito. Hindi ko ginagawa ang mga bagay na ito dahil hinihimok ako ng Diyos, kundi batay sa mga salita ng Diyos at sa pagkilos ng Banal na Espiritu sa loob ko. Kumikilos lamang ako kapag nakikita kong tama na ang panahon at tiyak akong dapat itong gawin. At paano naman kapag ako ay nagbabahagi at nangangaral sa inyo? Iyon ay batay rin sa kaliwanagan at gabay ng Banal na Espiritu. Nagbabahagi ako sa kung aling aspekto ang pinakapraktikal at pinakakapaki-pakinabang sa hinirang na mga tao ng Diyos. Halimbawa, ang katunayang ang pangangaral ng ebanghelyo ay nangangailangan ng pagpapakalat ng mga salita ng Diyos ay isang bagay na dapat pagbahaginan. Ang mga bagay na may kaugnayan sa paggawa ng inyong tungkulin ay dapat ding malinaw na maibahagi. Maraming detalye sa aspekto ng katotohanan ng paggawa ng inyong tungkulin: Ang paggawa ng tungkulin ay responsabilidad at obligasyon ng isang nilikha at walang kinalaman sa inyong kalalabasan; sa pamamagitan lamang ng paggawa ng tungkulin ninyo makakamit ang katotohanan at mapeperpekto kayo ng Diyos; ang mga hindi gumagawa ng kanilang tungkulin ay hindi kailanman mapeperpekto; ang relihiyosong paraan ng pananampalataya ay ang hindi paggawa ng tungkulin at pagiging mananampalataya lang na hindi buong-panahon; at kaya ang mga taong nananampalataya sa ganitong paraan ay hindi kailanman magkakamit ng katotohanan; ang susi sa pananampalataya sa Diyos ay ang makamit ang katotohanan, at ang paraan upang makamit ito ay ang paggawa ng tungkulin; at higit pa rito, kung bakit ninyo makakamit ang katotohanan sa pamamagitan ng paggawa ng tungkulin, at kung bakit hindi ninyo makakamit ang katotohanan o hindi kayo mapeperpekto ng Diyos kung hindi ninyo ito gagawin; at iba pa. Nauunawaan ng karamihan sa mga tao ang mga bagay na ito sa isang antas, ngunit hindi nang may labis na kalinawan, kaya kailangan kong pag-isipan kung paano ibabahagi ang aspektong ito ng katotohanan sa inyo, upang maipaliwanag nang lubusan ang lahat ng detalyeng ito. Nagkataon lang na ngayon ay ibinabahagi ko sa inyo ang mga bagay na ito. Kumusta ang pagbabahaginang ito? (Mabuti.) Tandaan, sa pananampalataya sa Diyos, ang paghahangad at paghahanap sa katotohanan ay labis na mahalaga!