Upang magampanan ng isang tao ang kanyang tungkulin nang kasiya-siya, ang pinakamahalagang bagay ay ang magsikap nang husto para sa katotohanan. Tanging sa pag-unawa lang sa mga katotohanang prinsipyo makakakilos ang mga tao alinsunod sa mga prinsipyong ito. Bukod dito, kailangan ng mga taong matutunan ang tungkol sa iba’t ibang larangan ng kadalubhasaan at natatanging kasanayan na may kaugnayan sa kanilang mga tungkulin, at mahalagang matutunan ang ilang simple at praktikal na pamamaraan. May ilang taong mayroong kaunting teknikal na kadalubhasaan, ngunit hindi nila alam kung paano ito gagamitin sa kanilang mga tungkulin. Kapag ginagawa nila ang mga bagay-bagay, hindi kailanman maliwanag sa kanilang puso ang usapin. Hindi nila alam kung aling paraan ng paggawa ng mga bagay-bagay ang tama, ang sumusunod sa mga katotohanang prinsipyo, at ang may pakinabang sa iba, o kung aling paraan ang hindi tama at ang lumalabag sa mga prinsipyo. Nasa isang magulong kalagayan ang mga isipan nila. Para sa kanila, tila tama ang paraang ito, ngunit tila puwede ring gamitin ang iba pang mga paraan. Hindi sila kailanman sigurado kung paano kikilos nang nararapat at hindi nila alam kung paano magsasagawa para masunod ang tamang landas. Ano ang pinatutunayan nito? (Na hindi nila nauunawaan ang katotohanan.) Hindi nauunawaan ng mga taong ito ang katotohanan, at sila ay nalilito tungkol sa kanilang panloob na kalagayan at sa kanilang pagkaunawa at mga pamantayan ng pagtasa sa maraming bagay. Kapag hindi sila abala sa isang bagay, pakiramdam nila ay nauunawaan nila ang lahat at na madali lang ang lahat para sa kanila. Subalit, kapag talagang naharap na sila sa isang sitwasyon sa tunay na buhay, hindi nila alam kung ano ang gagawin dito, kung paano ito haharapin, o ang tamang paraan upang magpatuloy. Doon pa lang nila nararamdaman na wala silang kahit ano at wala silang nauunawaang anuman sa katotohanan. Ang mga doktrinang pinag-usapan nila dati ay walang kabuluhan. Wala silang magagawa kundi ang maghanap sa ibang tao at talakayin ang sitwasyon sa kanila. Ito ang nangyayari kapag nahaharap sa isang sitwasyon ang mga taong hindi nakakaunawa sa katotohanan—hindi nila alam ang gagawin nila, puno sila ng pagkabalisa, pakiramdam nila ay mali ang gawin ang ganito at hindi tama ang gawin ang ganyan, at hindi nila matagpuan ang tamang landas. Saka pa lang nila nakikita na, kung wala ang katotohanan, mahirap talagang gawin ang kahit isang hakbang! Ano ang pinakakailangan ng gayong mga tao sa oras na ito? Ito ba ay satanikong pilosopiya at kaalaman, o pagkaunawa sa katotohanan? Ang pinakamahalagang bagay ay ang maunawaan ang katotohanan. Kung hindi mo nauunawaan ang katotohanan, kahit pa matapos mo ang isang gawain, makakaramdam ka ng pag-aalinlangan tungkol dito. Hindi mo malalaman kung ginawa mo ba ito nang tama o kung ano ba ang magiging resulta pagkatapos makumpleto ang gawain. Hindi mo masukat ang mga bagay na ito. Bakit hindi mo masukat ang mga ito? Bakit palaging puno ng pag-aalinlangan ang puso mo? Ito ay dahil, kapag ginagawa mo ang mga bagay-bagay, hindi ka sigurado kung ginagawa mo ba ang mga ito sa paraang tunay at talagang umaayon sa mga prinsipyo, kung ang isinasagawa mo ba ay mga prinsipyo, at kung ang pagsasagawa mo ba ay umaayon o hindi sa katotohanan. Hindi mo ito maberipika. Kung magkakamit ka ng maliit na resulta sa pagganap mo ng tungkulin mo, mararamdaman mo na napakagaling mo at na nagkamit ka ng kaunting kapital, at magiging kampante ka. Gayunman, kung walang malinaw na resulta o kung hindi nito natutugunan ang mga pamantayan ng mga prinsipyo, agad kang magiging negatibo at mag-iisip na, “Kailan ako bibigyang-liwanag ng Diyos? Bakit palaging binibigyang-liwanag ng Diyos ang iba, samantalang ako ay walang natatanggap na inspirasyon, walang kaliwanagan, at walang pagtanglaw?” Minsan ay maaari mong maramdaman na ginawa mo ang mga bagay-bagay nang may mga tamang intensyon at na nagsikap ka nang husto, kaya umaasa kang masayang tatanggapin, sasang-ayunan, at pagtitibayin ng Diyos ang pagsisikap mo. Gayunman, kasabay nito, natatakot ka ring sabihin ng Diyos na hindi tama ang ikinilos mo at na hindi Niya ito sasang-ayunan. Hindi ba’t nagpapakita ito ng pag-aalala para sa pakinabang at kawalan? Kapag nakikita mong mababa ang iyong tayog, na labis kang mapaghimagsik at mayabang, at na nagiging kampante ka sa tuwing natutupad mo ang napakaliit na bagay, mararamdaman mong ikaw ay labis na tiwali, na ikaw ay isang diyablo at Satanas, at hindi karapat-dapat sa pagliligtas ng Diyos. Pagkatapos mong maisakatuparan ang ilan pang maliliit na bagay, iisipin mong medyo mahusay ka naman pala, na mayroon kang kaunting kakayahan at kaya mong magkamit ng kaunting resulta, kaya dapat kang gantimpalaan. Nagpapakita ba ito ng pag-aalala para sa pakinabang at kawalan? Ano ang nagdudulot ng paglitaw ng ganitong kalagayan ng pag-aalala tungkol sa pakinabang at kawalan? Ito ay direktang nauugnay sa kawalan ng pagkaunawa sa katotohanan. Kapag hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanan, nagbubunga ito ng maraming kalagayan at maraming pagpapamalas. Ang pangunahing bagay ay na madalas nabubuhay ang mga tao sa kalagayan ng pag-aalala tungkol sa pakinabang at kawalan. Ito ang normal na kalagayan nila. Dahil hindi mo nauunawaan ang katotohanan, hindi mo masukat ang sarili mong mga kakayahan; hindi mo alam kung ano ang kaya at hindi mo kayang gawin. Dahil hindi mo nauunawaan ang katotohanan, hindi mo alam kung anong mga prinsipyo at pamantayan ang susundin kapag ginagampanan mo ang iyong tungkulin, o kung ano ang resultang dapat mong hangarin. Hindi mo rin alam kung ano ang layon at direksyon ng buhay. Hindi mo alam kung bakit galit ang Diyos sa iyo, kung bakit sinasang-ayunan ka ng Diyos, o kung bakit maluwag ang Diyos sa iyo—hindi mo alam ang alinman sa mga bagay na ito. Hindi mo alam kung saan ka tatayo, at hindi mo masukat kung naisakatuparan ba ng ginawa mo ang tungkulin mo bilang isang nilikha at kung naging kasiya-siya ba ang pagganap mo. Minsan ay ginagawa mo ang mga bagay-bagay nang mahiyain, at sa ibang pagkakataon naman ay malakas ang loob mo at masiglang-masigla ka. Palaging pabago-bago ang kalagayan mo. Paano nagiging pabago-bago ang kalagayan ng isang tao? Sa huli, may kaugnayan ito sa kawalan ng pagkaunawa sa katotohanan. Kapag hindi nauunawaan ng mga tao ang katotohanan, pinangangasiwaan nila ang mga bagay-bagay nang walang prinsipyo. Sila ay labis na pabago-bago kapag ginagawa nila ang mga bagay-bagay, at walang palya silang lumilihis sa isang paraan o iba pa. Kapag walang anumang ginagawa, tila ba nauunawaan nila ang lahat at nagsasalita sila nang maayos ukol sa doktrina—ngunit kapag may nangyari at sinabihan silang ayusin ito, na gamitin nila sa tunay na buhay ang lahat ng katotohanang nauunawaan nila, wala silang landas, hindi nila alam kung anong prinsipyo ang gagamitin, at sinasabi nila sa kanilang sarili, “Nauunawaan ko na dapat kong tapat na gampanan ang tungkulin ko, na dapat akong maging tapat, na hindi ako dapat magkaroon ng mga kuru-kuro o maling pagkaunawa tungkol sa Diyos, na dapat akong maging mapagpasakop sa Diyos—ngunit paano ko talaga dapat pangasiwaan ito?” Paulit-ulit nilang pinag-iisipan ito at sinusubukang gamitin ang mga regulasyon, at nauuwi silang walang ideya kung anong mga regulasyon ang gagamitin. Sa palagay ninyo, ang isa bang taong kailangang magsaliksik sa isang aklat ng mga salita ng Diyos kapag may nangyayari sa kanya ay isang taong nakakaunawa sa katotohanan? Hindi ito tunay na pagkaunawa sa katotohanan. Nauunawaan lamang ng mga gayong tao ang ilang doktrina, ngunit hindi pa nila nauunawaan ang realidad ng mga katotohanang ito. Ipinapakita nito na ang madalas nilang sinasabi, at ang sa paniniwala nila ay nauunawaan nila, ay pawang mga doktrina lamang. Kung nauunawaan mo ang katotohanan, kung tinataglay mo ang katotohanang realidad, kapag may nangyayari sa iyo, alam mo kung paano ka kikilos nang ayon sa mga layunin ng Diyos, at kung paano ka kikilos sa saklaw ng mga hangganan ng prinsipyo. Kung ang nauunawaan mo lang ay doktrina—at hindi ang katotohanan—kapag talagang may nangyari sa iyo, kung aasa ka sa doktrina at susunod sa mga regulasyon, wala kang lulusutan. Hindi mo matatagpuan ang prinsipyo at hindi mo mahahanap ang landas para magsagawa. Ang ibig sabihin, maaaring tila nauunawaan mo ang isang aspekto ng katotohanan, na tila nauunawaan mo ang kahulugan ng mga salitang iyon ng katotohanan, at na tila nauunawaan mo nang kaunti ang mga layunin ng Diyos at kung ano ang hinihingi ng Diyos—na tila ba alam mo ang lahat ng ito—ngunit kapag may nangyayari sa iyo, hindi mo naisasagawa ang katotohanan, pikit-mata mong ipinapatupad ang mga regulasyon at ginugulo ang mga bagay. Hindi ba’t kahiya-hiya ito? Kapag may nangyayari sa mga taong tunay na nakakaunawa sa katotohanan, nagagawa nilang hanapin ang mga prinsipyong isasagawa, mayroon silang landas ng pagsasagawa, at naisasagawa nila ang mga katotohanang prinsipyo. Para naman sa mga taong nakapagsasabi lamang ng mga salita at doktrina, tila ba nauunawaan nila ang katotohanan, ngunit pagdating ng oras para kumilos, sila ay nalilito. Pinatutunayan nito na lubos na hindi nauunawaan ng mga taong nagsasabi ng mga salita at doktrina ang katotohanan. Sinusubukan ng mga taong nagsasabi ng mga salita at doktrina na ilihis ang iba, sila ay mga manlilinlang. Kapwa nila nililinlang ang kanilang mga sarili at ang iba—na ang ibig sabihin ay pinipinsala nila ang mga sarili nila at gayundin ang iba!

Ang nauunawaan ba ninyo ngayon ay mas maraming katotohanan, o mas maraming doktrina? (Mas maraming doktrina.) Ano ang sanhi nito? (Ito ay resulta ng hindi paghahangad sa katotohanan.) (Ang kawalan ng pagsisikap na pagnilay-nilayan ang katotohanan.) Ito ay may kinalaman sa lahat ng bagay na ito, ngunit ang mga dahilang ibinigay ninyo ay pawang subhetibo. Mayroon ding obhetibong dahilan, na may kaugnayan sa kakayahan ng mga tao. Mahigit isang dekada nang nakapakinig ng mga sermon ang ibang mga tao, ngunit hindi nila makilala ang pagkakaiba ng katotohanan sa doktrina, ni hindi nila makilatis ang pagkakaiba ng pagsunod sa mga regulasyon at pagsasagawa ng katotohanan. Mataimtim silang nakikinig sa mga sermon at maingat na nagtatrabaho para gumawa ng mga pagkilatis, ngunit sadyang hindi nila makita ang pagkakaiba. Ang pakiramdam nila ay pare-parehong lahat ang mga pagbabahaginan na ginagawa ng bawat isa, ibig sabihin, ang lahat ng ito ay mahuhusay, at ang lahat ng ito ay napakapraktikal. Pagkatapos makinig sa mga ito, hindi nila masabi kung ano ang doktrina at kung ano ang katotohanan. Ito ba ay problema ng kakayahan? (Oo.) Makakaangat ba ang kakayahan ninyo sa antas ng katotohanang realidad? Tuwing ang mga lider at manggagawa ay nagbabahaginan sa mga pagtitipon o nakikisalamuha at nakikipag-ugnayan sa inyo sa ibang pagkakataon, masasabi ba ninyo kung gaano karami sa mga sinasabi nila ang katotohanang realidad at gaano karami ang doktrina? (Oo.) Kung masasabi ninyo ito, pinatutunayan nito na kaya ninyong kumilatis nang kaunti, at hindi kayo lubos na walang kakayahan sa pagkilatis. Kung masasabi ninyo ang pagkakaiba, pinatutunayan nito na kayo ay may kakayahan. Nahahati sa iba’t ibang antas ang kakayahan ng mga tao: mahina, katamtaman, mahusay, at napakahusay. Ito ang apat na mahahalagang antas. Ang mayroong mga mas malala pa sa mahinang antas ng kakayahan ay hindi nakakaunawa ng katotohanan; wala talaga silang anumang kakayahan. Hindi nila nauunawaan ang anumang naririnig nila at hindi sila kumikilos nang nag-iisip, may lohika, o may mga prinsipyo sa anumang ginagawa nila. Sa isip nila, ang lahat ng ito ay sala-salabat na gulo. Sila ay mga taong lito, ang mga tinatawag natin sa salitang kolokyal na malupit. Kung ang kakayahan nila ay lubhang mahina, sila ay walang kakayahang intelektuwal. Wala silang katwiran na tulad ng mga normal na tao. Ang mga ito ang mga taong maaari nating tawaging estupido, may pagkahibang, o hunghang.

Ang mga taong lubhang mahina ang kakayahan ay walang kakayahang intelektuwal—hindi na natin sila kailangan pang pag-usapan nang husto. Pag-usapan natin ang tungkol sa kung paano lumalabas ang mahinang kakayahan. Maraming taon nang nananampalataya sa Diyos ang ibang tao ngunit hindi pa rin nila nauunawaan ang katotohanan. Ni hindi nga nila magampanan ang pangunahing tungkulin ng pagpapalaganap ng ebanghelyo, hindi sila makapagbahagi ng tungkol sa katotohanan, at hindi sila makapagbigay ng patotoo. Ang mga ito ay pagpapamalas ng mahinang kakayahan. Ano ang iba pang pagpapamalas ng mahinang kakayahan? Pagkatapos makapakinig sa mga sermon sa loob ng maraming taon, ang pakiramdam ng mga taong may mahinang kakayahan ay pare-parehong lahat ang mga ito—na ang lahat ng ito ay tungkol sa magkakaparehong bagay. Hindi nila malinaw na matukoy ang pagkakaiba ng mga detalye ng iba’t ibang katotohanan, lalong hindi ang masabi ang pagkakaiba ng katotohanan sa doktrina. Hindi nga sila makapagsalita ng mga pinakasimpleng salita at doktrina, lalong hindi ang maunawaan pa ang katotohanan. Ang gayong mga tao ba ang may pinakamalalang kakayahan sa lahat? Para sa gayong mga tao, kahit gaano pa sila kadalas na makinig sa mga sermon o kung ilang taon na silang nakikinig sa mga sermon, hindi nila naiintindihan ang mga ito, at hindi nila nauunawaan kung ano ang katotohanan o kung ano ang ibig sabihin ng kilalanin ang sarili. Kahit gaano man katagal na silang nananampalataya sa Diyos o kung gaano man karaming sermon ang napakinggan nila, sa huli, hindi pa rin nila naisasagawa ang katotohanan. Nakakasunod lamang sila sa iilang regulasyon at naaalala ang ilang bagay na itinuturing nilang mahalaga—ano mang iba pa, at hindi na nila ito matatandaan. Bakit ganito? Dahil mahina ang kakayahan nila, hindi nila kayang abutin ang katotohanan, at hindi nila kayang unawain ang napakaraming bagay. Ang pinakamagagawa nila ay kaya nilang maunawaan ang ilang mababaw na doktrina. Ito ang pinakamalayo na kaya nilang maabot. Ang mga ganitong tao ay madalas na may pagkamayabang at pinupuri ang kanilang mga sarili. Sasabihin ng ilang tao, “Nananampalataya ako sa Diyos noong ako ay nasa sinapupunan pa ng aking ina. Matagal na akong naging banal, at matagal na akong nabinyagan at nalinis.” Tinanggap ng ilan sa kanila ang bagong gawain ng Diyos sa loob ng tatlo, lima, o kahit na sampung taon pa, ngunit inuulit-ulit pa rin nila ang parehong bagay. Hindi ba’t tanda ito ng mahinang kakayahan? Sinasabi ng ilang tao, “Sinasabi ninyong hindi ko kilala ang sarili ko—kayo ang hindi nakakakilala sa mga sarili ninyo. Matagal na akong naging banal.” Ang mga taong nagsasabi ng ganito ay ang mga pinaka-walang espirituwal na pagkaunawa, sila ang mga may pinakamalalang kakayahan. Makakapagbahagi ka pa rin ba ng katotohanan sa gayong mga tao? Hindi. Gaano man karami ang sabihin mo, hindi nila mauunawaan kung ano ang katotohanan, kung ano ang pagsasagawa ng katotohanan, kung ano ang pagpapasakop sa Diyos, kung ano ang pagpasok sa buhay, at kung ano ang pagbago ng disposisyon ng isang tao. Hindi nila maunawaan ang mga bagay na ito o maabot ang antas na ito. Sa kanilang paniniwala sa Diyos, masigasig sila sa pagsunod sa ilang mga regulasyon, tulad ng paglayo sa mga makamundong gawain, pagtakwil sa mundo, hindi pakikitungo sa mga diyablo, hindi paggawa ng masama, paggawa ng mas kaunting kasalanan, pagkapit nang mahigpit sa pangalan ng Diyos, hindi pagtataksil sa Diyos, at pananalangin at pagsandig sa Diyos sa lahat ng bagay—ang mga ito lamang. Sila ay karaniwang nananatiling nakakulong sa mga pormalidad ng relihiyosong paniniwala. Pagkatapos nilang marinig ang napakaraming salita ng Diyos at mga sermon sa katotohanan, hindi nila nauunawaan ang naririnig nila. Habang nakikinig sila, lalo silang nalilito, kaya hindi nila pinakikinggan ang alinman sa mga ito. Kung tatanungin mo sila kung ano ang hinihingi ng Diyos sa mga tao sa ganitong yugto ng gawain, hindi nila masasabi sa iyo. Makakapagsabi lamang sila ng ilang simpleng bagay tungkol sa mga doktrina. Nangangahulugan ito na napakahina ng kanilang kakayahan at hindi nila nauunawaan ang mga salita ng Diyos.

Ano ang mga pagpapamalas ng mga taong may katamtamang kakayahan? Ang pangunahing pagpapamalas ay na wala silang kakayahang maunawaan ang mga salita ng Diyos. Pagkatapos nilang makinig ng mga sermon, ilang salita at doktrina lamang ang kanilang nauunawaan, ngunit hindi sila nakakatuklas ng anumang bagong liwanag. Kapag may mga nangyayari sa kanila, hindi pa rin nila kayang pangasiwaan ang mga ito, ni hindi sila nakakapagsagawa ng katotohanan. Nakakapagsalita lamang sila ng ilang walang katuturang doktrina at nakakasunod sa mga regulasyon. Kapag nakikinig sila sa mga sermon, tila nakakaunawa sila, ngunit kapag may mga nangyayari sa kanila, sinusunod pa rin nila ang mga regulasyon at kumikilos ayon sa sarili nilang kalooban. At palagi nilang pinagagalitan ang iba sa pamamagitan ng pagsasalita at doktrina. Pagkatapos sumampalataya sa Diyos sa loob ng maraming taon, nauunawaan nila ang maraming doktrina, at kapag sila ay nagbabahaginan kasama ang iba, nakakapagsalita sila nang mas kaunti pa tungkol sa kanilang kaalaman. Naipapahayag nila ang kanilang kahulugan sa isang kumpleto at konkretong paraan at maaaring magkaroon ng mga normal na pakikipag-usap sa mga tao. Gayunman, hindi pa rin nila nauunawaan kung ano ang katotohanan o ano ang realidad. Iniisip nila na ang mga doktrinang sinasabi nila ay katotohanang realidad, at hindi nila maunawaan ang sinasabi ng ibang tao tungkol sa kanilang mga karanasan na kinapapalooban ng katotohanang realidad, ang kanilang sariling pagkaunawa, o mga landas ng pagsasagawa. Pakiramdam ng mga taong ito na mayroong katamtamang kakayahan ay na walang pagkakaiba sa pagitan ng katotohanan at doktrina. Kahit gaano karami pang sermon ang pakinggan nila, hindi nila kayang maunawaan ang mga katotohanan na dapat nilang isagawa at ang mga katotohanang dapat nilang taglayin para sila ay maligtas. Hindi rin nila alam kung paano uunawain ang kanilang mga sarili, at hindi nila alam kung anong mga katotohanan ang dapat nilang isagawa para iwaksi ang kanilang mga tiwaling disposisyon. Sa kanilang mga tunay na buhay, kaya lamang nilang sumunod sa mga regulasyon, sumunod sa mga relihiyosong ritwal, matiyagang dumalo sa mga pagtitipon, walang tigil na pangangaral ng mga doktrina sa iba, at matiyagang nagsisikap na gampanan ang kanilang mga tungkulin. Gayunman, para sa mga katotohanang kinapapalooban ng mga pagbabago sa disposisyon, kaalaman sa sarili nilang tiwaling disposisyon, o pagpasok sa buhay, hindi sila pumapasok dito o pumupunta sa kaibuturan ng mga ito. Ito ang ibig sabihin ng pagtataglay ng katamtamang kakayahan. Ang mga taong may katamtamang kakayahan ay dito lamang sa antas na ito makakaabot. May mga taong nananampalataya na sa Diyos sa loob ng 20 o 30 taon at tanging mga doktrina pa rin ang pawang mga sinasabi. Nagkaroon ka na ba kahit minsan ng kaugnayan sa mga taong nananampalataya na sa Diyos nang higit pa sa isang dekada, ngunit ang ginagawa lang nila ay magsalita ng mga doktrina? (Oo.) Ang ganitong uri ng mga tao ay mayroong katamtamang kakayahan.

Ano ang mga pagpapamalas ng mga taong may mahusay na kakayahan? Kahit gaano katagal na silang nananampalataya sa Diyos, pagkatapos nilang makinig sa isang sermon, kaya nilang sabihing ito ay iba sa sinasabi ng Bibliya at na ito ay ganap na naiiba sa itinuturo sa relihiyon. Masasabi nilang ito ay mas malalim, mas detalyado, at lubos na praktikal. Samakatwid, pagkatapos nilang tanggapin ang bagong gawain ng Diyos, nagsisimula silang tumutok sa pagsasagawa ng katotohanan at sa pagpasok sa realidad. Sa kanilang mga tunay na buhay, sinasanay nila ang kanilang mga sarili sa kung paano maisasagawa at mararanasan ang mga salita ng Diyos. Halimbawa, sinasabi ng Diyos, “Dapat kayong maging mga tapat na tao.” Sa simula’t simula, sinusunod lamang ito ng mga taong iyon bilang isang regulasyon, at sinasabi nila kung anuman ang nasa kanilang isipan. Unti-unti, sa proseso ng pakikinig sa mga sermon at sa kanilang tunay na karanasan, patuloy nilang ibinubuod ang kanilang natutunan at, sa huli, nararanasan nila at nauunawaan kung ano ba talaga ang katotohanan ng pagiging isang tapat na tao at kung ano talaga ang buhay. Mayroon silang kakayahang gamitin ang mga salitang binigkas ng Diyos at ang mga katotohanang nauunawaan nila mula sa pakikinig sa mga sermon sa kanilang mga tunay na buhay at gawin itong sarili nilang realidad. Taglay ang tunay na karanasan, unti-unting lumalalim ang kanilang karanasan sa buhay. Kapag nakikinig sa mga sermon ang mga taong ito o nagbabasa ng mga salita ng Diyos, kaya nilang maunawaan ang katotohanang taglay ng mga ito. Ano ang ibig sabihin ng katotohanan dito? Hindi ito isang walang katuturang doktrina, hindi isang paraan ng pagsasalita, hindi isang teorya tungkol sa isang partikular na bagay. Sa halip, kinapapalooban ito ng mga paghihirap na naranasan sa tunay na buhay at ng iba’t ibang tiwaling kalagayan na inihahayag ng isang tao. Natutukoy ng mga taong may mahusay na kakayahan ang mga kalagayang ito at ginagamit ang mga ito para sa paghahambing sa kung ano ang sinasabi at inilalantad ng Diyos. Pagkatapos, malalaman nila kung paano magsasagawa alinsunod sa mga salita ng Diyos. Ito ang ibig sabihin ng mahusay na kakayahan. Saan pangunahing nasasalamin ang mahusay na kakayahan? Ang kakayahang maunawaan kung ano ang sinasabi sa mga sermon, maunawaan ang relasyon sa pagitan ng mga salitang ito at ang tunay na kalagayan ng isang tao, maunawaan kung ano ang magiging epekto ng mga salitang ito sa isang tao, at maiugnay ang mga salitang ito sa isang tao—ito ay mahusay na kakayahan. Bukod sa pagkakaroon ng kakayahang maunawaan ang mga salitang ito at maiugnay ang mga salitang ito sa kanilang mga sarili, nauunawaan din ng mga taong may mahusay na kakayahan ang mga prinsipyo ng pagsasagawa sa tunay na buhay at nagagamit ang mga prinsipyong ito sa bawat paghihirap o sitwasyon na kinahaharap nila sa kanilang mga tunay na buhay. Ito ang ibig sabihin ng magkaroon ng kabatiran. Tanging ang mga nagtataglay lamang ng gayong kabatiran ang tunay na nagtataglay ng mahusay na kakayahan.

Kapag inihahayag ng mga taong may katamtamang kakayahan ang ilan sa kanilang tiwaling disposisyon, hindi nila malinaw na nakikilatis ang sarili nilang kalagayan o ang diwa ng problema. Hinuhusgahan lamang nila ang mga ito sa pamamagitan ng pagtutugma ng mga ito sa mga doktrinang nauunawaan nila. Hindi nila nauunawaan ang diwa ng problema o napagtatanto ang ugat ng diwang ito at ang aspekto na kinapapalooban ng katotohanan. Kapag nahaharap sa ilang sitwasyon, pagkatapos mapungusan, pagkatapos itong himayin at suriin, nagkakamit sila ng malalim na impresyon at kaunting pagkaunawa ng mismong sitwasyon. Gayumpaman, kapag nahaharap sa ibang kalagayan o sitwasyon, muli nila itong hindi mauunawaan, hindi malalaman ang gagawin, at hindi makikita ang mga prinsipyong susundin. Ito ang ibig sabihin ng pagkakaroon ng katamtamang kakayahan. Para naman sa mga mayroong mabuting kakayahan, bakit sinasabi nating mayroon silang mabuting kakayahan? Kapag nahaharap sa isang sitwasyon, maaaring ang mga taong mayroong mabuting kakayahan ay hindi agad magkaroon ng landas ng pagsasagawa, ngunit makakakita sila ng isang landas sa pamamagitan ng pakikinig sa mga sermon o paghahanap sa mga salita ng Diyos. Pagkatapos, malalaman nila kung paano haharapin ang sitwasyon. Malalaman ba nila kung ano ang gagawin nila sa susunod na maharap sila sa isang katulad na sitwasyon? (Oo.) Bakit ganoon? (Hindi lamang sila basta sumusunod sa mga patakaran. Kaya nilang mapagnilay-nilayan ang isang sitwasyon para makakita ng isang landas, at pagkatapos ay gagamitin ang natutunan nila sa mga katulad na sitwasyon.) Tama, natagpuan nila ang prinsipyo at nauunawaan nila ang aspektong ito ng katotohanan. Sa oras na maunawaan nila ang katotohanan, malalaman nila ang mga kalagayan, paghahayag, at tiwaling disposisyon ng mga tao na tinutukoy ng aspektong ito ng katotohanan, gayundin ang mga usapin, ang mga pangyayaring hinaharap nila sa kanilang mga buhay, at iba pa, na nakapaloob dito. Malinaw sa kanila ang mga prinsipyo ng paggawa sa gayong mga bagay, at kapag mahaharap sila sa mga katulad na bagay sa hinaharap, alam nila kung paano magsasagawa alinsunod sa mga katotohanang prinsipyo. Ito ang ibig sabihin ng tunay na maunawaan ang katotohanan. Samakatwid, dahil nauunawaan ng ilang tao ang katotohanan, dahil mayroon silang kakayahan para maunawaan ang katotohanan, nagagawa nilang maging mga lider ng pangkat o lider ng iglesia. Gayumpaman, ang iba ay nakakaunawa lamang sa antas ng doktrina, kaya hindi sila maaaring maging mga lider ng pangkat dahil hindi nila nagagawang maarok ang mga prinsipyo o pangasiwaan ang superbisyon. Ang paghiling sa iyo na maglingkod bilang lider ng isang pangkat ay paghiling sa iyo na gampanan ang pamumuno at pangasiwaan ang superbisyon. Ano ang dapat mong gamitin para pangasiwaan ang superbisyon? Hindi doktrina, mga islogan, kaalaman, o mga kuru-kuro. Ito ay paghiling sa iyo na gamitin ang mga katotohanang prinsipyo para pangasiwaan ang superbisyon. Ito ang pinakapangunahin at pinakamataas na prinsipyo na batayan ng anumang bagay na ginagawa sa sambahayan ng Diyos. Kung ang kakayahan mo ay katamtaman o mahina at hindi mo nauunawaan ang katotohanan, paano mo pangangasiwaan ang superbisyon? Paano mo papasanin ang responsabilidad na ito? Hindi mo kayang gampanan ang trabahong ito, ang tungkuling ito. Ang ilang tao ay pinili bilang mga lider ng pangkat, ngunit hindi nila nauunawaan ang katotohanan at wala talaga silang naisasakatuparang anuman. Hindi sila nararapat na tawaging mga lider ng pangkat at dapat silang palitan. Ang ilang tao ay pinili bilang mga lider ng pangkat at, dahil may nauunawaan silang bagay sa mga katotohanang prinsipyo, kaya nilang pangunahan ang gawain at lutasin ang ilang praktikal na problema. Ginagawa nitong kuwalipikado ang isang tao para sa gawain at angkop para maging isang lider ng pangkat. Hindi kayang akuin ng ilang tao ang gawain o maayos na gampanan ang kanilang mga tungkulin. Ano ang pangunahing dahilan nito? Para sa minorya ng gayong mga tao, ito ay dahil sila ay mayroong mahinang katauhan. Para sa mayorya, gayumpaman, ang dahilan ay ang mababa nilang kakayahan. Ito ang sanhi kung bakit hindi nila nagagawa ang kanilang mga trabaho o nagagampanan ang kanilang mga tungkulin nang maayos. Pag-unawa man ito sa katotohanan o pag-aaral ng isang propesyon o natatanging kasanayan, nagagawa ng mga taong may mabuting kakayahan na maunawaan ang mga nakapaloob na prinsipyo upang malaman ang ugat ng mga bagay-bagay, at matukoy ang realidad at diwa ng mga ito. Sa ganitong paraan, sa lahat ng kanilang ginagawa, sa bawat trabahong pinagkakaabalahan nila, nagagawa nila ang mga tamang pagpapasya, at natutukoy ang mga wastong pamantayan at prinsipyo. Ganito ang mabuting kakayahan. Nagagawa ng mga taong may mabuting kakayahan na pangasiwaan ang superbisyon sa iba’t ibang gawain sa sambahayan ng Diyos. Hindi magagawa ng mga may katamtaman o mahinang kakayahan ang gayong trabaho. Hindi ito sa anumang paraan na isang kaso ng pagkiling ng sambahayan ng Diyos sa ilang tao o panghahamak sa ilang tao, o ibang pagtrato sa mga tao—ito ay dahil lamang sa hindi kayang pangasiwaan ng maraming tao ang suberbisyon dahil sa kanilang kakayahan. Bakit hindi nila kayang pangasiwaan ang superbisyon? Ano ang ugat na sanhi? Ito ay dahil hindi nila nauunawaan ang katotohanan. At bakit hindi nila nauunawaan ang katotohanan? Ito ay dahil ang kakayahan nila ay katamtaman, o baka napakahina pa nga. Ito ang dahilan kung bakit hindi nila maabot ang katotohanan, at hindi nila nagagawang maunawaan ang katotohanan kapag naririnig nila ito. Maaaring hindi nauunawaan ng ilang tao ang katotohanan dahil hindi sila nakikinig nang mabuti, o maaaring dahil sa sila ay bata pa at wala pang konsepto ng pananalig sa Diyos, at hindi sila masyadong interesado rito. Gayunman, hindi ang mga ito ang pangunahing dahilan. Ang pangunahing dahilan ay hindi sapat ang kakayahan nila. Para sa mga taong mahina ang kakayahan, kahit ano pa ang kanilang tungkulin, o gaano katagal na nilang ginagawa ang gawain, o gaano karaming sermon ang marinig nila o paano ka man nagbabahagi sa kanila sa katotohanan, hindi pa rin nila maintindihan ito. Pinatatagal nila ang kanilang gawain, ginugulo lamang ang mga bagay-bagay, at walang nakakamit na kahit ano. Para sa ilang tao na naglilingkod bilang mga lider ng pangkat at nangangasiwa sa superbisyon ng ilan sa mga gawain, nang una nilang ginampanan ang responsabilidad para sa gawain, hindi nila naaarok ang mga prinsipyo. Pagkatapos ng ilang kabiguan, naunawaan nila ang katotohanan at naarok ang mga prinsipyo sa pamamagitan ng paghahanap at mga pagtatanong. Batay sa mga prinsipyong ito, nagagawa nilang pangasiwaan ang superbisyon at nagagawa ang gawain nang sila lang. Ito ang ibig sabihin ng pagkakaroon ng kakayahan. Para sa ibang tao, masasabi mo sa kanila ang lahat ng prinsipyo at mailalarawan pa nga ng detalyado kung paano isasagawa ang mga iyon, at tila mauunawaan nila ang sinasabi mo sa kanila, ngunit hindi pa rin nila naaarok ang mga prinsipyo kapag ginagawa nila ang mga bagay-bagay. Sa halip, nakadepende sila sa mga sarili nilang ideya at imahinasyon, naniniwala pa nga na ito ay tama. Gayumpaman, hindi nila masabi nang malinaw at hindi talaga nila alam kung ginagawa nila ang mga bagay-bagay alinsunod sa mga prinsipyo. Kung magtatanong sa kanila ang Itaas, matataranta sila at hindi alam ang sasabihin. Nakakaramdam lang sila ng katiyakan kapag pinapangasiwaan ng Itaas ang superbisyon at nagbibigay ng gabay. Nagpapakita ito na napakahina ng kakayahan nila. Nang may ganoon kahinang kakayahan, hindi nila natutugunan ang mga hinihingi ng Diyos o nagagawa ang ayon sa mga katotohanang prinsipyo, lalong hindi ang gampanan ang mga tungkulin nila sa kasiya-siyang paraan.

Kani-kanina lang, binanggit Ko na mayroon pang isang mas mataas na antas sa mabuting kakayahan, at ito ay ang napakabuting kakayahan. Pagkaraang manampalataya sa Diyos ng mga taong may napakabuting kakayahan, binasa nila ang mga salita ng Diyos, at sa karanasan nila, dahan-dahan nilang dinaraanan, nararamdaman, at nauunawaan ang iba’t ibang kalagayan na binanggit sa mga salita ng Diyos. Kahit na napakaliit na pagtustos o tulong ang tinatanggap nila, matatagpuan nila ang landas ng pagsasagawa sa mga salita ng Diyos, nagtatakda ng mga kinakailangan para sa mga sarili nila alinsunod sa mga prinsipyo, direksyon, at pamantayan gaya ng sinabi ng mga salita ng Diyos, at nakakaiwas sa mga paglihis at pagkabaluktot. Nauunawaan nila ang katotohanan, at nakikilala ang kanilang sarili at ang Diyos, sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom nila mismo ng mga salita ng Diyos. Ito ang pinakamataas na kakayahan, at tinataglay ng gayong mga tao ang pinakamataas na kabatiran. Sabihin mo sa Akin, mayroon bang gaya nito sa mga tao? Maaaring hindi kayo makakakita ng mga taong gaya nito ngayon, pero may naiisip ba kayong sinumang gaya nito sa Bibliya? (Oo, sina Job at Pedro.) Sina Job at Pedro ay kapwa ganito ang uri. Kabilang sila sa mga taong may pinakamataas na kakayahan. Kung hindi ibibilang ang kanilang pagkatao, karakter, at pananalig sa Diyos, batay sa kakayahan, sila ang dalawang tao na may pinakamataas na kakayahan. Ano ang basehan sa pagsasabi nito? (Hindi kailanman nagbasa ng mga salita ng Diyos si Job, gayunpaman ay nakilala niya ang Diyos, natatakot sa Diyos at umiiwas sa kasamaan.) Hindi kailanman kinausap ng Diyos si Job, saan nanggaling ang kanyang karanasan at kaalaman? May mga ginawang pagsisiyasat at pagtuklas si Job sa buhay niya, pagkatapos ay maingat na dinanas ang mga ito, na lumikha ng mga partikular na impresyon sa puso niya, at naghatid sa kanya ng kaunting kaliwanagan at pagtanglaw. Unti-unti niyang naintindihan ang mga katotohanan, at pagkatapos niyang maintindihan ang mga ito, isinagawa niya alinsunod sa kanyang pagkaintindi at sa kanyang pagkaunawa sa katotohanan, at dahan-dahang nagkaroon ng pagkatakot sa Diyos at pag-iwas sa kasamaan. “Ang pagkatakot sa Diyos at pag-iwas sa kasamaan” ang dapat sundin at isagawa ng mga tao. Ito ang pinakamataas na paraan na dapat sundan ng mga tao. Sa mga mata ng mga susunod na henerasyon, tila napakadaling isinagawa ni Job ang kawikaang ito. Iniisip mong simple at madali ito dahil hindi mo alam o hindi mo naranasan ang praktikal na bahagi ng mga salitang ito. Paano nalaman ni Job ang kawikaang ito? Natamo niya ito sa pamamagitan ng sarili niyang praktikal na karanasan. Sa mata ng mga tao, ang mga salitang “matakot sa Diyos at umiwas sa kasamaan” ay dapat magsilbing isang kasabihan; dapat nilang sundin at isagawa ito bilang isang katotohanang prinsipyo—tama ito. Ngunit hindi itinuon ni Job ang pansin niya sa kung paano ito sasabihin; itinuon lamang niya ang pansin niya sa kung paano siya kikilos. Paano nakaabot si Job sa prinsipyo na isinagawa niya? (Sa pamamagitan ng kanyang karanasan sa pang-araw-araw na buhay.) Paano niya nagawang sundin ang prinsipyong ito sa mga kilos niya? (Sa pamamagitan ng mga karanasan niya sa buhay, nagkaroon siya ng kaalaman tungkol sa Diyos.) Nakita niya ang mga gawa ng Diyos at ang gawaing isinakatuparan ng Diyos sa mga tao sa normal na buhay niya. Sa pamamagitan ng mga karanasang ito, nagkaroon siya ng takot sa Diyos, tunay na pananalig sa Diyos, tunay na paghanga, at tunay na pagpapasakop at pagtitiwala. Ganito nabuo ang pagkatakot niya sa Diyos. Hindi siya ipinanganak na alam ang pagkatakot sa Diyos. Ang pagkatakot sa Diyos ang buod ng kanyang mga pagsasagawa at pag-uugali pagkatapos niyang manampalataya sa Diyos at sumunod sa Diyos nang maraming taon. Masasabi nating ito ang diwa ng kanyang pag-uugali, kaalaman, at mga prinsipyo ng pagkilos. Ang kanyang asal, kung ano ang inihayag niya, at kung paano siya kumilos sa harap ng Diyos, gayundin ang mga pinakamalalim niyang layunin at mga prinsipyo sa pagkilos—ang diwa ng lahat ng pagpapamalas na ito ay dahil may takot siya sa Diyos. Ganito siya inilarawan ng Diyos. Nagawa ni Job ang mga bagay na ito, ngunit hindi ito dahil maraming sinabi ang Diyos sa kanya o binigyan siya ng malaking bahagi ng katotohanan, na pagkatapos nito ay dahan-dahan niyang nakamit ang pagkatakot sa Diyos sa pamamagitan ng sarili niyang pagkaunawa. Sa kapanahunang iyon, walang sinabi ang Diyos sa kanya na anumang malinaw na salita. Ang pinakanakikita ni Job ay ang mga mensahero ng Diyos; at ang pinakanaririnig niya ay ang mga alamat o kuwento tungkol sa Diyos na naipasa mula sa mga ninuno niya. Ito lamang ang kaya niyang malaman. Gayumpaman, nakadepende lang sa impormasyong ito, dahan-dahang natutunan ni Job ang maraming bagay at maraming praktikal na bagay mula sa kanyang pamumuhay. Dahan-dahan, tumibay nang tumibay ang pananalig niya sa Diyos, at nagkaroon din siya ng tunay na pagkatakot sa Diyos. Pagkatapos na mabuo sa kanya ang dalawang bagay na ito, naging maliwanag ang tunay na tayog at ang tunay na kakayahan ni Job. Ano ang makikita natin kay Job? Makikita natin na marami ang katotohanan—mga katotohanang may kaugnayan sa mga layunin ng Diyos, pagkilala sa Diyos, mga hinihingi ng Diyos sa sangkatauhan, at sa kaligtasan ng sangkatauhan—na tunay na unti-unting mauunawaan ng mga tao sa kanilang pang-araw-araw na buhay, basta’t nagtataglay sila ng normal na pag-iisip at kakayahan ng tao. Si Job ang halimbawa nito. Nagawa niyang maunawaan ang ilang praktikal na bagay. Ano ang naunawaan niya? Ang pinakamataas niyang kasabihan, na napagtibay nang nakaranas siya ng mga pagsubok; ito rin ang kanyang pinakamataas na pagkaunawa. Ano ang kasabihang ito, ang pinakamataas na pagkaunawang ito? (“Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis; purihin ang pangalan ni Jehova” (Job 1:21).) Sa kasalukuyang lahi ng tao, pagdating sa isyung ito, mayroon bang sinuman na may parehong tunay na pagkaunawa gaya ni Job? Mayroon bang sinuman na maaabot ang pagkaunawa ni Job? (Wala.) Ang nauunawaan ng mga tao ngayon ay doktrina lamang. Ang mga salitang ito ay lumabas mula sa karanasan ni Job. Masasabi ng mga susunod na henerasyon ang mga salitang ito, ngunit sa puso nila ay wala silang pagkaunawa sa mga ito. Hindi rin taglay ni Job ang pagkaunawang ito sa umpisa, ngunit nagmula sa kanya ang mga salitang ito at lumabas mula sa kanyang sariling karanasan. Taglay ni Job ang realidad na ito. Kahit gaano pa inulit at tinularan si Job ng mga sumunod na henerasyon, ang nauunawaan lamang nila ay isang doktrina. Bakit sinasabi Ko na ito ay isa lamang doktrina? Una, ito ay dahil hindi ito maisagawa ng mga tao. Pangalawa, sadyang wala lang karanasan ang mga tao na mayroon si Job, at wala sila ng kaalamang nakamit mula sa mga karanasang ito, kaya hungkag ang kaalaman nila. Kahit gaano mo pa ito kadalas sabihin o gaano kalakas mo ito isigaw—“Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis; purihin ang pangalan ni Jehova. Bukal sa loob akong nagpapasakop sa lahat ng pamamatnugot at pagsasaayos ng Diyos”—kapag may mga nangyayari sa iyo sa buhay, kaya mo bang kilalanin sa puso mo na ito ay gawain ng Diyos? Kung nagkakait at nagwawasak ang Diyos, kaya mo pa rin bang purihin ang pangalan ng Diyos sa puso mo? Mahirap ito para sa iyo. Bakit napakahirap para sa iyo na gawin ito? Ito ay dahil hindi mo alam ang orihinal na layunin ng Diyos sa paggawa nito, at hindi mo rin kinikilala ang Kanyang kataas-taasang kapangyarihan. Hindi mo nauunawaan ang dalawang bagay na ito. Hindi mo nauunawaan ang mga layunin ng Diyos, ni hindi mo nauunawaan ang posisyon na dapat kalagyan ng isang nilikha, ang pagpapasakop na dapat taglayin ng isang nilikha, o ang mga pagkilos na dapat gawin ng isang nilikha. Hindi mo magagawa ang alinman sa mga ito. Kaya, kapag binibigkas mo ang mga salita ni Job, hindi halatang nagiging hungkag ang mga ito, walang iba pa kundi pampalamuti at sunod sa usong mga salita lamang. Samakatwid, bagamat pareho kayo ni Job ng mga salitang binigkas, ang pagkaunawa at pagkaintindi ni Job sa mga salitang ito sa puso niya ay iba kaysa sa iyo at sinambit niya ang mga salitang ito sa ibang emosyonal na konteksto kaysa sa iyo. Ang mga ito ay dalawang lubos na magkaibang kalagayan ng pag-iisip. Hindi karaniwang sinasabi ni Job ang mga salitang ito. Sa halip, nang ipinagkait sa kanya ng Diyos ang lahat, isinubsob niya ang sarili niya sa lupa at pinuri ang mga gawa ng Diyos. Madalas mong ipinangangaral ang mga salitang ito, ngunit paano ka kikilos sa harap ng pagkakait ng Diyos? Magagawa mo bang lumuhod at manalangin? Hindi mo magagawang magpasakop. Bagamat sa panlabas ay sinasabi mo, “Dapat akong magpasakop. Ginawa ito ng Diyos, at tayong mga tao ay walang kakayahan at hindi tayo puwedeng lumaban, kaya hahayaan ko na lang na mangyari ang mga bagay-bagay,” ito ba ay tunay na pagpapasakop? Kung isasantabi natin ang kalikasan ng mga negatibo, mapaghimagsik, at lumalaban mong emosyon, mayroon bang anumang pagkakaiba sa iyong saloobin at ng kay Job? (Oo.) Mayroong malaking pagkakaiba. Ito ay ang pagkakaiba sa pagitan ng pagkakaroon at hindi pagkakaroon ng katotohanang realidad. Ito ang maliwanag na pagkakaiba sa pagitan ng mga bagay na naranasan at naintindihan ng isang tao na nagiging likas na paghahayag ng buhay ng isang tao, at ang pagkaunawa lamang sa mga doktrina nang hindi nagtataglay ng realidad. Kapag hindi nahaharap sa anuman, ipangangaral ng mga tao ang mga salita ni Job, ngunit kapag may mga nangyayari sa kanila, hindi nasasambit ng maraming tao ang mga salita ni Job. Ipinakikita nito na ang nauunawaan lamang nila ay mga doktrina. Hindi nila naging buhay ang mga salitang ito at hindi nito ginagabayan ang mga kaisipan at saloobin nila kapag may mga nangyayari sa kanila. Gayumpaman, kapag may mga bagay na nangyayari sa mga tao na nagtataglay ng mga salitang ito bilang buhay nila, maliwanag na makikita na ang mga salitang ito ay hindi lamang kasabihan na ipinangangaral nila sa pang-araw-araw na buhay, kundi ang tunay na saloobin din nila sa mga tao, pangyayari, at bagay-bagay. Lalong higit, ito ang tunay na saloobin nila sa Diyos. Ang mga salitang ito ang larawan ng buhay nila, hindi lamang ilang islogan na isinisigaw nila. Binibigyang-diin nito ang pagkakaiba sa pagitan ng pagkaunawa sa katotohanan at hindi pagkaunawa sa katotohanan.

Ngayon ay tingnan natin si Pedro. Bakit sinasabi natin na si Pedro ay mayroong mabuting kakayahan? Ito ay dahil nauunawaan ni Pedro ang katotohanang ipinahayag ng Panginoong Jesus at nauunawaan ang mga salita ng Panginoong Jesus. Ang panahon kung kailan nabuhay si Pedro ay ang Kapanahunan ng Biyaya. Ang paraan ng pagtubos na itinuro ng Panginoong Jesus sa Kapanahunan ng Biyaya ay mas mataas kaysa sa Kapanahunan ng Kautusan. Kinapalooban ito ng ilang pangunahing katotohanan tungkol sa buhay pagpasok ng tao, at gayundin ng ilang panimulang katotohanan tungkol sa pagbabago ng disposisyon ng tao. Halimbawa, kinapalooban ito ng pagpapasakop sa Diyos, pagpapasakop sa kataas-taasang kapangyarihan at pamamatnugot ng Diyos, gayundin kung paano dapat tumugon ang mga tao kapag inilalantad nila ang ilan sa kanilang tiwaling disposisyon. Bagamat ang mga usaping ito ay hindi tinalakay sa isang malawak at sistematikong pamamaraan, nabanggit ang mga ito. Siyempre, higit na tinalakay ang mga ito kaysa noong panahon ni Job, ngunit mas kaunti kaysa ngayon. Bagamat walang mga nakatalang salita sa Bibliya tungkol sa gayong mga aspekto ng katotohanan bilang nagpapabago ng disposisyon ng tao, ng saloobin ng mga tao sa Diyos, ng diwa ng katiwalian sa kaibuturan ng puso ng mga tao, o ng pagpapahayag ng tiwaling disposisyon ng isang tao, tiyak na bahagyang nagsalita ang Panginoong Jesus tungkol sa mga bagay na ito. Hindi lang makaangat ang mga tao sa antas na ito, kaya ang mga salitang ito ay hindi naitala. Halimbawa, sinabi ito ng Panginoong Jesus kay Pedro: “Katotohanang sinasabi Ko sa iyo, na sa gabing ito, bago tumilaok ang manok, ay ikakaila mo Ako nang tatlong ulit” (Mateo 26:34). Ang tugon ni Pedro ay: “Kahit na ako ay mamamatay na kasama Mo, ay hindi Kita ikakaila” (Mateo 26:35). Anong uri ng mga salita ito? (Ang mga ito ay mga salita ng kayabangan na nagpapakita ng kawalan ng pagkilala sa sarili.) Ang mga ito ay mga salita ng kayabangan ng isang tao na hindi nakakakilala sa sarili niya. Kaya may kinalaman ito sa pagkilala sa sarili. Ano ang napagtanto ni Pedro pagkatapos tumilaok ng manok? (Na nagsalita siya nang may pagyayabang sa sarili niya.) Nang mapagtanto niya ito, may naramdaman ba siyang anuman sa puso niya? (Mayroon.) Pagkatapos mangyari nito, ano ang una niyang reaksyon? (Pagsisisi, ang puso niya ay punong-puno ng pagkakonsensiya.) Ang unang reaksyon niya ay pagkakonsensiya at pagsisisi. Sinabi niya, “Ang sinabi ng Panginoon ay totoo. Ang sinabi ko tungkol sa pagmamahal sa Panginoon ay isa lamang kagustuhan, isang ideyal, at isang uri ng islogan. Hindi ako nagtataglay ng gayong tayog.” Nahaharap sa sitwasyong dulot ng pagkaaresto sa Panginoong Jesus, naduwag at natakot si Pedro. May nagtanong sa kanya, “Siya ba ang Panginoon ninyo? Hindi ba’t kilala mo Siya?” At ano ang iniisip ni Pedro noon? “Oo, kilala ko Siya, pero kung aaminin ko ito, aarestuhin din nila ako.” Dahil sa kanyang kaduwagan at takot sa pagdurusa, at dahil takot siyang maaresto kasama ng Panginoong Jesus, hindi niya inamin na kilala niya ang Panginoon. Ang kahinaan niya ng loob ay nagtagumpay laban sa kanyang pananalig. Ang pananalig ba niya ay tunay o huwad? (Huwad.) Sa oras na ito, napagtanto niya na nang sabihin niya noong una na “Panginoon, handa akong sumama sa Iyo, kahit sa bilangguan, at sa kamatayan,” ang mga salitang ito ay mapangaraping pag-iisip lamang. Ang mga ito ay hindi ang tunay na pananalig niya, kundi mga salita, isang islogan, at doktrina na hungkag. Hindi siya nagtataglay ng totoong tayog. Kailan niya napagtanto na wala siyang totoong tayog? (Nang mahayag ang mga katunayan.) Noon lamang maharap siya sa mga katunayan at nang nakaramdam siya ng pagkakonsensiya at pagsisisi na napagtanto niya, “Gaya ng lumalabas, ang pananalig at tayog ko ay napakaliit, gaya ng sinabi ng Panginoon. Ang sinabi ng Panginoon ay tama. Ang sinabi ko sa Panginoon ay kayabangan lamang. Hindi iyan tunay na pananalig, kundi panandaliang simbuyo. Nang maharap ako sa isang bagay, naduwag ako, ayaw magdusa, may mga makasariling ideya, gumawa ng mga sarili kong desisyon, hindi nagpasakop, at walang puso na tunay na nagmahal sa Panginoon. Gayon ang liit ng pananalig ko, gayon ang sukat ng tayog ko.” Ang pagsisisi niya ang nagpalabas sa mga kaisipang ito sa kanya, hindi ba? Ang pagsisisi niya ay nagpapakita na mayroon na siyang pagkakilala sa sarili niya at ng wastong sukat ng kanyang tayog, kalagayan, at pananalig. Itinala lamang ng Bagong Tipan na tatlong ulit ikinaila ni Pedro ang Panginoon, ngunit hindi nito itinala ang patotoong batay sa karanasan ni Pedro tungkol sa kung paanong siya ay nagsisi, bumalik, at nagbago. Sa katunayan, sumulat si Pedro ng mga liham tungkol dito, ngunit hindi pinili ng mga patnugot ng Bibliya na isama ang mga ito. Ito ay isang malinaw na problema, na nagpapakita na ang mga lider ng iglesia noong panahong iyon ay nagbigay ng atensyon sa kung paano mangangaral at magpapatotoo, ngunit wala sa kanila ang nakaunawa sa karanasan sa buhay. Lahat sila ay nagtuon ng pansin sa kung paano nangaral at gumawa ang mga apostol, at kung paano sila nagdusa, na hindi nalalaman na ang pinakamahalagang bagay ay ang buhay pagpasok ng mga tao, gayundin ang pagkaunawa ng mga tao sa katotohanan at kaalaman sa Diyos. Itinala ng mga nagsaayos ng Bibliya ang nangyari kay Pedro sa labis na pinasimple at mga pangkalahatang termino, pero itinala nila ang mga kaganapan sa buhay ni Pablo sa partikular na detalye at dami. Ipinakikita nito na may kinikilingan ang mga taong ito. Hindi nila naunawaan ang katotohanan, ni ang ibig sabihin ng magpatotoo tungkol sa Diyos. Sinamba nila si Pablo, kaya pinili nila ang marami sa mga sulat ni Pablo, habang kaunti lamang sa mga sulat ni Pedro ang pinili nila. Sa pagsasaayos sa Bibliya sa ganitong paraan, gumawa sila ng isang pagkakamali ng prinsipyo, na nagbunsod sa mga nananampalataya sa Diyos na sambahin at tularan si Pablo sa loob ng dalawang libong taon. Dinala nito ang buong mundo ng relihiyon na tahakin ang landas ng paglaban sa Diyos, naging isang relihiyosong kaharian sa ilalim ng kontrol ng mga anticristo. Hindi nila pinansin ang napakahusay na patotoo ni Pedro, itinala lamang ang dalawa sa mga sulat ni Pedro—ang una at ikalawang sulat ni Pedro. Ngunit pagdating sa kung paano talaga naranasan ni Pedro ang nangyari sa kanya, kung paano siya binigyang-liwanag ng Diyos, kung ano ang sinabi ni Jesus nang magpakita Siya sa kanya, kung paano tinanggap ni Pedro ang paghatol, pagkastigo, pagpupungos, mga pagsubok, at pagpipino ng Diyos, kung paanong sa huli ay bukal sa loob niya na siya ay ipinako ng nakabaligtad, kung paano umabot sa puntong ito si Pedro, kung paano niya nakamit ang gayong pagbabago sa kanyang buhay disposisyon, at kung paano niya nakamit ang gayong pananalig at pagpapasakop—walang tala ng prosesong ito ng karanasan. Hindi talaga ganito ang dapat mangyari. Nakakalungkot na hindi naitala ang mga pinakamahalagang bagay na ito!

Mula sa tatlong ulit na pagkakaila ni Pedro sa Panginoon gaya ng nakatala sa apat na Ebanghelyo hanggang sa nakapabaligtad na pagpapako kay Pedro sa krus sa huli para sa Diyos, ano ang nakikita ng mga tao kapag pinagsama nila ang dalawang kaganapang ito? Nagbago si Pedro mula sa pagkakaila sa Panginoon ng tatlong ulit hanggang sa nakapabaligtad na pagpapako sa kanya sa krus sa huli para sa Diyos. Wala bang mahirap na proseso rito, isang proseso na karapat-dapat na saliksikin? Ano ang prosesong ito? (Ang proseso ng buhay pagpasok ng tao at pagbabago sa disposisyon.) Tama iyan, ang pagbabago sa disposisyon ng tao ay isang buhay paglalakbay ng pagkakaroon ng kakayahang talikuran at igugol ang sarili para sa Diyos at bukal sa loob na magpasakop sa lahat ng pamamatnugot ng Diyos. Ang buhay karanasan ay ang mismong prosesong ito. Ito ay tiyak na hindi isang drama. Mula sa pinakasimula nang nangahas si Pedro na huwag amining isa siyang tagasunod ng Panginoong Jesus, hanggang sa huli nang nagkaroon siya ng tapang at pananalig, handang maipako sa krus nang nakabaligtad para sa Diyos, at umangat sa antas na ito. Anong proseso ng transpormasyon ang dinaanan niya sa kanyang pananalig, sa kanyang disposisyon, at sa kanyang pagpapasakop! Tiyak na mayroong proseso ng paglago. Hindi kailangang malaman nang eksakto ng mga tao sa kasalukuyan kung anong uri ito ng proseso sa paglago dahil ang mga salitang sinambit ngayon ay ang mga katotohanan na dapat maunawaan ng mga nakararanas ng gawain ng Diyos. Ngayon, ginawa nang malinaw ng Diyos ang mga bagay na ito sa mga tao at pinagkalooban sila ng mga katotohanang ito. Kaya ano ang naging karanasan ni Pedro? Pagkatapos umalis ng Panginoong Jesus, walang nagsabi sa kanya sa mga maliwanag na termino kung ano ang dapat niyang maranasan para makamit ang pagpapasakop sa Diyos. Sa kapanahunang iyon nang wala sa kanya ang mga malinaw na salita mula sa Diyos, nakamit niya sa huli ang isang tayog at pananalig nang bukal sa loob na pagpapasakop nang walang anumang reklamo o mga personal na pagpili. Sabihin mo sa Akin, anong mga katotohanan ang nakamit niya sa huli? At paano niya nakamit ang mga ito? Ito ay sa pamamagitan ng panalangin, paghahanap, at pagkatapos ay unti-unting pagdaranas at pag-aapuhap. Siyempre, sa panahong ito, tinanggap ni Pedro ang kaliwanagan at pagtanglaw ng Diyos, at ang natatanging biyaya at gabay ng Diyos. Bukod sa mga bagay na ito, magkakamit lang siya ng pananaw sa pamamagitan ng mga sarili niyang pagsisikap. Sa prosesong ito, ang pagkakilala ni Pedro sa sarili niya, sa mga layunin ng Diyos, at sa lahat ng aspekto ng katotohanan na dapat pasukin ng mga tao ay unti-unting nagbago mula sa pagiging malabo tungo sa pagiging malinaw, pagkatapos ay tungo sa pagiging tumpak, at sa pagiging isang praktikal at tiyak na landas ng pagsasagawa. Ang prosesong ito ay umabot hanggang sa dulo, nang nagawa niyang lubusang magpasakop nang walang anumang paglihis. Nangahas siyang magsagawa sa ganitong paraan pagkatapos lamang niyang magtamo ng kumpirmasyon sa puso niya. Saan nanggaling ang kumpirmasyong ito? Sa pamamagitan ng pag-aapuhap at gayundin sa pamamagitan ng pananalangin at paghahanap. Hinayaan niya na kumilos ang Banal na Espiritu at ang Diyos. Walang hadlang o disiplina. Taglay niya ang kaliwanagan ng Banal na Espiritu, kapayapaan, at kagalakan, at kasabay nito ay taglay din niya ang suporta, pagpapala, at gabay ng Diyos. Ganito niya natanggap ang kumpirmasyon. Pagkatapos niyang matanggap ang kumpirmasyon, matapang siyang nagpatuloy para maghanap, mag-apuhap, at magsagawa. Matapos siyang dumaan sa gayong kakomplikadong proseso, dahan-dahang nagkaroon si Pedro ng tiyak na pagkaunawa sa mga aspekto ng kalikasan ng tao, pagkakilala sa sarili, at disposisyon, gayundin ng iba’t ibang kalagayan na nalilikha ng tiwaling disposisyon ng tao sa iba’t ibang kapaligiran. Pagkatapos itong maarok, itinakda niyang gawin ang mga bagay na ito para hanapin ang mga katumbas na landas ng pagsasagawa. Sa huli, nilutas niya ang bawat isa sa mga kalagayan na nagresulta mula sa iba’t ibang tiwaling disposisyon sa iba’t ibang kapaligiran. Paano niya nilutas ang mga ito? Nilutas niya ang mga ito nang unti-unti sa pamamagitan ng paggamit sa mga katotohanan at prinsipyong binigyang-liwanag ng Diyos. Siyempre, nakaranas siya ng maraming pagsubok at pagpipino sa panahong ito. Hanggang saan siya sinubok at pinino ng Diyos? Sa huli, naarok niya ang mga layunin ng Diyos at naintindihan na gusto ng Diyos na matutunan ng mga tao ang aral ng pagpapasakop. Kaya ngayon, hanggang saan gumawa ang Diyos kay Pedro para mapagtanto nito na dapat isagawa ng mga tao ang pagpapasakop? Binanggit natin dati ang isang bagay na sinabi ni Pedro. Naaalala mo ba kung ano ito? (“Kung tatratuhin ako ng Diyos na parang laruan, paanong hindi ako maghahanda at papayag?”) Tama, iyan nga. Sa proseso ng pagdaranas at pagpapasailalim sa gawain o gabay ng Diyos, hindi namalayan ni Pedro na nabuo sa kanya ang ganitong damdamin: “Hindi ba’t tinatrato ng Diyos ang mga tao na parang mga laruan?” Ngunit tiyak na hindi ito ang nag-uudyok sa mga pagkilos ng Diyos. Nakadepende ang mga tao sa kanilang perspektiba bilang tao, pag-iisip, at kaalaman para tantyahin ang usaping ito at ang pakiramdam na kaswal na pinaglalaruan ng Diyos ang mga tao na parang sila ay mga laruan. Isang araw ay sinasabi ng Diyos na gawin ito, at bukas ay sinasabi Niya sa kanila na gawin iyon. Hindi mo namamalayan ay nagsisimula ka nang makaramdam, “A, napakarami na ng sinabi ang Diyos. Ano pa ba ang sinusubukan Niyang gawin?” Naguguluhan ang mga tao at nakakaramdam ng kaunting kalituhan. Hindi nila alam kung ano ang pipiliin. Ginamit ng Diyos ang pamamaraan na ito para subukin si Pedro. Ano ang resulta ng pagsubok na ito? (Naisakatuparan ni Pedro ang pagpapasakop hanggang kamatayan.) Naisakatuparan niya ang pagpapasakop. Ito ang resulta na ginusto ng Diyos, at nakita ito ng Diyos. Ano ang mga salitang binigkas ni Pedro ang nagpapakita sa atin na nakapagpasakop siya at lumago sa tayog? Ano ang sinabi ni Pedro? Paano tinanggap at tiningnan ni Pedro ang lahat ng ginawa ng Diyos at ang saloobin ng Diyos sa pagtrato sa tao bilang isang laruan? Ano ang saloobin ni Pedro? (Sinabi niya: “Paanong hindi ako maghahanda at papayag?”) Oo, iyan ang saloobin ni Pedro. Iyon mismo ang mga salita niya. Hindi kailanman sasabihin ng mga taong walang karanasan sa mga pagsubok at pagpipino ng Diyos ang mga salitang ito dahil hindi nila nauunawaan ang naratibo ng kuwento rito at hindi nila ito kailanman naranasan. Dahil hindi nila ito naranasan, tiyak na hindi malinaw sa kanila ang usaping ito. Kung hindi malinaw sa kanila ang usaping ito, paano nila ito nasasabi nang napakakaswal? Ang mga salitang ito ay isang bagay na hindi kailanman maiisip ng isang tao. Nasabi ito ni Pedro dahil naranasan niya ang napakaraming pagsubok at pagpipino. Pinagkaitan siya ng Diyos ng napakaraming bagay, ngunit kasabay nito ay binigyan din siya ng maraming bagay. Pagkatapos ibigay ng Diyos, binawi Niya itong muli. Ginawa ng Diyos na matuto si Pedro na magpasakop matapos kunin ang mga bagay sa kanya at pagkatapos ay muli siyang binigyan. Sa pananaw ng tao, marami sa mga bagay na ginagawa ng Diyos ang tila kapritsoso, na nagbibigay sa mga tao ng ilusyon na tinatrato ng Diyos ang mga tao bilang mga laruan, hindi nirerespeto, at hindi tinatrato ang mga tao bilang mga tao. Iniisip ng mga tao na nabubuhay sila nang walang dignidad, gaya ng mga laruan; iniisip nila na hindi sila binibigyan ng Diyos ng karapatan na pumili nang malaya, at na maaaring sabihin ng Diyos ang nais Niyang sabihin. Kapag may ibinibigay Siya sa iyo, sinasabi Niya, “Nararapat sa iyo ang gantimpalang ito para sa ginawa mo. Ito ang pagpapala ng Diyos.” Kapag inaalis Niya ang mga bagay, mayroon lang Siyang ibang gustong sabihin. Sa prosesong ito, ano ang dapat gawin ng mga tao? Hindi mo dapat na husgahan ang pagiging tama o mali ng Diyos, hindi mo dapat na tukuyin ang kalikasan ng mga pagkilos ng Diyos, at tiyak na hindi mo dapat na bigyan ang buhay mo ng mas dakilang dignidad sa prosesong ito. Hindi ito ang pagpili na dapat mong gawin. Hindi para sa iyo ang papel na ito. Kaya ano ang papel mo? Sa pamamagitan ng karanasan, dapat mong matutunang unawain ang mga layunin ng Diyos. Kung hindi mo kayang unawain ang mga layunin ng Diyos at hindi mo kayang tugunan ang mga hinihingi ng Diyos, ang tanging pagpipilian mo ay ang magpasakop. Sa gayong mga sitwasyon, magiging madali ba para sa iyo ang magpasakop? (Hindi.) Hindi madali ang magpasakop. Ito ay isang aral na dapat mong matutunan. Kung madali para sa iyo ang magpasakop, hindi mo kailangang matuto ng mga aral, hindi mo kailangang mapungusan, at sumailalim sa mga pagsubok at pagpipino. Dahil mahirap para sa iyo ang magpasakop sa Diyos kaya palagi ka Niyang sinusubok, sinasadyang paglaruan ka na para bang ikaw ay isang laruan. Sa araw na maging madali para sa iyo ang magpasakop sa Diyos, kapag ang pagpapasakop mo sa Diyos ay wala nang hirap o sagabal, kapag nakakapagpasakop ka na nang bukal sa kalooban at nang may galak, nang walang mga sariling pagpili, intensyon, o kagustuhan, hindi ka itatrato ng Diyos bilang isang laruan at gagawin mo ang eksaktong dapat mong gawin. Kung, isang araw, ay sasabihin mo, “Itinatrato ako ng Diyos bilang isang laruan at namumuhay ako nang walang dignidad. Hindi ako sumasang-ayon dito at hindi ako magpapasakop,” maaaring iyan ang araw kung kailan aabandonahin ka ng Diyos. Paano kung umabot ang tayog mo sa antas na kung saan ay sinasabi mo, “Bagamat ang mga layunin ng Diyos ay hindi madaling maarok at palaging nagtatago ang Diyos sa akin, ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay tama. Ano pa man ang ginagawa ng Diyos, bukal sa loob ko na magpasakop. Kahit na hindi ko kayang magpasakop, dapat ko pa ring taglayin ang saloobing ito at hindi ako dapat na magreklamo o gumawa ng sariling pagpili. Ito ay dahil isa akong nilikha. Ang tungkulin ko ay magpasakop, at ito ay isang malinaw na obligasyon na hindi ko matatakasan. Ang Diyos ang Lumikha, at anuman ang ginagawa ng Diyos ay tama. Hindi ko dapat pansinin ang kahit anong kuru-kuro o imahinasyon tungkol sa ginagawa ng Diyos. Hindi ito nararapat para sa isang nilikha. Para sa anumang ibinigay sa akin ng Diyos, nagpapasalamat ako sa Diyos. Para sa anumang hindi ibinigay sa akin ng Diyos o ibinigay sa akin at pagkatapos ay binawi, nagpapasalamat rin ako sa Diyos. Ang lahat ng pagkilos ng Diyos ay kapaki-pakinabang sa akin; hindi ko man nakikita ang pakinabang, ang bagay na dapat kong gawin ay magpasakop pa rin”? Hindi ba’t ang epekto ng mga salitang ito ay tulad ng kay Pedro nang sabihin niya, “Paanong hindi ako maghahanda at papayag?” Ang mga nagtataglay lang ng gayong tayog ang tunay na nakakaunawa sa katotohanan.