Upang magampanan nang maayos ng mga lider at manggagawa ang kanilang mga tungkulin at magawa nang mabuti ang gawain na ipinagkatiwala ng Diyos sa kanila, dapat muna nilang maunawaan ang mga layunin ng Diyos at huwag ituon ang pansin sa laki o dami ng kanilang gawain. Sa halip ay dapat nilang ituon ang kanilang pansin sa kung sila ba ay may buhay pagpasok at nagbago ng kanilang mga disposisyon o hindi. Ito ang hinihingi ng Diyos sa mga lider at manggagawa. Nauunawaan na ba talaga ninyo ngayon ang mga pagbabago sa disposisyon ng isang tao? Ano ang ibig sabihin ng isang pagbabago sa disposisyon? Matutukoy ba ninyo ang pagbabago sa pag-uugali at ang pagbabago sa disposisyon? Aling mga kalagayan ang maituturing na mga pagbabago sa buhay disposisyon ng isang tao, at aling mga kalagayan ang mga pagbabago lamang sa panlabas na pag-uugali? Ano ang pagkakaiba ng pagbabago sa panlabas na pag-uugali ng isang tao at ng pagbabago sa panloob na buhay ng isang tao? Masasabi mo ba kung ano ang pagkakaiba? Nakikita ninyo ang isang tao na mayroong masigasig na puso, abala at gumugugol ng oras para sa iglesia, at sinasabi ninyo: “Nagbago na ang kanyang disposisyon!” Nakikita ninyo ang isang tao na tinalikuran ang kanyang pamilya o trabaho, at sinasabi ninyo: “Nagbago na ang kanyang disposisyon!” Iniisip ninyo na kung hindi nagbago ang kanyang disposisyon, hindi niya magagawa ang gayong sakripisyo. Ganyan ang pagtingin ng karamihan sa inyo sa mga bagay, ngunit tama ba ang pananaw na ito? Higit pang wala sa katwiran ang ilang tao; kapag nakita nila ang isang tao na tinalikuran ang kanyang pamilya o trabaho, sinasabi nila: “Ang taong ito ay tunay na nagmamahal sa Diyos!” Ngayon, sinasabi ninyo na ang taong ito ay nagmamahal sa Diyos, bukas, ibang tao naman ang sasabihin ninyong nagmamahal sa Diyos. Kung makakita kayo ng isang tao na nangangaral nang walang katapusan, sasabihin ninyo: “Kilala ng taong ito ang Diyos. Nakamit niya ang katotohanan. Kung hindi niya kilala ang Diyos, marami ba siyang masasabi?” Hindi ba’t ganyan ang pagtingin ninyo sa mga bagay? Tunay ngang ganito ang pagtingin ng karamihan sa inyo sa mga tao at sa mga bagay. Palagi ninyong pinararangalan ng mga korona ang iba at binibilog ang ulo nila. Ngayon ay binibigyan ninyo ang isang tao ng korona dahil sa pagmamahal sa Diyos, bukas ay ibang tao naman ang bibigyan ninyo ng korona dahil sa pagkilala sa Diyos, dahil sa pagiging tapat sa Diyos. Kayo ay mga “eksperto” sa pagbibigay ng mga korona sa iba. Sa bawat araw, pinararangalan ninyo ng mga korona ang iba at binibilog ang ulo nila, na nagbubunga ng kapahamakan sa kanila, ngunit nakararamdam pa kayo ng pagmamalaki dahil sa nagawa ninyo. Kapag pinupuri ninyo ang mga tao sa ganitong paraan, ginagawa ninyo silang mayabang. Ang mga pinupuri sa ganitong paraan ay nag-iisip ukol sa kanilang sarili, “Nagbago na ako, makatatanggap na ako ng korona, tiyak na makapapasok na ako sa kaharian ng langit!” Ang mas malala pa riyan, mayroong iba, gaya ni Pablo, na palaging sinasabi ang tungkol sa kung gaano sila nagdusa at kung gaano sila nakapagpatotoo. Inaawit nila ang sarili nilang mga papuri at nagsasalita nang ayon sa sarili nilang mga kuru-kuro at mga kagustuhan, nang walang kahit katiting na pagsasaalang-alang sa mga layunin ng Diyos. Sinasabihan nila ang iba na tularan sila kahit na malinaw na hindi nila binago ang sarili nilang mga disposisyon at, bilang resulta, ang mga nananampalataya sa Diyos ngunit hindi marunong kumilatis—at lalo na ang mga sumasamba sa kanila—ay napapahamak at naliligaw. Hindi pa sila nakapagsisimulang lumakad sa tamang daan ng pananampalataya sa Diyos, kundi ginugugol lamang nila ang kanilang sarili at nagdurusa para sa Diyos bunga ng sigasig. Dinakip lamang sila at ibinilanggo nang walang ipinagkakanulong anuman o nagiging isang Hudas—at kaya iniisip nila na nanindigan sila sa kanilang patotoo at karapat-dapat silang makapasok sa kaharian ng langit. Itinuturing nila ang kaunting karanasang ito bilang isang patotoo at ipinagmamalaki nila ito sa lahat ng lugar. Hindi ba’t pagyayabang ito upang ilihis ang mga tao? Maraming tao ang nagbibigay ng ganitong tila “patotoo,” at gaano karaming tao na ang nailigaw? Hindi ba’t wala sa katwiran na ang gayong mga tao ay itinuturing na mga mananagumpay? Alam mo ba kung paano tinitingnan ng Diyos ang mga tao? Malinaw ba sa iyo kung ano mismo ang isang mananagumpay? Ang pagsasabi ng hindi totoo sa ganitong paraan ay isinusumpa ng Diyos. Gaano karaming mga maling gawain ang ginawa ninyo sa ganitong paraan? Hindi ninyo magawang magkaloob ng buhay para sa iba, ni hindi ninyo magawang suriing mabuti ang mga kalagayan ng iba. Kaya lamang ninyong bigyan ang mga tao ng mga korona, at, dahil dito, dalhin sila sa kapahamakan. Hindi mo ba alam na hindi kayang tagalan ng isang tiwaling tao ang papuri? Kung walang pupuri sa kanya, talagang ipagmamalaki niya ito, nang taas-noo. Ngunit hindi ba’t mas mabilis siyang mamamatay kung sasang-ayunan siya ng mga tao? Hindi ninyo alam ang ibig sabihin na mahalin ang Diyos, na kilalanin ang Diyos, at na taos-pusong gugulin ang sarili para sa Diyos. Hindi ninyo nauunawaan ang alinman sa mga bagay na ito. Tinitingnan ninyo ang panlabas na anyo ng mga bagay at pagkatapos ay hinuhusgahan ninyo ang iba, binibigyan sila ng mga korona at binibilog ang ulo nila, at sa gayong paraan ay inililigaw at ipinahahamak ninyo ang maraming tao—at ginagawa ninyo ito nang madalas. Yamang sila ay pinuri ninyo sa ganitong paraan, maraming tao ang naligaw at nahulog. Kahit na sila ay muling makabangon, gayunpaman ay naipagpaliban na nila ang malaking bahagi ng kanilang paglago sa buhay, at marami nang nawala sa kanila. Ngayon, karamihan ay wala pa rin sa tamang landas sa kanilang paniniwala sa Diyos at hindi nila kayang hangarin ang katotohanan, at bahagya lamang nilang kilala ang kanilang sarili. Kung sila ay sasang-ayunan nang gaya nito, magiging kuntento sila sa kanilang sarili, kampante, at nakatali sa kanilang mga pamamaraan, na pakiramdam nila ay nasa tamang landas na sila sa kanilang paniniwala sa Diyos, at na mayroon sila ng kaunti ng mga katotohanang realidad. Magiging mapangahas sila sa kanilang pananalita, pagsasabihan ang mga tao sa loob ng iglesia, at kikilos na gaya ng isang malupit na pinuno. Hindi mo ba ipinahahamak at sinisira ang mga tao sa pamamagitan ng pagkilos sa ganitong paraan? Anong uri ng tao ang nagmamahal sa Diyos? Ang mga nagmamahal sa Diyos ay dapat na maging gaya ni Pedro, dapat na sila ay magawang perpekto, at dapat nilang sundin ang Diyos hanggang sa dulo upang makamit ang pagmamahal ng Diyos. Minamasdan ng Diyos ang kaibuturan ng puso ng mga tao, at tanging ang Diyos lamang ang makakatukoy kung sino ang nagmamahal sa Kanya. Hindi ito madaling makita ng mga tao, kaya paano nila mahuhusgahan ang iba? Ang Diyos lang ang nakaaalam kung sino ang mga taong tunay na nagmamahal sa Kanya. Kahit na mayroon silang pusong nagmamahal sa Diyos, hindi sila mangangahas na magsabi na sila mismo ay mga taong nagmamahal sa Diyos. Sinabi ng Diyos na si Pedro ay isang taong nagmamahal sa Diyos, ngunit hindi sinabi ni Pedro kahit kailan na ganoon siya. Kaya, ang pagmamahal ba sa Diyos ay isang bagay na maaaring basta na lang ipagyabang ng isang tao? Ang pagmamahal sa Diyos ay tungkulin ng isang tao, kaya wala sa katwiran ang magsimulang magyabang sa sandali na ang puso mo ay magkaroon ng kaunting pagmamahal sa Diyos. Ang higit pang wala sa katwiran ay kung ikaw mismo ay hindi isang taong nagmamahal sa Diyos ngunit pinupuri mo pa rin ang iba sa pagiging ganoon. Ito ay isang kalokohan. Ang Diyos lamang ang nakaaalam kung sino ang isang taong nagmamahal sa Diyos, at makapagsasabi kung sino ang ganoon. Kung ang mga salitang ito ay lalabas sa bibig ng isang tao, siya ay nakapuwesto sa maling posisyon. Inaangkin mo ang posisyon ng Diyos, pinapalakpakan ang mga tao at binibilog ang kanilang ulo—para kanino ito ginagawa? Tiyak na hindi binobola ng Diyos ang mga tao, ni hindi rin sila pinapalakpakan. Pagkatapos na si Pedro ay magawang kumpleto, hindi siya ginamit ng Diyos bilang isang huwaran hanggang sa ginawa Niya ang gawain ng mga huling araw. Noong panahon na iyon, hindi sinabi ng Diyos kailanman sa iba ang mga salitang: “Minamahal ni Pedro ang Diyos.” Sinabi lamang Niya ang gayong mga bagay nang gawin na Niya ang yugto na ito ng gawain, ginawa si Pedro bilang isang modelo at isang huwaran para sa mga nakaranas ng paghatol ng Diyos at naghahangad na mahalin Siya sa mga huling araw. Ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay mayroong kahulugan. Anong kalokohan ito para sa mga tao na basta-basta na lang sabihin na ang isang tao ay mapagmahal sa Diyos! Ito ay labis na salungat sa katwiran. Una, ang gayong mga tao ay nakapuwesto sa maling posisyon. Pangalawa, hindi ito isang bagay na maaaring bigyang-hatol ng mga tao. Ano ang ibig sabihin na bilugin ang ulo ng iba? Ang ibig sabihin nito ay ilihis, lokohin, at ipahamak ang iba. Pangatlo, batay sa obhetibo nitong epekto, ang gayong pag-uugali ay hindi lamang hindi makapag-aakay sa iba sa tamang landas, kundi ginugulo rin nito ang kanilang pagpasok sa buhay at nagdudulot ng mga kawalan sa kanilang buhay. Kung palagi mong sinasabi na minamahal ng isang tao ang Diyos, na kaya niyang talikdan ang mga bagay, at na tapat siya sa Diyos, hindi ba’t tutularan ng lahat ang mga panlabas niyang gawa? Hindi lamang na hindi mo naakay ang iba sa tamang landas, kundi naakay mo rin ang karamihan ng tao na ituon ang pansin nila sa mga panlabas na gawa, na dahil dito, sila ay umaasa na lamang sa mga panlabas na gawing ito upang ipagpalit sa mga korona, hindi namamalayan na sinusundan nila ang landas ni Pablo. Hindi ba’t ito ang naging epekto nito? Kapag sinasabi mo ang mga salitang ito, alam mo ba ang mga problemang ito? Anong posisyon ang tinatayuan mo? Anong papel ang ginagampanan mo? Ano ang obhetibong epekto ng mga salita mo? Sa huli, sa anong daan nito dinadala ang iba upang sundan? Gaano katindi ang panganib na dulot nito? May mga seryosong resulta kapag ang mga tao ay kumikilos sa ganitong paraan.

Ang ilang mga lider at manggagawa sa loob ng iglesia ay hindi makapagsalita tungkol sa kanilang karanasan at makapagpatotoo, at hindi nila magamit ang katotohanan upang resolbahin ang mga problema. Palagi silang nagpapatotoo tungkol sa kung paano sila nagdusa, paano nila tinanggap ang pagpupungos, paano na hindi sila naging negatibo sa kabila ng maraming hinaing na dinanas nila, at paano sila nagtiyaga sa paggawa ng kanilang mga tungkulin. Gaya ni Pablo, palagi silang nagpapatotoo tungkol sa kanilang sarili, itinataguyod ang kanilang sarili, at ginagawa nilang hangaan sila ng mga hinirang na tao ng Diyos, bigyan sila ng pagpapahalaga, at tingalain sila. Bukod pa rito, kapag nakakakita ang gayong mga tao ng isang may kakayahan na ipahayag ang mga salita at mga doktrina nang maayos at may kakayahang mangaral, binibilog nila ang ulo nito, at pinararangalan at pinapalakpakan nila ang mga lider at manggagawa na gaya ni Pablo, at sa ganitong paraan ay ginagawa nilang sambahin sila ng iba. Hindi lamang na bigo silang gawin ang gawain ng pagdidilig at pagkakaloob nang maayos, ngunit sila rin ay sumasali sa ilang mapanira at mapanggulong gawain na nag-aakay sa iba na tahakin ang landas ni Pablo. Buong panahon ay mali ang kanilang iniisip na sila mismo ay mahuhusay at mabubuting lider, at nais nilang makakuha ng mga gantimpala mula sa Diyos. Hindi ba’t ito ang kalagayan na kinasasadlakan ng karamihan sa inyo? Batay sa inyong kasalukuyang paraan ng pagbibigay lamang ng atensyon sa mga salita at doktrina, na walang humpay na pinagsasabihan ang mga tao, maaakay ba ninyo ang mga tao sa tamang landas? Sa anong landas sila aakayin nito sa huli? Hindi ba nito sila aakaying lahat sa landas ni Pablo? Nakikita Ko na ganito ito, hindi ito mapagmalabis na pahayag. Maaaring sabihin na kayong lahat ay mga lider na ayon sa estilo ni Pablo, na inaakay ang mga tao sa landas ni Pablo. Gusto pa rin ba ninyo ng tila korona? Magiging mapalad kayo kung hindi kayo kokondenahin. Batay sa inyong mga kilos, kayong lahat ay naging mga tao na lumalaban sa Diyos, naglilingkod sa Diyos ngunit nilalabanan ang Diyos, at naging mga eksperto na kayo sa panggagambala sa Kanyang gawain. Kung magpapatuloy kayo sa ganitong landas, sa huli kayo ay magiging mga huwad na pastol, mga huwad na manggagawa, mga huwad na lider, at mga anticristo. Ngayon ang panahon ng pagsasanay para sa kaharian. Kung hindi ninyo pagsisikapan ang katotohanan at itutuon lamang ninyo ang inyong pansin sa gawain, tatahakin mo nang walang kamalay-malay ang landas ni Pablo. Gayundin, dadalhin mo ang isang grupo ng iba pa na gaya ni Pablo kasama mo. Hindi ka ba kung gayon magiging isang tao na lumalaban sa Diyos at gumagambala sa Kanyang gawain? Kaya, kung ang isang tao na naglilingkod sa Diyos ay hindi magawang magpatotoo para sa Kanya, o akayin ang Kanyang mga hinirang sa tamang landas, kung gayon siya ay isang tao na lumalaban sa Diyos. Mayroon lamang nitong dalawang landas. Ang landas ni Pedro ay ang landas ng paghahangad sa katotohanan at sa huli ay ang pagtatagumpay sa pananampalataya ng isang tao. Ang landas ni Pablo ay ang landas ng hindi paghahangad sa katotohanan, at ng pagsisikap lamang para sa mga pagpapala at mga gantimpala. Ito ay isang landas ng kabiguan. Ngayon, ang mga tumatahak sa matagumpay na landas ni Pedro ay lubhang kakaunti, habang napakarami ng mga tumatahak sa landas ng kabiguan ni Pablo. Kung kayo na mga naglilingkod bilang mga lider at manggagawa ay hindi naghahangad ng katotohanan mula simula hanggang wakas, kayong lahat ay magiging mga huwad na lider at huwad na manggagawa, at kayong lahat ay magiging mga anticristo, at masasamang tao na lumalaban sa Diyos. Kung magbabago kayo patungo sa tamang landas mula ngayon at tunay na tatahakin ang landas ni Pedro, kung gayon kayo ay maaari pa ring maging mabubuting lider at manggagawa na sinasang-ayunan ng Diyos. Kung hindi ninyo inaasam na magawang perpekto at pumasok sa realidad ng salita ng Diyos, kayo ay nasa panganib. Kung isasaalang-alang ang inyong kahangalan at kamangmangan, ang inyong mababaw at hindi sapat na karanasan, ang inyong mababang tayog, at ang kawalan ninyo ng kahinugan, ang tanging bagay na maaaring magawa ay ang higit na pagbabahagi ng katotohanan kasama ninyo, upang maunawaan ninyo, ngunit kung makakamit ninyo ang katotohanan ay nakasalalay sa inyong personal na paghahangad. Dahil ibang-iba ang panahon ngayon sa panahon nina Pedro at Pablo. Sa mga araw na iyon, hindi pa nagagawa ni Jesus ang gawain ng paghatol sa tao, pagpaparusa sa tao, o pagbabago sa disposisyon ng tao. Ngayon, malinaw na ipinahayag ng Diyos na nagkatawang-tao ang katotohanan. Kung tinatahak pa rin ng mga tao ang landas ni Pablo, ipinakikita nito na ang kanilang kakayahang makaarok ay may depekto, at ipinahihiwatig din nito na, gaya ni Pablo, napakasama ng kanilang pag-uugali, at napakayabang sa disposisyon. Ang panahon na iyon ay iba kaysa ngayon, at ang konteksto ay iba. Ngayon, ang salita ng Diyos ay napakaliwanag at napakalinaw; ito ay para bang iniunat Niya ang Kanyang kamay upang turuan at gabayan ka, kaya hindi mapagpapaumanhinan kung tatahakin mo pa rin ang maling landas. Bilang karagdagan, ngayon, mayroong dalawang arketipo nina Pedro at Pablo, isang positibo at isang negatibo, ang isa ay isang huwaran at ang isa ay isang babala. Kung tatahakin mo ang maling landas, nangangahulugan ito na mali ang naging pasya mo, at ikaw ay napakasama. Wala kang ibang sisisihin kundi ang sarili mo. Tanging siya lamang na taglay ang katotohanang realidad ang makapag-aakay sa iba na pumasok sa katotohanang realidad, ngunit siya na hindi taglay ang katotohanang realidad ay maililigaw lamang ang iba.