Kung, bilang isang lider o manggagawa ng iglesia, ay aakayin mo ang mga hinirang ng Diyos sa pagpasok sa katotohanang realidad at sa mabuting pagpapatotoo sa Diyos, ang pinakamahalaga rito ay ang gabayan ang mga tao sa paglalaan nang mas maraming oras sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pagbabahaginan ng katotohanan. Sa ganitong paraan, ang mga hinirang ng Diyos ay magkakaroon ng mas malalim na kaalaman ukol sa mga pakay ng Diyos sa pagliligtas sa tao at sa layon ng gawain ng Diyos, at mauunawaan ang mga layunin ng Diyos at ang iba’t ibang hinihingi Niya sa tao, kaya’t nagagawa nilang gampanan nang maayos ang kanilang tungkulin at bigyang-kasiyahan ang Diyos. Kapag nakikipagtipon ka para magbahagi at mangaral, dapat kang praktikal na magsalita tungkol sa iyong patotoong batay sa karanasan, at huwag makuntento sa pangangaral ng mga salita at doktrina. Kapag kumakain at umiinom ka ng mga salita ng Diyos, dapat pagtuunan mo ang pag-unawa sa katotohanan—at kapag nauunawaan mo na ang katotohanan, dapat mo itong subukan at isagawa, at tanging kapag isinagawa mo ito na tunay mong mauunawaan ang katotohanan. Kapag nakikipagbahaginan ka sa mga salita ng Diyos, sabihin mo kung ano ang nalalaman mo. Huwag magyabang, huwag gumawa ng mga iresponsableng pahayag, huwag basta lamang magsabi ng mga salita at doktrina, at huwag magsalita nang labis. Kung magsasalita ka nang labis, kamumuhian ka ng mga tao at makakaramdam ka ng paninisi pagkatapos, at makakaramdam ka ng pagsisisi at ng pagkadismaya—at ikaw ang nagdulot ng lahat ng ito sa iyong sarili. Magagawa mo bang ipaunawa sa mga tao ang katotohanan at mapapasok sa realidad kung nangangaral ka lang ng mga salita at doktrina para turuan at pungusan sila? Kung hindi praktikal ang ibinabahagi mo, kung pawang mga salita at doktrina lamang ang mga ito, kahit gaano mo pa sila pungusan at turuan, mauuwi lang ito sa wala. Sa tingin mo ba na kapag natatakot ang mga tao sa iyo, at sinusunod nila kung anong sabihin mo sa kanila, at hindi sila naglalakas-loob na tumutol, ay nangangahulugan na nauunawaan nila ang katotohanan at nagiging mapagpasakop? Isa itong malaking pagkakamali; hindi ganoon kadali ang buhay pagpasok. Ang ilang lider ay parang isang bagong tagapamahala na sumusubok na magkaroon ng malakas na impresyon, sinusubukan nilang ipatupad ang bago nilang taglay na awtoridad sa mga hinirang ng Diyos upang magpasakop ang lahat sa kanila, iniisip na mas mapapadali nito ang kanilang trabaho. Kung wala kang katotohanang realidad, hindi magtatagal ay mabubunyag ang iyong totoong tayog, malalantad ang mga tunay mong kulay, at maaaring itiwalag ka. Sa ilang administratibong gawain, katanggap-tanggap ang kaunting pagpupungos at pagdidisiplina. Ngunit kung wala kang kakayahang magbahagi ng katotohanan, sa huli, hindi mo pa rin magagawang lutasin ang mga problema, at maaapektuhan nito ang mga resulta ng gawain. Kung, kahit ano pang mga isyu ang lumitaw sa iglesia, patuloy kang nanenermon sa mga tao at naninisi—kung ang ginagawa mo lang ay umasta nang pagalit—ito ang tiwali mong disposisyon kung gayon na ibinubunyag ang sarili nito, at naipakita mo ang pangit na hitsura ng iyong katiwalian. Kung palagi mong iniaangat ang iyong sarili at sinesermunan ang mga tao nang ganito, sa paglipas ng panahon, hindi makakatanggap ang mga tao ng panustos ng buhay mula sa iyo, wala silang anumang makakamit na praktikal, at sa halip ay mamumuhi at masusuklam sila sa iyo. Dagdag pa rito, magkakaroon ng ilang tao na matapos mong maimpluwensiyahan dahil sa kawalan ng pagkakilala, ay manenermon din sa iba at pupungusan sila. Magagalit din sila at iinit ang kanilang mga ulo. Hindi lang sa hindi mo magagawang lutasin ang mga problema ng mga tao—mauudyukan mo rin ang kanilang mga tiwaling disposisyon. At hindi ba’t iyon ay pag-akay sa kanila sa landas tungo sa kapahamakan? Hindi ba’t isa itong masamang gawain? Ang isang lider ay pangunahing dapat manguna sa pamamagitan ng pagbabahagi tungkol sa katotohanan at pagtutustos ng buhay. Kung palagi mong iniaangat ang iyong sarili at sinesermunan ang iba, magagawa ba nilang maunawaan ang katotohanan? Kung gagawa ka sa ganitong paraan sa loob ng ilang panahon, kapag malinaw nang nakikita ng mga tao kung ano ka talaga, iiwanan ka nila. Madadala mo ba ang mga tao sa harap ng Diyos sa pamamagitan ng paggawa sa ganitong paraan? Tiyak na hindi; ang magagawa mo lang ay sirain ang gawain ng iglesia at maging sanhi para kamuhian at iwanan ka ng lahat ng taong hinirang ng Diyos. Mayroong ilang lider at manggagawa na itiniwalag dahil sa kadahilanang ito noon. Hindi nila nagawang magbahaginan tungkol sa katotohanan para lutasin ang mga aktuwal na problema, akayin ang mga tao na kainin at inumin ang mga salita ng Diyos, o akayin ang mga tao na unawain ang kanilang sarili. Wala silang ginawa sa mahalagang gawain na ito; nakatuon lang sila sa pag-aangat ng kanilang sarili, panenermon sa mga tao, at pag-uutos, iniisip na sa pamamagitan ng paggawa nito, ginagawa nila ang gawain ng isang lider ng iglesia. Bilang resulta, hindi nila naisagawa ang mga pagsasaayos ng gawain na iniatas ng Itaas kahit na alam naman nila ito, ni hindi sila gumawa ng mga partikular na trabaho nang maayos. Ang tanging ginawa nila bukod sa pagsasalita ng mga salita at doktrina, at pagsigaw ng mga islogan ay para iangat ang kanilang mga sarili at bulag na magturo at magpungos ng mga tao. Naging dahilan ito para matakot ang lahat, at umiwas, sa mga lider at manggagawang ito, at hindi naglakas-loob magsumbong ng mga problema ang mga tao sa kanila. Sa pagkilos sa ganitong paraan, ginulo ng mga lider at manggagawa ang kanilang gawain at idinulot na ito ay mahinto. Tanging noong pinalayas sila ng sambahayan ng Diyos na napagtanto nilang wala silang ginawang anumang tunay na gawain. Marahil ay nakaramdam sila ng matinding pagsisisi, pero ang pagsisisi ay walang silbi. Sila ay tinanggal pa rin at itiniwalag.