Hinihikayat namin ang mga naghahanap ng katotohanan na kontakin kami.

Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Recital-latest-expression-5
Pagpapatuloy ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao

Mga Kategorya

Recital-the-word-appears-in-the-flesh-6
Mga Pagbigkas ni Cristo ng mga Huling Araw (Mga Seleksyon)

Ang Awtoridad ng Diyos (II)

Ikatlong Bahagi

Pagsasarili: Ang Ikatlong Sugpungan

Matapos madaanan ng isang tao ang pagkabata at kabataan at unti-unti at di-maiiwasan ang pagdating sa pagkahinog sa gulang, ang susunod na hakbang ay ganap na pamamaalam ng tao sa kanyang kabataan, pagpapaalam nila sa kanilang mga magulang, at pagharap nang mas maaga sa daan bilang isang nagsasariling may sapat na gulang. Sa puntong ito[c]dapat nilang harapin ang lahat ng mga tao, pangyayari, at bagay na dapat na kinakaharap ng isang taong may sapat na gulang, harapin ang lahat ng mga koneksyon sa tanikala ng kanilang buhay. Ito ang ikatlong sugpungan na dapat madaanan ng isang tao.

1. Matapos ang Pagiging Nagsasarili, ang Isang Tao ay Nagsisimulang Maranasan ang Dakilang Kapangyarihan ng Manlilikha

Kung ang kapanganakan at paglaki ay ang “panahon ng paghahanda” para sa paglalakbay sa buhay ng isang tao, ang paglalatag ng panulukang-bato sa kapalaran ng isang tao, samakatwid ang pagsasarili ay ang pagbubukas na pagsasalita ng nag-iisa sa sariling kapalaran sa buhay. Kung ang kapanganakan ng isang tao at ang paglaki niya ay kayamanan na kanilang naimpok para sa kanilang kapalaran sa buhay, samakatwid ang pagsasarili ng isang tao ay kapag nasimulan na niyang gastusin o dagdagan ang yamang iyon. Kapag nilisan ng isang tao ang kanyang mga magulang at nagsarili, ang panlipunang mga kondisyon na kakaharapin, at ang uri ng gawain o karera na makukuha niya ay kapwa iniatas ng kapalaran at walang kinalaman sa kanyang mga magulang. May ilang tao na pumipili ng isang pangunahing pinag-aaralan sa kolehiyo at nagtatapos sa pagkatagpo ng isang kasiya-siyang trabaho matapos siyang makapagtapos, ginagawang matagumpay na unang malaking hakbang sa paglalakbay sa kanilang mga buhay. May ilang mga tao na natututo at nagiging dalubhasa sa maraming iba’t-ibang kasanayan at ngunit kailanman ay hindi makahanap ng trabaho na angkop sa kanila o matagpuan ang kanilang posisyon, mas higit lalo ang magkaroon ng karera; sa simula pa ng kanilang paglalakbay sa buhay natatagpuan nila ang kanilang mga sarili na nahahadlangan sa bawat liko, dinadagsa ng mga ligalig, ang kanilang mga tanawin ay malungkot at ang kanilang buhay ay hindi tiyak. Ang ilang mga tao ay masigasig na ginagamit ang kanilang pinag-aralan, ngunit makitid na nakakaligtaan ang lahat ng kanilang mga pagkakataon na makatanggap ng mas mataas na pinag-aralan, at tila itinadhanang kailanma’y hindi makamit ang tagumpay, ang kanilang kauna-unahang hangarin sa lakbayin sa kanilang mga buhay ay nalulusaw sa manipis na hangin. Hindi alam[d] kung ang dadaanan ay patag o mabato, nararamdaman nila sa kauna-unang pagkakataon kung paanong puno ng mga pagbabago ang patunguhan ng tao, at kung kaya’t tinuturing ang buhay nang may pag-asa at pangamba. May ilang mga tao, sa kabila ng pagiging hindi gaanong nakapag-aral, ay nakakapagsulat ng mga aklat at nakakatamo ng sukat na katanyagan; ang ilan, bagaman halos ganap na walang pinag-aralan, ay nagkakaroon ng pera mula sa negosyo at sa gayon ay nasusuportahan ang kanilang mga sarili…. Anumang trabaho ang piliin ng isa, paano man siya kumita: may kontrol ba ang mga tao tungkol sa kung sila ba ay gagawa ng tamang pagpili o maling pagpili? Sang-ayon ba sila sa kanilang mga pagnanais at mga kapasyahan? Karamihan sa mga tao ay nagnanais na makapagtrabaho nang kakaunti at kumita nang mas malaki, na hindi magtrabaho sa ilalim ng araw at ng ulan, manamit nang mahusay, magningning at kuminang sa lahat ng dako, pangibabawan ang iba, at magdala ng karangalan sa kanilang mga ninuno. Ang mga hangarin ng tao ay napakaperpekto, subalit kapag ginawa na nila ang unang mga hakbang sa paglalakbay sa kanilang mga buhay, unit-unti nilang naiintindihan kung gaano ka-imperpekto ang patunguhan ng tao, at sa kauna-unahang pagkakataon tunay nilang nauunawaan ang katotohanan na, bagaman maaaring makagawa nang mapangahas ng mga plano para sa sariling kinabukasan, bagaman ang isa’y maaaring magtanim sa isip ng matapang na mga pantasya, walang sinuman ang may kakayahan o may kapangyarihan na isakatuparan ang kanyang sariling mga pangarap, walang sinuman ang nasa posisyon na kontrolin ang kanyang sariling kinabukasan. Palaging magkakaroon ng ilang agwat sa pagitan ng sariling mga pangarap at mga realidad na dapat niyang kaharapin; ang mga bagay kailanman ay hindi ayon sa ninanais ng isa na maging, at sa harap ng ganoon mga realidad hindi kailanman makakamit ng mga tao ang kasiyahan o katiwasayan. May ilang mga tao na gagawin ang anumang maaaring gawin, magpupunyagi nang husto at gagawa ng malaking mga sakripisyo para sa kapakanan ng kanilang mga pinagkakakitaan at hinaharap, bilang pagtangka na mapalitan ang kanilang sariling kapalaran. Subalit sa katapusan, kahit na matupad nila ang kanilang mga pangarap at mga pagnanais sa pamamagitan ng kanilang sariling marubdob na paggawa, hindi nila kailanman mapapalitan ang kanilang mga kapalaran, at gaano man kasidhi nilang subukin, hindi nila kailanman malalampasan kung ano ang itinakda sa kanila ng tadhana. Hindi alintana ang mga pagkakaiba sa kakayahan, IQ, at paghahangad, ang mga tao ay pantay-pantay lahat sa harap ng tadhana, na walang pagkakaiba sa malaki o sa maliit, sa mataas o sa mababa, sa pinaparangalan o sa hinahamak. Anumang hanapbuhay na sinisikapna matamo, anuman ang ginagawa ng isa upang kumita, at kung gaano na ang naimpok niyang kayamanan sa buhay ay hindi napapagpasyahan ng sariling mga magulang, ng sariling mga talento, ng sariling mga pagpupunyagi o sariling mga ambisyon, kundi nang naitadhana ng Manlilikha.

2. Pag-iwan sa Sariling mga Magulang at Seryosong Pag-uumpisa na Gampanan ang Sariling Papel sa Teatro ng Buhay

Kapag ang isa ay nakarating na sa ganap na gulang, maaari nang iwanan ng isa ang kanyang mga magulang at magsarili na, at nandito sa puntong ito ang isa ay makakapag-umpisa na gampanan ang mga sariling papel, na ang sarili niyang misyon sa buhay ay tumitigil sa pagiging mahamog at unti-unting nagiging maliwanag. Sa pangalan lamang ang isa ay nananatiling malapit na nakatali sa sariling mga magulang, subalit dahil ang sariling misyon at ang papel na ginagampanan niya ay walang kinalaman sa sariling niyang ina at ama, sa katunayan ang malapit na panali ay dahan-dahang napapatid habang ang isang tao ay unti-unting nagsasarili. Mula sa perspektibong byolohiko, ang mga tao’y hindi pa rin maiwasan na hindi umasa sa kanilang mga magulang sa mga nakatagong kamalayan na mga paraan, subalit sa tahasang pagsasalita, kapag sila’y malaki na, may ganap na kahiwalay na mga buhay sila mula sa kanilang mga magulang, at magagampanan nila ang mga papel na kanilang natanggap nang nagsasarili. Maliban sa kapanganakan at pagpapalaki ng anak, ang tungkulin ng mga magulang sa buhay ng isang bata ay basta bigyan sila ng isang pormal na kapaligiran na kalalakihan nila, pagkat wala maliban sa naitadhana ng Manlilikha ang may kaugnayan sa kapalaran ng tao. Walang sinuman ang makakakontrol sa anumang uri ng kinabukasang magkakaroon ang tao; ito ay malaon nang naitadhana, at kahit na ang sariling mga magulang ay hindi maaaring makapagpabago ng sariling kapalaran. Kung patungkol sa kapalaran, ang bawa’t isa ay nagsasarili, at bawa’t isa ay may kanyang sariling kapalaran. Kung kaya walang mga magulang ninuman ang makakapagpatigil sa kapalaran ng isa sa buhay o maipipilit ang kaunti mang impluwensya sa papel na gagampanan ng isa sa buhay. Maaaring masabi na ang pamilya na kung saan naitadhana ang isa na maisilang, at ang kapaligiran na kinalakihan ng isa, ay wala nang higit sa mga kondisyon upang matupad ang sariling misyon sa buhay. Ang mga ito’y hindi sa anumang paraan ang nagpapasya sa kapalaran ng isang tao sa buhay o ang uri ng tadhana sa gitna kung saan ang isang tao ay tumutupad sa kanyang misyon. At kung kaya’t walang mga magulang ninuman ang maaaring tumulong sa isa na matupad ang sariling misyon sa buhay, walang kaanak ninuman ang maaaring makatulong sa isa na ipagpalagay ang sariling papel sa buhay. Kung paano isasagawa ng isa ang sariling misyon at sa anong uri ng pamumuhay sa kapaligiran ang isasaganap ng isa sa sariling niyang papel ay ganap na naitadhana na ng sariling kapalaran sa buhay. Sa ibang mga salita, walang ibang nilalayong mga kondisyon ang maaaring makaimpluwensya sa misyon ng isang tao, na naitadhana ng Manlilikha. Ang lahat ng mga tao ay nagiging ganap sa gulang ayon sa kanilang sariling kinalakihang mga kapaligiran, pagkatapos, unti-unti, bawat hakbang, ay tumutungo sa sariling mga daanan sa buhay, tinutupad ang mga kahihinatnan na binalak para sa kanila ng Manlilikha, natural lamang, hindi sinasadyang pumasok sa malawak ng karagatan ng sangkatauhan at ipinapalagay ang sariling mga poste sa buhay, na kung saan masisimulan nila ang pagtupad sa kanilang mga katungkulan bilang mga nilalang para sa kapakanan ng pagtadhana ng Manlilikha, para sa kapakanan ng Kanyang kapangyarihan.

Pag-aasawa: Ang Ikaapat na Sugpungan

Habang ang isa ay tumatanda at gumugulang, ang isa ay lumalaki nang mas malayo mula sa sariling mga magulang at sa kapaligiran na kung saan siya naipanganak at lumaki, at sa halip ang isa ay nagsisimulang humanap ng direksyon para sa sariling buhay at mga layunin sa paraan ng pamumuhay na kakaiba sa sariling mga magulang. Sa panahong ito, hindi na kailangan ng isang tao ang sariling mga magulang, ngunit sa halip ay isang kapareha na makakasama niya sa buhay: isang asawa, isang tao na kung sino ang sariling kapalaran ay matalik na nakapulupot. Sa paraang ito, ang unang malaking pangyayari na kakaharapin ng isa sumunod pagkatapos ng pagsasarili ay ang pag-aasawa, ang ikaapat na sugpungan na dapat daanan ng isang tao.

1. Ang Isa ay Walang Pagpipilian tungkol sa Pag-aasawa

Ang pag-aasawa ay isang napakahalagang pangyayari sa buhay ninuman; ito ay panahon na ang isang tao ay tunay na umaako ng iba’t ibang uri ng mga katungkulan, unti-unting nagsisimula na ganapin ang iba’t-ibang mga uri ng misyon. Ang mga tao’y nagtatanim sa isip ng maraming mga ilusyon tungkol sa pag-aasawa bago nila ito maranasan, at lahat ng mga ilusyong ito ay magaganda. Inaakala ng mga kababaihan na ang kanilang kabiyak ay magiging si Prince Charming, at inaakala ng mga kalalakihan na sila’y papakasal kay Snow White. Ang mga pantasyang ito ay nagpapakita na ang bawat tao ay may tiyak na mga kinakailangan para sa pag-aasawa, ang sarili nilang mga hinihingi at mga pamantayan. Bagaman sa masamang kapanahunan ito, ang mga tao ay tuluy-tuloy na binobomba ng baluktot na mga mensahe tungkol sa pag-aasawa, na siyang lumilikha ng mas karagdagang mga kinakailangan at nagbibigay sa mga tao ng lahat ng mga uri ng bagahe at kakaibang mga saloobin, sinuman na nakaranas ng pag-aasawa ay nakakaalam na anuman ang pagkakaunawa niya nito, anuman ang salooban niya tungkol dito, ang pag-aasawa ay hindi isang bagay na pinagpipilian ng isang indibidwal.

Maraming tao ang nakakaharap ng isang tao sa kanyang buhay, subalit walang sinuman ang nakakaalam kung sino ang magiging kapareha niya sa pag-aasawa. Bagaman ang lahat ay may kani-kanilang sariling mga palagay at personal na pananaw tungkol sa paksa ng pag-aasawa, walang sinuman ang maaaring makahula kung sino sa wakas ang magiging kanilang tunay na kabiyak, at ang sariling mga haka-haka ay walang saysay. Matapos makatagpo ang isang taong iyong gusto, maari mong habulin ang taong iyon; subalit kung ang taong iyon ay interesado sa iyo, kung siya ay maaaring maging kapareha mo, ay hindi sa iyo ang pagpapasya. Ang nilalayon ng iyong pagsinta ay hindi kinakailangan ang taong iyong makakabahagi sa iyong buhay; samantala may isang kailanman’y hindi mo inaasahang papasok nang tahimik sa iyong buhay at magiging iyong kapareha, ang magiging pinakamahalagang elemento sa iyong kapalaran, ang iyong kabiyak, ang hindi-malulusutang pagtatalian ng iyong kapalaran. Kung kaya, bagaman may mga milyun-milyong mga pag-aasawa sa mundo, bawat isa ay kakaiba: Gaano karaming mga pag-aasawa ang hindi kasiya-siya, gaano karami ang maligaya; gaano karami ang masusukat sa Silangan at Kanluran, gaano karami sa Hilaga at Timog; gaano karami ang perpektong mga tambalan, gaano karami ang pantay na ranggo; gaano karami ang maligaya at magkabagay, gaano karami ang nasasaktan at nagdadalamhati; gaano karami ang kinaiinggitan ng iba, gaano karami ang mali ang pagkakaintindi at minamaliit; gaano karami ang puno ng kaligayahan, gaano karami ang tubig ng mga luha at sanhi ng kawalan ng pag-asa. Sa hindi mabibilang na mga pag-aasawang ito, ibinubunyag ng mga tao ang katapatan at panghabambuhay na pagtatalaga sa pag-aasawa, o pagmamahal, pagkagiliw, at kawalan ng kakayahang maghiwalay, o pagbibitiw at kawalan ng pag-unawa, o pagkakanulo nito, pati na ng pagkamuhi. Kung ang pag-aasawa mismo ay magdadala ng kaligayahan o sakit, ang misyon ng bawat isa sa pag-aasawa ay itinadhana ng Manlilikha at hindi mababago; bawat isa ay dapat tupdin ito. At ang indibidwal na kapalaran na nasa likod ng bawat pag-aasawa ay walang pagbabago; matagal na itong naitadhana ng Manililikha.

2. Ang Pag-aasawa ay Isinilang sa mga Kapalaran ng Dalawang Magkapareha

Ang pag-aasawa ay isang mahalagang sugpungan sa buhay ng isang tao. Ito ay bunga ng kapalaran ng isang tao, isang mahalagang kawing sa sariling kapalaran; ito ay hindi itinatag sa kaninumang indibidwal na pagkukusa o mga kagustuhan, at hindi naiimpluwensiyahan ng anumang panlabas na mga kadahilanan, subalit ganap na natutukoy sa pamamagitan ng mga kapalaran ng dalawang panig, sa pamamagitan ng mga pagsasaayos at pagtatadhana ng Manlilikha hinggil sa kapalaran ng magkapareha. Sa ibabaw nito, ang layunin ng pag-aasawa ay ipagpatuloy ang sangkatauhan, subalit sa katotohanan ang pag-aasawa ay walang iba kundi isang ritwal na dinadaanan ng isang tao sa proseso ng pagtupad sa sariling misyon. Ang mga papel na ginagampanan ng mga tao sa pag-aasawa ay hindi lamang sa pag-aaruga sa susunod na henerasyon; ang mga ito ay iba’t-ibang mga papel na inaako ng isang tao at ng mga misyon na dapat niyang tupdin sa daanan ng pagpapanatili sa isang pag-aasawa. Yamang ang sariling kapanganakan ay nakakaimpluwensiya sa pagbabago sa mga tao, mga pangyayari, at mga bagay sa paligid ng isang tao, ang pag-aasawa ng isa ay hindi rin maiiwasang makaapekto sa kanila, at saka, babaguhin sila sa iba’t-ibang di-magkakatulad na mga paraan.

Kapag ang isang tao ay nagsasarili, sinisimulan ng isa ang kanyang sariling paglalakbay sa buhay, na hahantong sa hakbang bawat hakbang patungo sa mga tao, mga pangyayari, at mga bagay na kaugnay ng sariling pag-aasawa; at kasabay nito, ang isa pang tao na bubuo sa pag-aasawahang ito ay papalapit, hakbang bawat hakbang, tungo sa parehong mga tao, pangyayari at mga bagay. Sa ilalim ng dakilang kapangyarihan ng Manlilikha, ang dalawang di-magkaanu-ano na makikibahagi sa magkaugnay na kalaparan ay unti-unting pumasok sa pag-aasawa at magiging, mahimala, isang pamilya, “dalawang balang na kumakapit sa parehong tali.” Kaya kapag ang isa ay pumasok sa pag-aasawa, ang paglalakbay ng isa ay makakaimpluwensya at makakahipo sa buhay ng kabiyak, at ganoon din ang paglalakbay ng kapareha sa buhay ay makakaimpluwensiya at makakahipo sa sariling kapalaran sa buhay. Sa ibang salita, ang kapalaran ng mga tao ay magkakaugnay sa isa’t isa, at walang sinuman ang maaaring makatupad ng sariling misyon ni magampanan ang sarili niyang papel na ganap na walang ugnayan sa iba. Ang sariling kapanganakan ay may kinalaman sa malaking tanikala ng mga ugnayan; ang paglaki ay kinasasangkutan din ng isang masalimuot na tanikala ng mga ugnayan, at katulad nito, ang pag-aasawa ay di-maiiwasang umiral at mapanatili ng isang malawak at masalimuot na sapot ng pantaong mga koneksyon, sinasangkot ang bawat kaanib at nakakaimpluwensiya sa kapalaran ng bawat isang bahagi nito. Ang pag-aasawa ay hindi bunga ng kapwa miyembro ng mga pamilya, ang mga kalagayan na kinalagyan nila, ang kanilang mga anyo, ang kanilang mga edad, ang kanilang mga katangian, ang kanilang mga talento, o anumang mga kadahilanan; sa halip, ito ay nagmumula sa isang pinagsaluhang misyon at isang magkaugnay na kapalaran. Ito ang pinanggalingan ng pag-aasawa, isang bunga ng pantaong kapalaran na pinagtugma at isinaayos ng Manlilikha.

00:00
00:00

0(Mga) Resulta ng Paghahanap