“Ang kalapastanganan at paninirang-puri sa Diyos ay isang kasalanang hindi patatawarin sa buhay na ito o sa darating na mundo, at ang mga gumagawa ng kasalanang ito ay hindi kailanman marereinkarnasyon.” Nangangahulugan ito na hindi kinukunsinti ng disposisyon ng Diyos na salungatin ito ng tao. Tiyak at walang pag-aalinlangan na hindi patatawarin ang kalapastanganan at paninirang-puri sa Diyos sa buhay na ito o sa darating na mundo. Ang kalapastanganan sa Diyos, sinadya man ito o hindi, ay isang bagay na sumasalungat sa disposisyon ng Diyos, at ang pagsasabi ng mga salitang lumalapastangan sa Diyos, anuman ang dahilan, ay tiyak na kokondenahin. Gayunpaman, may mga taong nagsasabi ng mga salitang kakonde-kondena at lapastangan sa mga sitwasyon kung saan hindi nila ito naiintindihan, o kung saan sila ay nailihis, kinontrol, at sinikil ng iba. Matapos nilang sabihin ang mga salitang ito, hindi sila mapalagay, pakiramdam nila ay naakusahan sila, at labis ang pagsisisi nila. Pagkatapos nito, naghahanda sila ng sapat na mabubuting gawa habang nagkakamit ng kaalaman at nagbabago rito, at hindi na tinatandaan ng Diyos samakatuwid ang kanilang mga dating pagsalangsang. Dapat ninyong tumpak na malaman ang mga salita ng Diyos at hindi arbitraryong gamitin ang mga ito ayon sa inyong mga kuru-kuro at imahinasyon. Dapat ninyong maintindihan kung kanino nakatuon ang Kanyang mga salita, at kung ano ang konteksto ng Kanyang sinasabi. Hindi ninyo dapat arbitraryong gamitin o kaswal na bigyang kahulugan ang mga salita ng Diyos. Ang mga taong hindi alam kung paano dumanas ay hindi pinagninilayan ang kanilang sarili sa anumang bagay, at hindi nila ikinukumpara ang kanilang sarili sa mga salita ng Diyos, habang ang mga may ilan nang karanasan at kabatiran ay madaling maging sobrang sensitibo, arbitraryong ikinukumpara ang sarili nila sa mga salita ng Diyos kapag binabasa nila ang Kanyang mga sumpa o ang Kanyang pagkamuhi at pagtitiwalag sa mga tao. Hindi naiintindihan ng mga taong ito ang mga salita ng Diyos at palaging mali ang pagkaunawa nila sa Kanya. May ilang taong hindi binasa ang mga kasalukuyang salita ng Diyos o siniyasat ang kasalukuyan Niyang gawain, o nakamit man lang ang kaliwanagan ng Banal na Espiritu. Nagsalita sila ng panghuhusga sa Diyos, at pagkatapos ay may isang taong nagpalaganap ng ebanghelyo sa kanila, na kanilang tinanggap. Pagkatapos nito, pinagsisihan nila ang kanilang ginawa at handa silang magbago, kung saan makikita natin ang kanilang magiging mga pag-uugali at pagpapamalas sa hinaharap. Kung ang pag-uugali nila ay labis na hindi mabuti pagkatapos nilang magsimulang manalig, at ginawa pa nila itong mas masahol sa pag-iisip na, “Nagsabi na ako ng mga salitang lumalapastangan, naninirang-puri, at nanghuhusga sa Diyos, at kung kokondenahin ng Diyos ang ganitong uri ng mga tao, wala nang silbi ang aking mga paghahangad,” kung gayon ay ganap na katapusan na nila. Inabandona na nila ang kanilang sarili sa kawalan ng pag-asa at hinukay ang sarili nilang libingan.

Karamihan sa mga tao ay sumalangsang at dinungisan ang kanilang sarili sa ilang partikular na paraan. Halimbawa, ang ilang tao ay lumaban sa Diyos at nagsalita ng mga kalapastanganang bagay; tinanggihan ng ilang tao ang atas ng Diyos at hindi ginampanan ang kanilang tungkulin, at itinaboy ng Diyos; ipinagkanulo ng ilang tao ang Diyos nang maharap sila sa mga tukso; ipinagkanulo ng ilan ang Diyos nang lagdaan nila ang “Tatlong Sulat” noong arestuhin sila; ang ilan ay nagnakaw ng mga handog; ang ilan ay naglustay ng mga handog; ang ilan ay ginulo nang madalas ang buhay-iglesia at nagdulot ng pinsala sa mga taong hinirang ng Diyos; ang ilan ay bumuo ng mga pangkat at pinagmalupitan ang iba, kaya nagkagulo sa iglesia; ang ilan ay madalas na nagpakalat ng mga kuru-kuro at kamatayan, na nakapinsala sa mga kapatid; at ang ilan ay gumawa ng kalaswaan at kahalayan, at naging masamang impluwensiya. Sapat nang sabihin na lahat ay may kani-kanyang mga paglabag at dungis. Pero nagagawa ng ilang tao na tanggapin ang katotohanan at magsisi, samantalang ang iba ay hindi at mamamatay bago magsisi. Kaya dapat tratuhin ang mga tao ayon sa kanilang kalikasang diwa at sa kanilang hindi nagbabagong pag-uugali. Ang mga puwedeng magsisi ay ang mga tunay na nananalig sa Diyos; pero para sa mga ayaw talagang magsisi, ang mga dapat alisin at patalsikin ay aalisin at patatalsikin. Ang ilang tao ay masama, ang ilan ay hangal, ang ilan ay mangmang, at ang ilan ay mga halimaw. Magkakaiba ang bawat isa. Sinasapian ng masasamang espiritu ang ilang masasamang tao, habang ang iba naman ay mga kampon ni Satanas at ng mga diyablo. Ang ilan ay partikular na masama ayon sa kalikasan, ang ilan ay partikular na mapanlinlang, ang ilan ay sadyang sakim pagdating sa pera, at ang iba naman ay nagpapakasasa sa kahalayan. Magkakaiba ang pag-uugali ng bawat tao, kaya dapat tingnan ang lahat ng tao sa komprehensibong paraan alinsunod sa kanilang indibiduwal na kalikasan at mga hindi nagbabagong pag-uugali. Ayon sa mga likas na gawi ng mortal na laman ng tao, ang bawat tao ay may kalayaang magpasya sino man sila. Kaya nilang pag-isipan ang mga bagay-bagay ayon sa mga kuru-kuro ng tao, at wala silang kakayahang tuwirang maarok ang espirituwal na mundo o magkaroon ng anumang paraan para malaman ang katotohanan nito. Halimbawa, kapag nananalig ka sa tunay na Diyos at gusto mong tanggapin ang yugtong ito ng Kanyang bagong gawain, pero walang dumating para ipalaganap ang ebanghelyo sa iyo at tanging ang gawain lamang ng Banal na Espiritu ang nagbibigay-liwanag at gumagabay sa iyo kung saan, masyadong limitado ang nalalaman mo. Imposible para sa iyo na malaman kung anong gawain ang ginagawa ng Diyos ngayon at kung ano ang isasakatuparan Niya sa hinaharap. Hindi maaarok ng mga tao ang Diyos; wala silang kakayahang gawin ito, at hindi rin sila nagtataglay ng kakayahang tuwirang maunawaan ang espirituwal na mundo o lubusang maunawaan ang gawain ng Diyos, lalo na ang pagsilbihan Siya nang may lubusang pagkukusang-loob tulad ng isang anghel. Maliban na lang kung sakupin, iligtas, at baguhin muna ng Diyos ang mga tao sa pamamagitan ng Kanyang mga salita, o diligan at tustusan sila ng mga katotohanang Kanyang ipinapahayag, hindi magagawa ng mga tao na matanggap ang bagong gawain, makamit ang katotohanan at buhay, o makilala ang Diyos. Kung hindi gagawin ng Diyos ang gawaing ito, hindi sila magkakaroon ng mga bagay na ito sa kalooban nila; pinagpapasyahan ito ng kanilang likas na gawi. Kung kaya, may ilang taong lumalaban o nagrerebelde, natatamo ang galit at poot ng Diyos, pero iba-iba ang pagtrato ng Diyos sa bawat kaso at magkakahiwalay Niyang hinaharap ang bawat isa sa kanila alinsunod sa likas na gawi ng tao. Ang anumang gawaing ginagawa ng Diyos ay naaangkop. Alam Niya kung ano ang gagawin at kung paano ito gagawin, at tiyak na hindi Niya ipagagawa sa mga tao ang anumang hindi nila kayang likas na gawin. Ang pakikitungo ng Diyos sa bawat tao ay batay sa mga aktuwal na sitwasyon ng kalagayan at kinalakhan ng taong iyon sa panahong iyon, pati na sa mga kilos at pag-uugali ng taong iyon at sa kanyang kalikasang diwa. Hindi kailanman gagawan ng Diyos ng masama ang sinuman. Isang panig ito ng pagiging matuwid ng Diyos. Halimbawa, tinukso ng ahas si Eba na kainin ang bunga ng punong-kahoy ng pagkakilala ng mabuti at masama, pero hindi siya sinisi ni Jehova sa pagsasabing, “Sinabihan kita na huwag kainin iyon, kaya bakit ginawa mo pa rin ito? Dapat ay mayroon kang pagkilatis; dapat alam mo na nagsalita lamang ang ahas para tuksuhin ka.” Hindi pinagalitan ni Jehova nang gayon si Eba. Dahil ang mga tao ay likha ng Diyos, alam Niya kung ano ang kanilang mga likas na gawi at kung ano ang kayang gawin ng mga likas na gawing iyon, hanggang saan kayang kontrolin ng mga tao ang kanilang sarili, at hanggang saan makakarating ang mga tao. Alam na alam ng Diyos ang lahat ng ito. Ang pakikitungo ng Diyos sa isang tao ay hindi kasingsimple ng inaakala ng mga tao. Kapag ang Kanyang saloobin ukol sa isang tao ay pagkamuhi o pagkasuklam, o pagdating sa sinasabi ng taong ito sa isang partikular na konteksto, nauunawaan Niyang mabuti ang mga kalagayan nito. Ito ay dahil masusing sinisiyasat ng Diyos ang puso at diwa ng tao. Palaging iniisip ng mga tao, “Ang Kanyang pagka-Diyos lamang ang taglay ng Diyos. Siya ay matuwid at hindi pinalalampas ang pagkakasala ng tao. Hindi Niya isinasaalang-alang ang mga paghihirap ng tao o inilalagay ang Kanyang sarili sa sitwasyon ng mga tao. Kung lalabanan ng isang tao ang Diyos, parurusahan Niya ito.” Hindi talaga ganoon ang mga bagay-bagay. Kung ganoon ang pagkaunawa ng isang tao sa Kanyang pagiging matuwid, Kanyang gawain, at Kanyang pagtrato sa mga tao, maling-mali ang taong ito. Ang pagtatakda ng Diyos sa kalalabasan ng bawat tao ay hindi batay sa mga kuru-kuro at imahinasyon ng tao, kundi sa matuwid na disposisyon ng Diyos. Gagantihan Niya ang bawat tao ayon sa nagawa nila. Ang Diyos ay matuwid, at sa malao’t madali, titiyakin Niya na lahat ng tao ay lubusang nakumbinsi.