Itinatanong ng ilang tao na, “Pinagmamasdan ng Diyos ang kaibuturan ng puso ng sangkatauhan, at iisa lang ang katawang-tao at ang Espiritu ng Diyos. Alam ng Diyos ang lahat ng sinasabi at ginagawa ng mga tao, kaya alam ba ng Diyos na nananampalataya na ako ngayon sa Kanya?” May kinalaman ang mga ito sa isang tanong, iyon ay, kung paano mauunawaan ang Diyos na nagkatawang-tao at ang relasyon sa pagitan ng Kanyang Espiritu at katawang-tao. Iniisip ng ilang tao na maaaring hindi ito alam ng Diyos dahil Siya ay praktikal, subalit may iba naman na iniisip na alam ito ng Diyos dahil iisa lang ang katawang-tao at ang Espiritu ng Diyos. Ang maunawaan ang Diyos ay pangunahing ang maunawaan ang diwa Niya at ang mga katangian ng Espiritu Niya, at hindi dapat subukang tukuyin ng tao kung alam ba ng katawang-tao ng Diyos ang anumang bagay o kung alam ba ng Espiritu Niya ang anumang bagay; marunong at kahanga-hanga ang Diyos, at di-maarok ng tao. Ang katawang-tao at ang Espiritu, at ang pagkatao at pagka-Diyos—ito ay ang mga bagay na hindi pa ninyo malinaw na nauunawaan. Kapag ang Diyos ay naging tao at ang Espiritu ay napagtibay sa katawang-tao, ang diwa Niya ay banal, ganap na naiiba sa diwa ng isang tao at sa kung anong uri ng espiritu ang nananahan sa loob ng katawan ng isang tao; ang mga ito ay dalawang ganap na magkaibang bagay. Ang diwa ng isang tao at ang espiritu niya ay nakaugnay sa taong iyon. Ang Espiritu ng Diyos ay nakaugnay sa katawang-tao Niya, ngunit Siya ay makapangyarihan pa rin sa lahat. Habang ginagawa Niya ang Kanyang gawain mula sa loob ng katawang-tao, kumikilos din ang Espiritu Niya sa lahat ng dako. Hindi mo maaaring itanong na, “Papaano ba mismo naging makapangyarihan sa lahat ang Diyos? Ipakita Mo sa akin at hayaan Mong makita ko ito nang malinaw.” Walang paraan para makita ito nang malinaw. Sapat nang makita mo kung paano gumagawa ang Banal na Espiritu sa mga iglesia kapag ginagawa ng katawang-tao ang gawain Niya. May katangian ng pagiging makapangyarihan sa lahat ang Espiritu ng Diyos; kinokontrol Niya ang buong sansinukob at inililigtas ang mga hinihirang Niya, at gumagawa rin Siya sa mga iglesia upang bigyang-liwanag ang mga tao, habang ginagawa rin ng katawang-tao ang gawain Niya kasabay nito. Hindi mo maaaring sabihing walang Espiritu ang katawang-tao habang gumagawa ang Espiritu sa mga iglesia. Kung sasabihin mo iyan, hindi ba’t ikinakaila mo ang pagkakatawang-tao ng Diyos? Gayunman, may ilang bagay na hindi alam ng katawang-tao. Ang hindi pagkaalam na ito ay ang normal at praktikal na aspekto ni Cristo. Dahil ang Espiritu ng Diyos ay kongkretong naisasakatuparan sa loob ng katawang-tao, nagpapatunay ito na ang Diyos Mismo ang diwa ng katawang-taong iyon. Alam na ng Espiritu Niya ang anumang bagay na hindi alam ng katawang-tao Niya, kaya maaaring sabihin ng isang tao na alam na ng Diyos ang bagay na iyon. Kung ikakaila mo ang aspekto ng Espiritu dahil sa praktikal na aspekto ng katawang-tao, kung gayon ay ikinakaila mo na ang katawang-taong ito ay ang Diyos Mismo, at nagawa mo ang mismong pagkakamaling nagawa ng mga Pariseo. Sinasabi ng ilan, “Iisa lang ang katawang-tao at ang Espiritu ng Diyos, kaya maaaring alam ng Diyos kung gaano karaming tao ang natamo natin nang minsanan dito para sa Kanya nang ipangaral natin ang ebanghelyo. Alam ng Espiritu, kaya alam din ito ng katawang-tao, dahil Sila ay iisa!” Sa pagsasalita mo nang ganito ay ikinakaila mo ang diwa ng katawang-tao. Taglay ng katawang tao ang Kanyang praktikal at normal na aspekto: May ilang bagay na maaaring malaman ng katawang-tao at ilang bagay na hindi kailangang malaman ng katawang-tao. Iyon ang Kanyang normal at praktikal na aspekto. Sinasabi ng ilan, “Ang nalalaman ng Espiritu ay tiyak na malalaman din ng katawang-tao.” Kahima-himala ito, at ang sabihin ito ay pagkakaila sa diwa ng katawang-tao. Normal at praktikal ang Diyos na nagkatawang-tao. Sa ilang bagay, hindi Siya katulad ng iniisip ng mga tao—na nagagawang misteryosong malaman ang mga bagay na ito nang hindi nakikita o nahahawakan ang mga ito, na hindi limitado ng espasyo o heograpiya. Hindi iyon ang katawang-tao kundi ang espirituwal na katawan. Pagkatapos mabuhay na muli ni Jesus mula sa kamatayan, kaya Niyang magpakita at maglaho at makapasok sa mga silid sa pamamagitan ng pagtagos sa mga pader, ngunit iyon ay ang muling nabuhay na Jesus. Bago ang muling pagkabuhay, hindi nakapapasok sa mga silid si Jesus sa pamamagitan ng pagtagos sa mga pader. Nalimitahan Siya ng espasyo, heograpiya, at oras. Iyon ang pagiging normal ng katawang-tao.

Hindi simpleng bagay ang malaman ang pagkakatawang-tao ng Diyos—dapat mo itong tingnan mula sa iba’t ibang anggulo ayon sa mga salita ng Diyos, kailangan mong isaalang-alang ang kabuuan, at ganap na iwasang ibatay ang iyong kaalaman sa mga regulasyon o sa mga imahinasyon mo. Sinasabi mong iisa lang ang katawang-tao at ang Espiritu ng Diyos at na alam ng katawang-tao ang lahat ng alam ng Espiritu, ngunit mayroon ding normal at praktikal na aspekto ang katawang-tao. Higit pa rito, may isa pang aspekto, na noong panahong gumagawa ang katawang-tao, ang Diyos Mismo ang Siyang gumagawa: Gumagawa ang Espiritu at gumagawa rin ang katawang-tao, ngunit ang katawang-tao ang siyang pangunahing gumagawa—ginagampanan ng katawang-tao ang pangunahing papel, habang ginagampanan ng Espiritu ang partikular na gawain upang bigyang-liwanag, gabayan, tulungan, protektahan, at pangalagaan ang sangkatauhan. Gumaganap ng pangunahing papel ang gawain ng katawang-tao—kung nais Niyang malaman ang tungkol sa isang tao, napakadali lang para sa Kanya na gawin iyon. Kapag gustong malaman ng isang tao ang tungkol sa isa pang tao, kung hindi pa niya napagmamasdan ang pag-uugali ng taong iyon nang ilang beses, hindi niya magagawang magkamit ng maliwanag na pagkaunawa tungkol sa taong iyon. Hindi kayang mahalata ng mga tao ang kalikasang diwa ng ibang tao, ngunit ang Diyos na nagkatawang-tao ay palaging nakikita at kayang husgahan kung anong uri ng tao ang isang tao, pati na rin ang pag-uugali at diwa nito. Imposibleng wala Siyang gayong pagkaunawa. Halimbawa, alam at nauunawaan Niya kung paano umaasal ang isang tao, kung ano ang magagawa nito, at kung anong kasamaan ang kaya nitong gawin at kung hanggang anong antas. Sinasabi ng ilan, “Kung nauunawaan ng Diyos ang lahat, alam ba Niya kung nasaan ako ngayon?” Hindi mahalagang malaman ito. Ang maunawaan ng Diyos ang isang tao ay hindi ang malaman kung nasaan ito bawat araw. Hindi kailangang malaman iyon. Sapat na ang maunawaan kung ano ang likas na gagawin ng isang tao, at sapat na iyon para gawin Niya ang Kanyang gawain. Praktikal ang Diyos sa kung papaano Niya ginagawa ang gawain Niya. Hindi ito tulad ng iniisip ng mga tao na kapag nais ng Diyos na malaman ang tungkol sa isang tao ay dapat alam Niya kung nasaan ang taong iyon, kung anong iniisip nito, kung anong sinasabi nito, kung anong gagawin nito mamaya, kung papaano ito manamit, kung anong hitsura nito, atbp. Sa katunayan, ang gawain ng pagliligtas na ginagawa ng Diyos ay hindi pangunahing nangangailangan na malaman ang mga bagay na iyon. Tumutuon lamang ang Diyos sa pag-alam sa diwa ng isang tao at sa proseso ng pagsulong ng buhay nito. Kapag nagkatawang-tao ang Diyos, ang lahat ng pagpapamalas ng katawang-tao ay praktikal at normal, at ang pagiging praktikal at normal na ito ay tinataglay upang isakatuparan ang gawain ng paglupig at pagliligtas sa sangkatauhan. Ngunit, hindi dapat malimutan ninuman na ang pagiging praktikal at normal ng katawang-tao ang pinakanormal na pagpapamalas ng Espiritu ng Diyos na nananahan sa Kanyang katawang-tao. Kaya, sa palagay mo ba ay alam ng Espiritu ang mga bagay na iyon ng tao? Alam ng Espiritu, subalit hindi Niya binibigyang-pansin ang mga ito. Kaya wala ring pakialam ang katawang-tao tungkol sa mga usapin mong iyon. Anu’t anuman, iisa lang ang Espiritu at ang katawang-tao ng Diyos, at walang sinumang makapagkakaila nito. Kung minsan ay mayroon kang ilang kaisipan at ideya—alam ba ng Espiritu kung ano ang iniisip mo? Siyempre alam ng Espiritu. Sinisiyasat ng Espiritu ng Diyos ang kaibuturan ng puso ng sangkatauhan at alam Niya kung ano ang iniisip ng mga tao, ngunit ang gawain Niya ay hindi lamang upang malaman ang mga kaisipan at ideya ng lahat. Sa halip, gusto Niyang ipahayag ang katotohanan mula sa loob ng katawang-tao upang baguhin ang mga kaisipan at ideya ng mga tao, upang baguhin ang pag-iisip at mga pananaw ng mga tao, at sa wakas, upang baguhin ang mga tiwaling disposisyon ng mga tao. Masyado pang kulang sa gulang ang mga kaisipan ninyo tungkol sa ilang bagay. Iniisip ninyong dapat alam lahat ng Diyos na nagkatawang-tao. Pinagdududahan ng ilang tao ang Diyos na nagkatawang-tao kung hindi Niya alam ang inaasahan ng mga tao na dapat ay alam Niya. Ang lahat ng ito ay dahil hindi sapat ang pagkaunawa ng mga tao sa diwa ng pagkakatawang-tao ng Diyos. May ilang bagay na labas na sa saklaw ng gawain ng katawang-tao, kaya hindi na Siya mag-aabala sa mga iyon. Ginagawa lamang ng Diyos ang gawaing dapat Niyang gawin. Isa itong prinsipyo kung paano gumagawa ang Diyos. Nauunawaan mo na ba ngayon ang mga bagay na ito? Sabihin mo sa Akin, alam mo ba kung anong uri ng espiritu mayroon ka? Nararamdaman mo ba ang kaluluwa mo? Nahahawakan mo ba ang kaluluwa mo? Nararamdaman mo ba kung anong ginagawa ng kaluluwa mo? Hindi mo alam, hindi ba? Kung nararamdaman o nahahawakan mo ang gayong bagay, kung gayon ibang espiritu iyon sa loob mo na may ginagawa sa pamamagitan ng puwersa, na pinagagawa at pinagsasalita ka. Iyan ay isang bagay na nasa labas ng sarili mo, hindi likas sa iyo. Ang mga may gawain ng masasamang espiritu ay may malalim na pagkaunawa nito. Bagaman may praktikal at normal na aspekto ang katawang-tao ng Diyos, bilang isang tao, ang isang tao ay hindi maaaring basta-basta Siyang ipaliwanag o magkaroon ng mga konklusyon tungkol sa Kanya. Ang Diyos ay nagpapakumbaba at ikinukubli ang sarili Niya upang maging isang tao; ang mga kilos Niya ay di-maarok at hindi kayang maarok ng mga tao.