Ang Tatlong Kategorya ng mga Tao Batay sa Kanilang mga Pinagmulan

Ang mga Katangian ng mga Taong Nagreinkarnasyon Mula sa mga Diyablo

Kamakailan, nagbahaginan tayo tungkol sa isang paksa, at ito ay ang pag-iiba sa iba’t ibang kategorya ng mga tao batay sa kanilang mga pinagmulan. Isa itong espesyal na paksa na lumilitaw sa ilalim ng mas malawak na paksa ng mga likas na kondisyon, pagkatao, at mga tiwaling disposisyon ng mga tao. Nagbahaginan tayo tungkol sa ilang nilalaman na nauugnay sa espesyal na paksang ito—ano ang kabilang? (Kinategorya ng Diyos ang mga tao sa tatlong uri ayon sa kanilang pinagmulan: iyong mga nagreinkarnasyon mula sa mga hayop, iyong mga nagreinkarnasyon mula sa mga diyablo, at iyong mga nagreinkarnasyon mula sa mga tao. Sa unang pagkakataon, nakipagbahaginan ang Diyos tungkol sa apat na katangian ng mga nagreinkarnasyon mula sa mga hayop: Ang una ay na mayroon silang baluktot na pagkaarok; ang ikalawa ay na partikular silang manhid; ang ikatlo ay na partikular na magulo ang isip nila; at ang ikaapat na katangian ay na hangal sila. Sa ikalawang pagkakataon, nakipagbahaginan ang Diyos tungkol sa mga katangian ng mga nagreinkarnasyon mula sa mga diyablo: Ang una ay na sila ay likas na sinungaling; ang ikalawa ay na sila ay mga lihis; at ang ikatlo ay na sila ay masasama. Ang pangunahing pinagtutuunan ng pagbabahaginan ay ang dalawang pagpapamalas ng kanilang pagiging likas na sinungaling at lihis.) Ang pangunahing pagpapamalas ng pagiging likas na sinungaling ay panlilinlang. Tungkol naman sa mga pagpapamalas ng pagiging lihis, kinategorya rin natin ang mga ito—ilang pagpapamalas ang mayroon? (Mayroong tatlo. Ang una ay nauugnay sa disposisyon; ibig sabihin nito ay ang pagiging masama at hindi normal. Ang ikalawa ay kinasasangkutan ng buktot na kahalayan ng laman. At ang isa pa ay ang pagiging kakaiba; ibig sabihin, madalas na pagkaranas ng mga guni-guni sa pandinig at sa iba pang pandama, at palagiang pagpapakita ng mga di-normal na pag-uugali.) Sa pangkalahatan ay ito ang nabibilang.

II. Ang Ikalawang Katangian: Paglihis

Noong nakaraan ay nagbahaginan tayo tungkol sa ilang pagpapamalas ng lihis na aspekto ng mga taong nagreinkarnasyon mula sa mga diyablo. Nabasa ko ang tungkol sa mga pagpapamalas ng isang tao sa mga dokumento ng pagpapatalsik na tinipon ng iglesia—ang lahat ay makinig at tingnan ninyo kung ang mga pagpapamalas niya ay nauugnay ba sa ating pinagbahaginan. Ang indibidwal na ito ay responsable sa pagpapalago ng mga gulay sa bukid. Ang mga pangunahin niyang pagpapamalas ay inilarawan bilang: “Ang pagkatao niya ay mapaminsala, at ang kanyang saloobin sa ang Itaas ay walang paggalang,” nang may ilang partikular na pagpapamalas na nailista. Ang unang pagpapamalas ay: “Kaswal siyang pumili ng isang lugar para magpalago ng mga gulay para sa ang Itaas. Kalaunan, natuklasan na ang lugar na ito ay mababa at madaling bahain. Ang patabang ginamit doon ay itinangay ng tubig, kaya napakaliit ng mga gulay nang lumago ang mga ito. Alam niyang dapat na ilagay muli ang pataba pero sadyang hindi niya ito ginawa. Nakita niyang hindi lumalago nang maganda ang mga gulay pero wala siyang ginawa—sadya niyang binigyan ang ang Itaas ng mga pangit na gulay para kainin.” Ito ang unang pagpapamalas. Ang ikalawang pagpapamalas ay: “Sa karaniwan, inalagaan lang niya ang mga gulay na para sa mga kapatid at pagkatapos ay umalis na siya. Para naman sa mga gulay na pinalago para sa ang Itaas, hindi niya inalagaan o pinamahalaan ang mga ito—hindi niya inintindi ang usapin o wala siyang ginawa tungkol dito.” Ang ikatlong pagpapamalas ay: “Alam niyang maraming peste ang sumira sa mga gulay, nang kinagat-kagat ang mga ito kaya nagkabutas-butas ang mga ito at mukha nang nakakadiri at hindi na makain, pero kaswal lang siyang nag-spray ng kaunting pestisidyo nang walang pakialam kung epektibo ba ito. Nang pinaalalahanan siya ng iba na alisin ang mga peste mula sa mga gulay, ganap siyang walang pakialam, iniisip na, ‘Ano ba ang dapat alalahanin? Napakarami kong trabahong gagawin—hindi puwedeng binabantayan ko na lang ang mga gulay na ito araw-araw!’” Kita mo na, ito ang naisip niya sa puso niya—kahit na pinaalalahanan siya ng iba, hindi pa rin siya kumilos. Ang ikaapat na pagpapamalas ay: “Ang naisip niya sa puso niya tungkol sa pagpapalago ng mga gulay para sa ang Itaas ay: ‘Kung anuman ang kalabasan ng mga gulay na pinalago ko, sadyang iyon ang kakailanganin mong kainin. Kung lalago nang maganda ang mga ito, makakakain ka ng magagandang gulay. Kung wala akong mapapalago na anumang magagandang gulay, kung gayon ay huwag mong kainin ang mga ito. Ano’t anuman, pinalago ko ang mga ito para sa iyo—kailangan mong maging mapagpasalamat sa akin!’” Ang mga ito ang mga mapaminsalang kaisipan sa kanyang puso, at sinabi niya ang mga kaisipang ito sa mga kasama niya sa bahay. “Nang pinaalalahanan siya ng iba na huwag gamitin ang basket para sa mga bulok na dahon ng gulay kapag nagpapadala ng mga gulay sa ang Itaas, sinabi niya na, ‘Hindi ko iyan magagarantiya.’” Kita mo na, pinaalalahanan na siya ng iba, at hindi pa rin siya nakinig. Ginawa lang niya ang anumang gusto niya. Ito ang ikaapat na pagpapamalas. Ang ikalimang pagpapamalas ay: “Tinrato niya ang mga gulay na pinalago para sa ang Itaas sa ganitong paraan nang walang anumang kamalayan sa puso niya, nang walang kahit katiting na pagsisisi. Sa tuwing may nagpapaalala sa kanya, nang sinasabihan siya na mas magbigay-pansin, lumaban at tumutol siya. Sinuman ang magbigay sa kanya ng mga mungkahi—kinamumuhian niya ang taong iyon.” Naghinuha ng limang pagpapamalas sa kabuuan ang mga lider at manggagawa. Ibinuod nila ang mga karaniwang pagpapamalas ng indibidwal na ito, gayundin ang kanyang saloobin sa katotohanan at ang kanyang saloobin sa tungkulin, at naglista rin sila ng mga partikular na halimbawa. Napakaganda ng pagbubuod. Ano ang nararamdaman ninyo pagkatapos itong marinig? Ang isang tao ba na mayroong ganitong mga pagpapamalas ay mayroong mabuting pagkatao? (Wala.) Gaano ito kasama? Umayon ba ang mga pagpapamalas ng taong ito sa mga pagpapamalas ng mga taong nagreinkarnasyon mula sa mga diyablo na pinagbahaginan natin? (Oo.) Sa aling pagpapamalas umayon ang mga ito? (Sa pagpapamalas ng pagiging masama ng gayong mga tao.) Dagdag pa sa pagiging masama, nagkaroon ba siya ng anumang mga pagpapamalas ng pagiging lihis na katangian ng mga taong nagreinkarnasyon mula sa mga diyablo? (Oo.) Paano ito nakita? (Kapag nagpapalago ng mga gulay para sa ang Itaas, ang mga ordinaryong tao ay gagawing priyoridad na pumili ng magandang lupa, pero pinili niyang magpalakas sa mga kapatid—inalagaan lang niya ang mga gulay na para sa mga kapatid. Para sa mga gulay na pinalago para sa ang Itaas, pumili siya ng hindi magandang lupa, hindi niya inalagaan ang mga ito o hindi niya hinarap ang mga peste, at palagi niyang ibinibigay sa ang Itaas ang mga gulay na hindi maganda ang lago para kainin. Ang saloobin niya sa ang Itaas, sa Diyos, ay saloobin ng pagkapoot.) Bakit pagkapoot ang saloobin niya sa ang Itaas? Napasama ba ng ang Itaas ang loob niya? (Hindi. Ang kanyang saloobin ay tinukoy ng kanyang kalikasang diwa—kinamuhian niya ang Diyos at kinamuhian niya ang mga positibong bagay.) Tunay na hindi Ko kailanman nakilala ang indibidwal na ito—hindi Ako kailanman nagkaroon ng anumang pakikitungo sa kanya kahit kaunti. Kung gayon ay paanong nagawa niyang magkimkim ng gayon kalalim na pagkamuhi sa kanyang puso? Isa itong problema sa kanyang kalikasan. Sa isang banda, ito ay masama; sa kabilang banda, ito ay lihis, hindi ba? Hindi ba’t katulad ito ng sa malaking pulang dragon? (Oo.) Sa kanyang pagtrato sa Diyos at sa mga positibong bagay, may isang uri ng pagkamuhi sa kanyang puso. Kung tatanungin mo siya kung ano ang nangyayari, siya mismo ay hindi ito maipapaliwanag nang malinaw—nakaramdam lang siya ng pagkamuhi. Partikular niyang kinamuhian ang Diyos at ang katotohanan, at partikular niyang kinamuhian ang mga positibong bagay. Hindi ba’t ito ay pagiging lihis? (Oo.) Ang ganitong uri ng tao ay isang diyablo. Kung tatanungin mo siya, “Kanino ka ba nananampalataya?” tiyak na sasabihin niya na nananampalataya siya sa Diyos. Nananampalataya siya sa Diyos, pero namumuhi siya sa Diyos—ibinubunyag nito ang mentalidad ng isang diyablo. Ito ay pagiging lihis. Bakit Ko nasasabi iyon? Una, hindi Ko kilala ang taong ito kahit kaunti, at hindi Ko siya kailanman pinungusan, pero nagkimkim siya ng gayon kalalim na pagkamuhi sa Akin—ito ay pagiging lihis. Ikalawa, ang mga kapatid ang nagsaayos na siya ang magpalago sa mga gulay na ito. Kung ayaw niya itong gawin, dapat sana ay binanggit niya ang isyu, pero sa halip ay pinagbuntunan niya ng galit ang taniman ng gulay. Pagkatapos magtanim, hindi niya ito inalagaan nang maayos at binigyan niya ang ang Itaas ng mga gulay na hindi maganda ang lago para kainin. Ikatlo, handang-handa siya pagdating sa pagpapalago ng mga gulay para sa mga kapatid at inalagaan niya nang husto ang mga ito, pero pagdating sa pagpapalago ng mga gulay para sa ang Itaas, labag ito sa loob niya. Partikular siyang puno ng pagkamuhi, at hindi malinaw kung bakit—wala namang nagpasama ng loob niya, pero tinrato niya ang ang Itaas at ang Diyos sa ganitong paraan. Hindi ba’t ito ay pagiging lihis? (Oo.) Ang lihis na nagtutulak na puwersang ito ay napakalakas! Sa isang banda, ito ay masama; sa kabilang banda, ito ay lihis—ito ang kalikasan ng isang diyablo. Gaano man kamapagparaya at kamapagpasensiya na tinatrato ng sambahayan ng Diyos ang mga diyablo nang may pagmamahal, gaano man sila binibigyan ng sambahayan ng Diyos ng mga pagkakataon para magtamo ng kaligtasan, hindi nila nauunawaan ang mga bagay na ito kahit kaunti. Sa puso nila ay sadyang namumuhi sila sa Diyos at sa sambahayan ng Diyos. Ito ay ganap na dahil ang kalikasan ng isang diyablo ay mismong ang kamuhian ang Diyos at ang kamuhian ang mga positibong bagay. Walang malinaw na makakapagsabi kung ano ang dahilan para dito—ang mga diyablo ay sadyang nagkikimkim ng walang-batayang pagkamuhi sa Diyos at sa mga positibong bagay. Ito ang kilala bilang pagiging lihis. Ano ang pinag-iisipan niya araw-araw? “Kung anuman ang kalabasan ng mga gulay na pinalago ko, sadyang iyon ang kakailanganin mong kainin. Kung lalago nang maganda ang mga ito, makakakain ka ng magagandang gulay. Kung wala akong mapapalago na anumang magagandang gulay, kung gayon ay huwag mong kainin ang mga ito. Ano’t anuman, pinalago ko ang mga ito para sa iyo—kailangan mong maging mapagpasalamat sa akin!” Hindi ba’t lihis ang mga bagay sa puso niya? Ang iniisip niya ay pawang buktot, lihim na mapanganib, at hindi normal. Nadarama ng mga taong may konsensiya at katwiran na ang kanyang mga kaisipan ay hindi lubos maisip—hindi nila maintindihan kung bakit siya mag-iisip sa ganitong paraan. Ganito mismo kumikilos ang mga diyablo. Ang kanyang inisip at pinagbulay-bulayan sa kanyang puso ay pawang madidilim at mga buktot na bagay. Ang isang tao bang ganito—na isang diyablo—ay kayang tanggapin ang katotohanan? (Hindi.) Ni hindi siya nagtataglay ng batayang mga moralidad ng tao, ni ng konsensiya at katwiran. Nang mabanggit ang Diyos, nagalit siya at nakaramdam ng pagkamuhi. Nang hilingin ng iba na gumawa siya ng ibang gampanin, hindi siya ganoon lumalaban; pagdating lang sa pagpapalago ng mga gulay para sa ang Itaas na siya ay partikular na lumalaban. Ito ay pagiging masama, ito ay pagiging lihis. Maaaring tanungin mo siya kung bakit masyado siyang lumalaban—isa itong usapin tungkol sa puso, at maaaring hindi niya magawang masabi nang malinaw kung nasaan ang ugat. Nagagawa ba ninyong makita nang malinaw kung nasaan ang ugat ng problema? Bakit niya tinrato ang Diyos sa ganitong paraan? Ang karamihan ng tao ay labis na malilito dito: “Paanong nagagawa ng isang taong nananampalataya sa Diyos na tratuhin ang Diyos sa ganitong paraan? Hindi ba’t isa siyang walang pananampalataya?” Ngayon, sa pamamagitan ng pagbabahaginan tungkol sa katotohanan, nagagawa na ba ninyo ngayon na makita nang medyo mas malinaw ang diwa at pinagmulan ng iba’t ibang uri ng mga tao? (Oo.) Dapat ay magawa na ninyong makita nang mas malinaw ngayon—ang mga ito mismo ang uri ng mga tao na nagreinkarnasyon mula sa mga diyablo, at ang kalikasan nila ay ang kamuhian ang Diyos.

Sabihin sa Akin, maaari bang magbago ang mga taong nagreinkarnasyon mula sa mga diyablo? (Hindi maaari.) Katulad lang sila ng malaking pulang dragon. Kaya rin nilang sabihin ang mga tamang salita, sabihin ang mga salitang umaayon sa konsensiya at moralidad—pero hinding-hindi nila kayang isakatuparan ang mga bagay na sinasabi nila. Kaya nilang magsabi ng maraming salita na magandang pakinggan, pero pagdating ng oras na gagawa na sila ng mga tunay na bagay, hindi nila magawa ang kahit na isa. Bakit hindi nila magawa ang mga ito? Dahil sa kanilang loob, sila ay mga diyablo. Hindi sila magiging komportable at mababagabag sila sa kanilang loob kung gumawa sila ng mga positibong bagay, at ng mga bagay na naaayon sa pamantayan ng konsensiya ng tao. Kapag gumagawa ng kasamaan, gumagawa ng ginagawa ng mga diyablo, iniisip ang iniisip ng mga diyablo, saka lang sila nagiging komportable at nagagalak sa loob nila. Ito ang tunay na mukha ng ganitong uri ng tao. Kung makikipagdaldalan ka sa kanila, makikipag-usap tungkol sa mga usapin ng buhay ng laman, o makikipagtalakayan pa nga ng mga kasalukuyang kaganapan at ng politika, nagagawa nilang manatiling nakaupo. Pero sa sandaling ang nilalaman ng pagbabahaginan ay tungkol na sa mga positibong bagay, sa katotohanan, sa Diyos, sa pagkakakilanlan ng Diyos, sa diwa ng Diyos, sa gawain ng Diyos, sa mga layunin ng Diyos para sa tao, o sa mga hinihingi ng Diyos sa tao, sila ay nagiging tutol at lumalaban sa kanilang puso—ayaw nila itong pakinggan. Nagsisimula silang magkamot ng kanilang tainga at pisngi, para bang hindi sila mapakali. Ang puso nila ay napupuno ng pagkainis at pagkabagabag na tila may mga ligaw na damo na tumutubo sa loob nila. Pakiramdam nila na ang pananatili nang kahit isang segundo pa ay tulad ng pagiging napapahirapan, at ang ilan sa kanila ay tatayo pa nga at maglalakad palayo sa mismong sandaling iyon. Kahit na ang ilang tao, alang-alang sa imahe, ay umuupo roon nang napakagalang at hindi umaalis, ang kanilang isipan ay lumilipad na nang malayo—ang mga isipan nila ay matagal nang lumipad nang lampas pa sa mga ulap, at sadyang hindi sila nakikinig sa sinasabi mo. Bakit sila may ganitong mga pagpapamalas? Dahil sa puso nila, sila ay nasusuklam sa Diyos at sa mga positibong bagay. Hindi sila interesado sa katotohanan; ayaw nila itong pakinggan at ayaw nila itong tanggapin. Sa sandaling magkaroon ng pagbabahaginan tungkol sa katotohanan sa isang pagtitipon, nag-iisip sila ng lahat ng uri ng mga palusot para umalis, sinasabi na, “Kailangan kong umalis para mag-asikaso ng isang bagay,” o kaya, “May kailangan akong tawagan.” Gusto lang nilang sunggaban ang anumang palusot para makatakbo palayo. Ang gayong mga tao ay sadyang mga lihis. Kung inaamin ng isang tao na isa siyang taong nananampalataya at sumusunod sa Diyos, dapat ay wala siyang ganitong mga pagpapamalas. Pero pagdating sa mga usaping kinasasangkutan ng mga positibong bagay at ng Diyos, ang mga taong nagreinkarnasyon mula sa mga diyablo ay mayroong ganitong mga pagpapamalas—ito ay lampas sa sarili nilang kontrol at isang usapin ng kanilang kalikasang diwa. Ito ay natutukoy ng kanilang pinagmulan, at walang may kayang baguhin ang katunayang ito. Kapag nakikipagbahaginan ka tungkol sa katotohanan, sa mga positibong bagay, sa mga layunin ng Diyos, sa mga salita ng Diyos, pakiramdam nila ay hinuhusgahan mo sila, na para bang matatapos ang buhay nila dahil dito. Ito ang tunay na panloob na kalagayan ng kung paano nila tinatrato ang Diyos, ang katotohanan, at ang mga positibong bagay. Siyempre, isa rin itong uri ng pagpapamalas ng buktot na diwa ng gayong mga tao. Dahil nasusuklam at namumuhi sila sa mga positibong bagay, sa katotohanan, at sa Diyos, ang kanilang pinag-iisipan at pinagbubulay-bulayan sa kanilang mga panloob na mundo araw-araw ay ganap na walang kinalaman sa mga positibong bagay, sa katotohanan, o sa gawain ng Diyos. Ang lahat ng bagay na pinag-iisipan nila sa puso nila ay nauugnay sa kung ano ang lihis. Ang pinag-iisipan nila ay kung paano magpakitang-gilas para magkaroon sila ng katayuan at katanyagan sa gitna ng mga tao, kung paano kumilos para ilihis ang mga tao, magkamit ng katayuan, at hikayatin ang mas maraming tao na sang-ayunan at tingalain sila, kung paano kumilos para makuha ang loob ng mga tao at makamit ang pagsang-ayon ng mga ito, at kung paano makuha ang pagkilala at mga pag-aangat mula sa sambahayan ng Diyos o mula sa mga lider sa bawat antas. Ang lahat ng bagay na iniisip nila at ang lahat ng bagay na ginagawa nila ay may dala-dalang kalikasan ng pakikipag-agawan, pakikipag-away, pangunguha, panlilinlang, pagpapakana, pagbabalak, panunulsol, panlalansi, pangongontrol, at panlilihis, hindi ba? (Oo.) Ginagawa nila ang lahat-lahat sa paggawa ng mga bagay na ito—handa silang magdusa ng anumang paghihirap. Sa buong proseso ng kanilang pagdurusa, bumubuo sila ng mga balak at nagpapakana tungkol sa kung anong kasamaan ang gagawin, kung kanino magkakalkula, at kung anong mga layon ang kakamtin. Sa lahat ng bagay na ginagawa nila, mayroong estratehiya, mayroong partikular na intensyon. Sa panlabas, hindi sila hayagang nagsasabi ng mga bagay na salungat sa katotohanan, ni hindi rin sila hayagang gumagawa ng mga bagay na nakakagambala o nakakagulo sa gawain ng iglesia, at lalong hindi nila hayagang hinuhusgahan, binabatikos, o nilalapastangan ang Diyos. Hindi nila ginagawa ang halatang masasamang gawang ito. Pero sa kanilang mga panloob na mundo, hindi nila kailanman pinag-iisipan ang tungkol sa anumang bagay na nauugnay sa katotohanan o sa mga positibong bagay, at hindi man lang nila kailanman isinasaalang-alang ang anumang bagay na nauugnay sa konsensiya at katwiran ng tao, o sa moralidad. Kaya ano ang isinasaalang-alang nila? Ang isipan nila ay ganap na nabibitag sa mga disenyo, mga panlilinlang, kalkulasyon, pakikipagsabwatan, at pagbabalak. Kaya kahit na, sa panlabas, hindi mo sila nakikitang nilalabanan ang Diyos nang hayagan, o hindi mo sila naririnig na magsabi ng mga salita ng pagrereklamo laban sa Diyos, paghihinala sa Diyos, paghusga sa Diyos, o maging ng paglapastangan laban sa Diyos, sa puso nila ay puno pa rin sila ng saloobin ng paghamak, pangmamaliit, at kawalang-galang sa mga salita ng Diyos, sa gawain ng Diyos, at sa anumang bagay na nauugnay sa gawain ng Diyos. Anuman ang sabihin ng Diyos, anuman ang mga hinihingi ng Diyos sa mga tao, anuman ang mga layunin ng Diyos, o anuman ang mga prinsipyo sa likod ng iba’t ibang uri ng gawaing ginagawa ng Diyos, hindi nila kailanman binibigyang-pansin o tinatanggap ang mga ito—sa loob ng mga taong ito, sadyang walang lagayan para tanggapin ang mga positibong bagay na ito. Bagama’t hindi mo sila nakikita na hayagang nilalabanan o kinokondena ang mga positibong bagay na ito, mula sa perspektiba ng kailaliman ng puso nila, nasusuklam at namumuhi sila sa mga ito. Kapag nakikinig sila sa mga sermon, hindi nila pinagbubulay-bulayan kung paano tatanggapin ang katotohanan at isasagawa ang katotohanan, bagkus ay kung paano ibubuod ang sariwang liwanag at mga parirala na naririnig nila at gagawing sarili nilang mga salita ang mga ito para ipagbahaginan at ibahagi sa iba, para sa layunin na sila ay tingalain at idolohin ng mga tao. Iniisip nila na, “Kung pagkatapos ay ipapangaral ko ang mga salitang ito sa mga kakasali pa lang sa iglesia, makakamit ko ang paghanga at pag-idolo ng mas maraming tao, at magkakaroon pa nga ako ng mas mataas na katayuan sa gitna ng mga tao. Ang katayuang ito ay magiging batay sa kung gaano karaming doktrina ang nauunawaan at naaarok ko, at kung gaano ko lubusang naaarok ito.” Kahit na maupo sila roon habang nakikinig sa mga sermon—nang nakikinig pa nga nang napakabuti at napakasigasig, at naglalaan ng labis na pagsisikap—ang saloobin nila ay hindi positibo at ang motibo nila ay hindi dalisay. Hindi sila nakikinig nang may saloobin ng pagtanggap sa katotohanan, bagkus ay pinagbubulayan nila ito na para bang nag-aaral sila ng teolohiya, nang ikinukumpara sa Bibliya ang sinasabi sa mga sermon. Hindi nila tinatanggap ang mga salita ng Diyos at hindi nila ikinukumpara ang kanilang sarili sa mga ito, nang naghahangad na maunawaan ang sarili nilang iba’t ibang problema, at mahanap mula sa mga ito ang isang landas ng paglutas at ang mga prinsipyo para sa pagsasagawa, para makilala nila ang sarili nila, magkaroon sila ng tunay na pagsisisi, iwaksi nila ang kanilang mga tiwaling disposisyon, kumilos at umasal sila sa paraang naaayon sa mga katotohanang prinsipyo, at tugunan nila ang mga layunin ng Diyos—hinding-hindi ito ang layon nila. Ano ang layon nila? Ito ay ang sangkapan ang sarili nila ng mas maraming doktrina para maiparada at maipasikat ang kanilang sarili at tingalain at idolohin sila ng mga tao. Iyon ang unang pakay. Ang kanilang ikalawang pakay ay ang hanapin ang pinakasimpleng landas patungo sa pagkakamit ng mga pagpapala. Matapos makinig sa mga sermon at makumpirma na ito ang tunay na daan, nagsisimula silang magbulay-bulay sa kung gaano kalaki ang pag-asa nila na magkamit ng mga pagpapala, kung gaano kalaki ang pag-asa nila na magtamo ng kaligtasan. Pagkatapos ay tinutukoy nila na gamitin ang pamamaraan ng pagtitiis ng paghihirap at pagbabayad ng halaga para mapanlinlang na matamo ang tiwala ng hinirang na mga tao ng Diyos at ng sambahayan ng Diyos, at para maipakita sa Diyos ang mga paghihirap na tinitiis nila at ang halagang ibinabayad nila. Iniisip nila na kaya nilang magkamit ng malalaking pagpapala at magandang hantungan sa pamamagitan ng pananampalataya sa Diyos sa ganitong paraan. Kita mo, ang kanilang saloobin sa mga sermon at sa bawat aspekto ng katotohanan ay hindi ang simpleng tanggapin ito at pagkatapos ay isagawa at danasin ito—sa halip, mayroon silang mga natatagong plano at pakana. Palagi silang umaasa na makagamit ng mga partikular na parirala o mga klasikong sipi mula sa mga sermon at pagbabahaginan para sangkapan ang sarili nilang mga isipan at bangko ng mga retoriko, para ilihis ang mga kapatid, nang idinudulot na maging idolo sila ng lahat, tinutulutan ang kanilang sarili na magkamit ng posisyon sa gitna ng mga tao at magawang tamasahin ang mataas na pagpapahalaga ng iba. Hindi ba’t ang mga kaisipan, intensyon, at saloobing ito na mayroon sila kapag nakikinig sa mga sermon ay sapat para maipakita na ang gayong mga tao ay labis na lihis? (Oo.) May sinuman bang kayang itama ang lihis na nagtutulak na puwersang ito sa kanila? Kung sasabihin mo sa kanila na, “Ang pag-iisip sa ganitong paraan ay hindi pagtanggap sa katotohanan—hindi ito ang saloobin na dapat mayroon ang isang taong naghahangad ng katotohanan. Kung nag-iisip ka sa ganitong paraan, walang magiging epekto ang katotohanan sa iyo; hindi ka nito mabibigyang-kakayahan na magtamo ng kaligtasan. Dapat mong tanggapin ang katotohanan, hanapin ang mga prinsipyo para sa pagsasagawa sa loob nito, at isagawa at danasin ang mga salita ng Diyos sa tunay na buhay, para ang mga salita ng Diyos ay maging ang katotohanang realidad mo at sa huli ay maging ang buhay mo”—magagawa ba nilang makamit iyon? (Hindi.) Bakit hindi? Ito ba ay dahil hindi naging sapat ang pagsisikap nila, o dahil ang pagbabahaginan natin tungkol sa katotohanan ay hindi nagsasaalang-alang sa kanilang mga damdamin o hindi nagsasama ng isang nababagay na pagtustos ng katotohanan na nakatuon sa kanilang kalagayan? (Parehong hindi ito ang kaso.) Kung gayon ay ano ang dahilan? (Ito ay natutukoy ng diwa nila ng pagkamuhi sa katotohanan.) Samakatwid, dapat sabihin na ang mga pagpapamalas ng mga taong ito ay hindi mahihiwalay sa diwa nila—malapit na magkaugnay ang mga ito. Walang may kayang magtuwid ng mga kaisipan sa puso nila, at walang may kayang baguhin ang buktot na kalikasang diwa ng mga taong ito na mga diyablo. Kinamumuhian nila ang katotohanan at tinatanggihan nila ang katotohanan, kaya hindi sila nagagawang baguhin ng katotohanan. Kung gayon ay masasabi ba na ang ganitong uri ng tao ay hindi na matutulungan? (Oo.) Ang sagot ay tiyak na oo. Bakit? Dahil ang kalikasang diwa niya ay sa mga diyablo. Ang lahat ng ibinubunyag niya ay ganap na pinamamahalaan ng kalikasan ng mga diyablo—hinding-hindi ito pansamantalang pagbubunyag ng katiwalian, ni hindi ito isang pagbubunyag ng mga buktot na tiwaling disposisyon ng tiwaling sangkatauhan. Ito ay dahil sila ay mga diyablo, hindi mga nilikhang tao—ito ang ugat ng problema.

Ang ganitong uri ng tao ay may ilang karagdagang pagpapamalas kapag nakikinig sa mga sermon—sa tuwing nakikipagbahaginan ang sambahayan ng Diyos tungkol sa katotohanan at kinasasangkutan ito ng paglalantad at paghihimay sa masasamang gawa at mga pagpapamalas ng ilang tao, nagsasabi siya ng mga bagay tulad ng: “Hindi ba’t ang sinasabi mo ay tungkol sa insidenteng iyon na nangyari noon? Alam ko ang buong kuwento. Alam ko mismo kung ano ang layon mo sa pagbabanggit nito. Hindi ba’t sinusubukan mo lang na gamitin ang pakikipagbahaginan at paghihimay sa usaping ito para itatag ang sarili mong awtoridad at himukin ang mga tao na makinig sa iyo? Hindi ba’t gusto mo lang turuan ng leksiyon ang ilang tao, at supilin ang ilang tao? Hindi ba’t paglulunsad lang ito ng isang kampanya? Hangal lang ang maniniwala sa sinasabi mo! Hangal lang ang makikinig sa iyo at magsasagawa ayon sa mga katotohanang prinsipyo!” Kita mo, kahit kapag nakakarinig siya ng ilang halimbawa, pahayag, o partikular na pagpapamalas ng mga tao, na nauugnay sa kung anong aspekto ng katotohanan, ang kanyang nauunawaan ay ganap na naiiba sa nauunawaan ng iba. Hindi niya maarok ang mga bagay na ito nang tama o matrato ang mga ito nang tama, at kaya pa nga niyang baluktutin ang mga katunayan at husgahan at kondenahin ang mga positibong bagay. Ang iniisip niya sa puso niya ay palaging napakadilim, pero pakiramdam niya na partikular siyang mautak at alam niya ang tunay na kuwento. Hindi ba’t lihis ito? Katulad lang ito ng malaking pulang dragon—sinasabi ng malaking pulang dragon na kapag ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay nagpapaalis o nagpapatalsik ng mga tao, ginagawa ito bilang pagpapakita ng kapangyarihan para makita ng iba, pero hindi nito kailanman sinasabi na kapag ang sambahayan ng Diyos, ang iglesia, ay nagpapaalis ng mga tao, dinadalisay nito ang iglesia. Ito ay dahil sila ay mga diyablong di-nananampalataya na hindi kayang maarok ang katotohanan; palagi silang bumabaluktot, humuhusga, at kumokondena ng mga positibong bagay, at hinding-hindi nila tatratuhin ang mga positibong bagay nang may tamang pag-iisip. Mas gugustuhin nilang paniwalaan na nagmula sila sa mga unggoy, na sila ay mga inapo ng mga dragon, kaysa aminin na ang mga tao ay nilikha ng Diyos. Kamakailan lang, narinig ko pa ngang sinabi ng ilang siyentipikong mananaliksik na ang isang espesye ng higanteng daga mula sa daan-daang milyong taon na ang nakalilipas ay ang ninuno ng sangkatauhan—isa itong katawa-tawa at kakaibang teorya! Kung susubukan mo silang himukin na aminin na ang mga tao ay nilikha ng Diyos, na paniwalaan na ang mga tao ay nilikha ng Diyos, paano mo man ito sabihin, tumatanggi silang aminin ito. Kahit na ilatag ang katunayang ito sa mismong harapan ng mga mata nila, hindi pa rin sila naniniwala. Naniniwala lang sila na ang mga tao ay nagmula sa mga unggoy, o ang mga tao ay mga anak ng mga daga, o na ang mga ito ay mga inapo ng mga dragon. Mas gugustuhin pa nilang paniwalaan ang ganitong mga uri ng mga maladiyablong salita kaysa paniwalaan na ang mga tao ay nilikha ng Diyos—na ang buhay at hininga ng tao ay ibinigay ng Diyos. Hindi nila ito pinaniniwalaan, hindi ito inaamin, at ayaw nilang tanggapin ang katunayang ito. Hindi ba’t lihis ito? (Oo.) Kung sasabihin mo na sila ang mga inapo ng mga dragon, natutuwa sila. Kung sasabihin mo na sila ay nagmula sa mga unggoy at sila ay mga inapo ng mga unggoy, o na ang isang higanteng daga ang kanilang ninuno, sinasabi nila, “Oo, isa itong malaking karangalan!” Pero kung sasabihin mo na ang mga tao ay nilikha ng Diyos, nagiging mapanlaban sila—nagliliyab ang mga mata nila sa galit, at sila ay napupuno ng pagkamuhi sa iyo. Ito ay labis na lihis!