Walang kakayahan ang mga anticristo na makipagtulungan sa kahit na kanino. Isa itong seryosong problema. Anuman ang tungkulin na ginagawa ng isang anticristo, sinuman ang kanilang kapareha, palaging magkakaroon ng mga alitan at pagtatalo. Puwedeng sabihin ng ilan na, “Kung sila ang namamahala sa paglilinis at nag-aayos sila sa loob araw-araw, bakit hindi sila makikipagtulungan sa iba?” May disposisyonal na problema rito: Kung kanino man sila nakikisalamuha o kasamang gumagawa ng trabaho, palagi nila silang kukutyain, palaging ginugustong pangaralan sila, na ipagawa sa kanila ang sinasabi nila. Masasabi ba ninyong kayang makipagtulungan ng gayong tao sa iba? Wala silang kakayahang makipagtulungan sa kahit na kanino; ito ay dahil masyadong malala ang kanilang tiwaling disposisyon. Hindi lamang sila walang kakayahang makipagtulungan sa iba, palagi rin nilang pinangangaralan at pinipigilan ang iba mula sa itaas—ninanais nila palaging maging mas mataas sa mga tao at pilitin ang pagsunod ng mga ito. Ito ay hindi lamang isang problema sa disposisyon—isa rin itong seryosong problema sa kanilang pagkatao. Wala silang konsensiya o katwiran. Ganito ang masasamang tao. Wala silang kakayahang makipagtulungan sa kahit na kanino; hindi nila kayang makisama sa kahit kanino. Ano ang mga bagay na pinagsasaluhan sa pagkatao sa pagitan ng mga tao? Alin sa mga bagay na iyon ang magkakatugma? Ang konsensiya at katwiran, at ang kanilang saloobin sa pagmamahal sa katotohanan—pinagsasaluhan ang mga ito. Kung nagtataglay ang parehong partido ng gayong normal na pagkatao, magkakasundo sila; kung hindi, hindi nila ito magagawa; at kung ang isa ay nagtataglay nito at ang isa ay hindi, hindi rin nila ito magagawa. Hindi magkakasundo ang mabubuting tao at masasamang tao—hindi magkakasundo ang mababait na tao at masasamang tao. May ilang kondisyong dapat matugunan para magkasundo ang mga tao nang normal: Bago nila magawang makipagtulungan sa isa’t isa, dapat muna silang magkaroon kahit papaano ng konsensiya at katwiran, at maging matiyaga at mapagpaubaya. Kailangang magkaisa ang mga tao para magawa nilang magtulungan sa paggawa ng isang tungkulin; dapat nilang gamitin ang mga kalakasan ng iba at punan ang sarili nilang mga kahinaan, at maging matiyaga at mapagpaubaya, at magkaroon ng batayan sa kanilang asal. Ganyan ang makipagkasundo nang maayos, at kahit na puwedeng may mga alitan at pagtatalo paminsan-minsan, puwedeng magpatuloy ang pakikipagtulungan, at kahit papaano ay walang uusbong na awayan. Kung ang isang tao ay walang gayong batayan, at hindi ginagabayan ng konsensiya o hindi makatwiran, at gumagawa ng mga bagay sa paraang nakatuon sa pakinabang, tanging pakinabang ang hinahanap, ninanais palaging makinabang sa kapinsalaan ng iba, magiging imposible ang pakikipagtulungan. Ganito ang nangyayari sa masasamang tao, at sa mga diyablong hari, na nakikipaglaban sa isa’t isa, nang walang tigil. Ang iba’t ibang masamang espiritu ng espirituwal na mundo ay hindi nagkakasundo sa isa’t isa. Kahit na minsan ay puwedeng bumuo ng asosasyon ang mga demonyo, tungkol ito sa pagsasamantala sa isa’t isa para makamit ang mga sarili nilang layunin. Pansamantala ang asosasyon nila, at hindi nagtatagal, ay sinisira nila ang sarili nila. Pareho ito sa mga tao. Ang mga taong walang pagkatao ay masasamang mansanas na sumisira sa grupo; ang mga may normal na pagkatao lang ang madaling makipagtulungan, matiyaga at mapagpaubaya sa iba, nagagawang makinig sa opinyon ng iba, at nagagawang isantabi ang kanilang katayuan sa gawaing ginagawa nila, para gawin ito sa pakikipagtalakayan sa iba. Sila rin ay may mga tiwaling disposisyon, at palaging ninanais na bigyang-pansin sila ng iba—sila rin ay may ganoong layunin—pero dahil may konsensiya at katwiran sila, at kayang maghanap ng katotohanan, at kilalanin ang kanilang sarili, at nararamdamang ang paggawa nito ay hindi nararapat, kung saan nakararamdam sila ng panunuya, at nagagawa nilang pigilan ang sarili nila, ang kanilang mga paraan at pinagkukunan ng paggawa ng mga bagay-bagay ay magbabago, unti-unti. At sa gayon, magagawa nilang makipagtulungan sa iba. Nagbubunyag sila ng isang tiwaling disposisyon, pero hindi sila masasamang tao, at wala silang diwa ng mga anticristo. Hindi sila magkakaroon ng anumang malalaking problema sa pakikipagtulungan sa iba. Kung masasamang tao o mga anticristo sila, hindi nila magagawang makipagtulungan sa iba. Ganito ang lahat ng masasamang tao at mga anticristo na pinaaalis ng sambahayan ng Diyos. Wala silang kakayahang makipagtulungan sa kahit na kanino, at lahat sila ay nabubunyag at natitiwalag bilang resulta. Gayumpaman maraming tao na may disposisyon ng mga anticristo, na tumatahak sa landas ng mga anticristo, na, pagkatapos dumaan sa maraming pagpupungos, ay kayang tumanggap sa katotohanan, at kayang tunay na magsisi, at kayang maging matiyaga at mapagpaubaya sa iba. Ang gayong mga tao ay may kakayahang unti-unting maayos na makipagtulungan sa iba. Ang mga anticristo lamang ang hindi nagagawang makipagtulungan sa sinuman. Gaano man karaming tiwaling disposisyon ang ibinubunyag nila, hindi nila hahanapin ang katotohanan para lutasin ito, pero mananatiling matiyaga sa sarili nilang paraan, walang prinsipyo at walang pagpipigil. Hindi lamang sa hindi nila kayang makipagtulungan nang maayos sa iba—kung nakikita nilang may nakakikilatis sa kanila at hindi nasisiyahan sa kanila, maglalayon silang pahirapan ang taong iyon, at magtataglay ng isang eksklusyonaryo at mapanlaban na saloobin sa kanila. Mananatili silang mapanlaban sa kanila, kapalit ng anumang panghihimasok sa gawain ng iglesia. Ito ay tinutukoy ng likas na diwa ng mga anticristo.

Ano ang mga aral na dapat ninyong matutunan sa pagsasanay para makipagtulungan nang maayos? Ang matutong makipagtulungan ay isang elemento ng pagsasagawa ng pagmamahal sa katotohanan, at isang tanda rin nito. Ito ay isang paraan kung saan naipamamalas ang pagkakaroon ng isang tao ng konsensiya at katwiran. Puwede mong sabihing mayroon kang konsensiya, dignidad, at pagkamakatwiran, pero kung hindi mo kayang makipagtulungan sa sinuman, at hindi kayang makisama sa iyong pamilya, sa mga tagalabas, o sa mga kaibigan, at gumuguho ang iyong mga pakikipag-ugnayan, at may walang katapusang pagtatalo sa mga gawaing pinagsasaluhan, na nagiging mga kaaway mo—kung hindi mo kailanman magagawang makipagkasundo sa sinuman, nasa panganib ka. Kung ang gayong pag-uugali ay kabilang sa mga pag-uugali ng lahat ng iyong tiwaling disposisyon, o isa sa lahat mong pag-uugali na hindi umaayon sa katotohanan, at hindi hihigit sa isang pag-uugali, isang pag-uugaling alam mo, at na tungkol dito ay palagi kang naghahanap at nagbabago, mayroon ka pa ring tsansa. May puwang pa rin para sa kaligtasan; hindi ito isang malaking problema. Pero kung likas kang isang taong tulad nito, likas na hindi nakakasundo ng sinuman, at walang silbi ang anumang usapan tungkol dito—hindi mo talaga ito napipigilan—iyon ay isang seryosong problema. Kung hindi mo ito itinuturing bilang isang bagay na dapat pansinin, gaano man ibinabahagi ang katotohanan sa iyo, pero pakiramdam mo na ang problema ay hindi isang malaking bagay, na ito ay iyong normal na buhay, ang pangunahing paraan kung saan naipamamalas ang iyong tiwaling disposisyon, ang sa iyo ay ang diwa ng isang anticristo. At kung iyon ang diwa mo, iyon ay ibang usapin kaysa sa kung tatahakin mo ang landas ng mga anticristo. Ang ilang tao ay tumatahak sa landas ng mga anticristo, at ang ilan ay mga anticristo mismo. Wala bang pagkakaiba roon? (Mayroon.) Ang mga tumatahak sa landas ng mga anticristo ay nagpapakita ng mga pag-uugali ng mga anticristo sa kanilang mga pagkilos; magbubunyag sila ng disposisyon ng isang anticristo nang medyo mas kapansin-pansin at mas halata kaysa sa karaniwang tao, pero nagagawa pa rin nila ang gawaing naaayon sa katotohanan, may pagkatao, at may pagkamakatwiran. Kung ang isang tao ay hindi talagang nakagagawa ng anumang positibong gawain, at sa halip ang ginagawa niya ay ang mga pag-uugaling ito ng mga anticristo, ang mga pagbubunyag na ito ng diwa ng isang anticristo—kung ang lahat ng gawaing ginagawa niya at mga tungkuling ginagampanan niya ay gayong mga pagbubunyag, nang walang anumang bagay na naaayon sa katotohanan—sa gayong kaso, siya ay anticristo.

Noon, madalas na magbunyag ang ilang lider at manggagawa ng mga disposisyon ng isang anticristo: Matitigas ang ulo nila at sinusunod ang sarili nilang kagustuhan, at laging ang paraan nila ang gusto nilang masunod. Ngunit hindi sila gumawa ng anuman na halatang masama at hindi malubha ang kanilang pagkatao. Sa pamamagitan ng pagpupungos, sa pamamagitan ng pagtulong sa kanila ng mga kapatid, sa pamamagitan ng paglipat o pagpapalit sa kanila, sa pamamagitan ng pagiging negatibo nang ilang panahon, sa wakas ay nalaman nila na ang ipinakita nila dati ay mga tiwaling disposisyon, naging handa silang magsisi, at iniisip na, “Ang pinakamahalaga ay magpursige sa paggawa ng aking tungkulin, anuman ang mangyari. Bagama’t tumatahak ako sa landas ng isang anticristo, hindi ako naklasipika bilang gayon. Ito ang habag ng Diyos, kaya kailangan kong magsikap sa aking pananampalataya at paghahangad. Walang mali sa landas ng paghahangad sa katotohanan.” Unti-unti, ibinabaling nila ang kanilang mga sarili, at sila ay nagsisisi. May mga mabubuting namamalas sa kanila, nagagawa nilang hanapin ang mga katotohanang prinsipyo kapag ginagawa nila ang kanilang tungkulin, at hinahanap din nila ang mga katotohanang prinsipyo kapag nakikisalamuha sa iba. Sa bawat bagay, pumapasok sila sa isang positibong direksiyon. Hindi pa ba sila nakapagbago? Pumihit na sila mula sa pagtahak sa landas ng mga anticristo tungo sa pagtahak sa landas ng pagsasagawa at paghahangad sa katotohanan. May pag-asa at pagkakataon pa para sa kanila na mailigtas. Maihahanay mo ba ang gayong mga tao bilang mga anticristo dahil sila ay nagpakita noon ng ilang pagpapamalas ng isang anticristo o nilakaran ang landas ng mga anticristo? Hindi. Mas gugustuhin pa ng mga anticristo na mamatay kaysa magsisi. Wala silang kahihiyan; bukod pa riyan, malulupit sila at buktot ang kanilang disposisyon, at tutol sila sa katotohanan sa sukdulan. Kaya ba ng isang taong tutol sa katotohanan na isagawa iyon, o magsisi? Imposible iyan. Ang ibig sabihin ng ganap silang tutol sa katotohanan ay hinding-hindi sila magsisisi. May isang bagay na tiyak tungkol sa mga taong nagagawang magsisi, at ito ay ang nakagawa sila ng mga pagkakamali subalit nagagawang tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, nagagawang tanggapin ang katotohanan, at nagagawang subukan sa abot ng kanilang makakaya na makipagtulungan kapag ginagawa ang mga tungkulin nila, tinatanggap ang mga salita ng Diyos bilang personal nilang kawikaan, at ginagawa nilang realidad ng kanilang mga buhay ang mga salita ng Diyos. Tinatanggap nila ang katotohanan, at sa kaibuturan nila, hindi sila tutol dito. Hindi ba ito ang pagkakaiba? Ito ang pagkakaiba. Ang mga anticristo, gayumpaman, ay hindi tumitigil sa pagtangging mapungusan—hindi sila makikinig sa sinuman na ang mga salita ay naaayon sa katotohanan, at hindi sila naniniwala na ang mga salita ng Diyos ay ang katotohanan, ni hindi nila kinikilala na gayon ang mga ito. Ano ang kalikasan nila? Isa itong pagiging tutol sa katotohanan at pagkamuhi rito, sa matinding antas. Kapag ang sinuman ay nakikipagbahaginan sa katotohanan o nagsasalita tungkol sa patotoong batay sa karanasan, labis silang naiinis dito, at mapanlaban sila sa taong nakikipagbahaginan. Kung ang isang tao sa iglesia ay nagpapalaganap ng iba’t ibang walang katotohanan at masasamang argumento, nagsasabi ng mga kakatwa at walang katotohanang bagay, lubos itong nagpapasaya sa kanila; agad silang sasali at lulublob sa burak kasama ito, sa malapit na kolaborasyon. Isang kaso ito ng pagsasama-sama ng mga ibong may magkakatulad na balahibo, ng katulad na naghahanap ng katulad. Kung maririnig nila ang mga hinirang na tao ng Diyos na nakikipagbahaginan sa katotohanan o nagsasalita tungkol sa patotoong batay sa karanasan ng kanilang kaalaman sa sarili at taos-pusong pagsisisi, ito ay nagdudulot sa kanilang mabalisa hanggang sa pagkagalit, at humahantong sila sa pag-iisip kung paano ihihiwalay at aatakihin ang taong iyon. Sa madaling salita, hindi sila magiliw sa sinumang naghahangad sa katotohanan. Gusto nilang ihiwalay ang mga ito at maging kaaway ng mga ito. Ang sinumang bihasa sa pagpapakitang-gilas sa pamamagitan ng pangangaral ng mga salita at doktrina, gustong-gusto nila ang mga ito at lubos nilang sinasang-ayunan, na para bang nakakita sila ng isang mapagkakatiwalaan at kapwa manlalakbay. Kung sasabihin ng isang tao, “Sinuman ang gumagawa ng pinakamaraming gawain at gumagawa ng pinakamalaking kontribusyon ay gagantimpalaan nang malaki at kokoronahan, at maghahari kasama ng diyos,” masasabik sila nang walang katapusan, sa bugso ng pagiging mainitin ang dugo. Mararamdaman nilang mas mataas sila sa iba, na sa wakas ay namumukod-tangi sila sa karamihan, na mayroon na ngayong puwang para sa kanila na ipakita ang kanilang sarili at ipakita ang kanilang halaga. Lubos silang masisiyahan pagkatapos. Hindi ba’t iyon ay pagiging tutol sa katotohanan? Ipagpalagay na sasabihin mo sa kanila sa pagbabahaginan na, “Hindi gusto ng Diyos ang mga taong tulad ni Pablo, at pinakanasusuklam Siya sa mga taong tumatahak sa landas ng mga anticristo, at sa mga taong buong araw na umiikot na nagsasabi, ‘Panginoon, Panginoon, hindi ba’t marami akong ginawa para sa Iyo?’ Nasusuklam Siya sa mga taong buong araw na humihiling sa Kanya ng gantimpala at korona.” Ang mga salitang ito ay tiyak na totoo, pero anong damdamin ang natitira sa kanila kapag naririnig nila ang gayong pagbabahaginan? Sinasabi ba nila ang amen sa at tinatanggap ang gayong mga salita? Ano ang una nilang reaksiyon? Pagkasuklam sa puso at hindi kagustuhang makinig—ang ibig nilang sabihin ay, “Paano ka nakakasigurado sa sinasabi mo? Ikaw ba ang may huling salita? Hindi ako naniniwala sa sinasabi mo! Gagawin ko ang gagawin ko. Magiging katulad ako ni Pablo at hihingi sa diyos ng korona. Sa ganoong paraan, pagpapalain ako, at magkakaroon ng magandang destinasyon!” Pinagpipilitan nilang panatilihin ang mga pananaw ni Pablo. Hindi ba’t nakikipaglaban sila sa Diyos? Hindi ba’t iyon ay halatang pagsalungat sa Diyos? Isiniwalat at hinimay ng Diyos ang diwa ni Pablo; marami Siyang sinabi tungkol dito, at ang bawat bahagi nito ay katotohanan—pero hindi tinatanggap ng mga anticristo na ito ang katotohanan o ang katunayan na ang lahat ng mga kilos at pag-uugali ni Pablo ay salungat sa Diyos. Sa isipan nila, kinukuwestiyon pa rin nila: “Kung may sinasabi kang isang bagay, ibig sabihin nito ay totoo ito? Ano ang batayan? Para sa akin, mukhang tama ang sinabi at ginawa ni Pablo. Walang mali rito. Naghahangad ako ng korona at gantimpala—iyon ang kaya ko! Mapipigilan mo ba ako? Ipagpapatuloy ko ang paggawa ng gawain; kapag marami na akong nagawa, magkakaroon ako ng kapital—nakapagbigay na ako ng kontribusyon, at sa gayon, makapapasok ako sa kaharian ng langit at magagantimpalaan. Walang mali roon!” Ganoon katigas ang ulo nila. Hindi nila tinatanggap ang katotohanan kahit kaunti. Puwede kang makipagbahaginan ng katotohanan sa kanila, pero hindi nila ito tatanggapin; tutol sila rito. Iyan ang saloobin ng mga anticristo sa mga salita ng Diyos, sa katotohanan, at ito rin ang kanilang saloobin sa Diyos. Kaya, ano ang pakiramdam ninyo kapag naririnig ninyo ang katotohanan? Pakiramdam ninyo ay hindi ninyo hinahangad ang katotohanan, at hindi ninyo ito nauunawaan. Pakiramdam ninyo ay napakalayo pa ninyo rito, at kailangan ninyong magsikap tungo sa katotohanang realidad. At sa tuwing inihahambing ninyo ang inyong sarili sa mga salita ng Diyos, doon ninyo nararamdamang masyado kayong nagkukulang, at may mababang kakayahan, at kulang sa espirituwal na pang-unawa—na pabasta-basta pa rin kayo, at na mayroon pa ring kabuktutan sa inyo. At pagkatapos, nagiging negatibo kayo. Hindi ba’t iyan ang inyong kalagayan? Ang mga anticristo, sa kabilang banda, ay hindi kailanman negatibo. Palagi silang napakasigasig, hindi kailanman nagninilay sa kanilang sarili o nakikilala ang kanilang sarili, pero iniisip na wala silang malalaking problema. Ganito ang mga taong palaging mayabang at mapagmagaling—sa sandaling makakuha sila ng kapangyarihan, nagiging mga anticristo sila.

II. Isang Paghihimay sa Kung Paano Palaging May Pagnanais at Ambisyon ang mga Anticristo na Kontrolin at Lupigin ang mga Tao

Magpapatuloy tayo sa pamamagitan ng pagbabahaginan tungkol sa susunod na aytem: Ang mga anticristo ay palaging may pagnanais at ambisyon na kontrolin at lupigin ang mga tao. Ang problemang ito ay mas seryoso kaysa sa kawalan nila ng kakayahang makipagtulungan sa sinuman. Anong uri ng mga tao ang masasabi ninyong gustong kinokontrol at sinasakop ang iba? Anong uri ng tao ang may ambisyon at pagnanais na kontrolin at sakupin ang iba? Bibigyan Ko kayo ng isang halimbawa. Nasisiyahan ba sa pagkontrol at pagsakop sa iba ang mga taong partikular na gusto ng katayuan? Hindi ba’t kauri sila ng mga anticristo? Nililihis, kinokontrol, at sinusupil nila ang ibang mga tao, na pagkatapos ay sila ang sinasamba at pinakikinggan. Sa ganoon ay nakakamit nila ang pagpapahalaga at paggalang ng mga tao, at nahihimok ang mga tao na sumamba at tumingala sa kanila. Wala bang lugar para sa kanila sa puso ng mga tao? Kung ang mga tao ay hindi nakumbinsi sa kanila at hindi sumasang-ayon sa kanila, sasambahin ba sila ng mga ito? Talagang hindi. Kaya, pagkatapos magkaroon ng katayuan ang mga taong ito, kailangan pa rin nilang kumbinsihin ang iba, para lubos na makuha ang mga ito, at mapahanga sa kanila ang mga ito. Saka lamang sila sasambahin ng mga tao. Isa iyong uri ng tao. May isa pa—ang mga partikular na mayabang. Tinatrato nila ang mga tao sa parehong paraan: Nagsisimula sila sa pamamagitan ng pagsupil sa mga tao, pinasasamba at pinahahanga sa kanila ang lahat. Saka lang sila nasisiyahan. Gusto rin ng mga napakalupit na taong ito na kontrolin ang iba, hinihimok ang mga tao na pakinggan sila, maging nasa impluwensiya nila, at gumawa ng mga bagay para sa kanila. Pagdating sa parehong napakayayabang na tao at mga taong may mga malupit na disposisyon, kapag nakuha na nila ang kapangyarihan, nagiging mga anticristo sila. Ang mga anticristo ay palaging may ambisyon at pagnanais na kontrolin at sakupin ang iba; sa kanilang mga pakikipagtagpo sa mga tao, palagi nilang ninanais na tiyakin kung paano sila nakikita ng iba, at kung may lugar para sa kanila sa puso ng iba, at kung hinahangaan at sinasamba sila ng iba. Kung nakatatagpo sila ng isang taong magaling sa paninipsip, pambobola at panlalangis, sobra silang natutuwa; pagkatapos ay nagsisimula silang magmataas, nangangaral sa mga tao at sumasatsat tungkol sa magagarbong ideya, tinuturuan ang mga tao ng mga regulasyon, pamamaraan, doktrina, at mga kuru-kuro. Pinatatanggap nila sa mga tao ang mga bagay na ito bilang katotohanan, at pinagmumukha pang maganda ang mga ito: “Kung matatanggap mo ang mga bagay na ito, isa kang taong nagmamahal at naghahangad sa katotohanan.” Iisipin ng mga taong hindi marunong kumilatis na makatwiran ang mga sinasabi nila, at kahit na hindi ito malinaw sa kanila, at hindi nila alam kung naaayon ba ito sa katotohanan, pakiramdam lang nila na walang mali sa sinasabi nila, at na hindi ito lumalabag sa katotohanan. At kaya, sinusunod nila ang mga anticristo. Kung makikilatis ng isang tao ang isang anticristo at mailalantad siya, gagalitin nito ang anticristo, na basta na lang ibubunton sa kanya ang sisi, hahatulan siya, at pagbabantaan siya, nang may pagpapakita ng puwersa. Ang mga walang pagkilatis ay lubusang nasusupil ng anticristo at hinahangaan nila ito mula sa kaibuturan ng kanilang puso, na nagdudulot sa pagsamba nila sa anticristo, pagsandig sa kanya, at maging pagkatakot sa kanya. May pakiramdam sila na inaalipin sila ng anticristo, na para bang hindi mapapalagay ang puso nila kung mawawala sa kanila ang pamumuno, mga pangaral, at mga pamumuna ng anticristo. Kung wala ang mga bagay na ito, para bang wala silang pakiramdam ng seguridad, at baka hindi na sila gustuhin ng Diyos. Pagkatapos, natutunan ng lahat na panoorin ang ekspresyon ng anticristo kapag kumikilos sila, sa takot na hindi magiging maligaya ang anticristo. Sinusubukan ng lahat na pasayahin siya; ang gayong mga tao ay determinadong sumunod sa anticristo. Sa kanilang gawain, nangangaral ang mga anticristo ng mga salita at doktrina. Mahusay silang magturo sa mga tao na sumunod sa ilang partikular na regulasyon; hindi nila kailanman sinasabi sa mga tao kung ano ang mga katotohanang prinsipyo na dapat nilang sundin, kung bakit dapat silang kumilos nang ganito, kung ano ang mga layunin ng Diyos, kung anong mga pagsasaayos ang ginawa ng sambahayan ng Diyos para sa gawain, kung ano ang pinakamakabuluhan at mahalagang gawain, o kung ano ang pangunahing gawain na dapat gawin. Walang sinasabing anuman ang mga anticristo tungkol sa mga bagay na ito na pinakamahalaga. Hindi sila kailanman nakikipagbahaginan sa katotohanan kapag gumagawa at nagsasaayos ng gawain. Sila mismo ay hindi nakauunawa sa mga katotohanang prinsipyo, kaya ang magagawa lang nila ay turuan ang mga tao na sumunod sa ilang regulasyon at doktrina—at kung ang mga tao ay kokontra sa kanilang mga kasabihan at regulasyon, haharapin nila ang pagsaway at pagbatikos ng mga anticristo. Madalas na gumagawa ang mga anticristo sa ilalim ng bandila ng sambahayan ng Diyos, binabatikos ang iba at pinangangaralan sila mula sa isang mataas na posisyon. Masyado pa ngang nalilito ang ilang tao sa kanilang pangangaral na pakiramdam nila ay may utang na loob sila sa Diyos sa hindi nila pagkilos nang naaayon sa mga hinihingi ng mga anticristo. Hindi ba’t napasailalim sa kontrol ng mga anticristo ang gayong mga tao? (Napasailalim sila.) Anong uri ng pag-uugali ito, sa bahagi ng mga anticristo? Pag-uugali ito ng pang-aalipin. Ang “pang-aalipin” ay tinatawag na “brainwashing” sa mga salita ng bansa ng malaking pulang dragon. Katulad na lang ito kapag hinuhuli ng malaking pulang dragon ang mga mananampalataya sa Diyos. Bukod sa pagpapahirap sa kanila, gumagamit pa ito ng ibang pamamaraan: brainwashing. Mga magsasaka, o manggagawa, o intelektuwal man sila, ginagamit ng malaking pulang dragon ang marami nitong maling pananampalataya at panlilinlang—ateismo, ebolusyon, at Marxismo-Leninismo—para i-brainwash ang mga tao; puwersahang itinuturo ang mga bagay na ito sa mga tao, gaano man kasuklam-suklam o nakapandidiri ang tingin ng mga taong iyon sa mga ito, pagkatapos ay ginagamit ang mga ideya at teoryang ito para igapos ang mga paa ng mga tao at kontrolin ang kanilang puso. Ganito pinipigilan ng malaking pulang dragon ang mga tao na manampalataya sa Diyos, mula sa pagtanggap ng katotohanan, at mula sa paghahangad sa katotohanan para mailigtas at maperpekto. Sa parehong paraan, gaano man karaming sermon ang napakikinggan ng mga taong kontrolado ng mga anticristo, hindi nila maunawaan ang katotohanan, o kung para saan talaga ang pananampalataya sa Diyos, o kung anong uri ng landas ang dapat nilang tahakin, o ang tamang pananaw na dapat nilang taglayin sa paggawa ng bawat bagay, o ang paninindigan na dapat nilang taglayin. Wala silang nauunawaan sa mga bagay na ito; ang lahat lang ng nasa puso nila ay ang mga salita at doktrina, at ang mga hungkag na teorya ng mga anticristo. At pagkatapos mailigaw at kontrolin ng mga anticristo sa mahabang panahon, sila ay nagiging ganap na katulad ng mga ito: Naging mga tao silang nananampalataya sa Diyos, pero hindi talaga tumatanggap sa katotohanan, at tumututol at lumalaban pa nga sa Diyos. Anong uri ng mga tao ang mga naliligaw at kinokontrol ng mga anticristo? Walang duda, walang sinuman sa kanila ang nagmamahal sa katotohanan—lahat sila ay mga mapagpaimbabaw, mga taong hindi naghahangad sa katotohanan sa kanilang pananampalataya sa Diyos at na hindi humaharap sa mga wastong usapin sa paggawa ng kanilang mga tungkulin. Sa kanilang pananampalataya sa Diyos, hindi sumusunod ang mga taong ito sa Diyos; sa halip ay sumusunod sila sa mga anticristo, nagiging alipin sila ng mga anticristo, at bilang resulta ay hindi nila makakamit ang katotohanan. Ang kinalabasan na ito ay hindi maiiwasan.

Ano ang prinsipyo ng Diyos sa pagtrato sa mga tao? Puwersa ba ito? Kontrol ba ito? Hindi—ito ay ang eksaktong kabaligtaran ng kontrol. Ano ang prinsipyo ng Diyos sa kung paano Niya tinatrato ang mga tao? (Binibigyan Niya sila ng kalayaang pumili.) Oo, binibigyan ka Niya ng kalayaang pumili. Binibigyang-kakayahan ka Niya na makaabot sa sarili mong pang-unawa sa gitna ng mga kapaligirang inilalatag Niya, para natural kang makagawa ng pang-unawa at karanasan ng tao. Binibigyang-kakayahan ka Niyang maunawaan nang natural ang isang aspekto ng katotohanan, para kapag nakatagpo kang muli ng gayong kapaligiran, alam mo kung ano ang gagawin at kung ano ang pipiliin. Binibigyang-kakayahan ka rin Niyang maunawaan kung ano ang tama at kung ano ang mali, mula sa kaibuturan ng iyong puso, para sa huli ay mapipili mo ang tamang landas. Hindi ka kinokontrol ng Diyos, at hindi ka Niya pinupuwersa. Ang isang anticristo, gayumpaman, ay kumikilos sa eksaktong kabaligtaran: Ibe-brainwash at tuturuan ka niya ng doktrina sa pamamagitan ng panlilihis sa iyo, pagkatapos ay gagawin ka niyang alipin. Bakit ginagamit Ko ang salitang “alipin”? Ano ang alipin? Nangangahulugan ito na hindi mo makikilatis kung tama o mali ang anticristo, at hindi ka mangangahas na gawin ito—hindi mo malalaman kung tama siya o mali; malilito at magugulo ang iyong puso. Hindi magiging malinaw sa iyo kung ano ang tama at kung ano ang hindi; hindi mo malalaman kung ano ang dapat at hindi dapat gawin. Maghihintay ka lang na parang papet para sa mga tagubilin ng anticristo, hindi nangangahas na kumilos kung hindi ibinibigay ng anticristo ang salita, at nangangahas lamang na kumilos kapag narinig mo na ang mga utos niya. Mawawala ang iyong sariling likas na kakayahan, at hindi gagampanan ng iyong kalayaang pumili ang papel nito. Magiging isang patay na tao ka. Magkakaroon ka ng puso, pero hindi ka makapag-iisip; magkakaroon ka ng isip, pero hindi mo maisasaalang-alang ang mga problema—hindi mo malalaman ang tama sa mali, o kung anong mga bagay ang positibo at kung ano ang negatibo, o kung ano ang tamang paraan ng pagkilos at kung ano ang maling paraan ng pagkilos. Hindi nahahalata, nakontrol ka na ng anticristo. Ano ang kokontrolin niya? Ito ba ay ang iyong puso, o ito ba ang iyong isipan? Ito ay ang iyong puso; pagkatapos ay natural na mapapasailalim sa kontrol niya ang iyong isipan. Itatali niya nang mahigpit ang iyong mga paa’t kamay, bibigkisin ang mga ito nang mabilis at matatag, para sa bawat hakbang na iyong gagawin, malulugmok ka sa pag-aalinlangan at pagdududa, at uurong ka pagkatapos; at pagkatapos ay gugustuhin mong gumawa ng isa pang hakbang, para gumawa ng ilang pagkilos, pero uurong kang muli. Sa bawat bagay na gagawin mo, magiging maulap at hindi malinaw ang iyong paningin. Hindi ito maihihiwalay sa mga mapanlihis na pahayag ng anticristo. Ano ang pangunahing pamamaraan kung paano kinokontrol ng mga anticristo ang mga tao? Ang sinasabi lang nila ay mga bagay na naaayon sa mga kuru-kuro at imahinasyon ng mga tao, sa mga damdamin ng mga tao, at sa pangangatwiran ng tao. Parang may kaunti silang pagkatao kapag nagsasalita sila, pero hindi sila nagtataglay ng anumang katotohanang realidad. Sabihin mo sa Akin, magagawa ba ng mga taong kinokontrol ng mga anticristo at sumusunod sa mga ito ang mga tungkulin sa sambahayan ng Diyos nang buong puso at buong lakas nila? (Hindi.) Ano ang dahilan sa likod niyon? Hindi nila nauunawaan ang katotohanan—iyon ang pangunahing dahilan. At may isa pang dahilan: Ang mga anticristo ay nakikilahok sa mga tunggalian sa kapangyarihan; hindi nila isinasagawa ang katotohanan sa paggawa ng kanilang tungkulin, ni hindi nila ginagawa ito nang buong puso at lakas nila. Kaya bang isagawa ng kanilang mga alalay ang katotohanan, kung gayon? Anuman ang uri ng isang anticristo, ang mga alalay nilang sumusunod sa kanila ay magiging ganoon din. Nangunguna ang mga anticristo sa hindi pagsasagawa ng katotohanan, sa pagsalungat sa mga prinsipyo, sa pagtataksil sa mga interes ng sambahayan ng Diyos, sa pagiging hindi makatwiran at pagkilos na parang mga diktador. Bigo kaya nitong maapektuhan ang kanilang mga alalay? Talagang walang paraan na magagawa ito. Kaya, ano ang mangyayari sa mga taong iyon na pinipigilan at kinokontrol nila? Mag-iingat sila laban sa isa’t isa, maghihinala sila sa isa’t isa at makikipag-away sa isa’t isa—kompetensiya para sa kasikatan at pakinabang, para sa isang pagkakataong sumikat, at para sa kapital. Sa kaibuturan, ang lahat na kontrolado ng isang anticristo ay hindi nagkakasundo at hindi na nagkakaisa. Maingat at mapagbantay sila sa kanilang mga pagkilos; hindi sila bukas sa isa’t isa, at wala silang mga normal na relasyon ng tao sa isa’t isa. Walang normal na pagbabahaginan sa pagitan nila, walang pagdadasal-pagbabasa, walang normal na espirituwal na buhay. Watak-watak sila, katulad lang ng mga walang pananampalataya at satanikong grupong naroroon sa mundo. Ganyan kapag ang isang anticristo ang nasa kapangyarihan. May pagiging mapagbantay sa pagitan ng mga tao, mga bukas at nakatagong pakikibaka, pananabotahe, selos, panghuhusga, at pagkukumpara sa kung sino ang umaako ng mas kaunting responsabilidad: “Kung hindi ka aako ng responsabilidad, hindi ko rin gagawin. Sa anong batayan na gusto mong isaalang-alang ko ang mga interes ng sambahayan ng diyos, kung ikaw mismo ay hindi nagsasaalang-alang sa mga ito? Hindi ko na lang isasaalang-alang ang mga ito, kung ganoon!” Ang ganoong lugar ba ay sambahayan ng Diyos? Hindi. Anong uri ng lugar ito? Ito ay kampo ni Satanas. Hindi naghahari ang katotohanan doon; wala itong gawain ng Banal na Espiritu, o pagpapala ng Diyos, o Kanyang pamumuno. At kaya, bawat isa sa mga tao roon ay parang maliliit na demonyo. Sa panlabas, magandang pakinggan ang mga salita ng papuri na sinasabi nila tungkol sa iba: “O, talagang mahal nila ang diyos; talagang naghahandog sila; talagang nagdurusa sila sa paggawa ng kanilang tungkulin!” Pero pagawain mo sila ng pagsusuri sa isang tao, at kung ano ang sasabihin nila sa iyo sa likod niya ay magiging iba sa kung ano ang sinasabi nila sa kanyang presensiya. Kung ang mga kapatid ay mapasasakamay ng isang huwad na lider, magiging watak-watak sila tulad ng isang tumpok ng buhaghag na buhangin sa pagganap ng kanilang mga tungkulin—hindi sila makakukuha ng mga resulta, at hindi sila magkakaroon ng gawain ng Banal na Espiritu, at karamihan sa kanila ay hindi maghahangad ng katotohanan. Paano kung napasailalim sila, kung gayon, sa kontrol ng isang anticristo? Hindi na matatawag ang mga tao na iyon na iglesia. Ganap silang mapabibilang sa kampo ni Satanas, at sa gang ng anticristo.

Bakit palaging gustong kontrolin ng mga anticristo ang mga tao? Ito ay dahil hindi nila pinangangalagaan ang mga interes ng sambahayan ng Diyos, at wala silang pakialam sa buhay pagpasok ng hinirang na mga tao ng Diyos. Ang tanging pagsasaalang-alang nila ay para sa sarili nilang kapangyarihan, katayuan, at katanyagan. Naniniwala sila na hangga’t may kontrol sila sa puso ng mga tao at napasasamba ang lahat sa kanila, matutupad ang kanilang ambisyon at pagnanais. Tungkol sa mga usaping may kinalaman sa mga interes ng sambahayan ng Diyos, o sa gawain ng iglesia, o sa buhay pagpasok ng hinirang na mga tao ng Diyos, wala talaga silang pakialam sa mga bagay na iyon. Kahit umusbong pa ang mga problema, hindi nila nakikita ang mga ito. Hindi nila nakikita ang mga problema gaya ng kung saan hindi naaangkop ang mga pagsasaayos ng mga tauhan sa sambahayan ng Diyos; o kung saan hindi makatwiran ang pamamahagi ng mga ari-arian ng sambahayan ng Diyos, na masyadong marami sa mga ito ang nawala, pati na rin ang kung sino ang nagwaldas nito; o kung sino ang nagdudulot ng mga pagkagambala at panggugulo sa kanilang gawain; o kung sino ang hindi angkop na gumagamit ng mga tao; o kung sino ang pabasta-basta sa kanilang gawain—at lalong hindi nila inaasikaso ang gayong mga problema. Ano ang inaasikaso nila? Anong mga bagay ang pinakikialaman nila? (Maliliit na bagay.) Anong uri ng mga bagay ang maliliit na bagay? Magbigay ng ilang detalye. (Magsisimulang lutasin ng ilang lider ang mga usapin sa tahanan ng mga partikular na kapatid—halimbawa, may isang tao sa kanilang pamilya ang hindi nakakasundo ang iba. Ito ay mga usapin lamang ng pang-araw-araw na buhay.) Iyan ay isang bagay na ginagawa ng mga huwad na lider. At ano ang ginagawa ng mga anticristo? (Wala silang pakialam sa buhay pagpasok ng mga kapatid, o sa mga bagay na labag sa mga katotohanang prinsipyo; pinapansin lang nila ang mga bagay na nakaaapekto sa kanilang dangal at katayuan—halimbawa, ang mga taong hindi ginagawa ang sinasabi ng mga ito, o ilang tao na ayaw sa kanila. Inaasikaso nila ang ganyang mga bagay.) Iyan ay bahagi nito. Nangyayari ang gayong mga bagay. Tinitingnan ng mga anticristo kung sino ang may hindi kanais-nais na presensiya sa kanila, kung sino ang hindi nagpapahalaga sa kanila, at kung sino ang nakakikilatis sa kanila. Nakikita nila ang mga bagay na ito at tinatandaan ang mga ito; napakahalaga ng gayong mga bagay sa kanila. Ano pa? (Kung ang taong inihalal sa ilang iglesia ay may pagkilatis sa kanila at hindi nila kaisa sa isip, maghahanap sila ng mga paraan para hanapin ang pagkakamali ng taong iyon, at papalitan ito. Gusto nilang ginagawa ang ganoong bagay.) Anuman ang mga pagkakamali o problema na mayroon ang isang taong gumagawa ng masasamang bagay, o gaano man ito nagdudulot ng mga pagkagambala at kaguluhan, hindi ito pinapansin ng isang anticristo—partikular niyang hinahanapan ng kamalian ang mga taong gumagawa ng kanilang tungkulin at ang mga naghahangad sa katotohanan, naghahanap ng mga pangangatwiran at palusot para mapalitan ang mga taong iyon. May isa pang pangunahing paraan kung saan naipamamalas ang pagkontrol ng mga anticristo sa iba: Bukod sa pagkontrol sa mga ordinaryong kapatid, sinisikap nilang kontrolin ang mga taong namamahala sa bawat aspekto ng gawain. Palagi nilang ninanais na hawakan ang lahat ng kapangyarihan sa sarili nilang kamay. Kaya, nagtatanong sila tungkol sa lahat ng bagay; binabantayan at minamatyagan nila ang lahat ng bagay, para makita kung paano ginagawa ng mga tao ang mga bagay-bagay. Hindi talaga sila nakikipagbahaginan sa mga katotohanang prinsipyo sa mga tao, o binibigyan ang mga tao ng kalayaang kumilos. Gusto nilang gawin ng lahat ang sinasabi nila at magpasakop sa kanila. Palagi silang natatakot na maipamamahagi ang kapangyarihan nila at makukuha ng ibang tao. Kapag tinatalakay ang isang isyu, gaano man karaming tao ang nakikipagbahaginan tungkol dito o kung anong mga resulta ang ibinubunga ng kanilang pagbabahaginan, tatanggihan nilang lahat ang mga ito kapag nakarating ito sa kanila, at kailangang simulan muli ang talakayan. At ano ang huling resulta nito? Hindi pa tapos ang mga bagay-bagay hangga’t hindi pinakikinggan ng lahat ang mga ito, at kung hindi pa iyon nangyari, kailangan nilang magpatuloy sa pagbabahaginan. Kung minsan ay nagpapatuloy ang pagbabahaginang ito hanggang sa hatinggabi, nang walang sinumang pinahihintulutang matulog; hindi ito natatapos hangga’t hindi pinakikinggan ng iba ang sinasabi nila. Ito ay isang bagay na ginagawa ng mga anticristo. Mayroon bang mga taong naniniwala na sa paggawa nito, inaako ng isang anticristo ang responsabilidad para sa gawain? Ano ang pagkakaiba sa pagitan ng pag-ako ng responsabilidad para sa gawain at ng despotismo ng mga anticristo? (Ito ay isang pagkakaiba sa layunin.) Kapag nagiging maingat at responsable ang mga tao sa gawain, ginagawa nila ito para malinaw na maibahagi ang mga katotohanang prinsipyo, para maunawaan ng lahat ang katotohanan. Ang mga anticristo, sa kabilang banda, ay kumikilos na parang mga diktador para mapanatili ang kapangyarihan, para magkamit ng kalamangan, para pabulaanan ang lahat ng pananaw na naiiba sa kanilang mga opinyon at puwedeng maging sanhi ng pagkapahiya nila. Wala bang pagkakaiba ang mga layuning ito? (Mayroon.) Ano ang iba sa mga ito? Makikilatis mo ba iyon? Ang pagpapaunawa sa mga tao sa mga katotohanang prinsipyo sa pamamagitan ng pagbabahaginan, at pakikipagtagisan para sa pagpapahalaga—ano ang pagkakaiba ng dalawa? (Mga layunin.) Hindi lang mga layunin—siyempre magkaiba ang mga layunin. (Ang isa sa mga pamamaraang ito ay higit na magiging kapaki-pakinabang sa sambahayan ng Diyos.) Ang pagiging mas kapaki-pakinabang ng isa sa mga ito sa sambahayan ng Diyos ay isa pang pagkakaiba—kung isasaalang-alang ang mga interes ng sambahayan ng Diyos. Pero ano ang pangunahing pagkakaiba, ganoon pa man? Kapag tunay na nakikipagbahaginan sa katotohanan ang isang tao, malinaw ito kapag narinig mong hindi ito isang personal na pangangatwiran o pagtatanggol. Ang pinagbabahaginan lang nila ay nakaukol para maipaunawa sa lahat ang mga layunin ng Diyos, ang lahat ng ito ay patotoo sa mga layunin ng Diyos. Ginagawang malinaw ng gayong pagbabahaginan ang mga katotohanang prinsipyo, at pagkatapos marinig ito, nagkakaroon ng landas pasulong ang mga tao—alam nila kung ano ang mga prinsipyo, alam nila kung ano ang dapat nilang gawin sa hinaharap, malamang na hindi sila sasalungat sa mga prinsipyo sa paggawa ng tungkulin nila, at ang layunin ng kanilang pagsasagawa ay magiging mas tumpak. Ang ganoong pagbabahaginan ay hindi nababahiran ng kahit katiting na personal na pangangatwiran o pagtatanggol. Pero paano nangangaral ang mga taong iyon, na gustong gawing pabor sa kanila ang mga bagay-bagay at ipasailalim ang iba sa kanilang kontrol? Ano ang ipinangangaral nila? Ipinangangaral nila ang tungkol sa pagbibigay-katwiran nila sa kanilang sarili, at ang mga kaisipan, intensyon, at layon sa likod ng anumang ginawa nila, para tanggapin ito ng mga tao, paniwalaan ito, at hindi magkaroon ng maling pagkaunawa sa mga ito. Ang lahat ng ito ay pagbibigay-katwiran lang sa sarili; wala talagang katotohanan dito. Kung makikinig kang mabuti, maririnig mo na walang katotohanan sa kanilang pinagbabahaginan—ang lahat ng ito ay mga kasabihan, palusot, at pangangatwiran ng tao. Iyon lang iyon. At pagkatapos nilang magsalita, nauunawaan ba ng lahat ang mga prinsipyo? Hindi—pero naunawaan nila nang bahagya ang tungkol sa mga layunin ng tagapagsalita. Ito ang kaparaanan ng mga anticristo. Ganito nila kinokontrol ang mga tao. Sa sandaling maramdaman nila na ang kanilang katayuan at katanyagan ay dumanas ng kawalan at naapektuhan sa loob ng grupo, agad silang tumatawag ng isang pagtitipon para subukang isalba ang mga ito, sa anumang paraang kaya nila. At paano nila isinasalba ang mga bagay na iyon? Sa pagbibigay ng mga palusot, sa pag-aalok ng mga pangangatwiran, sa pagsasabi kung ano ang iniisip nila noong panahong iyon. Ano ang layunin nila sa pagsasabi ng mga bagay na ito? Para linawin ang lahat ng mga maling pagkaunawa na mayroon ang lahat tungkol sa kanila. Katulad lang ito ng malaking pulang dragon: Pagkatapos nitong pahirapan at parusahan ang isang tao, pawawalang-sala at lilinisin siya nito mula sa anumang kaso na ipinaratang sa kanya. Ano ang layunin ng paggawa nito? (Pagtatakip.) Pawawalang-sala at babayaran ka nito pagkatapos ka nitong gawan ng masama, para isipin mong mabuti at mapagkakatiwalaan pala talaga ang malaking pulang dragon. Sa ganitong paraan, hindi manganganib ang pamumuno nito. Ganito rin ang mga anticristo: Walang isang bagay silang sinasabi o ginagawa na hindi para sa sarili nilang kapakanan; hindi sila magsasabi ng anuman para sa kapakanan ng katotohanan, lalong hindi sila magsasabi o gagawa ng anuman para sa kapakanan ng sambahayan ng Diyos. Ang lahat ng sinasabi at ginagawa nila ay para sa kapakanan ng sarili nilang reputasyon at katayuan. Puwedeng sabihin ng ilan, “Hindi makatarungan para sa Iyo na tukuyin sila bilang mga anticristo, dahil nagpapakapagod sila nang husto, at masigasig nilang ginagawa ang trabaho nila, nagtatrabaho at nagpapakaabala para sa sambahayan ng Diyos mula bukang-liwayway hanggang dapit-hapon. Minsan ay nagiging masyado silang abala para kumain. Labis silang nagdusa!” At para kanino sila nagdurusa? (Sarili nila.) Para sa sarili nila. Kung wala silang katayuan, gagawin ba nila ang parehong bagay? Nagpapakaabala sila nang ganoon para sa sarili nilang reputasyon at katayuan—ginagawa nila ito para sa isang gantimpala. Kung hindi sila ginantimpalaan, o kung wala silang kasikatan, pakinabang, o katayuan, matagal na sana silang umatras. Ginagawa nila ang mga bagay na ito sa harap ng iba, at habang ginagawa nila ito, gusto nilang ipaalam sa Diyos ang tungkol sa kanila, at udyukan Siyang ibigay sa kanila ang nararapat nilang gantimpala, batay sa lahat ng kanilang ginawa. Ang gusto nila sa huli ay isang gantimpala; ayaw nilang makamit ang katotohanan. Dapat maunawaan mo ang hanggang sa puntong ito. Kapag sa pakiramdam nila ay nakaipon na sila ng sapat na kapital, kapag nagkaroon na sila ng pagkakataong magsalita kasama ng iba, ano ang nilalaman ng sinasabi nila? Una, ito ay ang pagmamalaki ng mga kontribusyon nila—isang sikolohikal na pag-atake. Ano ang isang sikolohikal na pag-atake? Ito ay pagpapaalam sa lahat, sa kaibuturan ng kanilang puso, na sila ay nakagawa ng maraming mabuting bagay sa ngalan ng sambahayan ng Diyos, gumawa ng mga kontribusyon, nakipagsapalaran, nakagawa ng mapanganib na trabaho, labis na naging abala, at nagdusa nang hindi maliit na halaga—ito ay paglalatag ng kanilang mga kredensiyal at pagsasabi ng tungkol sa kanilang kapital sa harap ng iba. Pangalawa, labis-labis at walang saysay silang nagsasalita tungkol sa ilang hindi makatotohanang teorya, na sa tingin ng mga tao ay nauunawaan nila, kahit hindi naman. Tila malalim, mahiwaga, at abstrakto ang mga teoryang ito at ginagawa ng mga itong sumamba ang mga tao sa mga anticristo. Pagkatapos, nagsasalita sila sa isang engrande at nakakalitong paraan tungkol sa mga bagay na pinaniniwalaan nilang wala pang nakauunawa kailanman—halimbawa, teknolohiya at kalawakan, pananalapi at kontadurya, at mga usapin sa lipunan at pulitika—at maging mga bagay sa underworld at mga scam. Isinasalaysay nila ang personal na kasaysayan nila. Ano ito, kung gayon? Nagpapasikat sila. At ang layunin nila sa pagpapasikat ay ang maglunsad ng isang sikolohikal na pag-atake. Sa tingin mo ba ay hangal sila? Kung ang mga bagay na ito na sinasabi nila ay walang epekto sa mga tao, sasabihin pa rin ba nila ito? Hindi nila sasabihin. May layunin sila sa pagsasabi nito: Ito ay tungkol sa paglalatag ng kanilang mga kredensiyal, pagpapakitang-gilas, at pagpapasikat ng kanilang sarili.

Bukod pa rito, anong paraan ang madalas gamitin ng mga anticristo? Saan man sila magpunta, umaasta silang ulo ng isang sambahayan—saan man sila magpunta, sinasabi nilang, “Ano ang ginagawa ninyo? Kumusta na? Mayroon bang anumang paghihirap? Bilisan ninyo at asikasuhin ang mga bagay na itinalaga sa inyo! Huwag kayong maging pabasta-basta. Ang lahat ng gawain sa sambahayan ng diyos ay mahalaga, at hindi puwedeng ipagpaliban!” Para lang silang ulo ng isang sambahayan, palaging pinangangasiwaan ang gawain ng mga tao sa kanilang sambahayan. Ano ang ibig sabihin nito, na sila ang ulo ng isang sambahayan? Nangangahulugan ito na sinuman sa kanilang sambahayan ay puwedeng magkamali, o tumahak sa maling landas, kaya kailangan nilang bantayan ang mga ito; kung hindi nila ito ginawa, walang ibang gagawa ng kanilang tungkulin—lahat sila ay matitisod sa huli. Naniniwala ang mga anticristo na ang lahat ng iba pa ay hangal, isang bata, na kung hindi nila sila binigyan ng labis na atensyon, kung hinayaan nila silang mawala sa kanilang paningin nang isang segundo, ang ilan sa kanila ay magkakamali at tatahak sa maling landas. Anong klaseng pananaw ito? Hindi ba’t umaasta silang ulo ng isang sambahayan? (Umaasta sila.) Gumagawa ba sila ng kongkretong gawain, kung gayon? Hindi kailanman sila gumagawa; isinasaayos nila na gawin ng iba ang lahat ng gawain, inuukol lamang ang sarili nila sa burukrasya at sa pagiging amo, at kapag nagawa na ng iba ang gawain, parang sila na rin mismo ang gumawa nito—ang lahat ng karangalan ay napupunta sa kanila. Tinatamasa lang nila ang mga benepisyo ng kanilang katayuan; hindi sila kailanman gumagawa ng anumang bagay na kapaki-pakinabang sa gawain ng sambahayan ng Diyos, at kahit na makita nilang pabasta-basta o pabaya ang isang tao sa pagganap ng kanyang tungkulin, na may isang taong nanggagambala at nanggugulo sa gawain ng iglesia, binibigyan lamang nila ang mga ito ng ilang salita ng paalala at inaaliw ang mga ito, pero hindi nila kailanman inilalantad o pinaghihigpitan ang mga ito—hindi sila kailanman sumasalungat sa sinuman. Kung walang gustong makinig sa kanila, sasabihin nila, “Nagkadurog-durog ang puso ko sa pag-aalala sa inyong lahat; nagsalita ako hanggang sa matuyo ang aking mga labi—pinagod ko ang sarili ko hanggang sa puntong halos mahati ako sa dalawa! Binibigyan ninyo ako ng labis na pag-aalala!” Hindi ba’t kahiya-hiyang sabihin nila ito? Nasusuklam ba kayong marinig ito? Isang paraan ito na naipamamalas ang patuloy na pagnanais ng mga anticristo na kontrolin ang mga tao. Paano nakikipagbahaginan ang gayong mga anticristo sa mga tao? Sinasabi nila sa Akin, halimbawa na, “Hindi ginagawa ng mga tao sa ilalim ko ang sinasabi sa kanila. Hindi nila sineseryoso ang gawain ng iglesia. Pabasta-basta sila, at walang patumangga nilang ginagastos ang pera ng sambahayan ng diyos. Sila ay totoong mga hayop, ang mga taong ito—mas mababa sila kaysa sa mga aso!” Ano ang tono nila rito? Ginagawa nilang eksepsiyon ang sarili nila; ang ibig nilang sabihin ay, “Isinasaalang-alang ko ang mga interes ng sambahayan ng diyos—hindi nila ginagawa iyon.” Ano ang tingin ng mga anticristo sa sarili nila? Isang “brand ambassador.” Ano ang isang brand ambassador? Tingnan ang mga brand ambassador mula sa ilang bansa—anong uri ng mga tao sila? Pinipili sila sa kanilang kagandahan; napakagaganda nila, magaling silang magsalita, at lahat sila ay dumaan sa pagsasanay. Sa likod ng mga eksena, lahat sila ay may mga koneksiyon at pakikitungo sa matatangkad, mayayaman, at mga guwapong lalaki, sa mga opisyal na may matataas na ranggo, sa mayayamang negosyante—kaya mga brand ambassador sila. Ano ang sinasandigan nila, para maging mga brand ambassador? Dahil lang ba ito sa kanilang mga kaaya-ayang hitsura, magandang pigura, at husay sa pagsasalita? Pangunahin silang sumasandig sa mga koneksiyon nila sa likod ng mga eksena. Hindi ba’t ganyan ang nangyayari? (Oo.) Oo, ganyan ang nangyayari. Ang mga anticristo, na palaging umaastang lider o ulo ng isang sambahayan, ay palaging gustong gamitin ang ganitong pamamaraan, ang ganitong postura, para iligaw ang mga tao at kontrolin sila. Hindi ba’t medyo katulad ito ng estilo ng isang brand ambassador? Nakatayo sila roon, ang mga kamay ay magkadaop sa kanilang likuran, at kapag tumango at yumuko sa kanila ang mga kapatid, sasabihin nilang, “Magaling—gawin mo nang maayos ang trabaho mo!” Sino sila para sabihin iyon? Anong posisyon ang itinalaga nila sa kanilang sarili? Hindi Ako nagsasabi ng gayong mga bagay, kahit saan Ako pumunta—narinig ninyo na ba Ako na nagsabi ng gayong bagay? (Hindi.) Paminsan-minsan, sasabihin Ko, “Ang ganitong pagkakataon na mayroon kayo para gawin ang inyong tungkulin nang may kapayapaan ng isip ay hindi isang bagay na madaling dumating! Kailangan ninyong samantalahin ang pagkakataong ito, at gawin nang maayos ang inyong tungkulin—huwag ninyong hayaang itaboy kayo dahil sa paggawa ng masama at pagdudulot ng mga kaguluhan.” Saan nagmumula ang sinasabi Kong ito? Sa pagiging taos-puso. Pero ganoon ba mag-isip ang isang anticristo? Hindi siya ganoon mag-isip, at hindi siya ganoon kumilos. Sinasabihan niya ang iba na gawin nang maayos ang trabaho nila—ginagawa ba niya mismo ito? Hindi niya ginagawa. Gusto niyang magtrabaho nang maayos ang iba, nagpapakapagod nang husto para sa kanya, nagtatrabaho para sa kanya, at sa huli, siya ang nakakakuha ng lahat ng karangalan. Nagpapakapagod ba kayo nang husto para sa Akin ngayon, ginagawa ang inyong mga tungkulin? (Hindi.) Hindi rin kayo nagtatrabaho para sa Akin; ginagampanan ninyo ang inyong mga tungkulin at obligasyon, at pagkatapos ay tinutustusan kayo ng sambahayan ng Diyos. Magiging kalabisan bang sabihin na tinutustusan Ko kayo? (Hindi.) Hindi ito isang maling pahayag, at sa katunayan, talagang ganito ang mga bagay-bagay. Pero kung ipasasabi mo sa Akin iyan, hindi Ko sasabihin—hindi iyon kailanman mamumutawi sa Aking mga labi. Sasabihin Ko lang na tinutustusan kayo ng sambahayan ng Diyos: Ginagampanan ninyo ang sarili ninyong mga tungkulin sa sambahayan ng Diyos, at tinutustusan kayo ng Diyos. Kaya, para kanino ninyo ginagawa ang inyong mga tungkulin? (Sarili namin.) Ginagampanan ninyo ang sarili ninyong mga tungkulin at obligasyon; ito ang responsabilidad na dapat ninyong gampanan bilang mga nilikha. Ginagawa ninyo ito sa presensiya ng Diyos. Talagang hindi ninyo dapat sabihin na nagtatrabaho kayo para sa Akin—hindi Ko iyon kailangan. Hindi Ko kailangan ng sinumang nagtatrabaho para sa Akin; hindi Ako ang amo, hindi rin Ako ang presidente ng ilang kumpanya. Hindi Ako kumikita mula sa inyo, at hindi kayo kumakain ng pagkain Ko. Nakikipagtulungan lang tayo sa isa’t isa. Nakikipagbahaginan Ako ng mga katotohanang dapat Kong ibahagi sa inyo para maunawaan ninyo ang mga ito, at humayo kayo sa tamang landas, at sa gayon, napapanatag ang Aking puso—ganap na naisakatuparan ang responsabilidad at obligasyon Ko. Pakikipagtulungan ito sa isa’t isa, kung saan ginagampanan ng lahat ang bahagi nila. Malayo ito sa kaso ng kung sino ang nagsasamantala kanino, sino ang gumagamit kanino, sino ang nagpapakain kanino. Huwag kayong umasta nang ganyan—wala itong silbi, at kasuklam-suklam ito. Gawin ninyo talaga nang maayos ang gawain, sa paraang malinaw ito sa lahat, at sa huli, magiging nasa maayos na posisyon kayo para bayaran ang inyong mga pagkakautang sa harap ng Diyos. May ganoon bang katwiran ang mga anticristo? Wala. Kung umako sila ng kaunting responsabilidad, gumawa ng kaunting kontribusyon, at nakagawa ng ilang gawain, nagpapasikat sila tungkol dito, sa paraang lantarang kasuklam-suklam—nagnanais pang maging mga brand ambassador. Kung hindi mo susubukang maging isang brand ambassador, at gagawa ka ng ilang aktuwal na gawain, magkakaroon ang lahat ng kaunting paggalang sa iyo. Kung umaasta kang isang brand ambassador, pero hindi mo kayang gumawa ng anumang kongkretong gawain, at gawin ito para ang Itaas ay mag-alala at personal na magbigay ng direksiyon para sa lahat ng gawain, at sundan ito sa pamamagitan ng pangangasiwa sa iyo at pagbibigay sa iyo ng patnubay, na ginagawa ng Itaas ang bawat aspekto ng gawain, at kung iniisip mo pa ring may kakayahan ka, na naging mas mahusay ka, na ikaw ang gumawa ng lahat ng ito—hindi ba’t iyon ay kawalan ng kahihiyan? May ganitong kakayahan ang mga anticristo. Ninanakawan nila ang Diyos ng Kanyang kaluwalhatian. Kapag nakaranas ang mga normal na tao ng ilang bagay, kaya nilang maunawaan ang kaunting katotohanan, at makita na, “Masyadong mababa ang aking kakayahan—wala akong halaga. Kung wala ang pag-aalala at pangangasiwa ng Itaas, kung wala sila para hawakan ang aking kamay para tulungan ako, wala akong magagawang anuman. Naging manika lang ako. Medyo nakilala ko na ang sarili ko ngayon. Alam ko ang maliit kong sukat. Hindi ako magkakaroon ng anumang reklamo kung pupungusan akong muli ng Itaas sa hinaharap. Magpapasakop lang ako.” Sa pagkaalam mo sa sarili mong maliit na sukat, gagawin mo ang gawaing dapat mong gawin nang maayos ang asal, na nakalapat ang dalawang paa sa lupa. Anuman ang italaga sa iyo ng Itaas, gagawin mo ito nang maayos, nang buo mong puso at buo mong lakas. Ito ba ang ginagawa ng mga anticristo? Hindi, hindi ito—hindi nila isinasaalang-alang ang mga interes ng sambahayan ng Diyos, o ang gawain ng sambahayan ng Diyos. Ano ang pinakamalaking interes ng sambahayan ng Diyos? Ito ba ang kayamanan ng iglesia? Ito ba ang mga handog sa Diyos? Hindi. Ano ito, kung gayon? Sa anong aspekto ng gawain umiikot ang pagganap ng bawat isa ng kanilang tungkulin? Ang pagpapalaganap ng ebanghelyo at pagpapatotoo sa Diyos, para maunawaan ng buong sangkatauhan ang Diyos at bumalik sa Kanya. Ito ang pinakamalaking interes ng sambahayan ng Diyos. At ang pinakamalaking interes na iyon ay nagsasanga pababa, nahahati sa bawat grupo at bawat aspekto ng gawain, at pagkatapos ay nahahati pa nang mas pino hanggang sa iba’t ibang tungkulin na ginagawa ng bawat tao. Ito ang interes ng sambahayan ng Diyos. Nakita na ba ninyo ito dati? Hindi, hindi ninyo pa nakita! Kapag nagsasalita Ako tungkol sa mga interes ng sambahayan ng Diyos, iniisip ninyo na pera, bahay, at sasakyan ang mga ito. Anong uri ng mga interes ang mga iyon? Hindi ba’t iilang materyal na bagay lamang ang mga ito? Sasabihin ba ng ilang tao na, “Dahil hindi naman iyon interes, lustayin natin ang mga ito hangga’t gusto natin”? Ayos lang ba iyon? (Hindi.) Talagang hindi! Ang paglulustay ng mga handog ay isang mabigat na kasalanan.