II. Mga Huwad na Lider na Mahina ang Kakayahan

Katatapos lang nating magbahaginan tungkol sa mga pagpapamalas ng isang uri ng huwad na lider patungkol sa agarang pag-uulat at paghahanap kung paano lutasin ang mga kalituhan at paghihirap na nararanasan sa gawain, kasama ang mga dahilan kung bakit hindi magawang tuparin ng mga taong gaya nito ang mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa. Ang gayong mga tao ay nagpapanggap na espirituwal; dahil hindi nila matuklasan ang mga kalituhan at paghihirap sa gawain, hindi nila magawang tuparin ang responsabilidad na ito. Ito ay isang uri ng tao. Mayroong isa pang uri ng tao: Kapareho sila ng mga nagpapanggap na espirituwal na taong iyon—hindi rin nila matuklasan ang mga problemang umiiral sa gawain, at kaya, hindi nila agarang naiuulat ang mga ito sa ang Itaas at hindi rin sila nakakapaghanap ng mga solusyon mula sa ang Itaas. Ang gayong mga tao ay abala rin sa gawain, nagpapakaabala sila buong araw nang hindi nagpapakatamad. Abala sila sa pagbibigay ng mga sermon, sa pagbisita sa mga kapatid sa iba’t ibang lugar, sa pagsasaayos sa gawain, at maging sa pagbili ng iba’t ibang uri ng aytem para sa gawain ng iglesia. Kung may isang taong nagkasakit, tinutulungan nila ito na makahanap ng doktor; kung may isang taong nagkaroon ng mga problema sa bahay, tinutulungan nila ito sa pamamagitan ng pagsasaayos ng tulong pinansiyal; kung nasa masamang kalagayan ang isang tao, nagkukusa silang suportahan ito at aktibong tumutulong na lutasin ang mga problema nito. Sa madaling salita, palagi silang abala sa ilang gawain sa pangkalahatang usapin. Wala silang pakialam sa tunay na gawain ng iglesia, sa gawain ng ebanghelyo, at sa mga problema sa buhay iglesia. Araw-araw, nagpapakapagod sila sa pagmamadali, at nananatili silang abala sa pangangasiwa at paglutas ng mga usapin ng iglesia at ng mga personal na isyu ng mga kapatid. Iniisip nila na, bilang mga lider, dapat nilang gampanan ang mga gampaning ito, pero hindi nila kailanman napagtatanto kung ano ang mahalagang gawain ng isang lider, at kahit gaano sila magsikap, hindi pa rin nila mahanap ang mga tunay at kritikal na problema na umiiral sa iglesia. At kaya, kapag lumilitaw ang mga kaguluhan at balakid sa buhay iglesia, at kapag nakakaranas ang mga hinirang ng Diyos ng mga paghihirap sa buhay pagpasok, hindi agarang nalulutas ng mga lider na ito ang mga bagay na ito. Bagama’t abala silang gumagawa at araw-araw silang hindi nagpapakatamad, ano ba ang makakamit nila sa pagiging ganito kaabala? Maraming problema ang umiiral sa gawain ng iglesia, pero hindi nila matuklasan ang mga ito. Sa panlabas, mukha silang masipag, maingat, at hindi tamad, ngunit sunod-sunod na lumilitaw ang problema sa gawain, at abala sila sa pag-aayos ng mga butas, abala sa paglutas ng lahat ng uri ng “mga komplikado at mahirap na problema” at sa pakikitungo sa lahat ng uri ng masasamang tao at mga taong nagdudulot ng kaguluhan at panggagambala na lumilitaw sa iglesia. Nagpapakaabala sila sa gawain gaya nito, pero hindi nila magawang kilatisin maging ang mga pinakasimpleng problema. Hindi nila magawang kilatisin nang malinaw kung ano ang mabuting pagkatao at kung ano ang masamang pagkatao, kung ano ang mahusay na kakayahan at kung ano ang mahinang kakayahan, kung ano ang pagtataglay ng tunay na talento at kaalaman at kung ano ang pagkakaroon ng mga kaloob. Hindi rin nila kayang makilatis kung aling mga uri ng tao ang nililinang ng sambahayan ng Diyos at kung aling mga uri ang itinitiwalag nito, kung sinong mga tao ang naghahangad sa katotohanan at kung sino ang hindi, kung sino ang kusang-loob na gumagawa ng tungkulin nila at kung sino ang hindi gumagawa ng kanilang tungkulin, kung sinong mga tao ang maaaring maging perpekto upang maging mga tao ng Diyos, at kung sinong mga tao ang mga trabahador, at iba pa. Itinuturing nilang mga pangunahing target ng paglilinang ang mga tao na magaling magpakahambog at maglitanya ng mga hungkag na teorya, pero hindi kayang gumawa ng tunay na gawain, at isinasaayos nila ang mga ito na gumampan at pinagkakatiwalaan ang mga ito ng mahalagang gawain, samantalang ipinagpapaliban nila ang pag-aangat at paglilinang ng mga may dalisay na pagkaarok, kakayahan, at abilidad na maunawaan ang katotohanan, dahil lang sa hindi pa gaanong matagal na nananampalataya sa Diyos ang mga taong iyon o dahil nagbunyag ng mayabang na disposisyon ang mga iyon. Madalas lumilitaw sa iglesia ang mga problemang gaya nito at nakakaapekto ito sa pag-usad ng gawain ng iglesia. Ito ang mga tunay na problema, pero hindi makita o matuklasan ng ganitong klaseng lider ang mga ito at ganap pa nga nilang hindi nababatid ang mga ito. Kapag nagdudulot ang masasamang tao ng mga kaguluhan at pagkagambala, binibigyan nila ang mga ito ng pagkakataon na sumailalim sa obserbasyon at pagnilayan ng mga ito ang sarili, samantalang kapag ang iba, na hindi masasamang tao, ay paminsan-minsang nakakagawa ng maliliit na pagkakamali dahil bata pa at walang-muwang at kumikilos nang walang mga prinsipyo—mga pagkakamaling hindi isyu ng prinsipyo—itinuturing ng ganitong uri ng lider ang mga pagkakamaling ito bilang mga kasalanang hindi mapapatawad at pinapauwi nila ang mga taong ito. Ang ganitong uri ng huwad na lider ay abala sa gawain araw-araw at, sa panlabas, mukha silang nagsusumikap nang husto at gumugugol ng marami nilang oras, pero kahit paano pa sila gumawa, walang nakakatanggap ng tunay na panustos sa buhay mula rito. Anuman ang mga problema at paghihirap na mayroon ang mga hinirang ng Diyos, hindi kayang lutasin ng ganitong uri ng huwad na lider ang mga ito sa pamamagitan ng pakikipagbahaginan tungkol sa katotohanan, at ang magagawa lang nila ay ang hikayatin ang mga hinirang ng Diyos nang may pusong mapagmahal, at ang mangaral ng mga salita at doktrina para palakasin ang loob ng mga hinirang ng Diyos. Samakatwid, sa ilalim ng pamumuno ng gayong mga tao, hindi nakakatanggap ang mga hinirang ng Diyos ng panustos sa buhay, nananampalataya lang sila sa Diyos at ginagampanan ang mga tungkulin nila batay sa sigasig, at wala silang nakakamit na buhay pagpasok—gaano katagal silang magpapatuloy nang ganito? Bilang resulta, madalas na negatibo at mahina ang ilang tao at palagi nilang pinananabikan ang pagdating ng araw ng Diyos, at palabo nang palabo para sa kanila ang mga pangitain, at kapag nakakaranas sila ng mga isyu, nagkakaroon sila ng mga kuru-kuro at maling pagkaunawa tungkol sa Diyos, at pinagdududahan pa nga ng iba ang Diyos at nagbabantay sila laban sa Kanya. Kapag nahaharap sa mga ganitong problema ang mga huwad na lider, ganap na hindi nila magawang lutasin ang mga ito, at ang tanging ginagawa nila ay ang iwasan ang mga ito. Hindi sila kailanman nagbabasa ng mga salita ng Diyos o nagdarasal sa Diyos kasama ang mga hinirang ng Diyos upang hanapin ang katotohanan at lutasin ang mga isyu—hindi nila kailanman ginagampanan ang gawaing ito. Araw-araw, abala lang sila sa ilang gawain sa pangkalahatang usapin at mga partikular na usaping panlabas, mga usaping walang kinalaman sa buhay pagpasok o sa katotohanan. Iniisip nila na basta’t abala sila sa paggawa ng mga bagay-bagay, ibig sabihin nito ay ginagampanan na nila ang tungkulin nila at tinutupad ang mga responsabilidad nila, at na imposibleng maging mga huwad na lider sila. Sa katunayan, ang pagiging abala nila sa mga pangkalahatang usapin na ito ay hindi nakakatulong sa mga kapatid na umusad man lang sa buhay, at lalong hindi nito nabibigyang-daan ang mga hinirang ng Diyos na makapasok sa katotohanang realidad. Sabihin ninyo sa Akin, hindi ba’t may problema sa kakayahan ng ganitong uri ng huwad na lider? Wala silang pagkilatis sa anumang bagay, at iniisip nila na basta’t abala silang gumagawa, maglalaho na lang ang lahat ng problema, at malulutas nang kusa. Hindi ba’t masyadong naguguluhan ang mga taong ito? Hindi ba’t napakahina ng kakayahan nila? Hindi nila makilatis ang anumang bagay, hindi nila kayang gawin ang anumang tunay na gawain, at dahil dito, sila ay tunay na mga huwad na lider at huwad na manggagawa. Ito ay isang usapin na pinakamadaling makilatis.

Ang mga huwad na lider at huwad na manggagawa ay umiiral ngayon sa mga iglesia kahit saan. Umaasa lang sila sa sigasig nila para gumawa at wala silang anumang pagkaunawa sa katotohanan. Hindi nila alam kung ano ang gawain ng isang lider o manggagawa, ni kayang magbahagi tungkol sa katotohanan para lutasin ang mga isyu—ginugugol nila ang buong araw sa walang-direksiyong pagiging abala sa ilang gawain sa pangkalahatang usapin. Halimbawa, sabihin na kailangang bumili ang iglesia ng isang aytem. Hindi ito isang malaking gampanin; kailangan lang maisaayos ang isang taong may kaalaman kaugnay sa bagay na iyon para bumili nito. Gayumpaman, takot ang isang huwad na lider na gumastos ng napakalaking pera, at kaya, nagsaayos siya ng isang tao para bumisita sa ilang lugar upang bilhin ang pinakamurang aytem. Ang resulta nito ay na bumili sila ng isang murang produkto na nasira pagkatapos lamang ng ilang araw na paggamit, at kinailangan nilang bumili ng isa pa. Bukod sa hindi sila nakatipid ng pera, sa kabaligtaran, mas gumastos pa sila sa huli. Ito ba ay isang maprinsipyong paraan ng pangangasiwa sa gampanin? Hindi kailangan ang sikat na tatak kapag bumibili, pero ang nararapat na gawin ay bumili kahit papaano ng isang bagay na may angkop na kalidad at magagamit. Masyadong nag-aalala ang mga huwad na lider tungkol sa gawain sa pangkalahatang usapin, at walang masama roon. Gayumpaman, hindi nila sineseryoso ang kritikal na gawain ng sambahayan ng Diyos, at isa itong malaking pagkakamali; ito ang hindi nila paggampan ng mahalagang gawain. Ang mga aytem ng gawain tulad ng gawain ng ebanghelyo, gawain ng paggawa ng pelikula, gawaing nakabatay sa teksto, gawaing pangvideo ng patotoong batay sa karanasan, at ang gawain ng pag-aayos sa mga tauhang lider at manggagawa, ay pawang napakahalaga, pero hindi ito itinuturing na mahalaga ng mga huwad na lider, at isinasantabi at binabalewala nila ang mga aytem na ito ng gawain. Kulang ang kakayahan nila at hindi alam kung paano gawin ang gawain, pero hindi rin sila sumusubok matuto, sa halip, iniisip nila, “Ayos lang basta’t may isang tao na namamahala sa gawaing ito. Tiyak na hindi rin naman ako kailangan? Pinangangasiwaan ko ang mahahalagang trabaho. Maliliit na bagay lang ang mga ito na hindi ko kailangang alalahanin. Kapag nasabi ko na sa kanila ang mga prinsipyo, tapos na ang trabaho ko.” Sa panlabas, mukhang napakaabala ng mga huwad na lider, pero kapag tiningnan mo ang mga bagay na pinagkakaabalahan nilang gawin, wala ni isa sa mga ito ang isang kritikal na piraso ng gawain ng iglesia, wala ni isa sa mga ito ang nagtutustos para sa buhay ng mga tao, at wala ni isa sa mga ito ang isang piraso ng gawain na gumagamit ng katotohanan para lutasin ang mga isyu. Ang mga bagay na pinagkakaabalahan nila ay walang anumang halaga, at ang mga huwad na lider na ito ay basta na lang nagpapakaabala nang walang direksiyon. Hindi nila alam kung anong gawain ang dapat gawin ng mga lider at manggagawa upang umayon sa mga layunin ng Diyos; umaasa lang sila sa sigasig nila para magpakaabala sa ilang gampaning nasisiyahan silang gawin. Detalyado silang nag-uusisa tungkol sa maliliit na usaping walang kaugnayan sa gawain ng iglesia, gaya ng kung ano ang isinusuot na mga damit ng mga kapatid, kung ano ang estilo ng buhok ng mga ito, kung paano ang mga ito nakikisalamuha sa iba, at kung paano ang mga ito nagsasalita at umaasal. Iniisip nila na ito ay tanda ng kanilang pagiging magiliw at madaling lapitan, at na ang paglutas sa mga isyu sa tunay na buhay ng mga tao ay isang bagay na dapat gawin ng isang lider, isang bagay na dapat taglayin ng normal na pagkatao. Subalit hindi nila sineseryoso ang kritikal na gawain ng gawain ng ebanghelyo, gawain ng paggawa ng pelikula, gawain sa himno, gawaing nakabatay sa teksto, gawaing administratibo, ang gawain ng pagdidilig sa mga bagong mananampalataya, ang gawain ng pagtatatag ng mga iglesia, ang gawain ng pag-aangat at paglilinang sa mga tao, at iba pa. Hindi sila nakikilahok sa alinman sa gawaing ito, at hindi rin nila ito sinusubaybayan; para bang walang kinalaman sa kanila ang gawaing ito. Hindi nilulutas ng mga huwad na lider na ito ang maraming problemang naiipon sa iglesia, hindi nila tinatanggal ang mga huwad na lider na dapat nilang tanggalin, hindi nila hinihigpitan o pinangangasiwaan ang masasamang taong gumagawa ng kasamaan at nag-aamok sa paggawa ng masasamang bagay, at hindi sila nagbabahagi tungkol sa katotohanan para lutasin ang isyu ng ilang tao sa pagiging pabasta-basta, walang pagpipigil at walang disiplina, at patumpik-tumpik sa paggampan ng mga tungkulin nila. Anong problema ito? Hindi nila hinahanap ang katotohanan para lutasin ang mga aktuwal na problemang ito—sila ba ay mga taong gumagawa ng tunay na gawain? Ang mga di-mahalaga at walang kaugnayang gampanin na ginagampanan nila ay tila napakaimportante at napakahalaga para sa kanilang mga puso. Pinagkakaabalahan nila ang mga walang kuwentang bagay na iyon buong araw, naniniwalang tinutupad nila ang mga responsabilidad nila at nagiging tapat sila, pero hindi sila gumagawa ng kahit isang mahalagang aytem ng gawain na ipinagkatiwala ng Diyos sa kanila—hindi ba’t mga huwad na lider ang mga taong gaya nito? Katumbas sila ng mga direktor ng mga sub-distritong opisina sa lipunan, sila ay sadyang mga pakialamero sa kapitbahayan—kung gayon, sila ba ay mga lider at manggagawa pa rin ng sambahayan ng Diyos? Sila ay tunay na mga huwad na lider at huwad na manggagawa. Sa anong kadahilanan ang mga taong ito ay inilalarawan bilang mga huwad na lider at huwad na manggagawa? (Dahil masyadong mahina ang kakayahan nila, hindi nila kayang gumawa ng tunay na gawain, at ang kaya lang nilang gawin ay ang pangasiwaan ang ilang maliit na bagay.) Ito ang partikular na dahilan. Masyadong mahina ang kakayahan ng mga taong ito; gaano man karami ang sermong pinapakinggan nila, gaano man karaming pagsasaayos ng gawain ang binabasa nila, gaano man karaming taon na nilang ginagampanan ang tungkulin nila sa sambahayan ng Diyos, o gaano man karaming taon na silang lider, hindi nila kailanman alam kung ano ang ginagawa nila, kung tama o mali ba ang ginagawa nila, o kung tinutupad ba nila ang mga responsabilidad na dapat nilang tuparin. Ang depinisyon nila sa bansag at titulo ng mga lider o manggagawa ay na ayos lang basta’t abala sila. Tulad ng isang asno na iniikot ang isang gilingan, patuloy na humihila hanggang sa hindi na sila makagalaw, at itinuturing nila ito na pagtupad ng mga responsabilidad nila. Kahit saang direksiyon man sila humihila, at tama man o hindi ang lakas na ibinubuhos nila sa paghila, para sa kanila, tinutupad nila ang mga responsabilidad nila. Maraming isyu ang hindi nila kayang makilatis, at hindi rin nila sinusubukang lutasin o iulat ang mga ito sa ang Itaas at humanap ng mga solusyon mula sa ang Itaas. Gaano man karaming taon silang gumagawa o gaano man karaming taon silang nakikipag-ugnayan sa mga tao, hindi man lang nila alam kung ang mga pagpapamalas ng isang tao ay nabibilang sa isang bagong mananampalataya na may mababaw na pundasyon sa pananalig niya at na hindi nauunawaan ang katotohanan, o nabibilang sa isang hindi mananampalataya, at hindi rin nila alam kung paano nila dapat kilatisin o ilarawan ang mga ito. Kapag may dalawang tao na parehong nasa negatibong kalagayan, hindi nila alam kung sino sa mga ito ang karapat-dapat linangin at kung sino ang hindi; kapag medyo pabaya ang dalawang tao sa paggawa ng kanilang mga tungkulin, hindi nila kayang tukuyin kung sino sa mga ito ang naghahangad sa katotohanan at kung sino sa mga ito ang trabahador, kung sino sa mga ito ang may kakayahang pumasok sa katotohanang realidad at kung sino sa mga ito ang walang katotohanang realidad. Hindi nila alam kung sinong mga tao ang potensyal na susunod sa landas ng mga anticristo sa sandaling maging mga lider ang mga ito, kahit na nakasama na nila ang mga taong ito sa loob ng ilang taon. Gaano man karaming walang kabuluhang pagkilos ang ginagawa nila o gaano karaming walang saysay na trabaho ang ginagampanan nila o gaano karaming problema ang nasa paligid nila, hindi nila nababatid ang mga ito, at hindi nila napagtatanto na mga isyu ang mga ito. Dahil ang gayong mga tao ay mahina ang kakayahan, magulo ang pag-iisip, at walang kakayahang gumampan ng gawain, napakahirap para sa kanila na tuparin ang mga responsabilidad ng isang lider o manggagawa. Bukod sa kakayahang gumawa ng ilang simpleng gawain sa pangkalahatang usapin, ang ganitong mga lider at manggagawa ay walang kakayahang gumawa ng anumang bagay na nauugnay sa mahalagang gawain ng iglesia, at hindi nila kayang makita o malutas ang anumang mga tunay na problema sa gawain. Karapat-dapat bang linangin ang ganitong uri ng lider na may ganitong klase ng kakayahan? Hindi man lang nila alam kung ano ang mga kalituhan o mga paghihirap, at mas lalong hindi nila napapangasiwaan ang mga ito ayon sa mga prinsipyo. Kahit napakakaraniwan ng mga problemang nararanasan sa gawain ng iglesia, hindi pa rin nila kayang ibuod at iklasipika ang mga ito, ni hindi rin nila alam kung paano magbahagi tungkol sa katotohanan para malutas ang mga ito—palaging hindi kayang pangasiwaan o lutasin ng ganitong uri ng huwad na lider ang mga problemang ito na madalas lumilitaw sa iglesia. Ang pinakamalaking isyu nila ay hindi ang kawalan ng kahandaan nilang magbayad ng halaga, o ang takot nilang maging abala at mapagod, kundi ang pagkakaroon nila ng mahinang kakayahan, malabong isipan, at kawalan ng kakayahang gawin ang mahalagang gawain at tunay na gawain ng iglesia. Sa halip, ginagawa lang nila ang ilang gawain sa pangkalahatang usapin o sila ay nasisiyahan sa pag-aalala sa mga bagay na walang kaugnayan, at pagkatapos ay gusto nilang gampanan ang papel ng mga lider at manggagawa—hindi ba’t sila ay mga taong naguguluhan na may masyadong malaking mga ambisyon at pagnanais? Ang mga lider na may mahinang kakayahan ay pare-parehong hindi kayang gawin ang pangunahing gawain ng iglesia, gawain na may kinalaman sa mga katotohanang prinsipyo, o komplikadong propesyonal na gawain, tulad ng gawain ng pagpapalaganap ng ebanghelyo, gawain ng pagdidilig sa mga bagong mananampalataya sa iglesia, gawain ng paggawa ng pelikula, gawaing nakabatay sa teksto, at gawain ng mga tauhan na may kinalaman sa mga lider at manggagawa sa iba’t ibang antas. Bakit hindi nila kayang gawin ang gawaing ito? Ito ay dahil ang kakayahan nila ay napakahina at hindi nila kayang maarok ang mga prinsipyo; pare-pareho silang bigo sa gawaing ito at wala silang kakayahang matuto kung paano ito gawin. Halimbawa, sabihin nating ang isang lider na gaya nito ay binigyan ng limang tao at inatasang magtalaga ng gawain sa limang taong ito batay sa antas ng pinag-aralan, kakayahan at mga kalakasan, at karakter ng mga ito. Isa ba itong gampanin na madaling gampanan? May kaugnayan ba ito sa kakayahan ng mga lider at manggagawa? (Oo.) Medyo tumpak na maitatalaga ng mga lider at manggagawa na may katamtamang kakayahan ang gawain matapos gumugol ng kaunting oras sa pag-oobserba, pakikisama, at pagkilala sa limang tao. Iisipin ng mga lider at manggagawa na may mahinang kakayahan na masyadong marami ang limang tao; kapag masyadong marami ang tao, nalilito sila at hindi alam kung paano magtalaga ng gawain sa mga ito, at kahit na magtalaga sila ng gawain sa mga ito, hindi nila alam sa puso nila kung ginagawa ba nila ito sa naaangkop na paraan o hindi. Ito ay sa aspekto ng mga tauhan. Pagdating sa pangangasiwa ng mga bagay, halimbawa, kung kailangan nilang pangasiwaan at lutasin ang dalawa o tatlong isyu nang sabay-sabay, hindi nila alam kung paano husgahan at kilatisin ang kaugnayan sa pagitan ng mga bagay na ito, ni hindi nila kayang timbangin kung aling problema ang dapat unang lutasin, at kung aling problema ang puwedeng lutasin pagkatapos nang hindi nagdudulot ng anumang pagkaantala. Ibig sabihin, hindi nila alam kung paano timbangin ang mga kalamangan at kahinaan, hindi nila alam kung paano unahin ang mga gampanin ayon sa kahalagahan at kaapurahan, at kung paano lumutas ng mga problema. Gayumpaman, dahil mga lider at manggagawa sila, kahit na hindi nila nauunawaan ang isang bagay, kailangan nilang magpanggap na nakakaunawa sila, kahit hindi nila naaarok ang isang bagay, kailangan nilang magkunwari na nakakaarok sila, at wala silang magawa kundi magpatuloy at mangaral ng ilang doktrina para mairaos lang ang gawain, at magsalita ng ilang masarap pakinggan na salita at mabilisang tapusin ang mga bagay-bagay. Ganap na malinaw sa kanila kung ang sinasabi nila ay tumpak o hindi, kung nakaayon ito sa mga prinsipyo o hindi, kung kaya nitong lutasin ang mga isyu o hindi, pero gusto lang nilang iraos ito. Alam na alam nila na hindi nila malulutas ang mga isyu sa ginagawa nila, pero hindi pa rin nila iniuulat ang mga problema sa ang Itaas, at kaya, sa huli ay nagdudulot sila ng mga pagkaantala sa gawain at nauuwi sa pagkatanggal nila. Sabihin ninyo sa Akin, hindi ba’t mga hangal ang mga taong ito? Kapag nag-uulat ng mga problema ang ilang lider at manggagawa, isinasalaysay nila ang lahat ng luma at di-mahalagang pangyayari mula noon hanggang sa kasalukuyan, at pagkatapos nilang magsalita ng maraming bagay, kailangan mo pa rin silang tulungan na suriin at husgahan kung ano ang mga problemang umiiral. Ni hindi nila nauunawaan kung paano maglahad ng isang isyu, at kaya nilang magsalita nang ilang oras nang hindi malinaw na ipinapaliwanag kung ano ang pokus at diwa ng isang isyu. Ang lahat ng sinasabi nila ay nauugnay lang sa mabababaw na bagay at puro walang kabuluhan lang! Hindi ba’t isa itong kaso ng pagiging masyadong mahina ng kakayahan nila at ng kakulangan nila sa pag-iisip? Handa bang makinig ang mga taong may kakayahan sa ganitong mga bagay? Ang taong kausap nila ay gusto lang malaman kung ano ang kasalukuyang sitwasyon at mga pagpapamalas ng taong iniuulat nila, at kung anong kalagayan ang ikinalilito nila at hindi nila malutas. Subalit, palaging ikinukuwento ng mga taong ito kung anong gawain ang ginawa ng taong iyon sa nakaraan, at hindi nila pinag-uusapan ang tungkol sa kasalukuyang sitwasyon ng taong iyon, o sinasabi kung anong mga kalituhan at problema ang mayroon mismo sila. Napakarami nilang sinasabi, pero walang makakapagsabi kung ano mismo ang pinag-uusapan nila. Kahit gusto nilang magtanong, hindi nila alam kung saan magsisimula, kung paano ito ipapahayag sa paraang epektibo at nagpapahintulot sa mga tao na maunawaan ang mga ito—ni wala silang abilidad na iorganisa ang kanilang wika. Hindi ba’t isa itong pagpapamalas ng sobrang mahinang kakayahan? Ang ilang huwad na lider ay may mahinang kakayahan, at kapag nag-uulat sila ng isang isyu, nagsasabi sila ng maraming walang kabuluhan at di-maunawaang bagay, at pagkatapos iniisip nila, “Nabigyan kita ng sapat na maraming impormasyon, hindi ba? Sinabi ko pa nga sa iyo ang lahat ng nakaraan at kasalukuyan tungkol sa isyung ito, kaya hindi ba’t masasabi mo na ngayon kung ano ang gusto kong itanong?” Kahit ano pa ang itanong mo sa kanila o kahit paano mo sila gabayan, hindi nila alam kung ano ang sasabihin at hindi kailanman kayang sabihin ang pangunahing punto ng isyu. Hindi ito dahil kulang sila sa mga salita para ipahayag ang sarili nila o dahil may mababa silang pinag-aralan, kundi sa halip, ito ay dahil mahina ang kakayahan nila at wala silang utak, kaya hindi nila alam kung paano ipahayag ang mga bagay na ito, magulo ang isipan nila, at hindi nila kayang ipaliwanag nang malinaw ang sarili nila para maunawaan sila ng iba. Mayroon silang kaunting pagpapahalaga sa pasanin, at habang lumilipas ang panahon, nagkakaroon sila ng kaunting kamalayan sa ilang isyu, pero hindi nila alam kung paano ipahayag ang mga ito, hindi nila magawang maarok kung ano ang diwa ng mga isyu, lalo na ang ibuod ang mga ito. Kaya bang gumawa ng gawain ang mga taong may ganito kahinang kakayahan? Kaya ba nilang tuparin ang mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa? Hindi, hindi nila kaya. Kahit bigyan mo sila ng oras at mga pagkakataon at pahintulutan silang iulat at ilarawan ang mga problema, hindi nila magawa ito, kaya, magagawa mo pa rin bang makipag-usap sa gayong mga tao? Magagamit pa rin ba sila? (Hindi.) Bakit hindi sila magagamit? Hindi man lang sila makapagsalita nang malinaw, at ni wala silang pinakabatayang likas na ugali ng isang tao na gumamit ng wika para ipahayag ang kanilang mga kaisipan, ideya, at saloobin, kaya, anong gawain ang kaya nilang gawin? Bagama’t maaaring mayroon silang kaunting kalakasan, tunay na sigasig, kaunting pagpapahalaga sa responsabilidad, at ganap na matuwid na puso, masyadong mahina ang kakayahan nila, hindi nila kayang matuto ng anumang bagay kahit paano mo sila turuan, at kahit pa turuan mo sila kung paano magsalita hindi nila makuha ang tamang paraan, at kaya, maiinis at magagalit ka. Kapag nagsasalita sila, nagiging magulo ito, at iniiwan kang nalilito; hindi sila makapagsalita ng anumang malinaw, at pawang walang kabuluhan lang ang sinasabi nila. Ang pinakakaawa-awang bagay tungkol sa kanila ay na hindi nila nauunawaan ang wika ng tao, pero patuloy pa rin silang kumikilos nang bulag, iniisip pa rin nila na may kakayahan sila, at lumalaban sila kapag pinupungusan mo sila. Paano nila magagawa nang maayos ang gawain ng pamumuno? Kapag masyadong mahina ang kakayahan ng isang lider o manggagawa, na wala siyang abilidad na ipahayag ang sarili niya gamit ang wika, kaya pa rin ba niyang maging mahusay sa gawain? (Hindi.) At ano ang ipinapahiwatig ng pagiging hindi mahusay sa kanyang gawain? Ipinapahiwatig nito na wala siyang kakayahan na agarang tuklasin ang mga paghihirap at problemang nararanasan sa gawain at, siyempre, ipinapahiwatig nito na anuman ang mga isyung lumilitaw sa gawain, hinding-hindi niya agarang malulutas ang mga ito, ni agarang maiuulat ang mga ito sa ang Itaas at makapaghahanap ng mga solusyon mula sa ang Itaas—napakahirap nito para sa kanya, at wala siyang kakayahang gawin ito. Pagdating sa mga taong gaya nito na nagtataglay ng mahinang kakayahan, lubhang mahirap ang gawaing ito para sa kanila; para itong isang isdang pinipilit na mamuhay sa lupa o isang baboy na pinipilit lumipad—ang paggawa sa gawaing ito ay masyadong mahirap para sa kanila.

Sinasabi ng ilan, “Naaawa ako sa mga taong iyon. Masyado silang nagpapakaabala sa pangangasiwa sa iba’t ibang klase ng gampanin, pero dahil sa mahina nilang kakayahan, inilalarawan sila bilang mga huwad na lider. Kaya, ibig bang sabihin niyon ay nasayang lang ang lahat ng pagdurusang tiniis nila? Hindi ba’t iyon ay hindi makatarungang pagtrato sa mga tao?” Ang pagtanggal sa mga huwad na lider ay nangangahulugan ng pag-ako ng responsabilidad para sa mga hinirang ng Diyos at sa gawain ng iglesia, kaya, paanong ito ay hindi makatarungang pagtrato sa mga tao? Kung igigiit mo na hayaang magpatuloy ang mga huwad na lider sa papel nila bilang mga lider, hindi ba’t pamiminsala ito sa mga hinirang ng Diyos? Ibig mo bang sabihin na ang pamiminsala sa mga hinirang ng Diyos ay hindi pagtrato sa mga tao nang di-makatarungan? Sa pagtanggal sa isang huwad na lider, hindi kinokondena ng sambahayan ng Diyos ang huwad na lider na iyon, ni ipinapadala sa impiyerno ang huwad na lider na iyon, kundi sa halip, binibigyan nito ng pagkakataon ang taong iyon na magtamo ng kaligtasan. Maaari ba niyang matamo ang kaligtasan kung patuloy siyang magiging huwad na lider? Ano ang magiging huling kalalabasan niya? Bakit hindi mo isinasaalang-alang ang isyu sa ganitong paraan? Higit pa rito, ano ang layunin ng pananampalataya sa Diyos? Tiyak naman na hindi lang ang pagiging lider ang tanging paraan para umusad? Wala na bang ibang mga tungkulin na gagawin kung hindi lider ang isang tao? Wala na bang landas para sa mga hindi lider at may mahinang kakayahan upang manatiling buhay? (Hindi, hindi iyon totoo.) Kung gayon, ano ang landas ng pagsasagawa? Ang hinihimay natin ngayon ay ang mga pagpapamalas at ang mga problemang umiiral sa ganitong uri ng huwad na lider na may mahinang kakayahan; hindi natin sila kinokondena o isinusumpa, hinihimay lang natin sila. Ang layunin ng paghihimay sa kanila ay upang tumpak nilang makilala at maipuwesto ang sarili nila, upang makilala ang sarili nilang kapasidad, at upang tumpak nilang maunawaan kung ano ang mga lider at manggagawa, kung anong gawain ang dapat gawin ng mga lider at manggagawa, at pagkatapos ay ikumpara ang mga bagay na ito sa sarili nila para makita kung angkop ba silang maging lider o manggagawa. Kung talagang masyadong mahina ang iyong kakayahan, napakahina na wala kang abilidad na ipahayag ang iyong sarili gamit ang wika, o ng abilidad na ipahayag ang iyong mga kaisipan at pananaw, o ng abilidad na tumuklas ng mga problema, hindi ka angkop na maging isang lider o manggagawa, hindi ka mahusay sa paggawa ng tungkulin ng isang lider o manggagawa, at wala kang kakayahang gawin ang gawain ng isang lider o manggagawa. At dahil mahina ang iyong kakayahan, dapat mayroon ka ng ganitong uri ng kamalayan sa sarili. Sinasabi ng ilang tao, “Mahina ang kakayahan ko—ano naman, kung gayon? May mabuting pagkatao ako, kaya’t dapat akong maging isang lider.” Ito ba ang prinsipyo? Sinasabi ng iba, “Bukod sa pagkakaroon ng mabuting pagkatao, handa rin akong magtiis ng pagdurusa at magbayad ng halaga, kaya kong mangaral ng mga sermon, may pundasyon ako sa pananalig ko, at nakulong din ako dahil sa pananampalataya ko sa Diyos. Hindi ba’t maituturing ang mga bagay na ito bilang kapital para maging isang lider o manggagawa ako?” Katotohanan ba na dapat magkaroon ng kapital ang isang tao para maging isang lider o manggagawa? (Hindi.) Ang tinatalakay natin ngayon ay ang mga responsabilidad ng mga lider at manggagawa, at sa paksang ito, tinatalakay natin ang isyu ng kakayahan. Kung mahina ang iyong kakayahan at hindi mo magawang tuparin ang mga responsabilidad na ito, ang dapat mong taglayin na kamalayan sa sarili ay: “Wala ako ng ganitong kakayahan at hindi ako maaaring maging isang lider o manggagawa. Anuman ang kapital na mayroon ako, wala itong silbi.” Sinasabi mong mayroon kang mabuting pagkatao, na maaasahan ka, na may pagpapasya kang magtiis ng pagdurusa, at na handa kang magbayad ng halaga—hindi ba naging patas ang pagtrato sa iyo ng sambahayan ng Diyos? Ginagamit ng sambahayan ng Diyos ang mga tao sa paraang magagamit ang bawat isa sa pinakamainam na paraan, dinidisenyo ang mga tungkulin para umangkop sa bawat tao, at ginagawa ito sa paraang nararapat lang. Kung mayroon kang mabuting pagkatao pero mahina ang iyong kakayahan, dapat mong gawin nang maayos ang tungkulin mo nang buong puso at lakas; hindi ito nangangahulugan na dapat kang maging isang lider o manggagawa para masang-ayunan ng Diyos. Kahit na handa kang mag-abala, pero hindi mo magawang mag-abala sa paraang dapat gawin ng isang lider, at hindi ka nagtataglay ng kakayahang dapat mayroon ka para maging isang lider, at hindi mo ito maabot, ano ang puwede mong gawin, kung gayon? Huwag mong puwersahin o pahirapan ang iyong sarili; kung kaya mong magbuhat ng 25 kilo, magbuhat ka ng 25 kilo. Huwag mong subukang magpakitang-gilas sa pamamagitan ng pagpilit sa sarili mo nang lampas sa iyong limitasyon, sinasabi, “Hindi sapat ang 25 kilo. Gusto kong magbuhat ng mas mabigat pa. Gusto kong magbuhat ng 50 kilo. Handa akong gawin ito kahit mamatay ako sa sobrang pagod!” Hindi mo kayang maging lider o manggagawa, pero kung patuloy mo pa ring pipilitin ang sarili mo nang lampas sa iyong limitasyon para magpakitang-gilas, bagama’t hindi ka mapapagod, magdudulot ka ng mga pagkaantala sa gawain ng iglesia, makakaapekto ka sa pag-usad at kahusayan ng gawain, at maaantala mo ang pag-usad ng buhay ng maraming tao—hindi ito isang pananagutan na kaya mong pasanin. Dahil kulang ang iyong kakayahan, kung mayroon kang kamalayan sa sarili, dapat kusa kang mag-alok na magbitiw at magnomina ng isang tao na may mahusay na kakayahan, na nagmamahal sa katotohanan, at na mas responsable kaysa sa iyo upang maging lider o manggagawa. Ito ang makatwirang bagay na dapat gawin, at tanging sa paggawa nito, ikaw ay magiging isang tao na talagang may pagkatao at katwiran, at isang tao na talagang nakakaunawa at nagsasagawa ng katotohanan. Kung magbibitiw ka mula sa iyong posisyon dahil hindi mo kayang gawin ang gawain ng pamumuno, at pagkatapos ay pipili ka ng isang tungkulin na angkop sa iyo at ihahandog ang iyong katapatan upang maaari kang sang-ayunan ng Diyos, kung gayon, ikaw ay isang natatanging matalinong tao. Palagi mong iniisip na, “Bagama’t mahina ang kakayahan ko, mayroon akong mabuting pagkatao, handa akong abalahin ang sarili ko, magtiis ng pagdurusa, at magbayad ng halaga, may pagpapasya ako, mas matatag ako kaysa sa inyo sa lahat ng ginagawa ko, at malawak ang isipan ko at hindi natatakot na mapungusan o masubok. Bagama’t medyo mahina ang kakayahan ko, puwede pa rin akong maging isang lider.” Hindi problema ang pagkakaroon ng mahinang kakayahan. Hindi nito layon na kondenahin ka, ito ay para lang klasipikahin ka at ipaunawa sa iyo nang malinaw kung ano mismo ang maaari mong gawin at kung anong uri ng tungkulin ang angkop sa iyo. Gayumpaman, ang kasalukuyang isyu ay na mahina ang iyong kakayahan at hindi mo kayang maging isang lider o manggagawa. Bagama’t nahalal ka bilang isang lider o manggagawa, hindi mo nagagawa nang maayos ang gawaing ito, at ang nagagawa mo lang ay ang guluhin ang gawain. Kung may mabuting pagkatao ka, kung may konsensiya at katwiran ka, at handa kang magpakaabala at magbayad ng halaga, magkakaroon ng isang trabaho na angkop sa iyong gawin at isang tungkulin na dapat mong gawin, at gagawa ng mga makatwirang pagsasaayos ang sambahayan ng Diyos para sa iyo. Ang hindi pagpapahintulot sa iyo na maging lider ay batay sa mga regulasyon at prinsipyo ng sambahayan ng Diyos. Gayumpaman, tiyak na hindi ka pagkakaitan ng sambahayan ng Diyos ng iyong karapatan na gumawa ng tungkulin o ng iyong karapatan na manampalataya at sumunod sa Diyos dahil sa mahina mong kakayahan. Hindi ba’t nararapat ito? (Oo, nararapat ito.) Kinakailangan pa bang pagbahaginan natin ang tungkol sa usaping ito nang mas detalyado? Naririnig ito ng ilang taong mahina ang kakayahan at nagbubulay, “Huwag nang magbahaginan pa tungkol dito. Masyado na akong nahihiyang humarap sa sinuman. Alam kong mahina ang kakayahan ko, at hindi na ako magiging lider ng iglesia o manggagawa. Magiging lider ng pangkat na lang ako o superbisor, o kaya ay gagawa ako ng mga kakaibang trabaho, pagluluto o paglilinis. Ayos lang kahit ano. Titiisin ko ang hirap ng posisyon ko nang walang reklamo, magpapasakop sa mga pagsasaayos ng sambahayan ng Diyos, at magpapasakop sa mga pamamatnugot ng Diyos. Ang pagiging mahina ng kakayahan ko ay biyaya ng Diyos, at nakapaloob dito ang mabubuting layunin ng Diyos. Ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay nararapat.” Kung kaya mong makita ang mga bagay-bagay sa ganitong paraan, maganda iyon, at nangangahulugan ito na may kaunti kang kamalayan sa sarili. Hindi Ko na pahahabain ang pagbabahaginan tungkol sa isyung ito. Sa kabuuan, pagdating sa mga taong ito na mahina ang kakayahan, hinihimay lang natin ang problema at inilalantad ang katotohanan ng mga katunayan upang mas maraming tao ang magkaroon ng tamang saloobin at perspektiba tungkol sa mga taong ito, at upang ang mga taong ito ay magkaroon din ng tamang saloobin at perspektiba tungkol sa isyu ng sarili nilang mahinang kakayahan, at pagkatapos ay tumpak na maipuwesto ang sarili nila, makahanap ng posisyon at tungkulin na angkop sa kanila, pinapahintulutan ang pagtitiyaga nila sa pagbabayad ng halaga at ang pagpapasya nila na magtiis ng pagdurusa para makatwirang magamit at mailapat. Hindi ito nakakaapekto sa pag-unawa at pagsasagawa mo sa katotohanan, ni nakakaapekto sa imahe mo sa sambahayan ng Diyos.